VI SA/Wa 1791/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Maliszewska Sędziowie Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska Sędzia WSA Zbigniew Rudnicki (spr.) Protokolant sekr. sąd. Eliza Mroczek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 maja 2015 r. sprawy ze skargi Z. Sp. z o.o. w W. na postanowienie Dyrektora Izby Celnej w [...] z dnia [...] marca 2014 r. nr [...] w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia zażalenia oddala skargę Dyrektor Izby Celnej w W., postanowieniem z dnia [...] marca 2014 r., wydanym na podstawie art. 228 § 1 pkt 2 i § 2 w zw. z art. 236 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – ordynacja podatkowa (j.t. Dz.U. z 2015 r. poz. 613) stwierdził, że zażalenie z dnia [...] lutego 2014 r. na postanowienie Naczelnika Urzędu Celnego w P. z dnia [...] stycznia 2014 r. (nr: [...]) wniesione zostało z uchybieniem terminu. Z akt sprawy wynikało, że w dniu [...] października 2013 r. Naczelnik Urzędu Celnego w P. wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie cofnięcia zezwolenia na nabywanie wyrobów akcyzowych jako zarejestrowany odbiorca o numerze akcyzowym [...], wydanego dla Z. Sp. z o.o (dalej jako: "skarżąca", "spółka"). W dniu [...] października 2013 r. (data stempla pocztowego) Z. Sp. z o.o. nadały do organu 3 pisma obejmujące wniosek o wystąpienie przez organ do Ministra Finansów z prośbą interpretację art. 52 ust. 2 w zw. z art. 57 ust. 11 ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatki akcyzowym (j.t. Dz.U. z 2014 r. poz. 752, również jako: "u.o.p.a.") oraz Komisji Europejskiej z prośbą o zajęcie stanowiska czy interpretacja przepisów w taki sposób w jaki zrobił to organ, jest zgodna z prawem wspólnotowym, a także o zawieszenie postępowania. Skarżąca wniosła kolejnym pismem o umorzenie wszczętego postępowania, a także w kolejnym przedstawiła swoje stanowisko w sprawie wszczęcia postepowania. W uzasadnieniu ww. pism skarżąca wskazała, że wszczęte postępowanie jest bezprzedmiotowe w zw. z błędną interpretacją przez organ ww. przepisów ustawy o podatku akcyzowym Wskazano również, że spółka spełniła wszystkie wymagania wstawiane przez przepisy prawa do uzyskania przedmiotowego zezwolenia. Pozostawała ciągle w gotowości do wykonywania określonych czynności na podstawie uzyskanego zezwolenia. Jednak zakupów dokonywała na rynku krajowym, a nie wspólnotowym, co podyktowane było względami ekonomicznymi. Nie oznacza to jednak, że spółka nie podjęła czynności w zakresie nabywania wyrobów akcyzowych, ani, że przerwała tę aktywność. Skarżąca wywodziła również, że postepowanie administracyjne powinno zostać zawieszone w związku z okolicznością określoną w art. 97 § 1 ust. 4 k.p.a. tj. w sytuacji gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Następnie skarżąca dokonała wykładni pojęcia "zagadnienie wstępne", powołując się przy tym na dorobek doktryny jak i orzecznictwa sądowoadministracyjnego. W dniu [...] stycznia 2014 r. Naczelnik Urzędu Celnego w P. wydał postanowienie (nr: [...]), którym odmówił uwzględnienia żądania skarżącej odnośnie dopuszczenia dowodu z wystąpienia do Ministra Finansów z prośbą o interpretację przepisów art. 52 ust. 2 w zw. z art. 57 ust. 11 ustawy o podatki akcyzowym oraz wystąpienie do Komisji Europejskiej z prośbą o zajęcie stanowiska, czy interpretacja ww. przepisów zgodna z prawem UE. Postanowieniem z dnia [...] stycznia 2014 r. (nr: [...]) Naczelnik Urzędu Celnego w P. odmówił zawieszenia postępowania dotyczącego cofnięcia zezwolenia na prowadzenie działalności jako zarejestrowany odbiorca o numerze akcyzowym [...]. W uzasadnieniu wskazał, że przesłanką do wszczęcia postępowania był fakt, iż skarżąca nie dokonała żadnego nabycia wewnątrzwspólnotowego w ramach wydanego zezwolenia, co świadczyło o niepodjęciu działalności w tym zakresie przez okres co najmniej 3 miesięcy bez powiadomienia właściwego Naczelnika Urzędu Celnego, będąc tym samym naruszeniem art. 52 ust. 2 w zw. z art. 57 ust. 11 ustawy o podatki akcyzowym. Podkreślił przy tym, że skarżąca nie wykonywała działalności zarejestrowanego odbiorcy przez okres dłuższy niż 3 miesiące i o tym fakcie nie poinformowała Naczelnika Urzędu Celnego. Wskazała przy tym na definicję zarejestrowanego odbiorcy, nabycia wewnątrzwspólnotowego oraz wskazała, że pojęcia "niepodjęcie działalności" oraz "przerwanie działalności" zostały jasno sprecyzowane w ustawie o podatku akcyzowym. Ponadto naczelnik urzędu celnego nie jest organem uprawnionym do wystąpienia do Ministra Finansów o interpretację przepisów prawa. Wskazała przy tym na treść art. 14b § 1 Ordynacji Podatkowej zgodnie z którym to strona może zwrócić się do Ministra Finansów o wydanie w jego sprawie indywidualnej pisemnej interpretacji przepisów prawa. W ocenie organu, ewentualne ustalenia wynikające z wydanych interpretacji nie mają charakteru zagadnienia wstępnego w rozumieniu art. 201 § 1 pkt. 2 Ordynacji Podatkowej. Tym samym uznał, że wniosek o zawieszenie postępowania nie znalazł uzasadnienia. Skarżąca, pismem z dnia [...] lutego 2014 r. (data stempla pocztowego), złożył zażalenie na powyższe postanowienia wnosząc o: 1) przeprowadzenie dowodu z dokumentów dotyczących realizacji zamówienia wyrobu akcyzowego (toluenu) z Rep. [...], z przesłuchania świadków: A.K., K.D. i S.G., 2) wystąpienie do odpowiednich służb Rep. [...]z prośbą o informacje w sprawie potwierdzenia realizacji zamówienia z pkt 1, 3) wystąpienie do ministra Finansów z prośbą o interpretację przepisów art. 52 ust. 2 w zw. z art. 57 ust. 11 u.o.p.a., 4) wystąpienie do Komisji Europejskiej z prośbą o zajęcie stanowiska , czy zgodna z prawem wspólnotowym jest interpretacja przepisów art. 52 ust. 2 w zw. z art. 57 ust. 11 u.o.p.a., 5) zawieszenie postępowania w przedmiotowej w sprawie na podstawie art. 97 § 1 pkt 1 – 4 k.p.a., do czasu przeanalizowania wskazanych dokumentów i informacji oraz przesłuchania świadków, a także uzyskania ww. interpretacji. W uzasadnieniu swojego stanowiska wskazała, że interpretacja przez organ przepisów ustawy o podatku akcyzowym jest nielogiczna. "Podjęcie działalności" powinno być definiowane jako pozostawanie przez podmiot w gotowości do nabycia wyrobu akcyzowego. Podobnie "przerwanie działalności" oznaczać miało że podmiot zaprzestał w ogóle wykorzystywania wyrobów akcyzowych na określony okres, a nie sytuację kiedy podmiot nie dokonał faktycznego zakupu wyrobu akcyzowego na rynku wspólnotowym z uwagi na to, że na rynku krajowym można było taki surowiec kupić taniej. Ponadto ponownie podniosła, że organ I instancji powinien zawiesić postępowanie w sprawie z uwagi na fakt, że zachodzi sytuacja w której rozstrzygnięcia przez inny organ wymaga zagadnienie wstępne. Posługując się dorobkiem doktryny oraz orzecznictwa sądowoadministracyjnego skarżąca ponownie wyjaśniała jak definiować pojęcie "zagadnienia wstępnego". Naczelnik Urzędu Celnego w P., pismem z dnia [...] lutego 2014 r., wezwał Spółkę do podpisania powyższego zażalenia. Skarżąca uzupełniła ww. braki formalne w piśmie nadanym w urzędzie pocztowym W. w dniu [...] marca 2014 r. Postanowieniem z dnia [...] marca 2014 r. (nr: [...]), organ II instancji stwierdził, że zażalenie wniesione zostało z uchybieniem terminu. W uzasadnieniu organ podkreślił, że w myśl art. 236 § 2 pkt 1 ustawy Ordynacja podatkowa zażalenie wnosi się w terminie 7 dni od dnia doręczenia postanowienia oraz wyjaśnił sposób obliczania terminów w postepowaniu podatkowym na podstawie art. 12 ww. ustawy. Wskazał też, że zaskarżone postanowienie zostało doręczone skutecznie stronie w dniu [...] stycznia 2014 r., a zatem termin do wniesienia odwołania upływał z dniem [...] lutego 2014 r. Zażalenie zostało nadane w UP W. dnia [...] lutego 2014 r., a zatem po upływie ustawowego terminu do jego wniesienia. Postanowieniem z dnia [...] marca 2014 r. organ II instancji stwierdził niedopuszczalność zażalenia na postanowienie organu I instancji z dnia [...] stycznia 2014 r. (nr: [...]). Od wymienionego na wstępie postanowienia Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] marca 2014 r., Z. Sp. z o.o. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zarzucając naruszenie: 1. przepisów prawa materialnego – art. 120, art. 121 § 1 i 2, art. 122, art. 123 § 1, art. 124, art. 143, art. 187 § 1, art. 188, art. 207 § 1, art. 201 § 1 pkt 2. Art. 216, art. 217, art. 219, art. 228 § 1 pkt 2, art. 228 § 2, art. 236 § 2 pkt 1 oraz art. 21 § 1 pkt 1 I § 3 ustawy Ordynacja podatkowa w zw. art. 52 ust. 2 w zw. z art. 57 ust.11 ustawy o podatku akcyzowym; 2. przepisów postępowania – art. 6, art. 7, art. 8, art. 9, art. 11, art. 40 § 1 i 3, art. 77 § 1, art. 78 § 1, art. 80, art. 97 § 1, art. 107 § 1-3, art. 138 § 1 pkt 1 oraz art. 158 § 1 pkt k.p.a. oraz art. 143 i art. 188 Ordynacja podatkowa; 3. naruszenie art. 10 k.p.a. przez niezapewnienie stronie czynnego udziału w postępowaniu w szczególności brak możliwości wypowiedzenia się co do zebranego w sprawie materiału przed wydaniem obu decyzji, 4. błąd w ustaleniach faktycznych polegający na uznaniu, że zaskarżenie postanowienia organu I instancji nastąpiło z naruszeniem terminu, w sytuacji kiedy zaskarżenie przez stronę zostało wniesione prawidłowo, 5. naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 220 § 2 i art. 233 § 1 pkt 1 ustawy Ordynacja podatkowa przez utrzymanie w mocy postanowienia organu I instancji w sytuacji, gdy z analizy materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie wynika, iż postanowienie to wydane zostało z naruszeniem prawa, w tym z rażącym naruszeniem prawa, co powinno skutkować jej uchyleniem, poprzez stwierdzenie nieważności. Strona skarżąca wniosła przy tym o uchylenie zaskarżonego postanowienia i postanowienia organu I instancji wraz z umorzeniem postępowania, bądź stwierdzenia nieważności tych postanowień, ewentualnie o uchylenie zaskarżonych postanowień i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez organ oraz zasądzenie kosztów postępowania. Ponadto wniosła o przeprowadzenie dowodów, o przeprowadzenie których wnosiła na etapie postępowania administracyjnego oraz wystąpienie do Ministra Finansów oraz Komisji Europejskiej o stosowne interpretacje przepisów, a także o zawieszenie postępowania. Argumentowała, że zaskarżone postanowienie zostało wydane bez podstawy prawnej, z rażącym naruszeniem prawa i nie zawierało wszystkich koniecznych elementów. Podniosła, że organ nie zebrał w sposób wyczerpujący, ani nie rozpatrzył całego materiału dowodowego w sprawie, co powoduje wątpliwość postanowienia, w uzasadnieniu, którego brak jest również jakiejkolwiek wzmianki o wnioskach strony. Ponadto Skarżąca podkreśliła, że przedmiotowe postanowienie nie spełnia wymogu z art. 107 § 3 k.p.a., ponieważ w postanowieniu brak prawidłowo wskazanego adresata, powołania podstawy prawnej, rozstrzygnięcia oraz uzasadnienia faktycznego i prawnego. W aktach sprawy brak jest dokumentów poświadczających uprawnienie osób, które podpisały postanowienie w imieniu organu I i II instancji. Wskazała ponadto, że organ nie zapewnił jej należytej możliwości czynnego udziału we wszczętym postępowaniu. Podniosła, że Naczelnik Urzędu Celnego w P. powinien zawiesić postepowanie, ponieważ w sprawie zachodziła sytuacja, w której rozstrzygnięcie przez organ wymaga uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ. Skarżąca ponadto powtórzyła argumentację zawartą w pismach wniesionych w toku postepowania administracyjnego. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej w W., pismem z dnia [...] maja 2014 r. wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z zasadami wyrażonymi w art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r.- Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) i art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), określanej dalej jako ustawa p.p.s.a., sąd bada zaskarżone orzeczenie pod kątem jego zgodności z obowiązującym prawem i nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd rozstrzyga przy tym w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej: "p.p.s.a.") Rozpoznając sprawę w świetle powyższych kryteriów stwierdzić należy, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie albowiem zaskarżone postanowienie Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] marca 2014 r. oraz poprzedzające je postanowienie Naczelnika Urzędu Celnego w P. z dnia [...] stycznia 2014 r. nie naruszają prawa w stopniu uzasadniającym ich uchylenie. Zgodnie z treścią art. 220 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – ordynacja podatkowa (j.t. Dz.U. z 2015 r. poz. 613) od decyzji organu podatkowego wydanej w pierwszej instancji służy stronie odwołanie tylko do jednej instancji. Właściwy do rozpatrzenia odwołania jest organ podatkowy wyższego stopnia. Z kolei w myśl art. 239 ordynacji podatkowej przepisy dotyczące odwołań stosuje się odpowiednio do zażaleń w zakresie nieuregulowanym ww. ustawą. Jak stanowi natomiast art. 236 ww. ustawy na wydane w toku postępowania postanowienie służy zażalenie, gdy ustawa tak stanowi (§ 1). Zażalenie wnosi się w terminie 7 dni od dnia doręczenia postanowienia stronie (§ 2). Natomiast jak wynika z treści art. 228 § 1 Ordynacji podatkowej organ odwoławczy stwierdza w formie postanowienia (...) uchybienie terminowi do wniesienia odwołania. Z kolei sposób obliczania terminów w postępowaniu podatkowym oraz warunki ich dochowania został uregulowany w art. 12 ustawy – ordynacja podatkowa. Zgodnie zatem z § 1 przywołanego przepisu, jeżeli początkiem terminu określonego w dniach jest pewne zdarzenie, przy obliczaniu tego terminu nie uwzględnia się dnia, w którym zdarzenie nastąpiło. Upływ ostatniego z wyznaczonej liczby dni uważa się za koniec terminu. Z dokumentacji zebranej w niniejszej sprawie wynika, że skarżąca uzyskała w dniu [...] września 2012 r. zezwolenie na nabywanie wyrobów akcyzowych jako zarejestrowany odbiorca. Natomiast w dniu [...] października 2013 r. Naczelnik Urzędu Celnego w P. wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie cofnięcia ww. zezwolenia. Pismem z dnia [...] października 2013 r., skarżąca wniosła m.in. o zawieszenie toczącego się postępowania na podstawie w art. 97 § 1 ust. 4 k.p.a w zw. z koniecznością rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Naczelnik Urzędu Celnego w P. postanowieniem z dnia [...] stycznia 2014 r. odmówił zawieszenia postępowania. Skarżąca wniosła zażalenie w dniu [...] lutego 2014 r. Zażalenie to zostało wniesione z uchybieniem terminu, co zostało stwierdzone postanowieniem Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] marca 2014 r. Powyższe postanowienie organu II instancji jest przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdza, że zaskarżone postanowienie odpowiada prawu. Postanowienie wydane w dniu [...] stycznia 2014 r. zostało skutecznie doręczone skarżącej w dniu [...] stycznia 2014 r., a zatem ustawowy termin do jego wniesienia upływał z dniem [...] lutego 2014 r. Skarżąca natomiast nadała zażalenie na ww. postanowienie w Urzędzie Pocztowym W. w dniu [...] lutego 2014 r. (data stempla pocztowego). Organ II instancji słusznie zatem uznał, że zażalenie to zostało wniesione z uchybieniem terminu. Spowodowało to, że decyzja organu I instancji stała się ostateczna, a sprawa nie podlegała merytorycznemu rozpoznaniu przez organ II instancji. Należy w tym miejscu wskazać, że warunkiem skuteczności wniesienia odwołania jak i zażalenia jest zachowanie ustawowego terminu do ich wniesienia. Organ odwoławczy zobowiązany jest wstępnie zbadać terminowość wniesienia zażalenia, gdyż zażalenie wniesione po terminie jest oczywiście bezskuteczne i jako takie nie podlega merytorycznemu rozpoznaniu. W momencie stwierdzenia, że zostało ono wniesione z uchybieniem terminu, organ odwoławczy nie miał obowiązku merytorycznego rozpatrzenia zażalenia. Skarżąca w skardze podniosła, iż zarówno postanowienie organu I instancji z dnia [...] stycznia 2014 r. jak i postanowienie organu II instancji z dnia [...] marca 2014 r. zostały wydane bez podstawy prawnej, z rażącym naruszeniem prawa i nie zawierało wszystkich koniecznych elementów, a także zostało podpisane przez osoby do tego nieuprawnione, których umocowanie nie zostało przez organ wykazane w aktach. Zdaniem Sądu argumentacja skarżącej w tym zakresie nie znajduje odzwierciedlenia w obowiązującym stanie prawnym. Wydane przez organy obu instancji postanowienia znajdują swoje odbicie w obowiązujących przepisach prawa podatkowego, które wskazane zostały w osnowie każdego z postanowień. W tym miejscu należy również zauważyć, że w myśl przepisów ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej (j.t. Dz.U. z 2013 r., poz.1404) Szef Służby Celnej wykonuje zadania przy pomocy naczelników urzędów celnych i dyrektorów izb celnych. Z kolei Dyrektorzy izb celnych wykonują zadania przy pomocy podległych im izb celnych, natomiast Naczelnicy urzędów celnych przy pomocy podległych im urzędów celnych. Zgodnie natomiast z treścią art. 143 § 1 Ordynacji podatkowej organ podatkowy może upoważnić funkcjonariusza celnego lub pracownika kierowanej jednostki organizacyjnej do załatwiania spraw w jego imieniu i w ustalonym zakresie, a w szczególności do wydawania decyzji, postanowień i zaświadczeń. Celem tej regulacji było bez wątpienia usprawnienie pracy aparatu skarbowego poprzez dekoncentrację uprawnień orzeczniczych na inne osoby niż te sprawujące funkcję organu. Jak wynika z art. 210 § 1 pkt 8 Ordynacji podatkowa decyzja obligatoryjne zawiera podpis osoby upoważnionej, z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego. Brak powołania w decyzji upoważnienia, o ile takie upoważnienie oczywiście zostało udzielone, nie stanowi wady powodującej jej uchylenie. W ocenie Sądu warto wskazać, że ilekroć wydane w sprawie postanowienie podpisywane jest przez naczelnika wydziału w izbie celnej, to czyni to on z upoważnienia dyrektora izby celnej. Tożsamą konstrukcję przyjmuje się w przypadku podpisania decyzji przez kierownika referatu urzędu celnego, czyniącego to z upoważnienia naczelnika urzędu celnego. Co więcej jak zauważył Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 13 grudnia 2012 r. (sygn. akt. I FSK 102/12) "Należy podkreślić, że udzielenie upoważnienia jest czynnością wewnętrzną organu podatkowego i dlatego nie doręcza się stronie takiego upoważnienia przy okazji wszczęcia postępowania. Brak także przepisów procesowych, które nakładałyby obowiązek włączenia każdorazowo takiego upoważnienia do akt sprawy." Również Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w wyroku z dnia 1 czerwca 2010 r. (sygn. akt: I SA/Bd 205/10) uznał, że "udzielenie upoważnienia zgodnie z art. 143 § 1 Ordynacji podatkowej jest czynnością wewnętrzną organu podatkowego, w związku z tym przepis ten nie musi być powoływany w podstawie prawnej decyzji, co więcej upoważnienie takie nie musi się znajdować się również w aktach postępowania". Również z uwagi na utrwalony w doktrynie i orzecznictwie pogląd, że "brak powołania w decyzji upoważnienia, o ile takie upoważnienie oczywiście zostało udzielone, nie stanowi wady powodującej jej uchylenie". (P. Pietrasz, Komentarz do art. 143 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa, (w:) Jacek Brolik, Rafał Dowgier, Leonard Etel, Cezary Kosikowski, Piotr Pietrasz, Mariusz Popławski, Sławomir Presnarowicz, Wojciech Stachurski, Ordynacja podatkowa - Komentarz, wyd. V LEX 2013, (wyrok SN z dnia 11 października 1996 r., III RN 8/96, OSNP 1997, Nr 9, poz. 144) w ocenie Sądu, podzielającego w całości ww. stanowiska, należy przyjąć, że postanowienie z dnia [...] stycznia 2014 r. oraz postanowienie z dnia [...] marca 2014 r. zostały wydane prawidłowo – odpowiednio przez naczelnika urzędu celnego i dyrektora izby celnej i podpisane przez upoważnione do tego osoby, co zostało wskazane w każdym z postanowień. Odnosząc się do zarzutów skarżących w zakresie naruszenia art. 7, art. 8, art. 9, art. 11, art. 77 § 1, art. 78 § 1, art. 80 i art. 107 k.p.a., tj. m.in. niewyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, jak również nienależytego uzasadnienie zaskarżonego postanowienia oraz nienależytego wyjaśnienia stronom zasadności przesłanek, którymi kierowały się przy załatwieniu sprawy, Sąd stwierdza, że ww. przepisy postepowania nie zostały naruszone. Niewątpliwie, organy administracyjne rozstrzygające w niniejszej sprawie obowiązane były do działania na podstawie i w granicach przepisów prawa. Wydając sporne postanowienia prawidłowo zastosowały przepisy prawa procesowego. Nie została zatem naruszona zasada praworządności określona w art. 6 k.p.a. W ocenie Sądu organy administracji publicznej nie naruszyły także art. 40 § 1 i 3 k.p.a., gdyż zgodnie z treścią art. 30 § 3 k.p.a. strony niebędące osobami fizycznymi działają przez swych ustawowych lub statutowych przedstawicieli. Stroną postępowania administracyjnego były Z. Sp. z o.o. Z załączonej do akt informacji odpowiadającej odpisowi aktualnemu z Rejestru Przedsiębiorców wynika, że skarżąca działa w formie spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, której organem uprawnionym do jej reprezentowania jest zarząd. Jedyną osobą wchodzącą w skład zarządu, a zarazem pełniącą funkcję prezesa zarządu jest P.P. Pomimo, że zarząd spółki prowadzi jej sprawy i ją reprezentuje, to prezes zarządu nie jest traktowany przez przepisy kodeksu postępowania administracyjnego jako jej pełnomocnik, dlatego też organy zasadnie doręczały wydawane w toku postępowania postanowienia skarżącej spółce. Sąd nie dopatrzył się także naruszenia przez organy administracji publicznej art. 97 § 1 k.p.a. W ocenie Sądu, organ I instancji w sposób prawidłowy wyjaśnił na czym polega instytucja "zagadnienia wstępnego" oraz uznał, że ewentualne ustalenia, które miałyby wynikać z wydanych interpretacji nie miałyby i tak charakteru zagadnienia wstępnego w rozumieniu art. 201 § 1 pkt. 2 Ordynacji podatkowej. Nadto ze zgromadzonych akt sprawy, wynika, że organy przeprowadziły postępowanie administracyjne w sposób prawidłowy, gromadząc w sposób wyczerpujący materiał dowodowy, a także gwarantując stronom udział w toczącym się postępowaniu. Skarżąca została zawiadomiona prawidłowo o wszczęciu postepowania administracyjnego, pouczona o możliwości złożenia wyjaśnień, a także zapoznania się z aktami sprawy, a zatem nie została naruszona zasada czynnego udziału strony w postepowaniu określona art. 10 k.p.a. Ponadto, Sąd uznał, że zarówno uzasadnienie postanowienia Naczelnika Urzędu Celnego w P. z dnia [...] stycznia 2014 r. jak i postanowienie Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] marca 2014 r. odpowiadają dyspozycji art. 107 § 3 k.p.a. Z przedstawionych wyżej przyczyn, Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.