VI SA/Wa 1814/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Henryka Lewandowska-Kuraszkiewicz po rozpoznaniu w dniu 10 października 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi E. B. na decyzję Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] czerwca 2012 r. Nr [...] w przedmiocie nałożenia kary dyscyplinarnej w postaci zawieszenia uprawnień zawodowych rzeczoznawcy majątkowego postanawia: odrzucić skargę Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej decyzją z dnia [...] czerwca 2012 r. nr [...] po rozpatrzeniu wniosku E. B. o ponowne rozpatrzenie sprawy, utrzymał w całości w mocy decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] stycznia 2010 r. nr [...] orzekającą o zastosowaniu wobec rzeczoznawcy majątkowego E. B. kary dyscyplinarnej w postaci zawieszenia uprawnień zawodowych na okres 6 miesięcy. Odpis decyzji Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej został prawidłowo doręczony E. B. w dniu [...] lipca 2012 r. W decyzji zawarto pouczenie, że na decyzję przysługuje prawo wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, którą należało wnieść za pośrednictwem Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej. Skargę na powyższą decyzję - skierowaną bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie – E. B. - (nazywany dalej "skarżącym") nadał w Urzędzie Pocztowym w dniu 6 sierpnia 2012 r. (listem poleconym o nr [...] - k. 34 akt sądowych). Zgodnie z zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału VI z dnia 13 sierpnia 2012 r. ww. skarga w dniu 16 sierpnia 2012 r. (data stempla pocztowego) została przekazana przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie do Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej. W dniu 13 września 2012 r. w biurze podawczym sądu (data prezentaty biura podawczego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie) została złożona przez organ skarga strony z dnia 31 lipca 2012 r. wraz z odpowiedzią na skargę oraz aktami sprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje : W myśl art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, nazywanej dalej "p.p.s.a."), skargę wnosi się w terminie 30 dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Stosownie do art. 54 § 1 p.p.s.a., skargę do sądu administracyjnego należy wnieść za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi. Na gruncie niniejszej sprawy należy zauważyć, że przepis przejściowy umożliwiający wnoszenie skargi bezpośrednio do sądu administracyjnego, zawarty w art. 98 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sadów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze. zm. ), obowiązywał tylko w okresie dwóch lat od dnia wejścia w życie ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, tj. od dnia 1 stycznia 2004 r. W tym okresie skargę wniesioną bezpośrednio do sądu administracyjnego, jeżeli wniesiona została w terminie określonym w art. 53 § 1 p.p.s.a., sąd administracyjny przekazywał organowi, którego działanie lub bezczynność były przedmiotem skargi, ze skutkiem określonym w art. 54 § 1 p.p.s.a. Z akt administracyjnych sprawy wynika, że skarżący otrzymał zaskarżoną decyzję w dniu 5 lipca 2012 r. Termin do wniesienia skargi, za pośrednictwem organu, upływał z końcem dnia 6 sierpnia 2012 r., zgodnie z art. 83 § 2 p.p.s.a. Skarga została nadana przez skarżącego w urzędzie pocztowym w dniu 6 sierpnia 2012 r. (data stempla pocztowego, k. 34 akt sądowych). Jednakże skarżący (wbrew pouczeniu zawartemu w decyzji, iż skargę należy wnieść do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie za pośrednictwem organu, tj. Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki) wniósł ją bezpośrednio do Sądu. W takiej sytuacji, zgodnie z prezentowanym w orzecznictwie poglądem, 30 - dniowy termin do wniesienia skargi byłby zachowany jedynie wówczas, gdyby Sąd nadał skargę na adres właściwego organu przed upływem terminu do jej wniesienia (por. uchwała Sądu Najwyższego z dnia 28 listopada 1987 roku, sygn. akt III CZP 33/87, publ. OSN 1988/6/73, a także postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 czerwca 2008 r. sygn. akt I OSK 651/08 oraz z dnia 11 marca 2009 r. sygn. akt I OSK 234/09, niepublikowane, postanowienie WSA w Gliwicach z dnia 8 marca 2011 r. sygn. akt IV SA/GL 202/11). W rozpatrywanej sprawie skarga została przekazana przez Sąd do organu w dniu 16 sierpnia 2012 r. (data stempla pocztowego), a więc po upływie terminu, o którym mowa w art. 53 § 1 p.p.s.a. Należy przy tym zauważyć, że czynności Sądu nie mogły mieć żadnego wpływu na zachowanie terminu do wniesienia skargi, gdyż skarżący złożył skargę w ostatnim dniu ustawowego terminu do jej złożenia, a skarga wpłynęła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w dniu 9 sierpnia 2012 r., czyli po upływie trzydziestodniowego terminu na jej złożenie (licząc od daty doręczenia decyzji). W tym stanie rzeczy, Sąd stwierdził, że skarga jako wniesiona z uchybieniem terminu określonego w art. 53 § 1 p.p.s.a, podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a.