VI SA/Wa 182/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Szydłowska po rozpoznaniu w dniu 17 lutego 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku K. D. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi K. D. na uchwałę Komisji Egzaminacyjnej II Stopnia przy Ministrze Sprawiedliwości do spraw rozpatrywania odwołań od uchwał o wynikach egzaminu komorniczego z dnia [...] września 2014 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia wyniku egzaminu komorniczego postanawia odmówić przywrócenia terminu do wniesienia skargi W dniu 15 grudnia 2014 r. skarżący K. D. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na uchwałę Komisji Egzaminacyjnej II Stopnia przy Ministrze Sprawiedliwości do spraw rozpatrywania odwołań od uchwał o wynikach egzaminu komorniczego z dnia [...] września 2014 r. nr [...]. Wraz ze skargą skarżący złożył wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Skarżący podał, że w dniu 8 grudnia 2014 r. otrzymał informację z Ministerstwa Sprawiedliwości - Departament Zawodów Prawniczych i Dostępu do Pomocy Prawnej, że uchwała Komisji Egzaminacyjnej II Stopnia przy Ministrze Sprawiedliwości do spraw rozpatrywania odwołań od uchwał o wynikach egzaminu komorniczego z dnia [...] września 2014 r. została doręczona skarżącemu w dniu 19 września 2014 r., a odbiór przesyłki potwierdziła T. D. Wraz z pismem skarżący otrzymał kopię uchwały. Skarżący wskazał, że jego babcia – T. D. nie przekazała mu korespondencji, a z treścią uchwały zapoznał się dopiero po jej ponownym doręczeniu na jego wniosek. Skarżący poinformował, że jest zatrudniony w firmie N. SPÓŁKA Z O.O. SPÓŁKA KOMANDYTOWA z siedzibą w G. i miejscem wykonywania przez niego pracy jest siedziba firmy. Pod adres wskazanym jako adres do korespondencji tj. [...], W., skarżący przebywa jedynie co drugi weekend. Pod tym adresem przebywa również babcia skarżącego, która jest w podeszłym wieku i jest niezdolna do właściwego postrzegania rzeczywistości. Skarżący wskazał, że poinstruował babcię o zakazie odbierania wszelkiej korespondencji do niego skierowanej, lecz mimo to korespondencja została przez nią odebrana. Skarżący podał, że w momencie gdy rozpoczynał pracę w G. zastrzegł u listonosza, by każda poczta polecona do skarżącego była awizowana, co umożliwiłoby skarżącemu jej osobisty odbiór na poczcie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Przepis art. 85 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej jako "p.p.s.a.") wprowadził zasadę, zgodnie z którą czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna, przy czym, w przypadku jeżeli strona nie dokonała czynności bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu (art. 86 § 1 p.p.s.a.). W niniejszej sprawie niewątpliwie doszło do uchybienia terminu do wniesienia skargi uchwałę Komisji Egzaminacyjnej II Stopnia przy Ministrze Sprawiedliwości do spraw rozpatrywania odwołań od uchwał o wynikach egzaminu komorniczego z dnia [...] września 2014 r., która została doręczona na wskazany przez skarżącego adres w dniu 19 września 2014 r. Od tego też dnia rozpoczął bieg trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi, który upłynął w dniu 20 października 2014 r. Wniesienie zatem skargi w dniu 15 grudnia 2013 r. nastąpiło z uchybieniem terminu. Tryb złożenia wniosku o przywrócenie terminu szczegółowo reguluje art. 87 p.p.s.a. W myśl § 1 pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. Natomiast § 2 stanowi, że w piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Wniosek o przywrócenie terminu, wniesiony w dniu 15 grudnia 2013 r. - został złożony w terminie wynikającym z art. 87 § 1 p.p.s.a. Skoro bowiem przyczyną uchybienia terminu był brak wiedzy skarżącego o wydaniu przez Dyrektora Izby Celnej w W. decyzji z dnia [...] września 2014 r. – to przyjąć należy, że ustała ona w dniu 8 grudnia 2013 r., kiedy skarżący otrzymał na swój wniosek kopię uchwały. Zgodnie z brzmieniem art. 87 § 2 p.p.s.a. w piśmie z wnioskiem o przywrócenie terminu należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. W judykaturze przyjmuje się, że brak winy w uchybieniu terminu powinien być oceniany z uwzględnieniem wszystkich okoliczności konkretnej sprawy, w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy, stanowiący sytuację, gdy zainteresowany nie był w stanie pokonać przeszkody przy użyciu sił i środków normalnie dostępnych. Do takich przeszkód zalicza się m.in. stany nadzwyczajne, problemy komunikacyjne, klęski żywiołowe czy nagłą chorobę strony lub jej pełnomocnika, która nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobą (por. postanowienie NSA z dnia 18 kwietnia 2012 r. II FZ 203/12, LEX nr 1137710, postanowienie NSA z dnia 8 sierpnia 2012 r. sygn. akt II GZ 257/12, LEX nr 1223957 oraz postanowienie NSA z dnia 3 lipca 2012 r. sygn. akt II GZ 224/12, LEX nr 12257/11). Przenosząc te rozważania na grunt niniejszej sprawy stwierdzić należy, że usprawiedliwieniem braku winy w uchybieniu terminu do złożenia wniosku o przywrócenie terminu nie może być okoliczność, że korespondencję odebrała babcia skarżącego. W niniejszej sprawie oczywistym jest, że skoro skarżący wskazał jako adres do korespondencji swój adres zamieszkania w W., a pracę wykonuję w G. i jest w mieszkaniu nieobecny to korespondencja skierowana do niego będzie odbierana przez babcię, która również zamieszkuje pod adresem wskazanym przez skarżącego. Skarżący mając wiedzę o stanie zdrowia babci, która jest w podeszłym wieku i mogących wyniknąć z tego faktu konsekwencjach, a także wiedząc, że w mieszkaniu skarżący bywa co dwa tygodnie i nie będzie mógł odebrać korespondencji osobiście, powinien był wskazać adres do korespondencji pod którym zwykle przebywa lub ustanowić pełnomocnika. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 21 listopada 2012 r. o sygn. akt II FZ 911/12, publ. http:/orzeczenia.nsa.gov.pl, osoba świadoma tego, że w określonym, dłuższym okresie czasu nie będzie przebywać w swoim miejscu zamieszkania, powinna przed przewidywanym wyjazdem odpowiednio zabezpieczyć swoje interesy. W sytuacji, gdy przebywanie strony poza miejscem zamieszkania nie jest wywołane zaistnieniem nagłych, niemożliwych do przewidzenia okoliczności, lecz wynika z wcześniejszych planów strony, a taki stan miał miejsce w niniejszej sprawie, uchybienie terminu do złożenia skargi z uwagi na niezapoznanie się z prawidłowo doręczoną uchwałą jest wynikiem niedbalstwa skarżącego i nastąpiło z jego winy. Pamiętać bowiem należy, że przywrócenie terminu ma charakter wyjątkowy i nie jest możliwe, nawet w sytuacji, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. Brak winy oznacza sytuację, w której wystąpiły niezależne od strony i niemożliwe do przezwyciężenia okoliczności, z powodu których doszło do przekroczenia wyznaczonego przepisami prawa terminu (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 kwietnia 2008 r. sygn. akt I OZ 246/08). Oceniając wystąpienie tej przesłanki, Sąd przyjmuje obiektywny miernik staranności, której można wymagać od każdego należycie dbającego o swoje interesy. Zaniedbanie leżące po stronie skarżącego nie może być zakwalifikowane jako przesłanka wyłączająca brak winy w uchybieniu terminu do wniesienia skargi. Mając powyższe na względzie, Sąd działając na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.