VI SA/Wa 1853/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Sławomir Kozik Sędziowie: Sędzia WSA Aneta Lemiesz Sędzia WSA Dariusz Zalewski (spr.) Protokolant: ref. staż. Piotr Czyżewski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 marca 2015 r. sprawy ze skargi [...] Sp. z o.o. z siedzibą w O. na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] marca 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia prawa ochronnego na znak towarowy 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. stwierdza, że uchylona decyzja nie podlega wykonaniu; 3. zasądza od Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej na rzecz skarżącej [...] Sp. z o.o. z siedzibą w O. kwotę 1600 (jeden tysiąc sześćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. I. Stan sprawy przedstawia się następująco: 1. W dniu [...] października 2009 r. M. sp. z o.o. z siedzibą w W. złożyła do Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej (nazywanego dalej: "UP") wniosek [...] o udzielenie prawa ochronnego na znak towarowy "KORONA Wędliny od pokoleń" przeznaczony do oznaczenia w: 29 kl.: mięso, ekstrakty mięsne, wędliny, drób, ryby, dziczyzna, oleje i tłuszcze, konserwy mięsne, przetwory mięsne 35 kl.: promocja, reklama, kojarzenie kontrahentów, prowadzenie negocjacji, pomoc w zawieraniu transakcji handlowych, badania rynku, pokazy towarów, marketing, prowadzenie sklepów/hurtowni z mięsem, wędlinami, przetworami mięsnymi, drobiem, dziczyzną, olejami i tłuszczami zwierzęcymi, oraz pośrednictwo handlowe w tym zakresie, również w systemie on-line. 2. Umową zawartą w dniu [...] lutego 2010 r. w W. M. Sp. z o.o. z siedzibą w W. zbyła na rzecz spółki U. Sp. z o.o. z siedzibą w O. prawo z dokonanego w U P opłaconego zgłoszenia, na które nie zostało jeszcze udzielone prawo ochronne na znak towarowy. Związku z powyższym w dniu [...] czerwca 2010 r. U. Sp. z o.o. złożyła w UP wniosek o przeniesienie zbytego prawa ze zbywcy na nabywcę. Pismem z dnia [...] lipca 2010 r. UP poinformował, że uwzględnił wniosek spółki. 3. Po przeprowadzeniu badań UP stwierdził, że zgłoszony znak towarowy KORONA Wędliny od pokoleń jest podobny w rozumieniu art. 132 ust. 2 pkt 2 ustawy - Prawo własności przemysłowej z dnia 30 czerwca 2000 r. (Dz. U. z 2003 r. Nr 119, poz. 717 z późń. zm. – dalej: "p.w.p.") do zarejestrowanych pod numerem: - [...] znaku towarowego "KORONA" z pierwszeństwem od dnia [...].11.1997 na rzecz W. Sp. z o.o., W., przeznaczonego m.in. do oznaczenia w kl. 35: "administrowanie i zarządzanie przedsiębiorstwami handlowymi, kompleksowa oferta różnorodnych towarów umożliwiająca nabywcom rozeznanie i zakup towarów, promocja sprzedaży dla osób trzecich", - [...] znaku towarowego "KORONA" z pierwszeństwem od dnia [...].02.2000 r. na rzecz Z. Sp. z o.o., M., przeznaczonego do oznaczania w kl. 29: "przetwory mięsne, wyroby podrobowe", - [...] znaku towarowego "KoroNa" z pierwszeństwem od dnia [...].10.2001 r. na rzecz W. Sp. z o.o., W., przeznaczonego m.in. do oznaczania w kl. 35: "administrowanie i zarządzanie sklepami i punktami usługowymi, zgrupowanie na rzecz osób trzecich różnych towarów pozwalające nabywcy wygodnie je oglądać i kupować w dużym sklepie wielobranżowym (supermarkecie), promocja sprzedaży w sklepach i punktach usługowych dla osób trzecich", - [...] znaku towarowego "KORONA" z pierwszeństwem od dnia [...].07.2009 r. na rzecz K. LTD., S., Bułgaria, przeznaczonego do oznaczania w kl. 35 "reklama; zarządzanie w działalności handlowej; administrowanie działalności handlowej; czynności biurowe", o czym poinformował zgłaszającego pismem z dnia [...] stycznia 2013 r. 4. Pismem z dnia [...] kwietnia2013 r. Zgłaszający stwierdził, że odnośnie przeciwstawionego znaku: - [...] i [...], znaki zastrzeżone są w innych klasach, a także posiadają inną kolorystykę, kształt i czcionkę, - [...], w przeciwieństwie do przedmiotowego jest oznaczeniem wyłącznie słownym, - [...], sygnuje odmienne branże, a także posiadają różny kształt i czcionkę. 5. Decyzją z dnia [...] maja 2013 r. UP, na podstawie art. 132 ust. 2 pkt 2 w zw. z art. 145 ust. 1 p.w.p. odmówił udzielenia prawa ochronnego na znak towarowy KORONA Wędliny od pokoleń zgłoszony przez U. Sp. z o.o., O. pod numerem [...]. W uzasadnieniu Organ, powołując się na art 132 ust. 2 pkt 2 stwierdził, że nie jest możliwe uzyskanie ochrony na znak identyczny lub podobny do znaków już zarejestrowanych, jeżeli znaki te przeznaczone są do oznaczania towarów identycznych lub podobnych i jeżeli w zwykłych warunkach obrotu gospodarczego znaki te poprzez swoje podobieństwo mogłyby wprowadzać w błąd odbiorców co do pochodzenia towarów (konkretny wytwórca) lub usług (określony usługodawca). UP stwierdził, że przy ustalaniu jednorodzajowości towarów bierze się pod uwagę rodzaj, przeznaczenie oraz warunki ich zbytu. Do stwierdzenia podobieństwa nie jest natomiast konieczne rzeczywiste pomylenie oznaczeń przez odbiorców - wystarczy prawdopodobieństwo zaistnienia takiej sytuacji. Przy ocenie jednorodzajowości oznaczeń, zdaniem Organu, należy mieć na uwadze nie tylko możliwość uznania znaków za identyczne lub ich rozróżnienia przy stwierdzeniu, że dotyczą towarów tego samego przedsiębiorstwa, ale również uznania, że informują o związkach łączących odrębne przedsiębiorstwa. Zdaniem UP kwestią bezsporną jest identyczność bądź przynajmniej podobieństwo towarów, do oznaczania których mają służyć porównywane znaki. Organ podkreślił, że przedmiotowy znak ma służyć do oznaczania ogólnie pojętych wyrobów mięsnych z kl. 29, które są zakresowo zbieżne z towarami ze znaku [...] - także wyrobami mięsnymi. Dlatego też zasadnym było przyjęcie, że porównywane towary wytwarzane są przez przedsiębiorców specjalizujących się w tej samej branży, kierujących swoje wytwory do tej samej grupy odbiorców, które z kolei dostępne są w tych samych punktach handlowych lub kanałach dostępu. Podobnie, zdaniem UP, ma się rzecz z ujętym w kl. 35 "prowadzeniem sklepów/hurtowni z mięsem, wędlinami, przetworami mięsnymi, drobiem, dziczyzną, olejami i tłuszczami zwierzęcymi, oraz pośrednictwo handlowe w tym zakresie, również w systemie on-line", które zawierają się w ogólnej kategorii kompleksowej oferty różnorodnych towarów umożliwiającej nabywcom rozeznanie i zakup tych towarów, w tym i w dużym sklepie wielobranżowym, a które to usługi sygnowane są przez znaki [...] i [...]. Natomiast pozostałe usługi z kl. 35 przedmiotowego zgłoszenia, tj. "promocja, reklama, kojarzenie kontrahentów, prowadzenie negocjacji, pomoc w zawieraniu transakcji handlowych, organizowanie i prowadzenie imprez targowych i wystawienniczych w celach handlowych i reklamowych, badania rynku, pokazy towarów, marketing" zawiera się szeroko rozumianej reklamie oraz zarządzaniu i administrowaniu w działalnością handlową ze znaku [...]. UP uznał, że zgłoszony słowno-graficzny znak towarowy "KORONA Wędliny od pokoleń" ([...]) i przeciwstawione mu również słowno-graficzny "KORONA" ([...],[...] i [...]) oraz wyłącznie słowny "KORONA" ([...]) są do siebie podobne - zawierają bowiem to samo, charakterystyczne i w szczególności odróżniające dla wnioskowanego zakresu ochrony wyrażenie "KORONA". W przypadku przedmiotowego oznaczenia jest ono dodatkowo rozwinięte o zwrot "Wędliny od pokoleń", który jednak przez sposób zapisu, tj. poniżej znacznie mniejszą czcionką, a także opisowy charakter dla wnioskowanego zakresu ochrony, nie będzie wystarczającą odmiennością, aby uznać te oznaczenia za niepodobne w takim stopniu, aby odbiorcy nie byli narażeni na ryzyko pomyłek. W opinii UP, podobnie rzecz się ma z użytym w porównywanych znakach słowno-graficznych elementem graficznym w postaci stylizowanej korony, a więc wizualizacji elementu słownego, który niewątpliwie należy uznać za najbardziej w nich odróżniający. Dlatego też konsumenci, mając styczność z porównywanymi znakami, mogą uznać, że każdy z nich jest rozwinięciem lub inną wersją wcześniejszego. Dodatkowo Organ podniósł, że zgodnie z utrwalonym w doktrynie poglądem przy ocenie podobieństwa znaków słowno-graficznych zasadnicze znaczenie mają z reguły elementy słowne. Organ, powołując się na prawo wspólnotowe, przytoczył wyrok z dnia 14.10.2003 r. w sprawie T-292/01 P. v. O. ([...]). UP uznał, że fantazyjne dla wnioskowanego zakresu ochrony wyrażenie "KORONA" jest składnikiem, który będzie dla odbiorców główną informacją wskazującą na źródło pochodzenia towarów i/lub usług, i dlatego też uzyskanie prawa ochronnego na zbieżne oznaczenie, w sytuacji, gdy podobny asortyment sygnowany jest przez podobne znaki jest niemożliwe. Organ po ustaleniu, że przedmiotowe znaki są podobne i służą do sygnowania zbieżnych towarów i/lub usług rozważył występowanie w sprawie kolejnej przesłanki z art. 132 ust. 2 pkt 2 p.w.p., a mianowicie, czy oznaczenia mogą wprowadzać odbiorców w błąd, obejmując w szczególności ryzyko skojarzenia ze znakiem wcześniejszym. Organ stwierdził, że celem unormowań zawartych w tym przepisie jest zapewnienie ochrony zarejestrowanych znaków towarowych przez uniemożliwienie rejestracji oznaczeń stanowiących ich imitację, które może prowadzić do pomylenia ze sobą towarów lub usług pochodzących od różnych przedsiębiorców. Do błędu takiego może dojść gdy zmodyfikowana postać znaku oryginalnego będzie służyła oznaczaniu towarów i usług identycznych lub podobnych, z czym, zdaniem Organu, niewątpliwie mamy do czynienia w niniejszej sprawie. UP stwierdził, iż w niniejszej sprawie, co potwierdziła wcześniejsza analiza, istnieje znaczna zbieżność zarówno towarów i/lub usług, jak i porównywanych znaków, dlatego też w opinii Urzędu występuje duże prawdopodobieństwo, iż konsumenci widząc towary i/lub usługi opatrzone porównywanymi znakami będą je utożsamiać jako pochodzące od tego samego podmiotu, względnie przedsiębiorców ze sobą ściśle powiązanych. 6. U. Sp. z o.o. z siedzibą w O., dalej: skarżąca w dniu [...] lipca 2013 r., działając na podstawie art. 244 ust. 1 p.w.p., złożyła wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, w którym domagała się: 1. ponownego rozpatrzenie sprawy rozstrzygniętej decyzją administracyjną wydaną przez UP w dniu [...] maja 2013 r., odmawiającą udzielenia ochrony na znak towarowy słowno-graficzny "KORONA Wędliny od pokoleń", [...], zgłoszony do Urzędu w dniu [...] października 2009 r., w zakresie towarów z klasy 29 oraz usług z klasy 35; 2. uchylenie niniejszej decyzji i rozstrzygnięcie w tym zakresie co do istoty sprawy poprzez udzielenie prawa ochronnego na znak towarowy słowno- graficzny "KORONA Wędliny od pokoleń", [...], w pełnym zakresie. Kwestionowanej decyzji skarżąca zarzuciła w szczególności, że jej uzasadnienie nie zawiera faktycznej oceny przedmiotu i charakteru wyróżniającego zgłoszonego znaku towarowego jak i towarów/usług do jakich oznaczania znak jest przewidziany, przy jednoczesnym zastosowaniu nadinterpretacji przepisów art. 132 ust. 2 pkt. 2 powołanej ustawy p.w.p., na niekorzyść zgłaszającego Zdaniem skarżącej UP przyjął jako zasadę, że w przypadku porównywania znaków słowno-graficznych dominujące znaczenie ma zbieżny element słowny tych znaków. W ocenie strony przyjęcie tej tezy jako zasady w postępowaniu przed UP było niedopuszczalne, gdyż w efekcie podważało sens zgłaszania do ochrony znaków słowno-graficznych. Skarżąca stwierdziła, że gdyby w omawianej sytuacji przyjąć punkt widzenia UP, to należałoby stwierdzić, że uzyskanie prawa ochronnego na jakikolwiek znak towarowy w danej klasie powodowałoby zablokowanie możliwości uzyskania prawa ochronnego przez inny podmiot na słowny bądź słowno-graficzny znak, który zawierałby taki wyraz użyty jako jeden z elementów składowych we wcześniejszym znaku słowno-graficznym. Zatem taka praktyka, w opinii Spółki, prowadziłaby do całkowitego zmonopolizowania przez jeden podmiot mający prawo ochronne na jeden znak (zawierający dany wyraz), wszystkich kombinacji danego członu z innymi elementami (wyrazami). Wnioskodawca podkreślił, iż jest to niedopuszczalna sytuacja z punktu widzenia prawa własności przemysłowej oraz swobody działalności gospodarczej. W związku z tym, zdaniem Spółki, porównując przeciwstawione znaki towarowe i znak wnioskodawcy, biorąc pod uwagę formę prezentacji jako całość, należało stwierdzić, że pomiędzy nimi jest dostateczna różnica wizualna i fonetyczna powodująca, że nie występuje podobieństwo, które w zwykłych warunkach obrotu gospodarczego mogłoby wprowadzać w błąd odbiorców co do pochodzenia towarów/usług, a występująca zbieżność w jednym elemencie jest zneutralizowana i zatarta przez dominujące, ogólne całościowe wrażenie. Skarżąca podkreśliła, że świadczone przez nią usługi z klasy 35 nie stwarzają ryzyka wprowadzania w błąd klienteli poprzez kojarzenie ich z innym przedsiębiorcą, ze względu na to, że usługi dotyczą wyłącznie obrotu produktami z klasy 29, wymienionymi dokładnie w wykazie towarów/usług w przeciwieństwie do usług firmy W. Sp. z o.o., właściciela znaków towarowych [...] i [...], zarządcy i administratora W. w W.. 7. UP decyzją z dnia [...] marca 2014 r., na podstawie art. 245 ust. 1 oraz art. 132 ust. 2 pkt 2 p.w.p., po rozpoznaniu wniosku z dnia [...] lipca 2013 r. o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją z dnia [...] maja 2013 r. o odmowie udzielenia prawa ochronnego na znak towarowy "KORONA Wędliny od pokoleń", zgłoszonego w dniu [...] października 2009 r. przez U. Sp. z o.o. z siedzibą w O., utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Na wstępie rozważań UP podkreślił, że dla odmowy udzielenia prawa ochronnego na oznaczenie, nie musi zostać wykazane, by konfuzja faktycznie miała miejsce, wystarczy bowiem samo ryzyko jej zaistnienia. W związku z tym Organ przytoczył art. 132 ust. 2 pkt 2 ustawy p.w.p. oraz powołał się orzecznictwo Sądu Pierwszej Instancji WE., w myśl którego prawdopodobieństwo konfuzji w obrocie zachodzi, jeżeli odbiorcy towarów i usług mogliby uznać, że pochodzą one od tego samego przedsiębiorstwa, ewentualnie od przedsiębiorstw powiązanych gospodarczo. W przedmiotowej sprawie relewantnym kręgiem odbiorców będzie ogół społeczeństwa – modelowy, przeciętny nabywca, w miarę dobrze poinformowany oraz w miarę uważny i rozważny. Przy zakupie wskazanych towarów konsumenci nie wykazują podwyższonego stopnia uwagi. Nie dokonują subtelnych rozróżnień i analiz fonetyczno-konceptualnych, posługując się o wiele częściej intuicją, co zwiększa ryzyko pomyłki. Po analizie usług w kl. 35 i w kl. 29 UP stwierdził podobieństwo towarów ze znaków zarejestrowanych, jak również podobieństwo oznaczeń. Znaki porównuje się w trzech płaszczyznach: wizualnej, fonetycznej i znaczeniowej, a do uznania znaków za podobne wystarczy podobieństwo w jednej z tych płaszczyzAnalizując podobieństwo oznaczeń w warstwie fonetycznej UP stwierdził, iż przeciwstawione sobie znaki, tj. znak wcześniejszy towarowy [...] "KORONA", [...] "KORONA [...] "KoroNa, [...] "KORONA" i znak zgłoszony "KORONA Wędliny od pokoleń" o numerze [...] występuje identyczny element słowny "korona". Dodanie elementów w znaku zgłoszonym "Wędliny od pokoleń" nie tworzy nowej jakości znaku. Pomimo istniejącej różnicy, odbiorcy, do których kierowane są towary nie będą pewni, że są to dwa niezależne od siebie oznaczenia. Dla odbiorcy decydujące znaczenie mają zbieżne elementy oznaczeń, albowiem zachowuje on w pamięci jedynie ogólny zarys oznaczenia, którego poszukuje i skupia się na jego najistotniejszych elementach. Duża ilość elementów wspólnych porównywanych oznaczeń z dużym prawdopodobieństwem może sugerować odbiorcom, że podmioty te są powiązane organizacyjne, co nie jest prawdą i tym samym wprowadzać w błąd, co do miejsca pochodzenia towarów. Porównując warstwę wizualną znaków: [...],[...],[...],[...] UP uznał, że mają one tę samą warstwę przedstawieniową. W świetle powyższych ustaleń UP uznał, że w analizowanym przypadku ryzyko konfuzji wśród konsumentów jest znaczne, albowiem zbieżne elementy w obu znakach są podobne. Przeciętny odbiorca może uznać, iż analizowane znaki należą do jednego podmiotu, lub że między firmami istnieją powiązania. Do stwierdzenia podobieństwa znaków nie jest natomiast konieczne rzeczywiste pomylenie znaków przez odbiorców. Wystarczy, że istnieje taka możliwość. Klient, w momencie zakupu towaru czy usługi, w tym te z wykazu przedmiotowego znaku, nie będzie analizował, czy znak [...],[...],[...],[...] należy do innych firm niż znak zgłoszony [...] do firmy U. Spółka z o. O. i nie ma on zazwyczaj możliwości porównania obu znaków w tym samym czasie. Mając na uwadze fakt, że przeciwstawione sobie oznaczenia są podobne, a towary i usługi pokrywają się, są sprzedawane w tych samych sklepach, UP uznał, że przeciętny nabywca może zostać wprowadzony w błąd co do źródła pochodzenia towarów. Tym samym organ nie znalazł podstaw prawnych do udzielenia ochrony na przedmiotowe oznaczenie. 8. Skarżąca pismem z dnia 5 maja 2014 r. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję UP z dnia [...] marca 2014 r., wnosząc o jej uchylenie oraz zasądzenie na rzecz strony skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Skarżąca zarzuciła naruszenie: a) przepisów prawa materialnego, tj. art. 132 ust. 2 pkt 2 p.w.p. z powodu błędnej wykładni i niewłaściwego zastosowania poprzez nieprawidłową ocenę przesłanki odmowy udzielenia prawa ochronnego na znak towarowy na skutek uznania, że nie udziela się prawa ochronnego na znak towarowy identyczny lub podobny do znaku towarowego, na który udzielono prawa ochronnego z wcześniejszym pierwszeństwem na rzecz innej osoby dla towarów identycznych lub podobnych, jeżeli zachodzi ryzyko wprowadzenia odbiorców w błąd, które obejmuje w szczególności ryzyko skojarzenia znaku ze znakiem wcześniejszym i bezpodstawne uznanie, że w dacie zgłoszenia oznaczenie Skarżącego nie spełniało ustawowych warunków udzielenia prawa ochronnego; b) naruszenie prawa procesowego: - art. 78 § 1 k.p.a. w zw. z art. 7 i 10 k.p.a. oraz art. 256 ust. 1 p.w.p. poprzez: - nieuwzględnienie (pominięcie) materiału dowodowego i twierdzeń Skarżącego dotyczących analizy porównawczej towarów i usług (zakresu ochrony) oznaczenia skarżącej oraz przeciwstawionych przez organ czterech znaków towarowych poprzez nieprzeprowadzenie szczegółowej analizy poszczególnych towarów i usług; - nieuwzględnienie (pominięcie) materiału dowodowego i twierdzeń Skarżącego dotyczących analizy porównawczej oznaczenia skarżącej oraz przeciwstawionych przez organ czterech znaków towarowych na płaszczyźnie słownej, wizualnej i znaczeniowej, a w szczególności w zakresie porównania elementów graficznych znaków, przedłożonych na okoliczność wykazania, iż porównywane oznaczenia nie są do siebie podobne w rozumieniu art. 132 ust. 2 pkt 2 p.w.p.; - dokonanie oceny zdolności rejestrowej znaku skarżącej i analizy porównawczej wszystkich oznaczeń bez uwzględnienia formy ich prezentacji jako całości, co skutkowało brakiem wyczerpującej oceny stopnia podobieństwa oznaczeń lub jego braku; - art. 7, 77 i 80 K.p.a. w zw. z art. 256 ust. 1 p.w.p. poprzez niewłaściwe ustalenie stanu faktycznego sprawy i wydanie rozstrzygnięcia w oparciu o błędne założenia natury faktycznej i prawnej, nieznajdujące oparcia w zgromadzonym materiale dowodowym i rzeczywistym stanie sprawy. Ponadto nastąpiło w tym przypadku nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący materiału dowodowego oraz nie wyjaśniono wszystkich okoliczności mających wpływ na bieg sprawy, w szczególności w zakresie określonym w pkt a); - art. 107 § 1 i 3 K.p.a. w związku z art. 256 ust. 1 p.w.p. poprzez brak należytego wyjaśnienia stronie przesłanek, którymi UP kierował się przy rozstrzyganiu sprawy, w szczególności w zakresie określonym w pkt a). W uzasadnieniu skarżąca wskazała, że UP dokonał nieprawidłowej analizy porównawczej towarów i usług wszystkich wskazanych znaków z zakresem ochrony zgłaszanego oznaczenia. Zakres ochrony przeciwstawionego znaku towarowego "KORONA" nr [...] (zgłoszony w klasie 35 dla następujących usług: administrowanie i zarządzanie przedsiębiorstwami handlowymi, kompleksowa oferta różnorodnych towarów umożliwiająca nabywcom rozeznanie i zakup tych towarów, promocja sprzedaży dla osób trzecich) został sformułowany bardzo ogólnikowo i nie pokrywa się z towarami oraz usługami wskazanymi dla znaku skarżącej. Przeciwstawiony słowny znak towarowy "KORONA" nr [...] został zgłoszony tylko w klasie 29 dla następujących towarów: przetwory mięsne, wyroby podrobowe. Nie został natomiast zgłoszony dla żadnych usług w klasie 35. Zdaniem skarżącej, wbrew twierdzeniom organu, towary w klasie 29 nie pokrywają się w 100%. Zdaniem skarżącej "oleje i tłuszcze" nie wchodzą w zakres ochrony przeciwstawionego znaku, gdyż został on zgłoszony tylko i wyłącznie dla produktów mięsnych. Przeciwstawiony słowno-graficzny znak towarowy "KoroNa" nr [...] został zgłoszony tylko w klasie 35 dla następujących usług: promocja inwestycji w zakresie nieruchomości, administrowanie i zarządzanie sklepami i punktami usługowymi, zgrupowanie na rzecz osób trzecich różnych towarów pozwalające nabywcy wygodnie je oglądać i kupować w dużym sklepie wielobranżowym (supermarkecie), promocja sprzedaży w sklepach i punktach usługowych dla osób trzecich. Skarżąca wskazała, że wbrew ustaleniom UP zakres ochrony przeciwstawionego znaku został sformułowany bardzo ogólnikowo i nie pokrywa się z towarami oraz usługami wskazanymi dla znaku skarżącej. Ponadto przeciwstawiony znak nie został zgłoszony dla klasy 29. Przeciwstawiony słowno-graficzny wspólnotowy znak towarowy "KORONA" nr [...] został zgłoszony w klasie 35 dla następujących usług: reklama; zarządzanie w działalności handlowej; administrowanie działalności handlowej; czynności biurowe. Analizując punkt widzenia UP w zakresie domniemanej zbieżności towarów i usług skarżącej doszedł do wniosku, że zgodnie ze stanowiskiem organu pierwszy przeciwstawiony znak "KORONA" nr [...], który był zgłoszony jako najstarszy (w dniu [...] listopada 1997 r.) powinien stanowić przeszkodę dla rejestracji nie tylko znaku towarowego skarżącej, ale również wskazanych wcześniej przeciwstawionych pozostałych znaków nr [...] oraz [...]. Zatem stanowisko UP było niekonsekwentne, co oznacza m.in. słuszność twierdzeń skarżącej. Po dokonaniu analizy porównawczej wszystkich znaków skarżąca stwierdziła, że UP nie dokonał jej całościowo (z punktu widzenia ogólnego wrażenia oznaczeń), skupiając się jedynie na elemencie słownym "KORONA", co doprowadziło do nieprawidłowej i niepełnej (wybiórczej) oceny. Organami razu w treści zaskarżonej decyzji nie odniósł się do elementów graficznych poszczególnych znaków, a zatem nie wziął ich pod uwagę przy ocenie istnienia lub braku podobieństwa pomiędzy znakami. UP dokonał również nieprawidłowej analizy w zakresie ustalenia definicji przeciętnego nabywcy produktów mięsnych. Organ wskazał w zaskarżonej decyzji, że taki nabywca nie analizuje szczegółowo oznaczeń wspomnianych produktów. Nie można się zgodzić z tym twierdzeniem, gdyż w obecnych czasach każdy konsument uważnie czyta etykiety i informacje na produktach mięsnych (znaki towarowe, składy produktów i informacje o producencie, w tym również pochodzenie towaru). W związku z tym zapamięta widniejące tam oznaczenia, a w przypadku znaku towarowego skarżącej przede wszystkim zapamięta cały zwrot "KORONA Wędliny od pokoleń", gdyż właśnie nawiązanie do starych tradycyjnych receptur w branży mięsnych wyrobów jest pożądane, pozytywnie kojarzone, jak również zapamiętywane przez konsumentów. W uzasadnieniu skarżąca zarzuciła również naruszenie prawa procesowego, tj. art. 78 § 1 k.p.a. w zw. art. 7 i 10 k.p.a. oraz 256 ust. 1 p.w.p., w związku z tym, że UP nie uwzględnił materiału dowodowego i twierdzeń skarżącej dotyczącego analizy porównawczej towarów i usług (zakresu ochrony) porównywanych oznaczeń, dotyczące analizy porównawczej znaków na płaszczyźnie słownej, wizualnej i znaczeniowej, jak również organ dokonał oceny zdolności rejestrowej znaku skarżącej i analizę porównawczą wszystkich oznaczeń bez uwzględnienia formy ich prezentacji jako całości. Odnośnie zarzutu naruszenia art. 7, 77, 80, 107 § 1 i 3 k.p.a. w zw. art. 256 ust. 1 p.w.p. skarżąca podała, że postępowanie przeprowadzone zostało przez organ nierzetelnie, z naruszeniem przepisów prawa materialnego i zasad postępowania administracyjnego, które miało istotny wpływ na wynik postępowania. Stanowisko UP wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji świadczy, w opinii skarżącego o tym, eż organ w niewłaściwy sposób ocenił przedstawiony przez niego materiał dowodowy oraz prezentowane twierdzenia i argumenty. Stan faktyczny i prawny sprawy w ocenie skarżącej nie potwierdzają bowiem stanowiska UP, co do braku zdolności rejestrowej znaku towarowego strony skarżącej i nie uzasadniają wydania przez organ decyzji odmowy udzielenia prawa ochronnego na zgłoszone oznaczenie. 9. W odpowiedzi na skargę UP wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. II. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: 1. Na wstępie wyjaśnić należy, iż zgodnie z przepisem art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.), kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów, wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) - dalej: "p.p.s.a.", sprawowana jest przez sądy administracyjne w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracji publicznej konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, lub ewentualnie ustalenie, że decyzja lub postanowienie organu dotknięte jest wadą nieważności (art. 145 § 1 lit. a-c p.p.s.a.). 2. Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Wykładnia powołanego przepisu wskazuje, że Sąd ma nie tylko prawo, ale i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony. Z drugiej jednak strony, granicą praw i obowiązków Sądu, wyznaczoną w art. 134 § 1 p.p.s.a. jest zakaz wkraczania w sprawę nową. Granice te zaś wyznaczone są dwoma aspektami, mianowicie: legalnością działań organu oraz całokształtem aspektów prawnych tego stosunku prawnego, który był objęty treścią zaskarżonego rozstrzygnięcia. 3. Analizując zaskarżoną decyzję z punktu widzenia powołanych wyżej kryteriów skargę należało uwzględnić, gdyż rozstrzygnięcie to zostało wydane z naruszeniem przepisów procesowych w stopniu uzasadniającym jego uchylenie. 4. W myśl przepisu art. 132 ust. 2 pkt 2 p.w.p., nie udziela się prawa ochronnego na znak towarowy identyczny lub podobny do znaku towarowego, na który udzielono prawa ochronnego lub zgłoszonego w celu uzyskania prawa ochronnego (o ile na znak taki zostanie udzielone prawo ochronne) z wcześniejszym pierwszeństwem na rzecz innej osoby dla towarów identycznych lub podobnych, jeżeli zachodzi ryzyko wprowadzenia odbiorców w błąd, które obejmuje w szczególności ryzyko skojarzenia znaku ze znakiem wcześniejszym. Należy zatem wskazać, że UP - na gruncie stanu faktycznego niniejszej sprawy - dokonał błędnej interpretacji wskazanego wyżej przepisu. Urząd uznał, że jego obowiązkiem przy badaniu względnej podstawy do odmowy udzielenia prawa ochronnego na znak towarowy określonej w art. 132 ust. 2 pkt 2 p.w.p. jest dokonanie uprzedniej oceny zgłoszonego oznaczenia w zakresie jego podobieństwa do znaku, na który udzielono prawa ochronnego z wcześniejszym pierwszeństwem podobieństwa lub identyczności towarów, do oznaczania których przeznaczone jest oznaczenie i ryzyka wprowadzenia odbiorców w błąd, obejmującego w szczególności ryzyko skojarzenia znaku ze znakiem wcześniejszym. Wskazany wyżej rezultat wykładni analizowanej normy prawnej nie odpowiada jednak rzeczywistej jej treści, odkodowanej przy pomocy właściwych dyrektyw interpretacyjnych. UP pominął bowiem ugruntowany już zarówno w nauce, jak i w judykaturze – w tym Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej – pogląd, że badanie niebezpieczeństwa wprowadzenia odbiorców w błąd co do pochodzenia towaru ze znakiem, jako względnej podstawy odmowy udzielenia prawa ochronnego na znak towarowy, określonej w obowiązującym w Polsce stanie prawnym, w przepisie art. 132 ust. 2 pkt 2 p.w.p., wymaga szerszej i przede wszystkim pełnej, tj. w trzech płaszczyznach (wizualnej, fonetycznej i znaczeniowej, z uwzględnieniem ich dystynktywnych i dominujących elementów), analizy kryteriów oceny tego niebezpieczeństwa, niż wskazał to organ administracji w rozstrzyganej sprawie. 5. W ocenie Sądu rację ma skarżąca, że zagadnienie identyczności lub podobieństwa przeciwstawionych znaków rozważyć należy w szerszym kontekście normatywnym, w szczególności uwzględniając poglądy Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, a w szczególności ugruntowany już pogląd, że w przypadku badania podobieństwa przeciwstawionych znaków wieloelementowych, a zwłaszcza znaków kombinowanych, składających się z wielu składników, które w obrocie mogą oddziaływać na odbiorcę w zróżnicowanym stopniu, całościowe oddziaływanie znaku jest zazwyczaj wynikiem odbioru składników dominujących, a nawet jednego składnika, charakteryzującego się cechą dominującą i odróżniającą (wyrok TS z dnia 12 czerwca 2007 r., C-334/05, O. v. S., pkt. 42). Wspomniana cecha odróżniająca jest istotna z punktu widzenia zarzutu skargi. Zasadą bowiem jest, że element znaku, który pozbawiony jest zdolności odróżniającej względem oznaczonych tym znakiem towarów, nie może decydować o kolizji znaków towarowych (zob. R. Skubisz, op. cit., t. 72; także wyrok Sądu UE w sprawie T-149/06, C.). Jak zauważył bowiem Trybunał Sprawiedliwości w wyroku z dnia 17 lipca 2008 r. w sprawie C-488/06 (L. SA v. O., pkt. 84), nie istnieje żadna zasada, zgodnie z którą część słowną znaku należałoby uznać za wyróżniającą i fantazyjną, w sytuacji gdy nie jest jej przypisane żadne szczególne znaczenie. Ponadto, jak zauważył TS w tym orzeczeniu, z orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości nie wynika także, by element słowny złożonego znaku towarowego był zawsze elementem dominującym w całościowym wrażeniu wywoływanym przez ten znak. 6. Szczególną formę wśród znaków towarowych posiada znak słowno-graficzny. Ocena podobieństwa takiego znaku jest trudna i tutaj musi być właśnie dokonany rzetelny bilans podobieństwa i różnic. Znak słowno-graficzny z reguły łączy w sobie poprzez szczególne powiązanie znak słowny z graficznym. Oceniając, na gruncie przepisu art. 132 ust. 2 pkt 2 p.w.p., podobieństwo spornego znaku i znaków przeciwstawionych, ocena podobieństwa prowadzona jest w trzech płaszczyznach: wizualnej, fonetycznej i znaczeniowej, z uwzględnieniem ich dystynktywnych i dominujących elementów. Zatem przeciwstawione przez UP oznaczenia powinny być oceniane w stosunku do oznaczenia "KORONA Wędliny od pokoleń" kompleksowo, zarówno na płaszczyźnie wizualnej, fonetycznej jak i znaczeniowej w kontekście całościowym. Należy podkreślić, iż wyżej przedstawione reguły dla znaków słownych i graficznych mają odpowiednie zastosowanie przy badaniu podobieństwa znaku słowno-graficznego (Patrz: Praca zbiorowa pod red. Tadeusza Szymanka, Naruszenia praw na dobrach niematerialnych, Polska Izba Rzeczników Patentowych 2001, str. 97). Pominięcie kompleksowego badania podobieństwa znaków choćby na jednej z płaszczyzn, prowadzi do niepełnej oceny podobieństwa znaków i wadliwości wydanej decyzji administracyjnej. Jest to istotna kwestia, gdyż takie znaki towarowe należy porównywać na trzech ww. płaszczyznach, a ponadto należy wskazać, iż nie ma tutaj żadnego wyłączenia się tych sfer oddziaływania, przeciwnie każda z nich łączy się z drugą. Do przyjęcia podobieństwa dwóch oznaczeń wystarcza w zasadzie ich zbieżność na jednej z powyższych płaszczyzn. Jednakże zbieżność taka może być na innych płaszczyznach utwierdzona albo przeciwnie neutralizowana (Ryszard Skubisz, Prawo znaków towarowych. Komentarz, Wydanie II zmienione i rozszerzone, Wydawnictwo Prawnicze Sp. z o.o., Warszawa 1997, str. 91). 7. W pierwszej kolejności na uwagę zasługuje fakt, że UP nie dokonał pełnej analizy porównawczej towarów i usług wszystkich wskazanych znaków z zakresem ochrony zgłaszanego oznaczenia. Organ porównał znak skarżącej i znaki przeciwstawione w warstwie fonetycznej oraz wizualnej, ale nie zrobił tego w płaszczyźnie znaczeniowej. W pierwszym aspekcie organ uznał, iż analizując podobieństwo oznaczeń w warstwie fonetycznej należy stwierdzić, iż przeciwstawione sobie znaki, tj. znak wcześniejszy towarowy [...] "KORONA", [...] "KORONA, [...] "KoroNa, [...] "KORONA" i znak zgłoszony "KORONA Wędliny od pokoleń" o numerze [...] występuje identyczny element słowny "korona". Porównując warstwę wizualną znaków: [...],[...],[...],[...] należy zaznaczyć, że mają one tą samą warstwę przedstawieniową. W ocenie Sądu w skarżonej decyzji zabrakło niezwykle istotnego elementu porównania znaków w płaszczyźnie znaczeniowej. Znak towarowy skarżącej zawiera element słowny złożony z czterech wyrazów "KORONA Wędliny od pokoleń". Natomiast przeciwstawione oznaczenie posiada w elemencie słownym tylko jeden wyraz "KORONA". Występuje tu zatem znaczna różnica w wymowie obu oznaczeń jeżeli chodzi o ich treść. Sąd podziela pogląd skarżącej, że w obecnych czasach, gdy każdy konsument uważnie czyta etykiety i informacje na produktach mięsnych, przede wszystkim zapamięta wspomniany zwrot, gdyż właśnie nawiązanie do starych tradycyjnych receptur jest pożądane i pozytywnie kojarzone, jak również zapamiętywane przez konsumentów. Brak powyższego porównania warstwy znaczeniowej jest niezwykle istotny w kontekście wniosków do jakich doszedł organ w skarżonej decyzji. W jego ocenie oceny podobieństwa oznaczeń dokonuje się zawsze z punktu widzenia przeciętnego odbiorcy, "który jest uważny" (dla przeciętnego odbiorcy przeznaczone są towary oferowane przez właścicieli znaków), zgodnie z orzecznictwem i doktryną, nie analizuje on zazwyczaj szczegółowo elementów znaku, lecz odbiera znak na podstawie ogólnego wrażenia, w którym decydujące znaczenie mają główne i zbieżne elementy porównywanych oznaczeń. Kupujący bowiem na ogół, nie ma możliwości porównania znaków w tym samym czasie. Chodzi przecież o ocenę pewnego wrażenia jakie wywiera na kupującym znak. Dla nabywcy decydujące znaczenie mają zbieżne elementy obu oznaczeń. Jest to usprawiedliwione z psychologicznego punktu widzenia, gdyż nabywca zachowuje w pamięci jedynie ogólny zarys oznaczenia, którego poszukuje. Kieruje się on przy wyborze jedynie pewnymi przewodnimi elementami oznaczenia z pominięciem drobnych rozbieżności. W ocenie organu w analizowanym przypadku ryzyko kontuzji wśród konsumentów jest znaczne, albowiem zbieżne elementy w obu znakach (tj. elementy słowne zamieszczone w analizowanych znakach ) są podobne. Przeciętny odbiorca może uznać, iż analizowane znaki należą do jednego podmiotu, lub że między firmami istnieją powiązania. Tymczasem, w ocenie Sądu, przeciętny odbiorca, "który jest uważny" poszukuje w zakresie także wyrobów wędliniarskich renomowanych, często o tradycyjnej recepturze, element słowny znaku skarżącej składający się z czterech elementów słownych: "KORONA Wędliny od pokoleń", może wskazywać na tradycyjność stosowanych receptur używanych do wyrobu wędlin. W takim przypadku tego wyrobu mogą być szczególnie poszukiwane przez klientów i stanowić element odróżniający, ale takiej pogłębionej analizy w skarżonej decyzji zabrakło. W ocenie Sądu, słusznie więc podnosi skarżąca, że UP dokonał również nieprawidłowej analizy w zakresie ustalenia definicji przeciętnego nabywcy produktów mięsnych. Organ wskazał w zaskarżonej decyzji, że taki nabywca nie analizuje szczegółowo oznaczeń wspomnianych produktów. Nie można się zgodzić z tym twierdzeniem, gdyż z doświadczenia życiowego wynika, że z pewnością część konsumentów uważnie czyta etykiety i informacje na produktach mięsnych (znaki towarowe, składy produktów i informacje o producencie, w tym również pochodzenie towaru). W związku z tym pamięta widniejące tam oznaczenia, a w przypadku znaku towarowego skarżącej może zapamiętać cały zwrot "KORONA Wędliny od pokoleń", gdyż właśnie nawiązanie do starych tradycyjnych receptur w branży mięsnych wyrobów jest pożądane, pozytywnie kojarzone, jak również zapamiętywane przez konsumentów. W ocenie Sądu argumenty skargi w powyższym zakresie są zasadne, a brak odniesienia się do tych kwestii, podnoszonych przez stronę skarżącą także na etapie postępowania administracyjnego stanowi o istotnej wadzie skarżonej decyzji. 8. W postępowaniu spornym w sprawach nieuregulowanych w Prawie własności przemysłowej stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, w myśl art. 256 ust. 1 p.w.p. Oznacza to, że strony mogą zgłaszać wnioski i dowody na poparcie swoich stanowisk, co wynika z art. 10 § 1 k.p.a., byleby nie prowadziło do nadmiernego przewlekania postępowania, a co uprawnia UP do zobowiązania stron do podania wszystkich twierdzeń i dowodów z rygorem przewidzianym w art. 2553 ust. 5 p.w.p. Z kolei organ ma obowiązek podjęcia wszelkich kroków niezbędnych do załatwienia sprawy (z uwzględnieniem obowiązków spoczywających na stronach), w tym w wyczerpujący sposób rozpatrzyć zebrany materiał dowodowy, zgodnie z art. 7 i 77 § 1 k.p.a. Powinien w tym zakresie dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem, szczególnie dowody z dokumentów, z mocy art. 75 § 1 i art. 76 § 1 k.p.a. Dokonując oceny, czy dana okoliczność została udowodniona organ powinien oprzeć się na całokształcie materiału dowodowego, w myśl art. 80 k.p.a. Proces decyzyjny, ocena zebranego materiału dowodowego i wysnute wnioski powinny znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji. Prowadzenie postępowania przez organ z uwzględnieniem powyższych zasad umożliwia wyjaśnienie stronom zasadności przesłanek, którymi organ się kierował (art. 11 k.p.a.) oraz służy pogłębianiu zaufaniu obywateli do organów Państwa (art. 8 k.p.a.). 9. W ocenie Sądu UP pominął materiał dowodowy i twierdzenia strony skarżącej dotyczące analizy porównawczej towarów i usług (zakresu ochrony) porównywanych oznaczeń, dotyczące analizy porównawczej znaków na płaszczyźnie słownej, wizualnej i znaczeniowej, jak również organ dokonał oceny zdolności rejestrowej znaku skarżącej i analizę porównawczą wszystkich oznaczeń bez uwzględnienia formy ich prezentacji jako całości. W tym stanie rzeczy zasadny jest zarzut skargi w zakresie naruszenia przepisu art. 7, art. 8, 77 i art. 78 § 1 k.p.a. w sposób mogący mieć wpływ na wynik sprawy. Naczelną zasadą postępowania administracyjnego jest zasada prawdy obiektywnej. Została ona wyrażona w art. 7 k.p.a. Z zasady tej wynika obowiązek organu administracji publicznej wyczerpującego zbadania wszystkich okoliczności faktycznych dla prawidłowego ustalenia stanu faktycznego sprawy, co jest niezbędnym elementem właściwego zastosowania normy prawa materialnego. Tak, więc organy administracji mają obowiązek dokonać wszechstronnej oceny okoliczności konkretnej sprawy na podstawie analizy całego materiału dowodowego i swoje stanowisko wyrazić w uzasadnieniu podjętej decyzji (zob. wyrok NSA z 17 października 2001 r., I SA 1110/01). Realizację tej zasady zapewniają przede wszystkim przepisy regulujące postępowanie dowodowe. Zgodnie z art. 77 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać materiał dowodowy, a więc podjąć ciąg czynności procesowych mających na celu zebranie całego materiału dowodowego i następnie go rozpatrzyć. Dokładne ustalenie stanu faktycznego możliwe jest tylko na podstawie wszystkich istotnych dowodów i poprzez wyjaśnienie wszystkich nasuwających się w sprawie wątpliwości. Ponadto, w ocenie Sądu, spełnienie normy wynikającej z przepisu art. 8 k.p.a. wymaga prowadzenia postępowania administracyjnego w taki sposób, aby w szczególności w uzasadnieniu decyzji przekonać stronę, że jej stanowisko zostało poważnie wzięte pod uwagę, a jeżeli zapadło inne rozstrzygnięcie, to przyczyną tego są istotne powody. Również możliwość dokonania oceny legalności decyzji warunkowana jest spełnieniem wymogów formalnych określonych w art. 107 § 1 k.p.a. Uzasadnienie decyzji ma bowiem na celu wykazanie procesu myślowego, który doprowadził do ustalenia treści rozstrzygnięcia. Pamiętać przy tym należy, że uzasadnienie (faktyczne i prawne) stanowi integralną część decyzji. A zatem ocenie Sądu nie podlega jedynie jej osnowa, ale decyzja jako całość, łącznie z uzasadnieniem. W konsekwencji uzasadnienie, którego treść nie pozwala na poznanie motywów, którymi organ kierował się przy załatwianiu sprawy skutkuje wadliwością uzasadniającą uchylenie decyzji z tego powodu, że nie poddaje się kontroli i ocena jej legalności nie jest możliwa (por. wyroki NSA z 28 października 1998 r., sygn. akt I SA/Gd 1651/96 i z 14 grudnia 1998 r., sygn. akt II SA 1756/99). 10. Zasada wyrażona w art. 107 § 3 k.p.a. wymaga, by decyzja administracyjna zawierała uzasadnienie faktyczne i prawne. Uzasadnienie zatem stanowi integralną część decyzji i jego zadaniem jest wyjaśnienie rozstrzygnięcia, stanowiącego dyspozytywną część decyzji. Uzasadnienie decyzji administracyjnej ma objaśnić stronie tok rozumowania organu prowadzący do zastosowania przepisu w sprawie w określonym stanie faktycznym. Konsekwencją tego rozumowania jest bowiem wydanie przez organ rozstrzygnięcia odpowiadającego normie prawnej zawartej w danym przepisie ustawy. Konkretyzacja prawa dokonuje się więc w rozstrzygnięciu decyzji administracyjnej, a uzasadnienie decyzji służy wskazaniu stronie motywów, jakimi kierował się organ przy załatwieniu jej sprawy administracyjnej (zob. wyrok NSA z 4 marca 2014 r., II GSK 2075/12). Prawidłowe uzasadnienie rozstrzygnięcia powinno umożliwiać stronie zapoznanie się z motywami, którymi kierował się organ, a także kontrolę prawidłowości rozstrzygnięcia przez sąd. Treść uzasadnienia winna obrazować szczegółowy tok rozumowania organu, które doprowadziło do wydania konkretnego rozstrzygnięcia, oraz wskazywać i wyjaśniać przesłanki faktyczne, jakimi kierował się organ podejmując konkretne rozstrzygnięcie. Uzasadnienie decyzji wydawanej przez organ odwoławczy winno nadto zawierać szczegółowe ustosunkowanie się do zarzutów zawartych w odwołaniu (zob. wyrok WSA w Olsztynie z 6 maja 2014 r., II SA/Ol 257/14). Powyżej wskazane wymogi, którym powinna odpowiadać decyzja organu administracji, a które wynikają z przepisów k.p.a. i wykładni wyroków sądów administracyjnych potwierdzają, że organ administracji, także ze względu na wyrażoną w art. 8 k.p.a. zasadę zaufania, obowiązany jest do wyjaśnienia stronie zasadności przesłanek, którymi kierował się przy załatwieniu sprawy, aby w miarę możliwości doprowadzić do realizacji decyzji bez stosowania środków przymusu. Zasada przekonywania nie zostanie zrealizowana, gdy organ pominie milczeniem niektóre twierdzenia lub nie odniesie się do okoliczności istotnych dla danej sprawy. Obowiązkiem organu odwoławczego przy uzasadnianiu decyzji jest więc ustosunkowanie się do wszystkich zarzutów podnoszonych przez stronę w trakcie toczącego się postępowania. Niewykonanie tego obowiązku stanowi naruszenie prawa procesowego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy, a to z kolei skutkuje uchyleniem zaskarżonej decyzji. Powyższe stanowisko można uznać za utrwalone w orzecznictwie sądów administracyjnych albowiem znajduje w znacznym zakresie oparcie w ocenach prawnych zawarte w ww. wyrokach NSA i WSA. Przytoczone wyżej poglądy sądów administracyjnych w pełni podziela WSA w Warszawie w składzie orzekającym w niniejszej sprawie, a akceptacja tych poglądów oznacza równocześnie, że skarga i zarzuty w niej sformułowane zasługują na uwzględnienie. Zasadne są zatem zarzuty naruszenia art. 107 § 1 i 3 k.p.a. zawarte w skardze, albowiem uzasadnienie zaskarżonej decyzji rażąco odbiega od przedstawionych wyżej założeń, gdyż jak wspomniano już wcześniej, pomija kwestie dotyczące szczegółowej analizy porównawczej towarów i usług (zakresu ochrony) porównywanych oznaczeń, dotyczące pełnej analizy porównawczej znaków na płaszczyźnie słownej, wizualnej i znaczeniowej. Brak porównania znaków przeciwstawionych na płaszczyźnie znaczeniowej oznacza, że w konsekwencji zaskarżona decyzja UP została wydana w oparciu o błędne ustalenia natury faktycznej i prawnej. 11. Rozpoznając sprawę ponownie, na skutek niniejszego wyroku, organ ponownie podda analizie porównywane znaki pod kątem przesłanek względnej przeszkody w rejestracji znaku towarowego wynikającej z kolizji z innym znakiem towarowym (art. 132 ust. 2 pkt 2 p.w.p.) przy uwzględnieniu powyższych wskazań i poglądów zawartych w części prawnej uzasadnienia wyroku. Przede wszystkim z przeprowadzeniem analizy znaku skarżącej i znaków przeciwstawionych na płaszczyźnie znaczeniowej i pełniejszego przeanalizowania definicji wizerunku przeciętnego konsumenta (odbiorcy) w odniesieniu do towarów danego rodzaju (wędliny, mięso) i ryzyka skojarzenia ze znakiem wcześniejszym. W tym stanie rzeczy ustosunkowywanie się przez Sąd do pozostałych argumentów skargi, mających charakter merytoryczny jest na obecnym etapie postępowania przedwczesne. 12. Mając powyższe na uwadze skargę uznano za zasadną i Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., uchylił zaskarżoną decyzję. Na zasadzie art. 152 p.p.s.a. Sąd orzekł, że uchylona decyzja nie podlega wykonaniu. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 2, 3 i 4 p.p.s.a. oraz na podstawie § 12 ust. 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 2 grudnia 2003 r. w sprawie opłat za czynności rzeczników patentowych (Dz. U. Nr 212, poz. 2076 z późn. zm.).