VI SA/Wa 19/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Tomasz Sałek Sędziowie Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś – Rosińska Sędzia WSA Sławomir Kozik (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 18 maja 2022 r. sprawy ze skargi J. K. na postanowienie Ministra Klimatu i Środowiska z dnia [...] października 2021 r., nr [...] w przedmiocie oddalenia zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym oddala skargę Minister Klimatu i Środowiska (dalej: "Minister KiŚ", "organ") postanowieniem z 7 października 2021 r. nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 oraz art. 141 i nast. ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r., poz. 735, dalej: "K.p.a.") oraz w związku z art. 143 ust. 3 ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. - Prawo geologiczne i górnicze (Dz. U. 2021, poz. 1420 ze zm., dalej: "P.g.g."), po rozpoznaniu zażalenia J. K. (dalej: "Strona", "Skarżący") z 16 lipca 2021 r., prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą [...], utrzymał w mocy postanowienie Prezesa Zarządu Narodowego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej z 21 czerwca 2021 r. [...] stwierdzające brak zasadności zarzutów zgłoszonych w postępowaniu egzekucyjnym. W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia Minister KiŚ wskazał, że Dyrektor Okręgowego Urzędu Górniczego w [...] decyzją z 2 listopada 2018 r. nr [...] naliczył Stronie opłatę podwyższoną za wydobycie piasku bez wymaganej prawem koncesji w łącznej kwocie 7 496 256 zł, w tym na rzecz Narodowego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej (dalej: NFOŚiGW) w kwocie 2 998 502 zł. Na skutek wniosku Strony, postanowieniem z 10 maja 2019 r. Prezes Wyższego Urzędu Górniczego (dalej: Prezes WUG) odmówił Stronie wstrzymania wykonania ww. decyzji Dyrektora OUG w [...]. Kolejno postanowieniem z 15 maja 2019 r., Prezes WUG odmówił Stronie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od ww. decyzji Dyrektora OUG w [...] ustalającej opłatę podwyższoną. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Prezes WUG postanowieniem z 27 czerwca 2019 r. utrzymał w mocy swoje postanowienie z 15 maja 2019 r. odmawiające przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. Strona zaskarżyła niniejsze postanowienie Prezesa WUG z 27 czerwca 2019 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, wnosząc przy tym o uchylenie poprzedzającego go postanowienia Prezesa WUG z 15 maja 2019 r., o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia, poprzedzającego go postanowienia Prezesa WUG z 15 maja 2019 r. oraz decyzji Dyrektora OUG z 2 listopada 2018 r. NFOSiGW 25 lipca 2019 r. wystawił Stronie upomnienie nr [...] wzywające do uregulowania należności, natomiast postanowieniem z 2 września 2019 r. (sygn. akt III SA/Gl 784/19) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach odmówił wstrzymania wykonania decyzji Dyrektora OUG w [...] z 2 listopada 2018 r. Z uwagi na powyższe oraz biorąc pod uwagę fakt braku zapłaty należności objętej ww. upomnieniem, NFOŚiGW 3 października 2019 r. wystawił tytuł wykonawczy nr [...] i skierował go do Naczelnika Urzędu Skarbowego w [...] celem wszczęcia postępowania egzekucyjnego. Naczelnik Urzędu Skarbowego w [...] 10 października 2019 r. dokonał zajęcia wierzytelności z rachunków bankowych Strony, a 14 października 2019 r. doręczył Stronie zawiadomienie o dokonanych zajęciach wraz z odpisem tytułu wykonawczego. Pismem z 18 października 2019 r. Strona na podstawie art. 33 § 1 pkt 2, 8 i 10 w zw. z art. 27 § 1 pkt 9 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2019 r. poz. 1438, dalej: u.p.e.a.) zgłosiła Naczelnikowi Urzędu Skarbowego w [...] zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej na podstawie tytułu wykonawczego [...] z 3 października 2019 r. Postanowieniem z 28 października 2019 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w [...] zawiesił postępowanie egzekucyjne. Natomiast Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z 21 stycznia 2020 r. (sygn. akt. GZ 327/19) oddalił zażalenie Strony na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z 2 września 2019 r. (sygn. akt SA/Gl 784/19) odmawiające wstrzymania wykonania decyzji Dyrektora Okręgowego Urzędu Górniczego w [...] z 2 listopada 2018 r. Kolejno wyrokiem z 11 maja 2020 r. (sygn. akt III SA/Gl 784/19) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę Strony na postanowienie Prezesa WUG z 27 czerwca 2019 r. w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od ww. decyzji Dyrektora OUG w [...] ustalającej opłatę podwyższoną za wydobycie kopaliny bez koncesji. Strona złożyła skargę kasacyjną od powyższego wyroku, w której zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania w całości zaskarżonego postanowienia, poprzedzającego go postanowienia Prezesa WUG z 15 maja 2019 r. oraz decyzji Dyrektora OUG w [...] z 2 listopada 2018 r. Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z 10 listopada 2020 r. odmówił wstrzymania zaskarżonego postanowienia. Wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Dyrektora OUG w [...] również nie został uwzględniony. 12 kwietnia 2021 r. Strona zwróciła się o pilne zajęcie stanowiska w postępowaniu dotyczącym zarzutów w sprawie postępowania egzekucyjnego w administracji objętego tytułem wykonawczym Nr [...], podkreślając, że przez ponad półtora roku wierzyciel nie wydał stosownego postanowienia. Rozstrzygnięcie w tej sprawie zapadło postanowieniem Prezesa Zarządu NFOŚiGW 21 czerwca 2021 r. (znak: [...]) stwierdzającym brak zasadności zarzutów zgłoszonych w postępowaniu egzekucyjnym. Pismem z 16 lipca 2021 r. Strona złożyła zażalenie na postanowienie Prezesa Zarządu NFOŚiGW z 21 czerwca 2021 r. Minister KiŚ podzieliłaa stanowisko organu I instancji w zakresie braku zasadności zgłoszonych zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym. Organ wyjaśnił, że tytuł wykonawczy w omawianej sprawie sporządzony został 3 października 2019 r. ([...]). Postępowanie egzekucyjne wszczęte zostało przed wejściem w życie ustawy z dnia 11 września 2019 r. o zmianie ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. 2019, poz. 2070 ze zm.), zatem znajdują do niego zastosowanie przepisy ówcześnie obowiązujące (art. 33 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, Dz. U. 2019, poz. 1438 w zw. z art. 13 ust. 1 cyt. ustawy z dnia 11 września 2019 r.). Organ stwierdził, że zażalenie nie znajduje uzasadnionych podstaw. Analiza zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego prowadzi do wniosku, że organ I instancji wyczerpująco ustalił wszystkie istotne okoliczności sprawy oraz prawidłowo ocenił ich konsekwencje prawne. Zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej nie są uzasadnione. Minister KiŚ wskazał, ze zdaniem Strony naruszenie art. 33 § 1 pkt 2 u.p.e.a. polega na błędnym przyjęciu przez organ administracji, że egzekwowany obowiązek jest wymagalny. W sprawie jest natomiast, zdaniem organu, poza sporem, że opisana decyzja Dyrektora Okręgowego Urzędu Górniczego w [...] z 2 listopada 2018 r. nie została skutecznie zaskarżona, korzysta z domniemania zgodności z prawem i nie została wyeliminowana z obrotu prawnego. Spór sądowoadministracyjny dotyczący jej wykonalności nie ma znaczenia dla sprawy. Wymagalność obowiązku, dająca podstawę do prowadzenia egzekucji administracyjnej oznacza, że na zobowiązanym ciąży skonkretyzowany obowiązek, a zobowiązany, mimo upływu terminu wyznaczonego do wykonania tego obowiązku nie wykonał go dobrowolnie (zob. wyrok NSA z 27 kwietnia 2011 r., sygn. akt II OSK 749/10). Poza sporem jest, że Prezes WUG postanowieniem z 15 maja 2019 r. odmówił Stronie przywrócenia terminu do złożenia odwołania od opisanej decyzji z 2 listopada 2018 r. W wyniku wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy postanowienie to 27 czerwca 2019 r. zostało utrzymane w mocy, a skarga sądowoadministracyjna w tej sprawie nieprawomocnym wyrokiem WSA w Gliwicach z 11 maja 2020 r. (sygn. akt III SA/G1 784/19) została oddalona. Inaczej mówiąc wspomniana decyzja z 2 listopada 2018 r. nie została zaskarżona w prawem przewidziany sposób, a w konsekwencji jest ostateczna i wykonalna. Argumentacja Strony nie zasługuje więc na aprobatę i jest wewnętrznie sprzeczna. Świadczy o tym wniosek do Prezesa Wyższego Urzędu Górniczego o wstrzymanie wykonalności wspomnianej decyzji z 2 listopada 2018 r. Gdyby decyzja ta nie była wykonalna, wniosek o wstrzymanie wykonalności byłby oczywiście zbędny. Świadczy to o tym, że Strona zdaje sobie sprawę z ostateczności i wykonalności omawianej decyzji. Minister KiŚ stwierdził, że nie jest uprawniony do ingerencji w spór sądowoadministracyjny pomiędzy Stroną oraz Prezesem Wyższego Urzędu Górniczego, a w konsekwencji nie może dokonywać ocen niezgodnych z powstałymi w tej sprawie dokumentami urzędowymi. Bez znaczenia dla sprawy pozostaje też sporządzona dla Strony i przedłożona opinia prawna dr hab. R. S. i dr hab. I. Z. (12-30 kwietnia 2021 r.). Dotyczy ona zresztą przesłanek przywrócenia terminu do odwołania od wspomnianej decyzji z 2 listopada 2018 r., co nie było i nie może być przedmiotem badania w postępowaniu egzekucyjnym. Co prawda opisany wyrok z 11 maja 2020 r. (sygn. akt III SA/G1 784/19) został zaskarżony do Naczelnego Sądu Administracyjnego, jednak skarga dotychczas nie została rozpoznana, a poza sporem jest, że NSA odmówił wstrzymania wykonalności zaskarżonego aktu (postanowienie NSA z 10 listopada 2020 r., sygn. akt II GSK 1031/20). Organ wskazał dalej, że zdaniem Strony naruszenie art. 33 § 1 pkt 8 u.p.e.a. polega na zastosowaniu zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego. Organ wyjaśnił, że jak wynika z akt sprawy, środkiem tym jest zajęcie rachunku bankowego dłużnika. Organ zwrócił uwagę, że celem postępowania egzekucyjnego jest doprowadzenie do spełnienia świadczenia. Zastosowany środek musi zatem być skuteczny. Organ również dodał, że prawomocnym wyrokiem z 19 listopada 2007 r. WSA w Warszawie ocenił zajęcie rachunku bankowego jako najmniej uciążliwy środek egzekucyjny (sygn. akt III SA/Wa 1462/07). Minister KiŚ w pełni podziela tę argumentację. Organ wskazał również, że zdaniem Strony naruszenie art. 33 § 1 pkt 10 u.p.e.a. polega na niespełnieniu w tytule wykonawczym wymagań określonych przez art. 27 u.p.e.a. Organ wyjaśnił, że Strona zarzuca, że tytuł wykonawczy nie stwierdza wykonalności egzekwowanego obowiązku. Ocena ta, zdaniem organu, nie znajduje dostatecznych podstaw. Przedmiotowy tytuł wykonawczy sporządzony został wedle wzoru określonego rozporządzeniem Ministra Finansów z dnia 8 sierpnia 2016 r. (Dz. U. 2018, poz. 850) i wbrew twierdzeniom Strony zawiera wszystkie wymagane przez art. 27 § 1 pkt 3 u.p.e.a. elementy, w tym stwierdzenie wykonalności egzekwowanego obowiązku. Dowodem tego jest treść jego strony 2 (część E, pomiędzy pozycją 10 oraz 11). Minister KiŚ uznał natomiast, że uzasadniony jest zarzut przewlekłości postępowania, bowiem zasadność zarzutów zgłoszonych pismem z 18 października 2019 r. zbadana została dopiero zaskarżonym postanowieniem z 21 czerwca 2021 r., w dodatku podjętym w wyniku interwencji Strony. Uchybienie to nie wpłynęło jednak na wynik postępowania. W skardze z 12 listopada 2021 r., do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Skarżący, zaskarżając postanowienie Ministra KiŚ z 7 października 2021r. w całości, wniósł o jego uchylenie w całości oraz postanowienia I instancji , a także o zasądzenie od organu na rzecz Skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonemu postanowieniu Skarżący zarzucił rażące naruszenie: 1) art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 K.p.a., poprzez utrzymanie w mocy wadliwego postanowienia organu I instancji, 2) art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 K.p.a., polegające na niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu materiału dowodowego wbrew ciążącemu na organie II instancji obowiązkowi w tym zakresie i w konsekwencji niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz sporządzenie uzasadnienia postanowienia niezgodnie z wymogami wynikającymi z art 107 § 3 k.p.a., 3) art. 6 K.p.a. oraz art. 18 u.p.e.a., jak również art. 2, art. 7 Konstytucji RP w zw. z art. 34 § 2 pkt 1 oraz art. 36 w zw. z art. 33 § 1 pkt 2, art. 33 § 1 pkt 10 oraz art. 27 § 1 pkt 3 u.p.e.a., poprzez bezzasadne uznanie, iż: a) wniesione przez Skarżącego zarzuty są bezpodstawne, b) niedokonanie wszechstronnej oceny okoliczności przypadku Skarżącego stanowiących podstawę zarzutu, niedokonanie wszechstronnej analizy całego materiału dowodowego, błędne ustalenie stanu faktycznego sprawy, c) Skarżący powinien wykonać powinność określoną w decyzji Dyrektora Okręgowego Urzędu Górniczego w [...] nr [...] z 2 listopada 2018 r., znak: [...] na rzecz wierzyciela, podczas gdy odpowiedzialność Skarżącego nie została prawomocnie przesądzona, postępowanie z wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania przez Skarżącego jeszcze się prawomocnie nie zakończyło (sprawa obecnie zawisła przed Naczelnym Sądem Administracyjnym w Warszawie, wniesiona przez Skarżącego skarga kasacyjna oczekuje na rozpoznanie), a tym samym prowadzone postępowanie egzekucyjne narusza zasadę państwa prawa, zasadę zaufania obywateli wobec organów państwowych, zasadę sprawiedliwości społecznej, zasadę humanitaryzmu, 4) art. 33 § 1 pkt 8 u.p.e.a. (w brzmieniu obowiązującym w dacie wszczęcia egzekucji) w zw. z art. 35 § 2 i art. 164 § 1 pkt 2 i 4 u.p.e.a. oraz art. 164 § 2-5 u.p.e.a., poprzez bezpodstawne uznanie, iż zastosowany wobec Skarżącego przez wierzyciela środek egzekucyjny nie jest uciążliwy. W uzasadnieniu skargi Skarżący przedstawił obszerną argumentację popierającą zarzuty skargi. W odpowiedzi na skargę Minister KiŚ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżone postanowienie nie narusza przepisów prawa w sposób uzasadniający jego uchylenie. Wyjaśnienia w pierwszej kolejności wymaga, że jak wynika z art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 11 września 2019 r. o zmianie ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 2070), do postępowań egzekucyjnych wszczętych na podstawie ustawy zmienianej w art. 1 (u.p.e.a.) i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe. Postępowanie egzekucyjne w niniejszej sprawie zostało wszczęte na podstawie tytułu egzekucyjnego z 3 października 2019 r., w więc przed wejściem w życie powyższej nowelizacji w związku z czym zastosowanie w sprawie mają dotychczasowe przepisy u.p.e.a. W niniejszej sprawie przedmiotem egzekucji administracyjnej prowadzonej w stosunku do Skarżącego jest należność z tytułu opłaty podwyższonej za wydobycie piasku bez wymaganej koncesji ze złoża [...] - [...], określona decyzją nr [...] z 2 listopada 2018 r. Dyrektora Okręgowego Urzędu Górniczego w [...]. W myśl art. 33 § 1 pkt 2 u.p.e.a., w brzmieniu obowiązującym w niniejszej sprawie, podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej może być odroczenie terminu wykonania obowiązku albo brak wymagalności obowiązku z innego powodu, rozłożenie na raty spłaty należności pieniężnej. Skarżący stoi na stanowisku, że organy obu instancji błędnie ustaliły, że Skarżący powinien wykonać zobowiązanie określone w tej decyzji na rzecz wierzyciela już 24 grudnia 2018 r. Zdaniem Skarżącego, jego odpowiedzialność z tego tytułu nie została prawomocnie przesądzona, albowiem postępowanie z wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania przez Skarżącego jeszcze się prawomocnie nie zakończyło. Jak podnosi Skarżący w skardze, obecnie sprawa zawisła przed Naczelnym Sądem Administracyjnym w Warszawie i wniesiona przez Skarżącego skarga kasacyjna oczekuje na rozpoznanie. Tym samym, wszczęte przez wierzyciela i prowadzone przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w [...] postępowanie egzekucyjne narusza zasadę państwa prawa, zasadę zaufania obywateli wobec organów państwowych, zasadę sprawiedliwości społecznej oraz zasadę humanitaryzmu. Sąd stwierdza, że nie można zgodzić się z powyższym stanowiskiem Skarżącego ponieważ nie ulega wątpliwości, że decyzja nr [...] z 2 listopada 2018 r. Dyrektora Okręgowego Urzędu Górniczego w [...], którą Skarżącemu została naliczona opłata podwyższona za wydobycie piasku bez wymaganej prawem koncesji, jest ostateczna i jej wykonalność nie została wstrzymana. Prezes WUG bowiem postanowieniem z 15 maja 2019 r., odmówił Skarżącemu przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od ww. decyzji z 2 listopada 2018 r. Dyrektora Okręgowego Urzędu Górniczego w [...], i po ponownym rozpatrzeniu sprawy postanowieniem z 27 czerwca 2019 r. utrzymał w mocy swoje postanowienie z 15 maja 2019 r. Ponadto postanowieniem z 10 maja 2019 r. Prezes WUG odmówił Skarżącemu wstrzymania wykonania ww. decyzji z 2 listopada 2018 r. Dyrektora Okręgowego Urzędu Górniczego w [...]. W tej sytuacji, NFOSiGW słusznie po uprzednim wystawieniu 25 lipca 2019 r. upomnienia nr [...] wzywającego do uregulowania należności i braku zapłaty należności objętej tym upomnieniem, wystawił 3 października 2019 r. tytuł wykonawczy nr [...] i skierował go do Naczelnika Urzędu Skarbowego w [...] celem wszczęcia postępowania egzekucyjnego. Dodać również należy, że wyrokiem z 11 maja 2020 r., sygn. akt III SA/Gl 784/19, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę Skarżącego na postanowienie Prezesa WUG z 27 czerwca 2019 r. w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji nr [...] z 2 listopada 2018 r. Dyrektora Okręgowego Urzędu Górniczego w [...]. Ponadto Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach postanowieniem z 2 września 2019 r., sygn. akt SA/Gl 784/19, odmówił wstrzymania wykonania tej decyzji, a Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z 21 stycznia 2020 r., sygn. akt. GZ 327/19, oddalił zażalenie Skarżącego na powyższe postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach. W świetle powyższego, wobec ostateczności decyzji nr [...] z 2 listopada 2018 r. Dyrektora Okręgowego Urzędu Górniczego w [...], którą Skarżącemu została naliczona opłata podwyższona za wydobycie piasku bez wymaganej prawem koncesji i braku wstrzymania jej wykonalności zarówno przez organ, jak i przez sąd administracyjny, błędne jest stanowisko Skarżącego o brak wymagalności obowiązku wynikającego z tej decyzji, w związku z tym, że postępowanie z wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania przez Skarżącego jeszcze się prawomocnie nie zakończyło, gdyż skarga kasacyjna w tej sprawie oczekuje na rozpoznanie przez Naczelnym Sądem Administracyjnym. Jak wynika z art. 33 § 1 pkt 10 u.p.e.a., w brzmieniu obowiązującym w niniejszej sprawie, podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej może być niespełnienie w tytule wykonawczym wymogów określonych w art. 27. W myśl art. 27 § 1 pkt 3 u.p.e.a., tytuł wykonawczy zawiera treść podlegającego egzekucji obowiązku, podstawę prawną tego obowiązku oraz stwierdzenie, że obowiązek jest wymagalny, a w przypadku egzekucji należności pieniężnej - także określenie jej wysokości, terminu, od którego nalicza się odsetki z tytułu niezapłacenia należności w terminie, oraz rodzaju i stawki tych odsetek. W uzasadnieniu skargi Skarżący nie wyjaśnia w czym upatruje naruszenie przez organ art. 33 § 1 pkt 10 w związku z art. 27 § 1 pkt 3 u.p.e.a., jednak z redakcji powyższego zarzutu wynika, że Skarżący łączy go z zarzutem naruszenia art. 33 § 1 pkt 2 u.p.e.a. i brakiem wymagalności obowiązku wynikającego z decyzji nr [...] z 2 listopada 2018 r. Dyrektora Okręgowego Urzędu Górniczego w [...]. Tę kwestię natomiast Sąd wyjaśnił powyżej. W toku postępowania administracyjnego w niniejszej sprawie Skarżący w zarzucie naruszenia art. 33 § 1 pkt 10 w związku z art. 27 § 1 pkt 3 u.p.e.a., podnosił niespełnienie w tytule wykonawczym wymogu określonego w art. 27 u.p.e.a., poprzez niezamieszczenie stwierdzenia, iż obowiązek jest wymagalny. Twierdzenie to jednak nie znajduje potwierdzenia w materiale dowodowym ponieważ tytuł wykonawczy z 3 października 2019 r., zawiera stronie drugiej, w części E, pomiędzy pozycją 10, a pozycją 11, oświadczenie, że "należności pieniężne są wymagalne i podlegają egzekucji administracyjnej (...)". Z naruszeniem przez organ art. 33 § 1 pkt 2 i pkt 10 u.p.e.a., Skarżący wiąże zarzut naruszenia przez organ art. 6 K.p.a. oraz art. 18 u.p.e.a., jak również art. 2, art. 7 Konstytucji RP w zw. z art. 34 § 2 pkt 1 oraz art. 36. Wobec jednak niezasadności twierdzenia Skarżącego o niewymagalności obowiązku wynikającego z decyzji nr [...] z 2 listopada 2018 r. Dyrektora Okręgowego Urzędu Górniczego w [...], Sąd stwierdza, że niezasadne są zarzuty skargi dotyczące naruszenia przez organ tych przepisów. Zgodnie z art. 33 § 1 pkt 8 u.p.e.a., w brzmieniu obowiązującym w niniejszej sprawie, podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej może być zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego. Skarżący podniósł w skardze, jak i w toku postępowania, że zastosowany w toku niniejszego postępowania egzekucyjnego środek (zajęcie rachunku) jest dla Skarżącego, ze względu na rodzaj prowadzonej działalności, niezwykle uciążliwe. Zachwianie płynności finansowej firmy poprzez zajęcie wierzytelności z rachunków bankowych, powoduje ogromne trudności w bieżącym prowadzeniu zakładu. Sąd stwierdza, że organ słusznie wskazał, że celem postępowania egzekucyjnego jest doprowadzenie do spełnienia świadczenia więc zastosowany środek musi być skuteczny. Wobec Skarżącego został zastosowany środek egzekucyjny zajęcia rachunku bankowego, tymczasem w orzecznictwie wskazuje się zajęcie rachunku bankowego jako mniej uciążliwy środek egzekucyjny (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 17 stycznia 2018 r., sygn. akt II FSK 3577/15). W tym stanie rzeczy Sąd stwierdza, że niezasadne są zarzuty skargi dotyczące naruszenia przez organ art. 33 § 1 pkt 8 w zw. z art. 35 § 2 i art. 164 § 1 pkt 2 i 4 oraz art. 164 § 2-5 u.p.e.a. Sąd stwierdza, że niezasadne są również zarzuty skargi dotyczące naruszenia przez organ art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 K.p.a. Organ działając na podstawie przepisów prawa, podjął wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy z uwzględnieniem interesu społecznego oraz słusznego interesu Strony, rozpatrując w niniejszej sprawie wyczerpujący materiał dowodowy. Również uzasadnienie zaskarżonej decyzji odpowiada wymogom art. 107 § 3 K.p.a. Wobec niezasadności ww. zarzutów skargi organ prawidłowo utrzymał w mocy zaskarżonym postanowieniem postanowienie I instancji co oznacza, że niezasadny jest również zarzut skargi dotyczący naruszenia przez organ art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 K.p.a. Sąd nie stwierdził w niniejszej sprawie naruszenia przez organ przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik spraw, jak również przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy. W świetle powyższego Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329), orzekł, jak w sentencji wyroku.