VI SA/Wa 18/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dariusz Zalewski (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Elżbieta Olechniewicz Sędzia WSA Danuta Szydłowska Protokolant st. sekr. sąd. Karolina Pilecka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 maja 2014 r. sprawy ze skargi T. S. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] października 2013 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za przejazd pojazdem nienormatywnym oddala skargę I. Stan sprawy przedstawia się następująco: 1. W dniu [...] kwietnia 2013 r. [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego wydał decyzję o nałożeniu na przedsiębiorstwo T. S. "[...]", kary pieniężnej w wysokości 5.000 złotych. Od powyższej decyzji zostało wniesione odwołanie, po rozpatrzeniu którego Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] czerwca 2013 r. uchylił decyzję organu pierwszej instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. 2. W wyniku ponownie prowadzonego postępowania [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego, decyzją z dnia [...] sierpnia 2013 r. nr [...] nałożył na T. S. (dalej powoływany jako "Skarżący" lub "Strona"), prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą "[...]", karę administracyjną w kwocie 5.000 złotych. Podstawę faktyczną rozstrzygnięcia stanowiło przekroczenie dopuszczalnego nacisku na pojedynczej osi napędowej pojazdu, co skutkowało wykonywaniem przejazdu po drogach publicznych pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia kategorii VII, gdy nacisk jednej lub wielu osi, rzeczywista masa całkowita lub wymiary pojazdu przekraczają dopuszczalne wartości o więcej niż 10% i nie więcej niż 20%. W uzasadnieniu decyzji Organ wskazał, że w dniu [...] lutego 2013 r. na drodze krajowej nr [...] w [...] zatrzymano do kontroli pojazd członowy składający się z ciągnika marki [...] o nr rej. [...] wraz z naczepą marki [...] o nr rej. [...]. Pojazdem członowym kierował Pan K. G., który wykonywał przejazd drogowy z ładunkiem rzeczy - (34 pojemników, wyrobów gumowych oraz prętów stalowych) - ładunek podzielny w imieniu Skarżącego. 3.. Pismem z dnia [...] września 2013 r. Skarżący wniósł odwołanie od powyższej decyzji uznając, że Organ powinien stwierdzić wykonywanie przejazdu bez zezwolenia kategorii I mając na uwadze, że ładunek był podzielny. Skarżący wskazał również, że kierowca prowadził pojazd po drodze oznaczonej znakiem E-15a, która w myśl rozporządzenia Ministra Infrastruktury oraz Spraw Wewnętrznych i Administracji w sprawie znaków i sygnałów drogowych z dnia 31 lipca 2002 r. jest drogą krajową o dopuszczalnym nacisku osi do 11,5 t. Strona zwróciła również uwagę na wybiórcze prowadzenie postępowania przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego oraz, że załadunek dokonywany był w dwóch miejscach. Mając na uwadze przedstawioną w treści odwołania argumentację Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania. 4. Główny Inspektor Transportu Drogowego, decyzją z dnia [...] października 2013 r. nr [...] uchylił zaskarżoną decyzję w całości i nałożył karę pieniężną w wysokości 2.000 zł z tytułu wykonywania przejazdu po drogach publicznych pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia kategorii VII, gdy nacisk jednej lub wielu osi, rzeczywista masa całkowita lub wymiary pojazdu przekraczają dopuszczalne wartości o więcej niż 10% i nie więcej niż 20%. W uzasadnieniu Organ przytoczył treść art. 64 ust.1, art. 140aa, art. 2 ust.35a oraz art. 141 ust.1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 1137 ze zm.) – dalej: "u.r.d." i stwierdził naruszenie następujących dopuszczalnych norm: - nacisk 11,6 t na pojedynczej osi napędowej pojazdu - przekroczenie o 1,6 t, (przekroczenie dopuszczalnej wartości o 16 %), - kierowca nie okazał zezwolenia na przejazd po drogach publicznych pojazdów nienormatywnych. Organ stwierdził wykonywanie przejazdu drogowego pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia kategorii VII tj. dla pojazdu nienormatywnego: a) o wymiarach oraz rzeczywistej masie całkowitej większych od wymienionych w kategoriach I-VI, b) o naciskach osi przekraczających wielkości przewidziane dla dróg o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi napędowej do 11,5 t. Stosownie do treści art. 140ab ust.1 pkt 3 Organ określił karę pieniężną w wysokości 2000 zł. Organ odwoławczy wyjaśnił, że w wyniku pomiaru ustalono, iż nacisk na pojedynczej osi napędowej pojazdu wyniósł 11,6 t. Organ pierwszej instancji od uzyskanego wyniku odjął 2 % zaokrąglone do 0,1 t w górę, w wyniku czego uzyskał wartość 11,3 t. Reguła ta została wprowadzona wewnętrznymi regulacjami prawnymi Inspekcji Transportu Drogowego, gdyż rzeczywisty wynik pomiaru jest zawsze wyższy. Organ odwoławczy zaznaczył, iż powyższa reguła została wprowadzona zarządzeniem nr 50/2011 Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 16 listopada 2011 r. w sprawie zasad prowadzenia kontroli przez Inspektorów Inspekcji Transportu Drogowego. Zarządzenia wewnętrze nie stanowią powszechnie obowiązującego źródła prawa, lecz są wydawane w stosunku do kontrolujących inspektorów Inspekcji Transportu Drogowego, celem usprawnienia przebiegu czynności kontrolnych. Poprzez odjecie ww. błędu pomiaru nacisk na pojedynczej osi napędowej wyniósł 11,3 t, co skutkowało uznaniem, iż kontrolowany przedsiębiorca powinien był legitymować się zezwoleniem kategorii IV i wymierzeniem kary pieniężnej w wysokości 5000 złotych. Tymczasem stwierdzony nacisk na pojedynczej osi w wielkości 11,6 t skutkuje stwierdzeniem wykonywania przejazdu drogowego pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia kategorii VII, czego konsekwencją jest kara pieniężna w wysokości 2000 złotych. Zarządzeniem nr 22/2013 Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 2 lipca 2013 r. zmieniającym zarządzenie w sprawie zasad prowadzenia kontroli przez inspektorów Inspekcji Transportu Drogowego, dodano do ww. zarządzenia nr 50/2011 w § 23 ust. 7a, który stanowi, że opisanej w ust. 7 procedury tj. odjęcia od uzyskanego wyniku 2 % zaokrąglonych do 0,1 t w górę nie stosuje się, jeżeli w efekcie jej zastosowania suma naliczonej kary byłaby wyższa od kwoty kary naliczonej z odczytu wskazania wagi bez stosowania tolerancji. Organ podkreślił, że stosownie do treści art. 140ab ust. 2 p.r.d., w przypadku naruszeń zakazu, o którym mowa w art. 64 ust. 2, za przejazd pojazdem nienormatywnym nakłada się karę jak za przejazd bez zezwolenia. Zgodnie z art. 64 ust. 2 p.r.d., który stanowi, że zabrania się przewozu pojazdem nienormatywnym ładunków innych niż ładunek niepodzielny, z wyłączeniem pojazdów nienormatywnych uprawnionych do poruszania się na podstawie zezwoleń kategorii I lub kategorii II, należy wymierzyć karę pieniężną jak za brak zezwolenia. Natomiast jest zakaz umieszczania ładunku podzielnego na pojazdach nienormatywnych za wyjątkiem pojazdów poruszających się na podstawie zezwoleń kategorii I i II. W ocenie Organu w sprawie występuje brak zezwolenia kategorii VII (gdy nacisk jednej lub wielu osi, rzeczywista masa całkowita lub wymiary pojazdu przekraczają dopuszczalne wartości o więcej niż 10% i nie więcej niż 20%) ze względu na parametry wagowe uzyskane podczas czynności kontrolnych. Organ odwoławczy wskazał, że jak stanowi art. 64d p.r.d., zezwolenie kategorii VII na przejazd pojazdu nienormatywnego jest wydawane na jednokrotny lub wielokrotny przejazd po drogach publicznych w wyznaczonym czasie, na trasie wyznaczonej w zezwoleniu. Zezwolenie wydaje się dla pojazdu, którego ruch, ze względu na jego wymiary, masę lub naciski osi, nie jest możliwy na podstawie zezwoleń kategorii I-VI. Tym samym Skarżący uzyskałby zezwolenie kategorii VII, lecz mając na uwadze treść ww. art. 64 ust. 2 ustawy, zabrania się przewozu pojazdem nienormatywnym ładunków innych niż ładunek niepodzielny, z wyłączeniem pojazdów nienormatywnych uprawnionych do poruszania się na podstawie zezwoleń kategorii I lub kategorii II, wykonując przejazd z ładunkiem podzielnym naruszałby ten zakaz. Organ wskazał, że droga krajowa nr [...] została zaliczona do kategorii dróg po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 10 t, zgodnie z treścią rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 6 września 2012 r. w sprawie wykazu dróg krajowych oraz dróg wojewódzkich, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 10 t, oraz wykazu dróg krajowych, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 8 t. Ponadto Organ dodał, że Strona pismem z dnia [...] sierpnia 2013 r. złożyła wyjaśnienia, które nie stanowią dowodów, że dochowała należytej staranności w realizacji czynności związanych z przejazdem oraz nie miała wpływu na powstanie naruszenia. Podmiot wykonujący przejazd posiadając wiedzę na temat ładunku, który podjął się przetransportować powinien był podjąć kroki celem takiego załadunku, aby pojazd był normatywny dla danej kategorii drogi, po której będzie się poruszał. Ponadto przesłuchany podczas kontroli kierowca Pan K. G. zeznał, że załadunek odbywał się bez jego udziału, nie był w stanie stwierdzić czy pojazd jest normatywny, a ponadto pojazd nie był ważony. Brak obecności kierowcy podczas czynności załadunkowych już w ocenie Organu świadczy o braku należytej staranności w realizacji czynności związanych z przejazdem. Strona w toku postępowania, ani na etapie odwoławczym nie przedstawiła żadnych dowodów wskazujących, że dochowała należytej staranności w realizacji czynności związanych z przejazdem oraz nie miała wpływu na powstanie naruszenia. Zdaniem Organu mając na uwadze powyższe regulacje prawne oraz treść zgłaszanych przez Stronę wyjaśnień w przedmiotowej sprawie nie zachodzi możliwość uwolnienia się podmiotu wykonującego przejazd od odpowiedzialności, gdyż brak wpływu na powstanie naruszenia musi realnie zaistnieć. Zdaniem Organu wskazane w zebranym materiale dowodowym okoliczności popełnienia zarzucanego naruszenia, tj. wykonywania przejazdu po drogach publicznych pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia kategorii VII, gdy nacisk jednej lub wielu osi, rzeczywista masa całkowita lub wymiary pojazdu przekraczają dopuszczalne wartości o więcej niż 10% i nie więcej niż 20%, było okolicznością, na którą Strona miała wpływ, a przy realizacji przejazdu nie dochowała należytej staranności w realizacji czynności związanych z kontrolowanym przejazdem. 5.. Pismem z dnia [...] listopada 2013 r. Skarżący wniósł skargę na powyższą decyzję zarzucając jej naruszenie art. 15 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie w przedmiotowej sprawie, albowiem organ drugiej instancji rozpatrujący odwołanie z dnia [...] września 2013r. uchylił decyzję organu pierwszej instancji w całości i orzekł merytorycznie w sprawie, wydając orzeczenie w oparciu o odmienne ustalenia faktyczno - prawne, od tych które były przedmiotem decyzji organu pierwszej instancji oraz odwołania z dnia [...] września 20ł3r., tj. wykonywania przewozu drogowego nienormatywnego bez zezwolenia kategorii IV, natomiast organ drugiej instancji w zaskarżonej decyzji orzekł o wykonywaniu przejazdu po drogach publicznych pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia kategorii VII, uniemożliwiając tym samym wypowiedzenie się przez stronę co do braku zasadności powoływania tej podstawy prawnej. W konsekwencji Skarżący zarzucił również naruszenie: art. 6 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 10 k.p.a. poprzez brak umożliwienia Stronie wypowiedzenia się co do kwestii zasadności subsumcji stanu faktycznego pod przepis odnoszący się do konieczności posiadania zezwolenia kategorii VII, a w konsekwencji uniemożliwienie stronie czynnego udziału w sprawie, a nadto działanie wbrew literze prawa z uwagi na nierespektowanie generalnej zasady postępowania administracyjnego --tj. zasady dwuinstancyjności postępowania. Ponadto zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie art. 64 ust. 2 p.r.d. w związku z zezwoleniem kategorii I, poprzez błędne jego niezastosowanie w przedmiotowej sprawie i uznanie, iż przewożony ładunek i nacisk osi winien spełniać zezwolenie kategorii III - VI, podczas gdy prawidłowa ocena zebranych zarówno dowodów w sprawie, jak i okoliczności samej sprawy, winna prowadzić do wniosku, iż w przedmiotowej sprawie mamy do czynienia z ładunkiem podzielnym, a co za tym idzie - prawidłowa kwalifikacja prawna powinna wynikać z art. 64 ust. 2 p.r.d., a w konsekwencji do uznania, iż Skarżący wymagał prawem przewidziane pozwolenia do przewozu tego typu ładunków. 6.. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasową argumentację. II. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: 1. Na wstępie wyjaśnić należy, iż zgodnie z przepisem art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.), kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów, wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) - dalej: "p.p.s.a.", sprawowana jest przez sądy administracyjne w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracji publicznej konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, lub ewentualnie ustalenie, że decyzja lub postanowienie organu dotknięte jest wadą nieważności (art. 145 § 1 lit. a-c p.p.s.a.). 2. Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Wykładnia powołanego przepisu wskazuje, że Sąd ma nie tylko prawo, ale i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony. Z drugiej jednak strony, granicą praw i obowiązków Sądu, wyznaczoną w art. 134 § 1 p.p.s.a. jest zakaz wkraczania w sprawę nową. Granice te zaś wyznaczone są dwoma aspektami, mianowicie: legalnością działań organu oraz całokształtem aspektów prawnych tego stosunku prawnego, który był objęty treścią zaskarżonego rozstrzygnięcia. 3. Rozpoznając sprawę według powyższych kryteriów należy uznać, że skarga nie jest zasadna. 4. Zgodnie zaś z art. 64 ust. 1 p.r.d., ruch pojazdu lub zespołu pojazdów, którego naciski osi wraz z ładunkiem lub bez ładunku są większe od dopuszczalnych, przewidzianych dla danej drogi w przepisach o drogach publicznych, albo którego wymiary lub masa wraz z ładunkiem lub bez niego są większe od dopuszczalnych, przewidzianych w przepisach niniejszej ustawy, jest dozwolony tylko pod warunkiem uzyskania zezwolenia. Zakaz ruchu pojazdów "nienormatywnych" jest zasadą. Odstępstwem od tej zasady jest natomiast możliwość dopuszczenia tych pojazdów do ruchu - po uzyskaniu zezwolenia i na warunkach zezwoleniem tym określonych. Stosownie do art. 41 ust. 4 i 5 u.d.p. wykaz dróg krajowych, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi napędowej do 11,5 t oraz wykaz dróg krajowych i dróg wojewódzkich, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 10 t, ustalone zostały rozporządzeniami Ministra Infrastruktury z dnia 14 lipca 2010 r. (odpowiednio: Dz. U. nr 138, poz. 932 i poz. 933 ze zm.). Natomiast drogi inne niż określone na podstawie powyższych przepisów stanowią sieć dróg, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 8 t. 5. Organy ustaliły, że w dniu [...] lutego 2013 r. na drodze krajowej nr [...] w [...] zatrzymano do kontroli pojazd członowy składający się z ciągnika marki [...] o nr rej. [...]wraz z naczepą marki [...] o nr rej. [...]. Pojazdem członowym kierował Pan K. G., który wykonywał przejazd drogowy z ładunkiem rzeczy - (34 pojemników, wyrobów gumowych oraz prętów stalowych) - ładunek podzielny w imieniu Skarżącego. Kierowca prowadził pojazd po drodze oznaczonej znakiem E-15a, która w myśl rozporządzenia Ministra Infrastruktury oraz Spraw Wewnętrznych i Administracji w sprawie znaków i sygnałów drogowych z dnia 31 lipca 2002 r. jest drogą krajową o dopuszczalnym nacisku osi do 11,5 t. W wyniku kontroli organ stwierdził naruszenie następujących dopuszczalnych norm: - nacisk 11,6 t na pojedynczej osi napędowej pojazdu - przekroczenie o 1,6 t, (przekroczenie dopuszczalnej wartości o 16 %), - kierowca nie okazał zezwolenia na przejazd po drogach publicznych pojazdów nienormatywnych. Organ stwierdził wykonywanie przejazdu drogowego pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia kategorii VII tj. dla pojazdu nienormatywnego. W efekcie Główny Inspektor Transportu Drogowego, decyzją z dnia [...] października 2013 r. nr [...] nałożył karę pieniężną w wysokości 2.000 zł z tytułu wykonywania przejazdu po drogach publicznych pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia kategorii VII, gdy nacisk jednej lub wielu osi, rzeczywista masa całkowita lub wymiary pojazdu przekraczają dopuszczalne wartości o więcej niż 10% i nie więcej niż 20%. 6. Strona w toku postępowania, ani na etapie odwoławczym nie przedstawiła żadnych dowodów wskazujących, że dochowała należytej staranności w realizacji czynności związanych z przejazdem oraz , że nie miała wpływu na powstanie naruszenia. Okoliczności popełnienia zarzucanych naruszeń, były w ocenie Sądu okolicznościami, które podmiot wykonujący przejazd powinien był przewidzieć i nie dopuścić do ich zaistnienia. Z przepisów prawa wynika, że ruch pojazdu nienormatywnego po danej drodze publicznej wymaga zezwolenia. A zatem, przewoźnik przed rozpoczęciem przejazdu winien zbadać, czy pojazd odpowiada określonym normom. Z tych też względów także wybór trasy przejazdu ma szczególne znaczenie. Podkreślić należy, iż odpowiedzialność za przekroczenie dopuszczalnych nacisków na osie jest odpowiedzialnością za skutek i ma charakter obiektywny. Nie jest oparta na zasadzie winy, zatem sam wynik ważenia potwierdzający przekroczenia parametrów ustawowych wystarczał do nałożenia kar pieniężnych. 7. Zarzuty skargi w zakresie naruszenia przepisów postępowania są niezasadne. W ocenie Sądu organy obu instancji wyczerpująco zbadały wszystkie istotne okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą oraz przeprowadziły dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej (art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a) i swemu stanowisku dały wyraz w zaskarżonych decyzjach w sposób wymagany przepisem art. 107 § 3 k.p.a. Również wysokość kary została ustalona w sposób prawidłowy, na podstawie właściwego przepisu załącznika do ustawy o drogach publicznych. Z protokołu kontroli nr [...] z dnia [...] lutego 2013 r. wynika, że miejsce ważenia pojazdu legitymuje się protokołem z pomiaru pochylenia terenu na stanowisku ważenia pojazdów z dnia [...] maja 2012 r. Pojazd został zważony przy pomocy przenośnych wag do pomiarów statycznych typu SAW 10 C o nr fabrycznych [...] i [...]. Wagi te w dniu kontroli posiadały ważne świadectwa legalizacji ponownej wydanymi przez Naczelnika Obwodowego Urzędu Miar w [...] z datą ważności do [...] grudnia 2014 r. Powyższe dokumenty zostały okazane kontrolowanemu przed dokonaniem ważenia. Kierowca został również poinformowany o sposobie przeprowadzania pomiarów oraz o przysługujących mu uprawnieniach. Pojazd zważono jednokrotnie, kierowca nie wnosił o ponowne ważenie. 8. Odnośnie zarzutu skargi naruszenia art. 64 ust. 2 u.r.d. w związku z zezwoleniem kategorii I, poprzez błędne jego niezastosowanie w przedmiotowej sprawie i uznanie, iż przewożony ładunek i nacisk osi winien spełniać zezwolenie kategorii III - VI, podczas gdy prawidłowa ocena zebranych zarówno dowodów w sprawie, jak i okoliczności samej sprawy, winna prowadzić do wniosku, iż w przedmiotowej sprawie mamy do czynienia z ładunkiem podzielnym, a co za tym idzie - prawidłowa kwalifikacja prawna powinna wynikać z art. 64 ust. 2 ustawy, a w konsekwencji do uznania, iż skarżący wymagał prawem przewidziane pozwolenia do przewozu tego typu ładunków. W ocenie Sądu organ prawidłowo zastosował w sprawie jako podstawę prawną rozstrzygnięcia art. 64 ust. 1 i 2 p.r.d. Zgodnie z brzmieniem ww. przepisów i poglądami orzecznictwa pozwolenie w trybie art. 64 ust. 1 p.r.d. nie może być wydane na przewóz ładunku podzielnego, który może być przewieziony pojazdami, których masa, naciski osi, wymiary są dopuszczalne. Nie ma potrzeby sięgać po środek nadzwyczajny, jakim jest zezwolenie na przewóz ładunku ponadnormatywnego, jeżeli ten ładunek jest podzielny, co m.in. oznacza, że może zostać dokonany pojazdami spełniającymi parametry pojazdu normatywnego (zob. wyrok WSA Warszawa z 19 kwietnia 2010 r., VI SA/Wa 392/10). Skoro ze stanu faktycznego sprawy wynika, że ładunek przewożony przez Skarżącego był podzielny, to zgodnie z przepisem ust. 2 art. 64 p.r.d. zabrania się przewozu pojazdem nienormatywnym ładunków innych niż ładunek niepodzielny, z wyłączeniem pojazdów nienormatywnych uprawnionych do poruszania się na podstawie zezwoleń kategorii I lub kategorii II. Z akt wynika, że w pojeździe był przewożony ładunek podzielny, a przewóz takiego ładunku wynika z zezwolenia kategorii I lub II, którym Skarżący nie dysponował. Ponadto Skarżący nie miał możliwości otrzymania zezwolenia kategorii I lub II z uwagi na fakt, iż ładunek był podzielny. Nie mniej organ prawidłowo zgodnie z treścią art. 140ab ust. 2 p.r.d. ustalił i nałożył karę pieniężną jak za przejazd pojazdem bez zezwolenia kategorii VII, ponieważ parametrom kontrolowanego pojazdu odpowiadało zezwolenie kategorii VII. Powyższe oznacza, że kwalifikacja prawna decyzji jest prawidłowa. 9. Odnośnie zarzutu naruszenie art. 15 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie w przedmiotowej sprawie, albowiem organ II instancji rozpatrujący odwołanie z dnia [...] września 2013r. uchylił decyzję organu I instancji w całości i orzekł merytorycznie w sprawie, wydając orzeczenie w oparciu o odmienne ustalenia faktyczno - prawne, od tych które były przedmiotem decyzji organu I instancji oraz odwołania z dnia [...] września 2013r., tj. wykonywania przewozu drogowego nienormatywnego bez zezwolenia kategorii IV, natomiast organ II instancji w zaskarżonej decyzji orzekł o wykonywaniu przejazdu po drogach publicznych pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia kategorii VII, uniemożliwiając tym samym wypowiedzenie się przez stronę co do braku zasadności powoływania tej podstawy prawnej. Sąd podziela w powyższym zakresie ocenę organu, iż zmiana treści rozstrzygnięcia organu I instancji w zaskarżonej decyzji odbyła się w sposób prawidłowy. Należy bowiem wskazać, iż kwestia przesłanek wyłączających odpowiedzialność Skarżącego, wskazanych w art. 140aa ust. 4 pkt 1, nie jest uzależniona od zakwalifikowania naruszenia do braku danego zezwolenia. Główny Inspektor Transportu Drogowego zasadnie wskazuje, iż strona nie przedstawiła stosownego zezwolenia na przejazd pojazdem nienormatywnym. 10. Co zaś się tyczy naruszenia przepisu art. 15 k.p.a. to wyrażona w art. 15 k.p.a. istota zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego polega na dwukrotnym rozpatrzeniu i rozstrzygnięciu przez dwa różne organy tej samej sprawy wyznaczonej treścią zaskarżonego rozstrzygnięcia. Zadaniem organu drugiej instancji w postępowaniu administracyjnym jest rozważenie, jak należy daną - indywidualnie rozpatrywaną - sprawę rozstrzygnąć zgodnie z zasadą praworządności i zasadą prawdy obiektywnej, a nie tylko, rozważyć czy utrzymać lub zmienić rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji. Obowiązkiem organu odwoławczego jest ponowne rozpatrzenie sprawy, niezależnie od rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji. Zasada dwuinstancyjności tworzy obowiązek merytorycznego rozpoznania sprawy przez organ odwoławczy, który nie może ograniczyć się do kontroli zaskarżonej decyzji. Postępowanie odwoławcze nie może polegać tylko na kontroli postępowania organu pierwszej instancji, lecz powinno mieć miejsce ponowne merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy niejako "od nowa", bowiem organ odwoławczy nie jest związany poczynionymi przez organ I instancji ustaleniami i dokonaną oceną dowodów. Organ odwoławczy może zawrzeć w uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia taką argumentację, jaka doprowadziła go do podjęcia konkretnego orzeczenia, nawet jeśli było one odmienne od argumentacji zawartej w postanowieniu organu I instancji. "Rozszerzenie" argumentacji w uzasadnieniu postanowienia organu odwoławczego w odniesieniu do argumentacji zawartej w postanowieniu organu I instancji, nie narusza art. 15 k.p.a. Także w przedmiotowej sprawie uchylenie przez organ II instancji decyzji I instancji i rozstrzygnięcie merytoryczne sprawy decyzją nie naruszyło zasady dwuinstancyjności postępowania wyrażonej w art. 15 k.p.a. Powyższe stanowisko można uznać za utrwalone w orzecznictwie sądów administracyjnych albowiem znajduje w znacznym zakresie oparcie w ocenach prawnych zawartych - między innymi - w wyrokach WSA w Gdańsku: z dnia 30 sierpnia 2012 r II SA/Gd 400/12, czy też WSA w Warszawie I SA/Wa 873/11 (orzeczenia.nsa.gov.pl). Przytoczone wyżej poglądy sądów administracyjnych w pełni podziela WSA w Warszawie w składzie orzekającym w niniejszej sprawie, a akceptacja tych poglądów oznacza równocześnie, że skarga i zarzuty w niej sformułowane nie zasługują na uwzględnienie. 11. Podsumowując Sąd stwierdził niezasadność zarzutów skargi. Nie stwierdził natomiast z urzędu tego rodzaju uchybień, które mogłyby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia. Wobec powyższego, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.