VI SA/Wa 1798/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Głowacka - Klimas (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Andrzej Czarnecki Sędzia WSA Danuta Szydłowska Protokolant st. sekr. sąd. Karolina Pilecka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 listopada 2015 r. sprawy ze skargi I. Sp. z o.o. Sp. k. z siedzibą w [...] na postanowienie Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów z dnia [...] maja 2015 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia do wykonania obowiązków o charakterze niepieniężnym oddala skargę w całości Postanowieniem z dnia [...] maja 2015 r. nr [...] Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów (Prezes UOKiK) działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 144 w zw. z art. 17 pkt 2 i art. 5 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267, z późn. zm.) dalej k.p.a. w zw. z art. 122 § 3 w zw. z art. 17 ust. 1 i art. 18 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2012 r., poz. 1015, z późn. zm.), dalej PEA, po rozpatrzeniu zażalenia I. Sp. z o. o. Sp. K. z siedzibą w P. (skarżąca, spółka, zobowiązana) z dnia [...] kwietnia 2015 r., na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] marca 2015 r., [...], w sprawie nałożenia na I. Sp. z o. o. Sp. K. z siedzibą w P. grzywny w celu przymuszenia do wykonania obowiązków o charakterze niepieniężnym, wynikających z decyzji Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów z dnia [...] października 2014 r., [...]: 1) uchylił w całości postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] marca 2015 r. o nałożeniu na skarżącą grzywny w wysokości 12000 zł, 2) nałożył na zobowiązaną I. Sp. z o. o. Sp. K. z siedzibą w P. grzywnę w wysokości 2 000 (dwa tysiące) złotych, w celu przymuszenia do wykonania obowiązków o charakterze niepieniężnym, wynikających z decyzji Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów z dnia [....] października 2014 r., [...], polegających na wycofaniu z obrotu zabawki [...], kod [...], niezgodnej zasadniczymi wymaganiami określonymi w § 8 ust. 7 Ministra Gospodarki z dnia 5 kwietnia 2011 r. w sprawie zasadniczych wymagań dla zabawek (Dz. U. z 2011 r. Nr 83, poz. 454, z późn. zm.) oraz szczegółowymi wymaganiami określonymi w pkt 1.4.2, pkt 1.4.3 i pkt 1.5 załącznika Nr 1 "Szczegółowe Wymagania Bezpieczeństwa" do ww. rozporządzenia, oraz na odkupieniu przedmiotowej zabawki na żądanie osób, które faktycznie nią władają, 3) wezwał do uiszczenia grzywny w terminie 14 dni od daty otrzymania niniejszego postanowienia, 4) poinformował, że w wypadku nieuiszczenia grzywny zostanie ona ściągnięta, 5) wzywa do wykonania obowiązków określonych w tytule wykonawczym nr [...] z dnia [...] lutego 2015 r., wystawionym przez Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów w terminie 14 dni od otrzymania niniejszego postanowienia z zagrożeniem, że w razie niewykonania obowiązków w terminie będą nakładane dalsze grzywny w tej samej lub wyższej wysokości. W uzasadnieniu postanowienia wskazał między innymi, że: Decyzją z dnia [...] października 2014 r., [...], Prezes UOKiK nakazał I. Sp. z o. o. Sp. K. z siedzibą w P. (dalej "zobowiązana") wycofanie z obrotu zabawki [...], kod [...], niezgodnej z zasadniczymi wymaganiami określonymi w § 8 ust. 7 Ministra Gospodarki z dnia 5 kwietnia 2011 r. w sprawie zasadniczych wymagań dla zabawek (Dz. U. z 2011 r. Nr 83, poz. 454, z późn. zm.) oraz szczegółowymi wymaganiami określonymi w pkt 1.4.2, pkt 1.4.3 i pkt 1.5 ww. załącznika Nr 1 "Szczegółowe Wymagania Bezpieczeństwa" do ww. rozporządzenia oraz odkupienie ww. zabawki na żądanie osób, które faktycznie nią władają. Z uwagi na bezpieczeństwo użytkowników wyrobu, Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów nadał decyzji rygor natychmiastowej wykonalności. Przeprowadzona na zlecenie Prezesa UOKiK przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej kontrola wykonania obowiązku, określonego w decyzji Prezesa UOKiK z dnia [...] października 2014 r., [...], wykazała, iż zobowiązana nie wykonała ww. decyzji. W związku z powyższym, na podstawie art. 15 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2014 r., poz. 1619, z późn. zm., zwanej dalej "PEA"), Prezes UOKiK wystosował w dniu [...] stycznia 2015 r. do zobowiązanej upomnienie, w którym wezwał ją do wykonania obowiązku nałożonego ww. decyzją w terminie 7 dni od otrzymania upomnienia, pod rygorem wszczęcia postępowania egzekucyjnego. Z uwagi na niewykonanie przez zobowiązaną ciążącego na niej obowiązku wynikającego z decyzji Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów z dnia [...] października 2015 r., [...], pismem z dnia [...] lutego 2015 r. Prezes UOKiK przekazał Wojewodzie [...] (dalej: "organ egzekucyjny") tytuł wykonawczy z dnia [...] lutego 2015 r., [...] i złożył wniosek o wszczęcie egzekucji obowiązków wskazanych w ww. tytule proponując jako środek egzekucyjny grzywnę w celu przymuszenia. Postanowieniem z dnia [...] marca 2015 r. Wojewoda [...], [...] (organ egzekucyjny) nałożył na zobowiązaną środek egzekucyjny w postaci grzywny w celu przymuszenia w wysokości 12000 zł, wskazując termin i sposób uiszczenia grzywny. Zobowiązana została pouczona zgodnie z art. 122 § 3 PEA, że przysługuje jej prawo zgłoszenia zarzutów oraz prawo wniesienia do Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, za pośrednictwem Wojewody [...], zażalenia na postanowienie o nałożeniu grzywny w terminie 7 dni od dnia jego doręczenia. Do postanowienia dołączono tytuł wykonawczy [...] z dnia [...] lutego 2015 r. Pismem z dnia [...] kwietnia 2015 r. (wpłynęło do UOKiK w dniu [...] kwietnia 2015 r.) zobowiązana przesłała oświadczenia czterech odbiorców o nieposiadaniu na stanie magazynowym przedmiotowego wyrobu oraz trzy faktury korygujące, potwierdzające wycofanie wyrobu od odbiorców. Wraz z dowodami przedstawionymi w toku postępowania administracyjnego, nadal brakowało dowodów wycofania wyrobu od ośmiu odbiorców. Zobowiązana w ww. piśmie wskazała ponadto, iż do siedmiu odbiorców skierowała po raz kolejny prośby o podanie stanu posiadania przedmiotowego wyrobu. Jeden z odbiorców zobowiązał się według zobowiązanej telefonicznie do przesłania oświadczenia o nieposiadaniu wyrobu w najbliższym czasie. Zobowiązana poinformowała również, iż do dnia wysłania pisma do Prezesa UOKiK żaden z jej odbiorców nie zgłosił się do niej w celu odkupienia od niego wycofywanej zabawki. Zobowiązana zażaleniem z dnia [...] kwietnia 2015 r., wniesionym za pośrednictwem Wojewody [...], zaskarżyła postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] marca 2015 r., [...] w całości i złożyła wniosek o jego uchylenie. Zobowiązana podniosła w uzasadnieniu, iż podjęła czynności zmierzające do wycofania z obrotu przedmiotowego wyrobu, a brak oświadczeń ze strony jej kontrahentów jest niezależny od niej, nie ma ona bowiem żadnego sposobu na przymuszenie odbiorców do przedłożenia dowodów wycofania wyrobu z obrotu. Pomimo tego, udało się zobowiązanej uzyskać oświadczenia kolejnych odbiorców. Zobowiązana wskazała również na swoją trudną sytuację finansową spowodowaną m.in. zaległościami płatniczymi ze strony kontrahentów oraz koniecznością nabycia udziałów od wspólnika, który wystąpił ze spółki przywołując stosowne orzeczenia. Zdaniem zobowiązanej, powyższe okoliczności powinny być wzięte pod uwagę przy wyznaczaniu wysokości grzywny. Do zażalenia zobowiązana dołączyła: oświadczenia kontrahentów, zestawienie odbiorców przedmiotowego wyrobu, kserokopię ogłoszenia z gazety oraz ze strony internetowej zobowiązanej, pisma zobowiązanej - kierowane do Prezesa UOKiK, faktury korygujące, potwierdzające wycofanie wyrobu od odbiorców, fakturę zakupu wyrobu, wydruk ze strony Narodowego Banku Polskiego z tabelą kursów średnich walut, wezwanie do zapłaty skierowane przez producenta, pisma składane przez stronę w toku postępowania oraz odpis zażalenia. Uzasadniając zaskarżone postanowienie Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów na wstępie przywołał mające w sprawie zastosowanie przepisy PEA tj. art. 119 § 1, 122 § 3, 23 § 1, 17 § 1, a także art. 17 pkt 2 k.p.a., 144 k.p.a. oraz 138 k.p.a. Prezes UOKiK wyjaśnił, że bezspornym jest w przedmiotowej sprawie fakt, iż zobowiązana do dnia wydania niniejszego postanowienia nie wypełniła obowiązku nałożonego na nią decyzją Prezesa UOKiK z dnia [...] października 2014 r. nr [...] oraz wskazanych w tytule wykonawczym z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...]. W związku z powyższym, organ egzekucyjny w sposób uprawniony i w pełni uzasadniony zastosował wobec zobowiązanej najmniej uciążliwy środek egzekucyjny w postaci grzywny w celu przymuszenia (art. 7 § 3 PEA). Z uwagi jednak na uchybienia proceduralne, tj. art. 7, art. 8 i art. 77 § 1 w zw. z art.18 PEA oraz prawa materialnego, tj. art. 121 § 2 PEA, jakich dopuścił się organ egzekucyjny (Wojewoda [...]) wydając postanowienie z dnia [...] marca 2015 r., [...], ww. postanowienie musi zostać uchylone w całości. W ocenie Prezesa UOKiK organ egzekucyjny nie poczynił dość wnikliwych ustaleń oraz nie zbadał wszystkich okoliczności faktycznych, mających wpływ na ustalenie wysokości nałożonej na zobowiązaną grzywny. Do niezbędnych ustaleń postępowania zmierzającego do nałożenia grzywny w celu przymuszenia jest m. in. stan finansowy zobowiązanego. Brak wyjaśnienia przesłanek, jakimi kierował się organ nakładając grzywnę w celu przymuszenia w tej, a nie w innej wysokości, wskazuje na całkowitą dowolność w tym zakresie (vide: wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z 17 czerwca 2011 r., II SA/Rz 92/11, LEX 898396). Prezes UOKiK uznał za zasadny i zasługujący na uwzględnienie zarzut zobowiązanej, iż zaskarżone postanowienie Wojewody [...] nie zawiera uzasadnienia ustalenia wysokości grzywny. Organ II instancji wyjaśnił, że zgodnie z art. 119 § 1 PEA organ egzekucyjny nakłada grzywnę w celu wykonania obowiązku o charakterze niepieniężnym, gdy egzekucja dotyczy spełnienia przez zobowiązanego obowiązku, które z powodu jej charakteru nie może spełnić inna osoba niż zobowiązany. Jest to środek zmierzający do wykonania tego obowiązku przez zobowiązanego. Grzywnę można zastosować zawsze, wskazując na niespełnienie przez zobowiązanego obowiązku wykonania decyzji czy też brak aktywności zobowiązanego. Zastosowanie grzywny, która jest jedynym środkiem przymuszającym w systemie środków egzekucyjnych ma na celu skłonienie do wykonania obowiązku. Gdy to przymuszenie będzie skuteczne, przepisy prawa przewidują obowiązek umorzenia grzywny lub zwrot uiszczonej lub ściągniętej grzywny w całości lub części (art. 125 i art. 126 PEA). Jest to środek egzekucyjny odpowiadający zasadzie najłagodniejszego środka egzekucyjnego w rozumieniu art. 7 § 2 PEA (vide: Postępowanie egzekucyjne w administracji. Komentarz pod redakcją prof. Romana Hausera i prof. Andrzeja Skoczylasa, 2011, s. 570-572). Ponadto, wysokość grzywny nakładanej przez organ nie może przekraczać w stosunku do osób prawnych i jednostek organizacyjnych nieposiadających osobowości prawnej kwoty 50 000 zł (art. 121 § 2 PEA). Biorąc pod uwagę brak minimalnej wysokości grzywny, potencjalna rozpiętość kwotowa jest dość znaczna. Organ egzekucyjny wyznacza kwotę grzywny w ramach uznania administracyjnego (vide: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 15 października 2014 r., I OSK 1466/14, LEX 1551163, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 27 marca 2014 r., II SA/Sz 1140/13, 1474232), brak w przepisach PEA wyraźnych kryteriów określania wysokości grzywny, poza jej górną granicą (vide: wyrok WSA w Szczecinie z dnia 27 marca 2014 r., II SA/Sz 1140/13, op. cit.), a zróżnicowanie uprawnień organu egzekucyjnego przy wymierzaniu grzywny wymaga od organu przytoczenia w uzasadnieniu okoliczności faktycznych odnośnie tego, dlaczego nałożył grzywnę w określonej wysokości (vide: wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z 17 czerwca 2010 r., IV SA/G1 15/10, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, orzeczenia.nsa.gov.pl). Uzasadniając wysokość nałożonej grzywny organ II instancji wskazał, że celem grzywny jest jedynie przymuszenie skarżącej do wykonania nałożonego na nią obowiązku, jest ona formą nacisku skłaniającą zobowiązanego do określonego zachowania (wyrok NSA z 26 lipca 2012 r. II OSK 813/11). Organ wskazał również, że w zaistniałym stanie faktycznym nie ma podstaw do zastosowania przez organ egzekucyjny wykonania zastępczego decyzji Prezesa UOKiK z dnia [...] października 2014 r. nr [...] na podstawie art. 127 PEA. Zdaniem organu przesądza o tym charakter obowiązku jakim jest wycofanie z obrotu przedmiotowego wyrobu. Czynności związane z wycofaniem zabawki z obrotu, m. in. skuteczne powiadomienie odbiorców o zaistniałych niezgodnościach oraz odebranie od nich oświadczeń o nieposiadaniu na stanie magazynowym wyrobu bądź przyjęcie zwrotu zabawki od tych, którzy posiadają je na stanie oraz dokonanie ich zniszczenia daleko przekracza możliwości kompetencyjne oraz organizacyjne organu egzekucyjnego. Trudno zatem wskazać na hipotetyczne czynności, jakie byłyby niezbędne do wykonania zastępczego przedmiotowej decyzji. Prezes UOKiK stwierdził, iż grzywna jest w przedmiotowej sprawie środkiem najmniej uciążliwym dla zobowiązanej. Zobowiązana wskazała w zażaleniu, iż uczyniła wszystko, co w jej mocy w celu wykonania nałożonego obowiązku wycofania wyrobu z obrotu. Organ wyjaśnił, iż niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym może jedynie uzasadniać złożenie zarzutu w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego, a nie zażalenia na postanowienie w przedmiocie grzywny w celu przymuszenia (vide m.in.: wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 18 czerwca 2008 r., II SA/Gl 329/08, LEX 513197). Prezes UOKiK uznał za wystarczającą w przedmiotowej sprawie grzywnę w wysokości 2 000 złotych. Wyjaśnił, że jest to wielkość dostateczna do wywarcia nacisku na zobowiązaną. Wysokość grzywny sprawia, iż jest ona jednocześnie odczuwalna i spełnia swoje ustawowe zadanie. Biorąc pod uwagę stan faktyczny, stan majątkowy zobowiązanej oraz zachowanie zobowiązanej po wszczęciu postępowania egzekucyjnego, jest to kwota wystarczająca. Nałożenie grzywny w takiej wysokości czyni zadość zasadzie celowości i skuteczności postępowania egzekucyjnego, zasadom ogólnym postępowania egzekucyjnego i odpowiednio stosowanym zasadom procedury administracyjnej. Skargę na powyższe rozstrzygnięcie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wywiodła skarżąca I. Sp. z o.o. Sp. k. Zaskarżyła pkt 2 postanowienia Prezesa UOKiK z dnia [...] maja 2015 r. znak [...], w zakresie nakładającym grzywnę ponad kwotę 500 zł. Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła: - na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c.) p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik postępowania, tj. art. 7 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie słusznego interesu strony i brak zbadania wszelkich okoliczności faktycznych sprawy, w szczególności nie uwzględnienia przy ustalaniu wymiaru grzywny zachowania zobowiązanej po wszczęciu postępowania egzekucyjnego oraz jej sytuacji majątkowej, - na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik postępowania, tj. art. 121 § 2 PEA poprzez brak wystarczającego wskazania okoliczności, które uzasadniałyby nałożenie grzywny w wysokości 2.000 zł. W związku z powyższym, wniosła o uchylenie skarżonej decyzji w pkt 2 i nałożenie na zobowiązaną I. Sp. z o.o. Sp. k. z siedzibą w P. grzywny w wysokości co najwyżej 500 zł, w celu przymuszenia do wykonania obowiązków o charakterze niepieniężnym, o których mowa w zaskarżonym postanowieniu, a nadto o zasądzenie kosztów postępowania administracyjnego, według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa i opłaty skarbowej od pełnomocnictwa. W uzasadnieniu skargi wskazała, że już po wydaniu postanowienia z [...] marca 2014 r., którym to postanowieniem Prezes UOKiK wyznaczył skarżącej 21 dniowy termin na usunięcie niezgodności wyrobu tj. zabawki – [...], albo wycofanie go z obrotu, skarżąca podjęła działania zmierzające do realizacji przedmiotowego postanowienia. Ponadto skarżąca podtrzymała argumenty podnoszone w odwołaniu a dotyczące jej sytuacji finansowej. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z ustawą z dnia 25 lipca 2002 r. prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), zwaną ustawą o u.s.a., ustawą z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270), zwana ustawą o p.p.s.a., ustawą z dnia 30 sierpnia 2002 r. przepisy wprowadzające ustawę - prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1271), zwana ustawą p.w.u.p. postępowanie toczy się na podstawie ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. prawo o ustroju sądów administracyjnych sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów, w ocenie Sądu skarga I. Sp. z o.o. Sp. k. siedzibą w P. nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem organ nie naruszył prawa w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w ramach przyznanych mu przez ustawodawcę uprawnień bada akta lub czynności z zakresu administracji publicznej pod kątem ich zgodności z prawem a nie według zasad słuszności, czy celowości - czego zdaje się oczekiwać w niniejszej sprawie Skarżąca. Co istotne bowiem w sprawie niniejszej - przedmiotem sprawy jest postanowienie z dnia [...] maja 2015 r. Prezesa UOKiK nakładające na Spółkę skarżącą grzywnę w wysokości 2000 zł jako przymuszenie Skarżącej do wykonania obowiązków nałożonych na tego przedsiębiorcę decyzją Prezesa UOKiK z dnia [...] października 2015 r. Oznacza to, że przedmiotem rozpoznania w niniejszej sprawie nie może być badanie przyczyn nałożenia obowiązków objętych tytułem wykonawczym, a ich wykonanie przez Skarżącą. Skarżąca co do zasady potwierdza, że nie wykonała ciążącego na niej obowiązku, gdyż uznaje, że w celu przymuszenia może być na nią nałożona grzywna jednak w kwocie niższej niż uczynił to organ. O powyższym świadczy zakres zaskarżenia przedmiotowego postanowienia, skarżąca domaga się uchylenia pkt 2 postanowienia w zakresie powyżej kwoty 500 zł (jest to punkt w którym organ nałożył na skarżąca grzywnę 2000 zł). Skarżąca wskazuje w skardze, że podejmowała działania mające na celu wycofanie przedmiotowych artykułów z obrotu, ale działania te uzależnione były również od współdziałania jej kontrahentów. Skarżąca podnosiła również kwestie związane z jej trudną sytuacją finansową. Podjęła ona wszelkie działania zmierzające do wycofania z obrotu zakwestionowanego towaru co uzasadnia zmniejszenie wymiaru grzywny. Zgodnie z art. 119 § 1 PEA grzywnę w celu przymuszenia nakłada się, gdy egzekucja dotyczy spełnienia przez zobowiązanego obowiązku wykonania czynności, a w szczególności czynności, której z powodu jej charakteru nie może spełnić inna osoba za zobowiązanego. W § 2 tego artykułu wskazano także, że grzywnę nakłada się także, jeżeli nie jest celowe zastosowanie innego środka egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym. Zgodnie z art. 120 § 1 PEA grzywna w celu przymuszenia może być nakładana zarówno na osoby fizyczne, jak i osoby prawne, a także na jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej. Z kolei art. 121 § 1 stanowi, że grzywna w celu przymuszenia może być nakładana kilkakrotnie w tej samej lub wyższej kwocie, z zastrzeżeniem § 4. Przepis ust. § 2 określa, że z zastrzeżeniem § 5 każdorazowo nałożona grzywna nie może przekraczać kwoty 10.000 zł, a w stosunku do osób prawnych i jednostek organizacyjnych nieposiadających osobowości prawnej kwoty 50.000 zł. Procedurę nałożenia grzywny określa art. 122 § 1 PEA stanowiąc, że grzywnę w celu przymuszenia nakłada organ egzekucyjny, który doręcza zobowiązanemu: 1) odpis tytułu wykonawczego zgodnie z art. 32; 2) postanowienie o nałożeniu grzywny, § 2. Postanowienie o nałożeniu grzywny powinno zawierać: 1) wezwanie do uiszczenia nałożonej grzywny w oznaczonym terminie z pouczeniem, że w przypadku nieuiszczenia grzywny w terminie zostanie ona ściągnięta w trybie egzekucji administracyjnej należności pieniężnych; 2) wezwanie do wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym w terminie wskazanym w postanowieniu, z zagrożeniem, że w razie niewykonania obowiązku w terminie będą nakładane dalsze grzywny w tej samej lub wyższej kwocie, a w przypadku obowiązku wynikającego z przepisów prawa budowlanego lub z zakresu bezpieczeństwa i higieny pracy będzie orzeczone wykonanie zastępcze. § 3. Zobowiązanemu służy prawo zgłoszenia zarzutów i wniesienia zażalenia w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego (art. 33 i 34) oraz prawo wniesienia zażalenia na postanowienie o nałożeniu grzywny. Powyższa procedura została w niniejszej sprawie przez organ zachowana. W świetle powołanych wyżej norm ustawowych Sąd przychyla się do argumentacji Prezesa UOKiK, że nałożona grzywna w wysokości 2000 zł nie jest nadmierna jest to wysokość wystarczająca do wywarcia nacisku na skarżącą. Jednocześnie zdaniem składu orzekającego w tej sprawie nie można uznać jej za wygórowaną. Grzywna sprawi, że będzie odczuwalna i spełni swoje ustawowe zadanie. Organ uzasadnił również dlaczego nałożył grzywnę w tej wysokości. Co do zasady zaskarżone postanowienia Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów spełniają wymagania formalne, określone w art. 122 § 2 PEA. Organ wskazał Skarżącej w jakim terminie powinna wykonać nałożone obowiązki oraz poinformowały ją, że w przypadku ich niewykonania będą nakładane kolejne grzywny. Należy także wskazać, że podnoszony w toku postępowania w niniejszej sprawie fakt podjęcia działań zmierzających do wykonania obowiązku nie ma wpływu na wymiar grzywny. Jak wskazał WSA wyroku z dnia 4 września 2013 r. sygn. akt VII SA/Wa 567/13 podjęcie przez zobowiązanego nieskutecznych działań zmierzających do wykonania obowiązku nie uzasadnia odstąpienia od wymierzenia grzywny. Sąd podkreśla, że nałożony na Skarżącą obowiązek ma charakter niepieniężny i w przypadku jego niewykonania podlega egzekucji administracyjnej. Przy czym ustawodawca pozostawił organowi egzekucyjnemu swobodę wyboru środka egzekucyjnego. Jego dobór ma na uwadze celowość, skuteczność, niezbędność i proporcjonalność po to, by przymusić zobowiązanego do wykonania zobowiązania, a nadto, by nie lekceważył tego obowiązku i prawa, bacząc, by stosować tylko dolegliwość, która jest niezbędna do realizacji ciążącego obowiązku. W ocenie Sądu, zostało to zrealizowane w niniejszej sprawie. Należy podzielić argumentację opartą na wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 września 1997 r., sygnatura III SA 774/96, że przeprowadzone przez organ administracyjny badanie dopuszczalności egzekucji administracyjnej powinno w szczególności obejmować ustalenie, czy egzekucja oznaczonego obowiązku jest dopuszczalna, czy tytuł wykonawczy jest prawidłowo wystawiony i czy doręczone zostało upomnienie. W niniejszej sprawie wszystkie wyżej wskazane warunki zostały spełnione. Zdaniem Sądu, należy jednocześnie uznać, iż organy obu instancji wyczerpująco zbadały wszystkie istotne okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą oraz przeprowadziły dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej (art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a.). W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie organy administracji - rozstrzygając sprawę - oparły się na materiale prawidłowo zebranym w toku kontroli, dokonując jego wszechstronnej oceny. Ponadto należy uznać, iż stanowisko wyrażone w zaskarżonych postanowieniach, organy obu instancji uzasadniły w sposób wymagany przez normę prawa określoną w przepisie art. 107 § 3 k.p.a. Mając na uwadze powyższe okoliczności Sąd oddalił skargę działając po myśli art. 151 p.p.s.a.