VI SA/Wa 1867/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dariusz Zalewski Sędziowie Sędzia WSA Urszula Wilk Sędzia WSA Piotr Borowiecki (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Jan Czarnacki po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 stycznia 2016 r. sprawy ze skargi S. B. na decyzję Ministra Środowiska z dnia [...] maja 2015 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia bez odszkodowania koncesji na wydobywanie kruszywa naturalnego ze złoża oddala skargę w całości Zaskarżoną decyzją z dnia [...] maja 2015 r., nr [...] , Minister Środowiska, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2013 r., poz. 267 - dalej: "k.p.a."), po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez S.B. , prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą "[...]" S.B. z siedzibą w miejscowości [...] (dalej także: "skarżący" lub "strona skarżąca") od decyzji Marszałka Województwa [...] z dnia [...] lutego 2015 r., nr [...] , w sprawie cofnięcia koncesji Wojewody [...] Nr [..] z dnia [...] kwietnia 1997 r., nr [...] ze zm., udzielonej skarżącemu na wydobywanie kruszywa naturalnego ze złoża "[...] " położonego w miejscowości [...] , gmina [...] , powiat [...] - utrzymał w mocy w/w decyzję organu pierwszej instancji z dnia [...] lutego 2015 r. Zaskarżona decyzja Ministra Środowiska zapadła w następującym stanie faktycznym i prawnym. Decyzją z dnia [...] kwietnia 1997 r., nr [...] , Wojewoda [...] udzielił skarżącemu S.B., prowadzącemu działalność gospodarczą pod nazwą "[...]" koncesji na wydobywanie kruszywa naturalnego ze złoża "[...] ". Koncesja ta została następnie zmieniona decyzją Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2005 r., nr [...] w zakresie terminu jej obowiązywania, tj. do dnia 30 czerwca 2020 r., a następnie zmieniona decyzją Marszałka Województwa [...] z dnia [...] grudnia 2014 r., nr [...] w zakresie zmiany adresu przedsiębiorcy. Pismem z dnia 25 lipca 2012 r. Dyrektor Okręgowego Urzędu Górniczego w [...] poinformował organ koncesyjny o wynikach kontroli przeprowadzonej w dniu 29 czerwca 2012 r. w prowadzonym przez stronę skarżącą zakładzie górniczym "[...] ", z której wynikało, że eksploatacja przedmiotowego złoża nie jest prowadzona od 2006 r., co dodatkowo zostało potwierdzone oświadczeniem skarżącego S.B. złożonym osobom kontrolującym z ramienia organu nadzoru górniczego. Mając na względzie powyższą informację uzyskaną od organu nadzoru górniczego, Marszałek Województwa [...] , jako organ koncesyjny - działając na podstawie art. 37 ust. 1 ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. - Prawo geologiczne i górnicze (tekst jednolity Dz. U. z 2015 r., poz. 196 ze zm. - dalej także: "P.g.g."), pismem z dnia 24 października 2013 r. wezwał skarżącego przedsiębiorcę do niezwłocznego usunięcia naruszeń warunków przedmiotowej koncesji polegających na trwałym zaniechaniu jej wykonywania i podjęcia eksploatacji na podstawie aktualnego i zatwierdzonego planu ruchu zakładu górniczego w nieprzekraczalnym terminie do dnia 31 grudnia 2013 r. Ponadto, organ koncesyjny poinformował skarżącego, że zgodnie z art. 37 ust. 2 P.g.g., w przypadku nie usunięcia przez przedsiębiorcę stwierdzonych naruszeń, organ koncesyjny może cofnąć koncesję lub ograniczyć jej zakres, bez odszkodowania. W celu sprawdzenia wykonania zaleceń wynikających z powyższego wezwania, Marszałek Województwa [...] pismem z dnia 17 grudnia 2013 r. poinformował skarżącego przedsiębiorcę o planowanym przeprowadzeniu przez inspektorów Urzędu Marszałkowskiego Województwa [...] w dniu 10 stycznia 2014 r. wizji lokalnej zakładu górniczego "[...] ". Skarżący nie stawił się na miejsce wizji lokalnej w wyznaczonym przez organ koncesyjny terminie. Wspomniana wizja lokalna jednoznacznie wykazała trwałe zaniechanie eksploatacji kopaliny ze złoża oraz nie zastosowanie się przedsiębiorcy do wezwania Marszałka Województwa [...] z dnia 24 października 2013 r. Zdaniem pracowników Urzędu Marszałkowskiego przeprowadzających wizję w terenie o trwałym zaniechaniu eksploatacji złoża świadczyło porośnięte roślinnością istniejące wyrobisko, a także brak maszyn i urządzeń służących do wydobywania kopaliny. Z przeprowadzonej wizji lokalnej sporządzono stosowną notatkę służbową. Marszałek Województwa [...] , powołując się na przepis art. 61 § 4 k.p.a., zawiadomieniem z dnia 13 stycznia 2014 r. poinformował stronę skarżącą o wszczęciu z urzędu postępowania w sprawie cofnięcia koncesji z dnia [...] kwietnia 1997 r., ze względu na trwałe zaprzestanie przez przedsiębiorcę eksploatacji kopaliny ze złoża "[...] ". W dniu 20 stycznia 2014 r. do Urzędu Marszałkowskiego Województwa [...] wpłynęło pismo skarżącego zawierające wniosek o przesunięcie terminu na aktualizację planu ruchu i uruchomienie kopalni w [...] do końca 2014 r., z uwagi na trwały podział majątku. Organ koncesyjny nie przychylił się do prośby skarżącego przedsiębiorcy z uwagi na fakt, że wydobycie kopaliny z przedmiotowego złoża nie było prowadzone przez 7 lat, zaś przedsiębiorca nie zareagował zarówno na wezwanie, które odebrał w dniu 24 października 2013 r., jak i na zapowiedzianą wizję lokalną. W wyniku rozpatrzenia sprawy Marszałek Województwa [...] , powołując się na przepis art. 37 ustawy - Prawo geologiczne i górnicze, decyzją z dnia [...] lutego 2014 r., nr [...] , cofnął stronie skarżącej udzieloną mu w dniu [...] kwietnia 1997 r. koncesję na wydobywanie kruszywa naturalnego ze złoża "[...] ". W wyniku rozpatrzenia odwołania strony skarżącej wniesionego od powyższej decyzji organu koncesyjnego Minister Środowiska decyzją z dnia [...] maja 2014 r., nr [...] , uchylił w całości sporną decyzję Marszałka Województwa [...] z dnia [...] lutego 2014 r. i przekazał sprawę organowi pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu decyzji kasacyjnej organ odwoławczy zarzucił organowi koncesyjnemu, iż wydając decyzję cofającą koncesję, nie wykazał, czy przy załatwieniu sprawy miał na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli, przez co dopuścił się naruszenia przepisu art. 7 k.p.a. W związku z powyższym, organ koncesyjny zawiadomieniem z dnia 5 sierpnia 2014 r. przystąpił do ponownego rozpatrzenia sprawy. W wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy Marszałek Województwa [...] , powołując się na przepisy art. 37 ust. 2 P.g.g. i art. 58 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 2 lipca 2014 r. o swobodzie działalności gospodarczej (tekst jednolity Dz. U. z 2013 r., poz. 672 ze zm. - dalej także: "u.s.d.g."), decyzją z dnia [...] lutego 2015 r., nr [...] , cofnął skarżącemu koncesję Wojewody [...] Nr [...] z dnia [...] kwietnia 1997 r. na wydobywanie kruszywa naturalnego ze złoża "[...] ". W uzasadnieniu decyzji organ koncesyjny stwierdził, że bezspornym jest fakt, iż w latach 2006-2014 skarżący przedsiębiorca nie prowadził działalności wydobywczej ze złoża "[...] ", co zostało potwierdzone zarówno w toku kontroli przeprowadzonej w dniu 29 czerwca 2012 r. przez Okręgowy Urząd Górniczy w [...] , jak i podczas wizji terenowej przeprowadzonej przez pracowników Urzędu Marszałkowskiego. Jednocześnie, organ koncesyjny stwierdził, że również sam skarżący przedsiębiorca nigdy nie zaprzeczał w toku postępowania, że nie prowadzi eksploatacji z przedmiotowego złoża, tłumacząc to brakiem pełnych praw do nieruchomości gruntowych znajdujących się w granicach obszaru górniczego wyznaczonego koncesją, wynikających z trwającego sądowego podziału majątku. Marszałek Województwa [...] zauważył ponadto, iż w oddzielnie prowadzonym przez organ koncesyjny postępowaniu administracyjnym w sprawie zmiany koncesji na wydobywanie kopaliny ze złoża "[...] " skarżący w piśmie z dnia 28 października 2014 r. poinformował organ o fakcie złożenia do Okręgowego Urzędu Górniczego w [...] wniosku o zatwierdzenie planu ruchu odkrywkowego zakładu górniczego "[...]" S.B. na lata 2 listopada 2014 r. - 30 czerwca 2020 r., jednakże do dnia wydania niniejszej decyzji wskazany wyżej plan ruchu nie został zatwierdzony przez organ nadzoru górniczego. Marszałek Województwa [...] wskazał, iż w toku wspomnianego postępowania organ koncesyjny posiadł również wiedzę o stronach postępowania - aktualnych właścicieli nieruchomości gruntowych. Marszałek Województwa [...] stwierdził, że rolą i ustawowym obowiązkiem organu koncesyjnego jest dbałość, aby koncesjonariusz wykonywał działalność określoną koncesją zgodnie z jej wszystkimi postanowieniami. Zdaniem organu, koncesja jest kwalifikowaną formą zezwolenia na wykonywanie działalności gospodarczej, uznanej za szczególnie istotną dla państwa. W konsekwencji, organ koncesyjny uznał, że koncesja musi być wykonywana zgodnie z wymogami zapisanymi w decyzji koncesyjnej, pod rygorem możliwości jej cofnięcia. Powołując się na przepis art. 37 ust. 2 P.g.g., organ pierwszej instancji wskazał, że w przypadku nie usunięcia przez przedsiębiorcę stwierdzonych naruszeń, organ koncesyjny może cofnąć koncesję lub ograniczyć jej zakres, bez odszkodowania. Jednocześnie, powołując się na przepis art. 58 ust. 1 pkt 2 u.s.d.g., Marszałek Województwa [...] wskazał, że organ koncesyjny cofa koncesję w przypadku, gdy przedsiębiorca trwale zaprzestał wykonywania działalności gospodarczej objętej koncesją. Mając na względzie wskazane powyżej przepisy, organ stwierdził, że udzielenie koncesji ma na celu prowadzenie przez uprawniony podmiot działalności wydobywczej, zaś utrzymywanie koncesji w obrocie prawnym, w sytuacji zaprzestania działalności - pozostaje w sprzeczności z interesem społecznym. Ponadto, organ pierwszej instancji, odwołując się do treści przepisu art. 10 § 1 k.p.a., uznał, że strona skarżąca została odpowiednio zawiadomiona o wszczęciu postępowania i poinformowana o przysługujących jej prawach strony przed wydaniem decyzji. W piśmie z dnia 19 lutego 2015 r. skarżący wniósł odwołanie od w/w decyzji Marszałka Województwa [...] . Wnosząc o uchylenie spornej decyzji i orzeczenie co do istoty sprawy bądź o uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, strona skarżąca zarzuciła: 1) naruszenie przepisów prawa procesowego, w szczególności: a) naruszenie przepisów art. 6, art. 7, art. 8, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. - poprzez ich niezastosowanie, co doprowadziło do wydania decyzji stwierdzającej cofnięcie koncesji, b) naruszenie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. - poprzez jego niezastosowanie i nie zawieszenie postępowania do czasu zakończenia: - postępowania toczącego się przed Sądem Rejonowym w O. w sprawie sygn. akt [...] o podział majątku objętego małżeńską wspólnością majątkową pomiędzy byłymi małżonkami, tj. skarżącym S.B. oraz A.D. , które toczy się od 2006 r., - postępowania toczącego się przed Okręgowym Urzędem Górniczym w [...] w sprawie zatwierdzenia planu ruchu odkrywkowego zakładu górniczego "[...]" S.B. na lata 2 listopada 2014 r. - 30 czerwca 2020 r., o czym organ koncesyjny dowiedział się w związku z pismem skarżącego z dnia 28 października 2014 r. złożonym w oddzielnie prowadzonym przez ten sam organ postępowaniu administracyjnym w sprawie zmiany koncesji na wydobywanie kopalin ze złoża "[...] "; 2) naruszenie przepisów prawa materialnego, w szczególności: a) naruszenie art. 37 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. - Prawo geologiczne i górnicze - poprzez jego niewłaściwe zastosowanie w sytuacji, gdy nie było podstaw prawnych do orzeczenia cofnięcia koncesji. Jednocześnie, skarżący wniósł o przeprowadzenie dowodu z dokumentów załączonych do akt postępowania administracyjnego prowadzonego przez Marszałka Województwa [...] w sprawie zmiany koncesji na wydobywanie kopalin ze złoża "[...] ", w szczególności z pisma skarżącego z dnia 28 października 2014 r. informującego o postępowaniu toczącym się przed Okręgowym Urzędem Górniczym w [...] w sprawie zatwierdzenia planu ruchu odkrywkowego zakładu górniczego "[...]" S.B. na lata 2 listopada 2014 r. - 30 czerwca 2020 r. - na okoliczność postępowania toczącego się przed Okręgowym Urzędem Górniczym w [...] w sprawie zatwierdzenia wspomnianego wyżej planu ruchu odkrywkowego zakładu górniczego "[...]" S. B. W uzasadnieniu odwołania skarżący przedsiębiorca wskazał, że z uwagi na toczące się postępowanie przed sądem cywilnym oraz odrębne postępowanie administracyjne przed organem koncesyjnym, zachodzi w niniejszej sprawie przesłanka do zawieszenia postępowania, na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. Mając na uwadze powyższe, strona skarżąca uznała, że w sprawie nie było podstaw do zastosowania przepisów art. 37 ust. 1 i ust. 2 P.g.g., albowiem odwołujący się, jako współwłaściciel nieruchomości objętej koncesją, zwrócił się do organu pierwszej instancji o przesunięcie terminu na aktualizację planu ruchu i uruchomienie kopalni do końca 2014 r. W wyniku rozpatrzenia zgromadzonego materiału dowodowego Minister Środowiska - działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. - decyzją z dnia [...] maja 2015 r., nr [...] , utrzymał w mocy w/w decyzję organu pierwszej instancji z dnia [...] lutego 2015 r. w sprawie cofnięcia koncesji Wojewody [...] Nr [...] z dnia [...] kwietnia 1997 r., udzielonej skarżącemu przedsiębiorcy na wydobywanie kruszywa naturalnego ze złoża "[...] " położonego w miejscowości [...] , gmina [...] , powiat [...] . W uzasadnieniu wydanej decyzji Minister Środowiska zauważył na wstępie, że w analizowanej sprawie Marszałek Województwa [...] , jako organ koncesyjny - działając na podstawie art. 37 ust. 1 P.g.g. - pismem z dnia 24 października 2013 r. wezwał skarżącego przedsiębiorcę do usunięcia naruszeń warunków uzyskanej koncesji poprzez podjęcie eksploatacji kruszywa naturalnego na podstawie aktualnego i zatwierdzonego planu ruchu zakładu górniczego w nieprzekraczalnym terminie do dnia 31 grudnia 2014 r. Tymczasem, jak zauważył organ odwoławczy, skarżący zwrócił się do organu pierwszej instancji z wnioskiem o przedłużenie terminu na podjęcie koncesjonowanej działalności gospodarczej i zatwierdzenie planu ruchu zakładu górniczego "[...]" do końca 2014 r., ze względu na toczące się przed sądem powszechnym postępowanie zmierzające do podziału nieruchomości objętej przedmiotową koncesją. Minister wskazał ponadto, że skarżący w piśmie z dnia 11 września 2014 r. poinformował organ koncesyjny, iż zlecił opracowanie planu ruchu zakładu górniczego i od dnia 2 listopada 2014 r. planuje podjęcie koncesjonowanej działalności gospodarczej. Minister Środowiska stwierdził jednakże, iż pomimo wspomnianej wyżej deklaracji skarżący S.B. do dnia wydania spornej decyzji Marszałka Województwa [...] z dnia [...] lutego 2015 r. nie podjął działalności polegającej na wydobywaniu kruszywa naturalnego ze złoża "[...] ". Ponadto, organ odwoławczy zauważył, że z informacji uzyskanych przez organ pierwszej instancji wynikało również, iż plan ruchu zakładu górniczego "[...]" nie został zatwierdzony. W konsekwencji, jak wskazał Minister, powyższe okoliczności stały się podstawą do podjęcia przez Marszałka Województwa [...] decyzji w sprawie cofnięcia koncesji. Minister Środowiska wskazał, iż bezsprzecznie skarżący zaprzestał już w 2006 r. wykonywania koncesjonowanej działalności gospodarczej. Organ odwoławczy zauważył, że pomimo kolejnych wniosków skarżącego przedsiębiorcy o wydłużenie terminu załatwienia sprawy, do tej pory nie udało mu się rozpocząć eksploatacji kopaliny ze złoża, o czym świadczy chociażby brak zatwierdzonego planu ruchu zakładu górniczego. Zdaniem organu odwoławczego, fakt ten potwierdzają znajdujące się w aktach sprawy pisma Okręgowego Urzędu Górniczego w [...] z dnia [...] kwietnia 2015 r. (nr pisma: [...]) oraz z dnia 20 maja 2015 r. (nr pisma: [...]). Powołując się na stanowisko doktryny, Minister wskazał wprawdzie, że "nie każde naruszenie przepisów i warunków koncesji może stanowić podstawę do cofnięcia lub zmiany koncesji, a tylko takie, które stanowią pewną naganną praktykę istniejącą w pewnym okresie czasu" (vide: H. Schwarz /w:/ Komentarz do art. 37 P.g.g., Wrocław 2012). Mając jednak na uwadze długi okres niewykonywania przez skarżącego koncesjonowanej działalności (ponad 8 lat) i ciągłość tej sytuacji, Minister Środowiska uznał, iż w sprawie doszło do opisanego w art. art. 37 ust. 1 P.g.g. naruszenia warunków koncesji (poprzez trwałe zaprzestanie wykonywania koncesjonowanej działalności gospodarczej). Zdaniem organu odwoławczego, zaistnienie tejże przesłanki w konsekwencji w pełni uzasadnia cofnięcie przez organ "niewykonywanej" koncesji. Ustosunkowując się do podnoszonej przez skarżącego okoliczności związanej z toczącym się przed sądem cywilnym postępowaniem dotyczącym podziału m.in. objętej koncesją działki, Minister Środowiska wskazał, iż postępowanie to trwa już od kilku lat i w chwili obecnej w żadnej mierze nie można przesądzić, jaką treść będzie miał ostateczny wyrok kończący to postępowanie. Jednocześnie organ odwoławczy zauważył, że faktem jest również to, iż od wielu lat działalność polegająca na wydobywaniu kopaliny ze złoża "[...] " nie jest prowadzona przez skarżącego przedsiębiorcę, a od dalszych losów postępowania sądowego prowadzonego przed sądem powszechnym nie można uzależniać rozstrzygnięcia przedmiotowego postępowania administracyjnego. Minister uznał, że okoliczność toczącego się postępowania sądowego nie stanowi zagadnienia wstępnego, w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., którego zaistnienie uzasadniałoby zawieszenie postępowania w sprawie cofnięcia koncesji, czego domaga się strona skarżąca. Organ odwoławczy uznał, że W badanej sprawie, związek przyczynowo-skutkowy pomiędzy wynikiem postępowania prowadzonego przez Sąd Rejonowy w O., a rozstrzygnięciem organu administracyjnego w przedmiocie cofnięcia koncesji nie istnieje. Pismem z dnia 25 czerwca 2014 r. skarżący przedsiębiorca wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na w/w decyzję Ministra Środowiska z dnia [...] maja 2015 r. Wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji Ministra Środowiska oraz poprzedzającej ją decyzji Marszałka Województwa [...] z dnia [...] lutego 2015 r., strona skarżąca zarzuciła Ministrowi: 1) naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, tj. a) naruszenie art. 6, art. 7, art. 8, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. - poprzez ich niezastosowanie, co doprowadziło w konsekwencji do wydania wadliwej decyzji stwierdzającej cofnięcie koncesji, b) naruszenie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. - poprzez jego niezastosowanie i nie zawieszenie postępowania w przedmiocie cofnięcia koncesji do czasu zakończenia: - postępowania toczącego się przed Sądem Rejonowym w O. w sprawie o podział majątku objętego małżeńską wspólnością majątkową pomiędzy byłymi małżonkami, tj. skarżącym S.B. oraz A.D. , które toczy się od 2006 r., a które ma przesądzić o prawie własności do nieruchomości zajętej pod kopalnię, - postępowania toczącego się przed Okręgowym Urzędem Górniczym w [...] w sprawie zatwierdzenia planu ruchu odkrywkowego zakładu górniczego "[...]" S.B. na lata 2 listopad 2014 r. - 30 czerwca 2020 r., przedłużanego przez ten organ z nieznanych i niezawinionych przez skarżącego przyczyn; 2) naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.: a) naruszenie art. 37 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. - Prawo geologiczne i górnicze - poprzez jego niewłaściwe zastosowanie w sytuacji, gdy nie było podstaw prawnych do orzeczenia cofnięcia koncesji. Jednocześnie, strona skarżąca wniosła o przeprowadzenie dowodów z: 1) pisma "[...]" S.B. z dnia 30 września 2014 r., 2) postanowienia Dyrektora Okręgowego Urzędu Górniczego w [...] z dnia [...] kwietnia 2015 r., 3) postanowienia Dyrektora Okręgowego Urzędu Górniczego w [...] z dnia [...] maja 2015 r. - na okoliczność postępowania toczącego się przed Okręgowym Urzędem Górniczym w [...] w sprawie zatwierdzenia planu ruchu odkrywkowego zakładu górniczego "[...]" S.B. na lata 2 listopada 2014 r. - 30 czerwca 2020 r., a także jego przedłużania przez Okręgowy Urząd Górniczy z uwagi na skomplikowany charakter sprawy. W uzasadnieniu skargi strona skarżąca, podtrzymując swoje dotychczasowe zarzuty oraz argumentację zawartą w odwołaniu - podniosła, iż Minister Środowiska, uzasadniając zaskarżoną decyzję, w sposób całkowicie nieuzasadniony uznał za nieistotne dla sprawy prowadzone przed Sądem Rejonowym w O. postępowanie w sprawie podziału majątku pomiędzy byłymi małżonkami A.D. ([...] ) i skarżącym [...] , a także postępowanie toczące się przed Okręgowym Urzędem Górniczym w [...] w sprawie zatwierdzenia planu ruchu zakładu górniczego "[...]"' za okres od 2 listopada 2014 r. do 30 czerwca 2020 r. Skarżący przedsiębiorca, powołując się na przepisy art. 6 k.p.a. i art. 7 k.p.a., zarzucił, iż z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że organ odwoławczy nie podjął wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia sianu faktycznego. Zdaniem strony skarżącej, organ odwoławczy przede wszystkim nie uwzględnił faktu., iż nieruchomość, na której terenie znajduje się kopalnia, objęta była małżeńską wspólnością ustawową istniejącą pomiędzy skarżącym a jego byłą małżonką A.D. . Strona zauważyła, że wieloletnie postępowanie sądowe toczące się przed Sądem Rejonowym w O. w sprawie o podział majątku, jak dotąd nie zakończyło się, co w konsekwencji w chwili obecnej uniemożliwia skarżącemu przedsiębiorcy kontynuowanie wydobycia kopalin ze spornego złoża objętego cofniętą koncesją. Skarżący uznał, że istniejący pomiędzy małżonkami konflikt stanowi przeszkodę w realizacji udzielonej koncesji. Zdaniem skarżącego, jest to jednakże przeszkoda przemijająca, która zakończy się wraz z uprawomocnieniem orzeczenia o podziale majątku, co może nastąpić w tym roku. Skarżący stwierdził, że organ w zupełności pominął tę okoliczność, zupełnie niezależną od skarżącego, który chcąc kontynuować wydobywanie kopalin nie tylko nie wyzbył się niezbędnych sprzętów (również objętych postępowaniem o podział majątku), lecz również złożył do Okręgowego Urzędu Górniczego w [...] wniosek o zatwierdzenie planu ruchu odkrywkowego zakładu górniczego "[...]" S.B. za lata 2 listopada 2014 do 30 czerwca 2020 r. Skarżący podkreślił, iż jego wniosek o zatwierdzenie planu ruchu odkrywkowego dotyczącego prowadzonego przez niego zakładu został złożony do Dyrektora Okręgowego Urzędu Górniczego w [...] w dniu 14 października 2014 r. Skarżący zauważył, że Dyrektor Okręgowego Urzędu Górniczego w [...] co najmniej dwukrotnie, niezależnie od skarżącego, przedłużał postępowanie w przedmiocie zatwierdzenia planu ruchu jego zakładu górniczego, za każdym razem podając - jako przyczynę - skomplikowany charakter sprawy. Według skarżącego, te lakoniczne postanowienia nie zawierają jednak wyjaśnienia, na czym polega skomplikowany charakter sprawy skarżącego, w przypadku złożonego przez niego planu ruchu zakładu górniczego "[...]". W tej sytuacji, skarżący stwierdził, że nie ma zatem żadnego wpływu na sposób prowadzenia postępowania przez Okręgowy Urząd Górniczy, a także nie posiada żadnej wiedzy, co do przyczyny niezakończenia postępowania w dotychczas wyznaczonych przez ten organ terminach. Mając na względzie powyższe okoliczności, skarżący uznał, ze dyskusyjnym jest zatem uznanie przez organ wydający zaskarżona decyzję, iż zachodzi trwałe zaprzestanie wykonywania koncesji, skoro jej wykonywanie uzależnione jest od zakończenia dwóch toczących się postępowań. W tej sytuacji, skarżący uznał, że wspomniane dwa niezależne postępowania dają podstawę do zastosowania przepisu art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. do zawieszenia postępowania w niniejszej sprawie. Skarżący wskazał, że organ nie zastosował jednak tego przepisu mimo, iż posiadał wiedzę o tym, że toczą się dwa postępowania: sądowe i administracyjne rozstrzygające kwestie istotne dla wyniku niniejszego postępowania. Skarżący stwierdził, że nie może kontynuować eksploatacji na gruntach objętych małżeńską wspólnością majątkową, które są przedmiotem podziału majątku pomiędzy nim a jego byłą małżonką A.D. . Według skarżącego, brak porozumienia pomiędzy byłymi małżonkami, uniemożliwia podjęcie jakichkolwiek działań przez skarżącego, dotyczących nieruchomości należących do byłych małżonków. Zdaniem strony skarżącej, okolicznością również utrudniającą działania skarżącego przedsiębiorcy w przedmiocie wydobywania kopalin jest fakt nie zatwierdzenia planu ruchu zakładu górniczego "[...]" przez Dyrektora Okręgowego Urzędu Górniczego w [...] , z przyczyn przez skarżącego zupełnie niezawinionych. Mając powyższe na względzie, skarżący zarzucił, iż organ odwoławczy utrzymując w mocy decyzję Marszałka Województwa [...] z dnia [...] lutego 2015 r. wydaną w przedmiocie cofnięcia koncesji, naruszył przepisy art. 7 k.p.a. i art. 8 k.p.a., jak również art. 77. § 1. k.p.a. oraz art. 80 k.p.a. Strona zarzuciła, że działania organu z pewnością nie świadczą o tym, iż zebrał on i rozpatrzył cały materiał dowodowy, skoro pominął tak istotne kwestie, jak fakt uzależnienia działalności skarżącego przedsiębiorcy w zakresie wykonywania koncesji od wyników dwóch, toczących się postępowań sądowego i administracyjnego. Skarżący nie zgodził się z organem, jakoby wyniki tych dwóch postępowań pozostają bez wpływu na losy koncesji na wydobycie kopalin, przyznanej stronie skarżącej, skoro w postępowaniu cywilnym rozstrzygane są kwestie prawa własności, a w postępowaniu administracyjnym ma zostać zatwierdzony plan ruchu zakładu górniczego "[...]" S. B. za wspomniany powyżej okres. W konsekwencji powyższych uchybień, skarżący uznał, że utrzymując w mocy decyzję Marszałka Województwa [...] z dnia [...] lutego 2015 r. w przedmiocie cofnięciu koncesji, Minister Środowiska nieprawidłowo zastosował art. 37 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. - Prawo geologiczne i górnicze, albowiem nie było podstaw prawnych do orzeczenia cofnięcia koncesji, skoro skarżący, będąc współwłaścicielem nieruchomości objętej koncesją, z uwagi na niezakończenie postępowania o podział majątku z byłą małżonką, zwrócił się do organu o przesunięcie terminu na aktualizacje planu ruchu i uruchomienie kopalni w [...] do końca 2014 r. i w celu dotrzymania terminu, przed jego upływem, złożył w dniu 14 października 2014 r. w Okręgowym Urzędzie Górniczym w [...] wniosek o zatwierdzenie, lecz z nieznanych mu przyczyn postępowanie to jednak nie zakończyło się. W odpowiedzi na skargę Minister Środowiska wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie w dniu 19 stycznia 2015 r. pełnomocnik strony skarżącej złożył wniosek formalny o przeprowadzenie dowodu z dokumentu urzędowego w postaci decyzji Dyrektora Okręgowego Urzędu Górniczego w [...] z dnia [...] czerwca 2015 r. - na okoliczność braku trwałości zaprzestania działalności przez skarżącego przedsiębiorcę. Uzasadniając merytoryczne stanowisko w sprawie, pełnomocnik strony skarżącej dodał, że - w jego ocenie - po wydaniu decyzji Ministra Środowiska z dnia [...]maja 2014 r. skarżący powinien zostać ponownie wezwany przez Marszałka Województwa [...] do usunięcia naruszeń, w trybie art. 37 ust. 1 P.g.g. Jednocześnie, pełnomocnik strony skarżącej wniósł o zasądzenie kosztów postępowania Obecny na rozprawie pełnomocnik Ministra Środowiska, ustosunkowując się do wniosku dowodowego strony skarżącej - wniósł o jego oddalenie. Odnosząc się merytorycznie do skargi, pełnomocnik organu wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko Ministra wyrażone zarówno w zaskarżonej decyzji, jak i w odpowiedzi na skargę. W wyniku rozpatrzenia wniosków dowodowych strony skarżącej Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wydał postanowienie, na podstawie którego oddalił zarówno wniosek dowodowy strony skarżącej zawarty w skardze, jak i wniosek skarżącego o przeprowadzenie dowodu z przedłożonego na rozprawie do akt sądowych dokumentu w postaci decyzji Dyrektora Okręgowego Urzędu Górniczego w [...] . Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity Dz. U. z 2014 r. poz. 1647 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanych przepisów cyt. ustawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (vide: art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej także: "p.p.s.a."). W ocenie Sądu, analizując pod tym kątem skargę S.B. należy przyjąć, że nie zasługuje ona na uwzględnienie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził bowiem, że Minister Środowiska, wydając zaskarżoną decyzję z dnia [...] maja 2015 r. utrzymującą w mocy decyzję Marszałka Województwa [...] z dnia [...] lutego 2015 r., nr [...] , cofającą udzieloną skarżącemu koncesję Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 1997 r. na wydobywanie kruszywa naturalnego ze złoża "[...] " położonego w miejscowości [...] , gmina [...] , powiat [...] - nie dopuścił się przede wszystkim - mogącego mieć zasadniczy wpływ na wynik sprawy - naruszenia przepisów procedury administracyjnej, a w szczególności przepisów art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a., a także art. 107 § 3 k.p.a., a także prawidłowo zastosował przepisy prawa materialnego, w tym przede wszystkim przepisy art. 37 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. - Prawo geologiczne i górnicze oraz art. 58 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 2 lipca 2014 r. o swobodzie działalności gospodarczej. Sąd uznał, że - wbrew zarzutom strony skarżącej - Minister Środowiska dokonał pełnych i precyzyjnych zarazem ustaleń w zakresie rzeczywistego zaistnienia przesłanek zastosowania przepisów art. 37 ust. 1 i 2 ustawy - Prawo geologiczne i górnicze oraz art. 58 ust. 1 pkt 2 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, będących podstawą prawną obu spornych decyzji wydanych w analizowanej sprawie. Ponadto, zdaniem Sądu, należy uznać, że Minister Środowiska, utrzymując w mocy decyzję cofającą skarżącemu wspomnianą wyżej koncesję - nie dopuścił się jakiegokolwiek naruszenia zasady praworządności wyrażonej w przepisach art. 6 k.p.a. i art. 7 in principio k.p.a. oraz art. 7 Konstytucji RP. Przechodząc do merytorycznej oceny legalności obu spornych decyzji, na wstępie należy zauważyć, że zgodnie z brzmieniem przepisu art. 37 ust. 1 ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. - Prawo geologiczne i górnicze, jeżeli przedsiębiorca narusza wymagania ustawy, w szczególności dotycząca ochrony środowiska lub racjonalnej gospodarki złożem, albo nie wypełnia warunków określonych w koncesji, w tym nie podejmuje określonej nią działalności albo trwale zaprzestaje jej wykonywania, organ koncesyjny wzywa do niezwłocznego usunięcia naruszenia. Organ koncesyjny może, w drodze decyzji, określić termin i sposób usunięcia stwierdzonych naruszeń. Jak stanowi z kolei art. 37 ust. 2 cyt. ustawy, jeżeli przedsiębiorca nie usunął stwierdzonych naruszeń lub nie wykonał decyzji, o której mowa w ust. 1, organ koncesyjny może cofnąć koncesję lub ograniczyć jej zakres, bez odszkodowania. Również przepis art. art. 58 ust. 1 pkt 2 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej przewiduje, że organ koncesyjny cofa koncesję w przypadku, gdy przedsiębiorca trwale zaprzestał wykonywania działalności gospodarczej objętej koncesją. Należy zauważyć, że w analizowanej sprawie. Marszałek Województwa [...] , działając na podstawie ww. art. 37 ust. 1 P.g.g. pismem z dnia 24 października 2013 r. wezwał skarżącego przedsiębiorą do usunięcia naruszeń warunków opisywanej koncesji poprzez podjęcie eksploatacji im podstawie aktualnego i zatwierdzonego planu ruchu zakładu górniczego w nieprzekraczalnym terminie do dnia 31 grudnia 2014 r. Pan S.B. zwrócił się do organu instancji o przedłużenie terminu na podjęcie koncesjonowanej działalności gospodarczej o zatwierdzenie planu ruchu zakładu górniczego "[...]" do końca 2014 r., ze względu im toczące się przed sądem powszechnym postępowanie zmierzające do podziału nieruchomości objętej koncesją. Kolejno w piśmie z dnia 11 września 2014 r. przedsiębiorca powiadomił organ, iż zlecił opracowanie planu ruchu zakładu górniczego i od dnia 2 listopada 2014 r. planuje podjęcie koncesjonowanej działalności gospodarczej. Pomimo ww. deklaracji S.B. do dnia wydania zaskarżonej decyzji Marszałka Województwa [...] z dnia [...] lutego 2015 r. nie podjął jednak działalności polegającej na wydobywaniu kruszywa naturalnego ze złoża "[...] ". Z informacji uzyskanych przez organ pierwszej instancji wynikało również, iż plan ruchu zakładu górniczego "[...]" nie został zatwierdzony. Okoliczności te stały się podstawą do podjęcia przez Marszałka Województwa [...] decyzji w sprawie cofnięcia opisywanej koncesji z dnia [...] kwietnia 1997 r. Należy wskazać, iż nie ulega jakiejkolwiek wątpliwości Sądu, iż opisywana koncesjonowana działalność gospodarcza została zaprzestana przez skarżącego przedsiębiorcę już od 2006 r. Z akt administracyjnych niniejszej sprawy wynika bezspornie, że pomimo kolejnych wniosków skarżącego przedsiębiorcy o wydłużenie terminu załatwienia sprawy, do tej pory nie udało mu się rozpocząć eksploatacji kopaliny ze złoża, o czym świadczy chociażby brak zatwierdzonego planu ruchu zakładu górniczego. Fakt ten poświadczają znajdujące się w aktach sprawy pismo Okręgowego Urzędu Górniczego w [...] z dnia 7 kwietnia 2015 r. (znak: [...]) oraz pismo z dnia 20 maja 2015 r. (znak: [...]). Co prawda, jak słusznie wskazuje się w doktrynie "nie każde naruszenie przepisów i warunków koncesji może stanowić podstawę do cofnięcia lub zmiany koncesji, a tylko takie, które stanowią pewną naganną praktykę istniejącą w pewnym okresie czasu" (por. H. Schwarz, Prawo geologiczne i górnicze. Komentarz, Tom I, Wrocław 2012 r., komentarz do art. 37 P.g.g.). Mając jednak na uwadze długi okres niewykonywania przez skarżącego S.B. koncesjonowanej działalności (ponad 8 lat) i ciągłość tej sytuacji, należy - zdaniem Sądu - uznać, iż w sprawie doszło do opisanego w art. art. 37 ust. 1 P.g.g. naruszenia warunków koncesji (poprzez trwałe zaprzestanie wykonywania koncesjonowanej działalności gospodarczej). Zaistnienie tejże przesłanki w pełni uzasadnia zaś cofnięcie przez organ "niewykonywanej" koncesji. Ustosunkowując się do podnoszonej przez skarżącego przedsiębiorcę okoliczności związanej z toczącym się przed sądem powszechnym (sądem cywilnym) postępowaniem dotyczącym podziału majątku, w tym m.in. podziału objętej koncesją działki, należy wskazać, iż postępowanie to trwa już od kilku lat i w chwili obecnej w żadnej mierze nie można przesądzić, jaką treść będzie miał ostateczny wyrok sądu kończący to postępowanie. Faktem natomiast jest, iż od wielu lat działalność polegająca na wydobywaniu kopaliny ze złoża "[...] " nie jest prowadzona, a od dalszych losów postępowania sądowego nie można uzależniać rozstrzygnięcia przedmiotowego postępowania administracyjnego. Okoliczność toczącego się postępowania sądowego nie stanowi bowiem zagadnienia wstępnego, w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., którego zaistnienie uzasadniałoby zawieszenie postępowania w sprawie cofnięcia koncesji, czego domaga się skarżący. Zagadnieniem wstępnym, w rozumieniu wyżej cytowanego przepisu, jest bowiem zagadnienie prawne, które ujawniło się w trakcie postępowania i dotyczy istotnej dla sprawy przesłanki decyzji. Organ administracji publicznej, zawieszając postępowanie w trybie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., obowiązany jest zatem ustalić związek pomiędzy rozstrzygnięciem sprawy będącej przedmiotem postępowania administracyjnego a zagadnieniem wstępnym. W badanej sprawie, związek przyczyno-skutkowy pomiędzy wynikiem postępowania prowadzonego przez Sąd Rejonowy w O. , a rozstrzygnięciem organu administracyjnego w przedmiocie cofnięcia koncesji nie istnieje, a więc organy obu instancji w żadnym wypadku nie były zobowiązane zawiesić toczącego się postępowania w przedmiocie cofnięcia skarżącemu koncesji na wydobywanie kruszywa naturalnego ze złoża "[...] ". Zdaniem Sądu, należy uznać również za bezzasadny podnoszony przez skarżącego zarzut pominięcia w sprawie powoływanych przez skarżącego istotnych okoliczności faktycznych. Wbrew zarzutom strony skarżącej, Minister Środowiska przy wydawaniu zaskarżonej decyzji wziął pod uwagę zarówno toczące się przed Sądem Rejonowym w O. postępowanie cywilne, jak i prowadzone przez Okręgowy Urząd Górniczy w [...] postępowanie w sprawie zatwierdzenia planu ruchu zakładu górniczego "[...]". Wyrazem tego jest chociażby uzasadnienie tegoż rozstrzygnięcia, w którym organ zawarł wyczerpujące stanowisko co do ww. postępowań oraz ich wpływu na przedmiotową sprawę. Należy z urzędu również zauważyć, iż Minister Środowiska nie ma żadnego wpływu na toczące się postępowanie administracyjne w sprawie zatwierdzenia planu ruchu zakładu górniczego, w tym na powoływane przez skarżącego ciągłe przedłużanie tego postępowania ze względu na jego "skomplikowany charakter". Faktem pozostaje jednak, iż pomimo wielokrotnych wezwań organu koncesyjnego, jak i deklaracji przedsiębiorcy do dnia wydania nie tylko decyzji Marszałka Województwa [...] z dnia [...] lutego 2015 r., ale i zaskarżonej decyzji Ministra Środowiska z dnia [...] maja 2015 r., plan taki nie został zatwierdzony. Ustosunkowując się z kolei do podnoszonego przez skarżącego zarzutu naruszenia przepisu art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., należy wskazać, iż zgodnie z ww. regulacją organ administracji publicznej zawiesza postępowanie w sprawie, gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Zagadnieniem wstępnym, w rozumieniu tego przepisu, mogą być jednak wyłącznie kwestie prawne, które albo ujawniły się w toku postępowania i dotyczą istotnej dla sprawy przesłanki decyzji, albo z przepisów prawa materialnego wynika wprost konieczność rozstrzygnięcia danej kwestii prawnej. W przepisie tym chodzi przy tym o kwestie, których rozstrzygnięcie nie mieści się w kompetencji organu prowadzącego postępowanie administracyjne w danej sprawie. W doktrynie podkreśla się, że zagadnieniem wstępnym nie może być wyjaśnienie okoliczności faktycznych sprawy, gdyż należy to wyłącznie do obowiązków organu prowadzącego postępowanie administracyjne w danej sprawie (por. m.in. A. Wróbel, M. Jaśkowska , Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz /w:/ System Informacji Prawnej LEX). Obowiązek wyjaśnienia sprawy pod względem faktycznym i prawnym należy bowiem do organu administracji publicznej prowadzącego postępowanie. Zależność, o której mowa w przepisie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., wyrażać się musi w istnieniu bezpośredniego związku przyczynowego polegającego się w tym, że rozstrzygnięcie sprawy administracyjnej uzależnione jest bezwzględnie od uprzedniego rozstrzygnięcia przez inny organ lub sąd istotnej dla sprawy okoliczności prawnej stanowiącej przesłankę wydania decyzji. Sytuacja taka zachodzi wówczas, gdy organ nie dysponuje elementem pozwalającym na wydanie w ogóle decyzji. Tak więc zagadnieniem wstępnym jest tylko taka kwestia, która uniemożliwia wydanie rozstrzygnięcia w danej sprawie. Natomiast to, że wynik innego postępowania może mieć wpływ na treść decyzji, nie przesądza o istnieniu zagadnienia wstępnego (por. m.in., wyrok NSA z dnia 1[...] lutego 2012 r., sygn. akt II OSK 2274/10, czy też wyrok WSA w Krakowie z dnia 8 lipca 2014 r., sygn. akt III SA/Kr 613/14). W przedmiotowej sprawie, zarówno toczące się postępowanie cywilne, czy też prowadzone przez Okręgowy Urząd Górniczy w [...] postępowanie w sprawie zatwierdzenia planu ruchu zakładu górniczego nie stanowią zagadnienia wstępnego. Nie istnieje bowiem związek przyczyno-skutkowy pomiędzy ich wynikiem, a rozstrzygnięciem organu administracyjnego w przedmiocie cofnięcia koncesji. Niezaprzeczalnym faktem jest, iż przedsiębiorca od dłuższego czasu zaprzestał prowadzenia koncesjonowanej działalności gospodarczej. Okoliczność ta, niezależnie od wyniku obu wskazanych powyżej postępowań, stanowi zaś samodzielną i wystarczającą przesłankę do cofnięcia opisywanej koncesji na podstawie regulacji art. 37 ust. 1 P.g.g. W wyniku analizy zarówno zgromadzonego w niniejszej sprawie materiału dowodowego, jak i użytych w spornych decyzjach argumentów organów obu instancji, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że - wbrew zarzutom skarżącego przedsiębiorcy - zarówno Minister Środowiska, jak i Marszałek Województwa [...] , rozstrzygając w przedmiocie cofnięcia koncesji na wydobywanie kruszywa naturalnego, dokonali w tym zakresie wiarygodne i precyzyjne zarazem ustalenia faktycznych, które mogły stanowić podstawę wydania decyzji administracyjnej cofającej wspomnianą koncesję. W ocenie Sądu, należy uznać w konsekwencji, że zarówno organ koncesyjny, jak i Minister Środowiska, jako organ odwoławczy, przeprowadzili prawidłowe postępowanie dowodowe w wymaganym zakresie i dokonali powyższych ustaleń w sposób całkowicie zgodny ze zgromadzonym w aktach administracyjnych materiałem dowodowym, co świadczy o braku naruszenia unormowań zawartych w przepisach art. 7, art. 77 § 1 oraz 80 k.p.a., które ustanawiają łącznie obowiązek należytego wyjaśnienia okoliczności faktycznych sprawy poprzez zgromadzenie niezbędnych dowodów oraz ich właściwą ocenę. Ponadto, Wojewódzki Sad Administracyjny w Warszawie doszedł do przekonania, że uzasadnienie zarówno zaskarżonej decyzji Ministra Środowiska z dnia [...] maja 2015 r., jak i poprzedzającą ją decyzji organu pierwszej instancji z dnia [...] lutego 2015 r. cofającej koncesję, spełniają wszelkie wymogi stawiane przez normę prawną wyrażoną w przepisie art. 107 § 3 k.p.a., albowiem zawierają wyjaśnienie wszystkich ważnych okoliczności, które należy wziąć pod uwagę przy wydawaniu decyzji w przedmiocie cofnięcia koncesji na wydobywanie kruszywa naturalnego. W tej sytuacji, należy uznać, iż organy administracji publicznej obu instancji nie dopuścił się równocześnie obrazy art. 8 k.p.a. i wyrażonej w tym przepisie zasady zaufania obywateli do organów praworządnego Państwa i stosowanego przez nie prawa. Niewątpliwie, z zasady wyrażonej w przepisie art. 8 k.p.a. wynika przede wszystkim wymóg praworządnego i sprawiedliwego prowadzenia postępowania i rozstrzygnięcia sprawy przez organ administracji publicznej, co jest zasadniczą treścią zasady praworządności (art. 6 k.p.a.). Tylko postępowanie odpowiadające takim wymogom i decyzje wydane w wyniku tak ukształtowanego postępowania mogą wzbudzać zaufanie obywateli do organów administracji publicznej nawet wtedy, gdy decyzje administracyjne nie uwzględniają ich żądań. Zdaniem Sądu, postępowanie Ministra Środowiska, a wcześniej Marszałka Województwa [...] w niniejszej sprawie zasadom takim odpowiada w pełni, gdyż organy te, wydając obie sporne decyzje w przedmiocie cofnięcia koncesji, wyjaśniły w pełni wszystkie istotne okoliczności związane ze sprawą. W tej sytuacji, mając na względzie materiał dowodowy zgromadzony w przesłanych do Sądu aktach administracyjnych, Sąd nie podzielił zarzutu niewystarczającego wyjaśnienia przez organy istotnych okoliczności faktycznych świadczących o występowaniu podstaw do zastosowania przepisów art. 37 ust. 1 i 2 P.g.g. oraz art. 58 ust. 1 pkt 2 u.s.d.g., z uwagi na naruszenie warunków koncesji w związku z trwałym zaprzestaniem wykonywania koncesjonowanej działalności gospodarczej. Biorąc powyższe pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji wyroku, działając na podstawie przepisu art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.