VI SA/Wa 1840/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jakub Linkowski po rozpoznaniu w dniu 25 września 2020 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. z siedzibą w C. na decyzję Głównego Inspektora Farmaceutycznego z dnia [...] listopada 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania interpretacji oraz stwierdzenie nieprawidłowości stanowiska przedsiębiorcy postanawia: 1. odrzucić skargę 2. zwrócić stronie skarżącej A. z siedzibą w C. kwotę 200 (słownie: dwieście) złotych uiszczoną tytułem wpisu sądowego Główny Inspektor Farmaceutyczny decyzją z dnia [...] listopada 2019 r., nr [...], po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez A. z siedzibą w C. (dalej "strona skarżąca" lub "spółka") na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Farmaceutycznego w K. z dnia [...] listopada 2018 r., nr [...], w przedmiocie odmowy wydania interpretacji oraz stwierdzenie nieprawidłowości stanowiska spółki, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Decyzja GIF została wysłana na adres kancelarii pełnomocnika strony skarżącej i odebrana w dniu 15 listopada 2019 r. Pełnomocnik spółki w dniu 18 grudnia 2019 r. (data stempla pocztowego) wniósł na decyzję GIF skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Postanowieniem z dnia 6 lutego 2020 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę, z uwagi na to, że została wniesiona po upływie terminu do jej wniesienia. W wyniku wniesionego zażalenia, Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 14 lipca 2020 r., sygn. akt II GZ 162/20, uchylił zaskarżone postanowienie i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie. W uzasadnieniu wskazał, że w rozpoznawanej sprawie spółka działała przez pełnomocnika, zatem wszelką korespondencję w sprawie należało kierować do jego rąk. Niemniej organ pominął ten fakt i skierował korespondencję tj. zaskarżoną decyzję na adres pełnomocnika, bez jego imiennego wskazania. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd I instancji nie rozważył całokształtu materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, w szczególności nie odniósł się do informacji wynikających ze zwrotnego potwierdzenia odbioru przesyłki listownej tj. zaskarżonej decyzji, z której wynika jedynie doręczenie korespondencji na adres pełnomocnika strony skarżącej. Wskazał, że niezbędne jest ustalenie, czy przedmiotowa decyzja została doręczona w sposób prawidłowy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Zgodnie z art. 190 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm.), dalej "p.p.s.a.", sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Artykuł ten znajduje zastosowanie, gdy doszło do orzeczenia, o którym mowa w art. 185 § 1 p.p.s.a., a mianowicie, gdy zaszła konieczność ponownego rozpoznania sprawy przez wojewódzki sąd administracyjny. Ta sytuacja ma miejsce w rozpoznawanej sprawie. Sąd pierwszej instancji rozpoznający sprawę ponownie nie może dokonać interpretacji przepisów w sposób odmienny niż wynikająca z orzeczenia wydanego w wyniku rozpoznania skargi kasacyjnej, nie może też ocenić prawidłowości rozstrzygnięcia sądu odwoławczego (por. wyrok NSA z dnia 12 października 2010 r., sygn. akt II GSK 808/09). Związanie wykładnią prawną dotyczy zarówno sądu rozpoznającego sprawę ponownie, jak również organu administracyjnego, do czasu ostatecznego rozstrzygnięcia, chyba że nastąpi zmiana stanu prawnego, powodująca, że pogląd prawny Naczelnego Sądu Administracyjnego staje się nieaktualny. Oznacza to, że orzeczenie Naczelnego Sądu Administracyjnego wywiera skutki wykraczające poza zakres postępowania sądowoadministracyjnego, a jego oddziaływaniem objęte jest także przyszłe postępowanie administracyjne w sprawie. W tej sytuacji Sąd nie mógł rozpoznawać sprawy z pominięciem oceny prawnej wyrażonej w postanowieniu z dnia 14 lipca 2020 r., sygn. akt II GZ 162/20. W pierwszej kolejności należy jednak zwrócić uwagę, że merytoryczne rozpoznanie zasadności skargi poprzedzone jest badaniem dopuszczalności jej wniesienia. Polega ono m.in. na sprawdzeniu czy skarga została wniesiona z zachowaniem terminu określonego w art. 53 § 1 p.p.s.a. Przepis tan stanowi, że skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia stronie skarżącej rozstrzygnięcia w sprawie. Z akt administracyjnych wynika, że strona skarżąca była reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika adw. T. D. i sześciu pełnomocników substytucyjnych, w tym adw. M. G., który działał w imieniu mocodawcy w postępowaniu administracyjnym przez organami obu instancji. Decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Farmaceutycznego w K. została prawidłowo doręczona adw. M. G., który złożył odwołanie od tej decyzji do Głównego Inspektora Farmaceutycznego. Zaskarżona do sądu administracyjnego decyzja Głównego Inspektora Farmaceutycznego, mimo prawidłowego wskazania, że otrzymuje ją m.in. adw. M. G. pełnomocnik spółki, została wysłana na adres kancelarii, tj. Kancelarii Adwokackiej [...], ul. [...],[...] K., bez imiennego wskazania pełnomocnika. Jak wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru zaskarżona decyzja wpłynęła do kancelarii w dniu 15 listopada 2019 r. i została doręczona adresatowi, przy czym odbiorca odmówił złożenia czytelnego podpisu. Biorąc jednak pod uwagę, że ze zwrotnego potwierdzenia odbioru wynika, że adresatem przesyłki zawierającej zaskarżoną decyzję była kancelaria, mogła ona zostać odebrana przez każdego pracownika kancelarii, nawet do tego nieupoważnionego. Nie można zatem uznać, że przesyłka zawierająca zaskarżoną decyzję, została skutecznie doręczona stronie skarżącej, która działała w postępowaniu administracyjnym przez profesjonalnego pełnomocnika adw. M. G. Jak wskazał zatem Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 14 lipca 2020 r., sygn. akt II GZ 162/20, stosownie do art. 40 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. 2002 poz. 256 z późn. zm.), dalej "k.p.a.", wszelką korespondencję w sprawie należało kierować do rąk pełnomocnika. Tymczasem organ pominął ten fakt i skierował korespondencję tj. zaskarżoną decyzję na adres kancelarii, bez imiennego wskazania pełnomocnika. Jak przyjęto w orzecznictwie, brak doręczenia względnie ustalenie, że zostało ono dokonane z obrazą przepisów określonych w art. 39 - 49 k.p.a., traktujących o doręczeniu oznacza, iż termin do dokonania określonej czynności, w tym przypadku wniesienia skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego, nie rozpoczął swego biegu (wyrok NSA z dnia 28 sierpnia 1996 r., sygn. akt SA/Ka 2966/95, LEX nr 27283). Zasługuje przy tym na aprobatę stanowisko wyrażone w piśmiennictwie, że adresat pisma nie powinien ponosić jakichkolwiek negatywnych konsekwencji niezawinionych przez siebie uchybień przy doręczaniu mu korespondencji, będących wynikiem zaniedbań organu lub podmiotu dokonującego doręczenia, a wszelkie pojawiające się w tym zakresie wątpliwości winny być interpretowane i oceniane na jego korzyść. Prawidłowo dokonane doręczenie uznawane jest za jeden z kluczowych warunków przestrzegania praw strony w postępowaniu administracyjnym (E. Cisowska-Sakrajda, Doręczanie pism w postępowaniu administracyjnym ogólnym i podatkowym w obrocie zagranicznym, Administracja: teoria – dydaktyka – praktyka 2010, nr 3). Innymi słowy, każda sytuacja naruszenia przez organ obowiązków doręczenia pisemnej decyzji stronie powinna być oceniana przez sąd indywidualnie, ze szczególnym uwzględnieniem specyfiki postępowania, okoliczności sprawy, oraz ewentualnych skutków procesowych dla podmiotu będącego adresatem decyzji, które to skutki spowodowane zostały nieprawidłowym doręczeniem decyzji. Należy przy tym unikać wszelkiego rodzaju automatycznej oceny, sprowadzającej się do zastosowania ogólnych reguł postępowania bez względu na specyfikę danego postępowania (por. postanowienie NSA z 25 maja 2011 r., sygn. akt II GSK 816/11, LEX nr 1081626). Jednocześnie trzeba podkreślić, że organ obowiązany jest dokonać prawidłowego doręczenia decyzji, które otworzy bieg terminu do wniesienia skargi do sądu administracyjnego i umożliwi stronie skarżącej osobiście lub przez reprezentującego ją pełnomocnika skorzystanie z tego prawa. Biorąc powyższe pod uwagę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji. Podstawę orzeczenia w punkcie drugim stanowił art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a., zgodnie z którym sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego.