VI SA/Wa 1906/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Piotr Borowiecki Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Nowecki Sędzia WSA Elżbieta Olechniewicz (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Agnieszka Gajewiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 grudnia 2013 r. sprawy ze skargi A. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Głównego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno - Spożywczych z dnia [...] maja 2013 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za wprowadzenie do obrotu partii artykułów rolno-spożywczych 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. stwierdza, że uchylona decyzja nie podlega wykonaniu; 3. zasądza od Głównego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno – Spożywczych na rzecz skarżącej A. Sp. z o.o. z siedzibą w W. kwotę 600 (sześćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Główny Inspektor Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych (zwany dalej "GIJHARS") decyzją z dnia [...] maja 2013r. uchylił w całości decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych (zwanego dalej "WIJHARS") z dnia [...] grudnia 2012r., którą, na podstawie art. 40a ust. 4 w związku z art. 40a ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 21 grudnia 2000r. o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych (Dz. U. z 2005r. Nr 187, poz. 1577 ze zm., zwanej dalej "ustawą o jakości handlowej"), nałożono na A. sp. z o.o. z siedzibą w W. (zwaną dalej "Skarżącą" lub "Spółką") karę pieniężną w wysokości 25.000zł za wprowadzanie do obrotu czterech artykułów rolno-spożywczych zafałszowanych i wymierzył Skarżącej karę pieniężną w wysokości 20.000zł za wprowadzanie do obrotu trzech artykułów rolno-spożywczych zafałszowanych. W powyższych decyzjach przedstawiono następujący stan faktyczny. W dniach [...] i [...] sierpnia 2012r. WIJHARS przeprowadził w podmiocie należącym do Spółki - Oddziale [...] w L. kontrolę w zakresie jakości handlowej przetworów warzywnych. Inspektorzy WIJHARS stwierdzili nieprawidłowości w oznakowaniu kontrolowanych produktów: 1) w przypadku artykułu Sos [...] w wykazie składników nie wymieniono dozwolonej substancji dodatkowej E 621, której dodatek wynika ze składnika złożonego 14103 Czosnek koncentrat firmy B. sp. z o.o., stosowanego zgodnie z Kartą kupażu, co stanowiło naruszenie art. 6 ust. 2 ustawy o jakości handlowej, w związku z art. 46 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 25 sierpnia 2006r. o bezpieczeństwie żywności i żywienia (Dz. U. z 2006r. Nr 171, poz. 1225 ze zm., zwanej dalej "ustawą o bezpieczeństwie żywności") oraz § 2 ust. 1 pkt 2 oraz § 5 ust. 3 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 10 lipca 2007r. w sprawie znakowania środków spożywczych (Dz. U. z 2007r. Nr 137, poz. 966 ze zm., zwanego dalej "rozporządzeniem"); 2) w przypadku artykułu Sos [...]: - w wykazie składników nie wymieniono dozwolonej substancji dodatkowej E 621, glukozy, hydrolizatu białka sojowego, laktozy, warzyw suszonych, których dodatek wynika ze składnika złożonego Bulion Minestrone 25kg firmy E., stosowanego zgodnie z Kartą kupażu, co stanowiło naruszenie art. 6 ust. 2 ustawy o jakości handlowej w związku z art. 46 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy o bezpieczeństwie żywności oraz § 2 ust. 1 pkt 2 i § 5 ust. 3 rozporządzenia i świadczyło o zafałszowaniu artykułu, - w wykazie składników nie podano oleju roślinnego, którego dodatek wynika z Aromatu Salsa Dry Flavour 635169H, stosowanego zgodnie z Kartą kupażu, co stanowiło naruszenie art. 6 ust. 2 ustawy o jakości handlowej w związku z art. 46 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy o bezpieczeństwie żywności oraz § 2 ust. 1 pkt 2 i § 5 ust. 3 rozporządzenia i świadczyło o zafałszowaniu artykułu, - w wykazie składników nie wymieniono alergenu gorczycy, którego dodatek wynika z Aromatu Salsa Dry Flavour 635169H, stosowanego zgodnie z Kartą kupażu, co stanowiło naruszenie art. 6 ust. 2 ustawy o jakości handlowej w związku z art. 46 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy o bezpieczeństwie żywności oraz § 2 ust. 1 pkt 2 i § 5 ust. 10 rozporządzenia i świadczyło o zafałszowaniu artykułu; 3) w przypadku artykułu Sos [...]: - w wykazie składników nie wymieniono dozwolonej substancji dodatkowej E 621, glukozy, hydrolizatu białka sojowego, laktozy, warzyw suszonych, których dodatek wynika ze składnika złożonego Bulion Minestrone 25kg firmy E. oraz Aromatu pomidorowego w proszku firmy A., stosowanych zgodnie z Kartą kupażu, co stanowiło naruszenie art. 6 ust. 2 ustawy o jakości handlowej w związku z art. 46 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy o bezpieczeństwie żywności oraz § 2 ust. 1 pkt 2 i § 5 ust. 3 rozporządzenia i świadczyło o zafałszowaniu artykułu, - w wykazie składników nie podano barwnika czerwieni buraczanej E 621, której dodatek wynika z Aromatu pomidorowego w proszku firmy A., stosowanego zgodnie z Kartą kupażu, co stanowiło naruszenie art. 6 ust. 2 ustawy o jakości handlowej w związku z art. 46 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy o bezpieczeństwie żywności oraz § 2 ust. 1 pkt 2 i § 5 ust. 3 rozporządzenia i świadczyło o zafałszowaniu artykułu; 4) w przypadku artykułu [...] Syrop owocowy o smaku [...]: - nazwa produktu podana na frontowej etykiecie jest niezgodna z prawdą i wprowadza w błąd, co do rodzaju wyrobu, który jest syropem o smaku [...], co stanowiło naruszenie art. 6 ust. 2 ustawy o jakości handlowej w związku z art. 46 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy o bezpieczeństwie żywności i świadczyło o zafałszowaniu artykułu, - na frontowej etykiecie umieszczono zapis "syrop owocowy", który jest niezgodny z prawdą, gdyż do soku dodano zagęszczony sok [...] w ilości 0,3% oraz zagęszczony sok wieloowocowy w ilości ok. 0,35%, co stanowiło naruszenie art. 6 ust. 2 ustawy o jakości handlowej w związku z art. 46 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy o bezpieczeństwie żywności i świadczyło o zafałszowaniu artykułu, - w wykazie składników umieszczono zapis: "65% zagęszczony sok [...] (0,3%)", wprowadzający konsumenta w błąd, co do faktycznej zawartości tego składnika, co stanowiło naruszenie art. 6 ust. 2 ustawy o jakości handlowej w związku z art. 46 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy o bezpieczeństwie żywności, - data minimalnej trwałości i warunki przechowywania nie zostały podane w sąsiedztwie, co było niezgodne z § 15 rozporządzenia w sprawie znakowania środków spożywczych. Spółka, w toku postępowania pismem z dnia [...] października 2012r. wniosła wyjaśnienia w sprawie. 1) Spółka podniosła, że składnik złożony Bulion Minestrone jest mieszanką przyprawową, zaś zgodnie z rozporządzeniem w sprawie znakowania nie trzeba podawać w wykazie składnika złożonego z mieszanki przypraw lub ziół, które stanowią mniej niż 2% gotowego produktu. Substancja dodatkowa E 621 w sosie bolońskim stanowiła jedynie 0,015%, w sosie [...] 0,22% i było to zbyt małą ilością, aby pełniła funkcję technologiczną. 2) Skarżąca potwierdziła, że dodawany do sosu [...] aromat pomidorowy zawiera w składzie barwnik E 162, jednakże jego zawartość w gotowym produkcie to zaledwie 0,14%, co pozwala na uzyskanie nutki zapachu pomidorowego; aromat nie powoduje jednak zmiany barwy sosu [...], zatem zgodnie z rozporządzeniem w sprawie znakowania, substancji dodatkowych, które nie pełnią swej funkcji technologicznej w gotowym wyrobie nie trzeba podawać w wykazie składników tego wyrobu. 3) Według Spółki, w przypadku sosu [...] i stosowanego do jego produkcji aromatu Salsa dry, olej roślinny dodawany był do składnika złożonego w celu zapobieżenia pyleniu. Zdaniem Spółki składników niebędących substancjami dodatkowymi, a wykorzystywanych w taki sam sposób i w tym samym celu jak substancje pomagające w przetwarzaniu nadal obecne w gotowym produkcie, nawet w zmienionej formie, zgodnie z § 5 ust. 8 pkt 4 rozporządzenia, nie uznaje się za składniki środka spożywczego. 4) Według Spółki dokumenty dotyczące Sosu [...], błędnie przekazane inspektorom podczas kontroli, dotyczyły produkcji z dnia [...] lipca 2012r. Natomiast oceniana partia ww. produktu została wyprodukowana w dniu [...] sierpnia 2012r., co sprostowano w protokole kontroli. W przedłożonych dokumentach właściwych dla ocenianego asortymentu, w deklaracji producenta aromatu Salsa dry, nie zadeklarowano w składzie gorczycy, dlatego Spółka nie umieściła jej w oznakowaniu Sosu [...]. 5) Spółka podniosła, że składnik złożony Bulion Minestrone jest mieszanką przyprawową, zaś zgodnie z rozporządzeniem w sprawie znakowania nie trzeba podawać w wykazie składnika złożonego z mieszanki przypraw lub ziół, które stanowią mniej niż 2% gotowego produktu. Zawartość ww. preparatu w gotowym artykule stanowi jedynie 0,03%. Nie ma zatem konieczności podawania składu koncentratu czosnku. Substancja dodatkowa E 621 stanowiła w Sosie [...]jedynie 0,004% i było to zbyt małą ilością, aby pełniła funkcję technologiczną. 6) Według Spółki umieszczony na frontowej etykiecie kontrolowanego syropu napis "[...]" i narysowane owoce [...] mają odzwierciedlenie w składzie produktu, gdyż zgodnie z deklaracją producenta zawiera on w składzie zagęszczony sok [...] w ilości 0,3%, co po przeliczeniu według kodeksu AIJN wynosi 2,8% soku [...] (owoców [...]). Spółka stwierdziła, że brak jest unormowań prawnych odnośnie minimalnych ilości dodawanego soku, którego owoce podkreślono graficznie lub słownie na etykiecie. Zdaniem Spółki takie oznakowanie nie wprowadza więc w błąd konsumenta, skoro w składzie artykułu znajduje się sok owocowy. Napis "[...]" informuje o dominującym smaku [...], natomiast sformułowanie "Syrop owocowy" określa kategorii do jakiej należy wyrób. Zgodnie z kartą kupażu oraz po uwzględnieniu przeliczeń zawartych w kodeksie AIJN, zawartość owoców w tym artykule wynosi około 5%. 7) W ocenie Spółki również zapis "65% zagęszczony sok [...] (0,3%)" nie wprowadza w błąd. Zgodnie bowiem z rozporządzeniem w sprawie znakowania podano zawartość procentową składnika podkreślonego w grafice oraz użytego w nazwie, tj. 0,3% zagęszczonego soki [...]. Według Spółki zapis ten oznacza "sześćdziesięciopięcio-procentowy zagęszczony sok [...] (0,3%)". Taka informacja wyraźnie przedstawia konsumentowi dane na temat stopni skoncentrowania zagęszczonego soku oraz jego zawartości. 8) Spółka wskazała ponadto, odnosząc się do kwestii sąsiedztwa warunków przechowywania i daty minimalnej trwałości, że w przypadku syropu "[...]" podano datę minimalnej trwałości, natomiast zgodnie z rozporządzeniem w sprawie znakowania warunki przechowywania umieszcza się w sąsiedztwie terminu przydatności do spożycia - w przypadku, gdy jakość środka spożywczego w istotny sposób zależy od warunków jego przechowywania. W przypadku wyrobu Spółki warunki przechowywania nie mają jej zdaniem istotnego wpływu na jakoś produktu, gdyż ten jest w sterylnie zamkniętym opakowaniu. Zatem informacja "po otwarciu przechowywać w lodówce" została umieszczona dobrowolnie i znajduje się w tym samym polu widzenia, co informacja o dacie przydatności do spożycia. Według Spółki odpowiednie przepisy nie precyzują, co oznacza sąsiedztwo, a informacje te są w odległości około 1,5cm. WIJHARS pismem z dnia [...] października 2012r. odniósł się do zarzutów Spółki wskazując, że w przypadku produktu Sos [...] a'350g w dniu pobierania prób [...] sierpnia 2012r. w protokole z pobrania próbek ustalono datę produkcji na dzień [...] lipca 2012r. W toku kontroli w dniu [...] sierpnia 2012r. na podstawie dokumentów "Przesunięcia międzymagazynowe" ustalono, iż kontrolowana partia sosu została wyprodukowana [...] sierpnia 2012r. Spółka przedstawiła dokumenty z produkcji z tego dnia, w tym m.in. dokument [...] dla składnika Salsa PB Flavour 635169H firmy G., w którym wskazane są alergeny, które powinne być umieszczone w oznakowaniu środka spożywczego. W konkluzji, zdaniem organu I instancji, nie można było uznać wyjaśnień Spółki, iż przedstawiła niewłaściwe dokumenty. Organ nie uznał, przedłożonych w załączniku nr 5 i 6 pisma Spółki z dnia [...] października 2012r., dokumentów za dowód w sprawie i stwierdził, że powyższą okoliczność należało rozpatrywać w kategoriach wprowadzenia w błąd organu. WIJHARS stwierdził ponadto, że w Protokole kontroli wskazano i opisano dokładnie kontrolowaną partię, tj. Syrop [...] a'440ml. Następnie podczas określania nieprawidłowości, posłużono się sformułowaniem "Syrop [...]" w celu zwrócenia uwagi Spółki, iż zarzut dotyczy określenia "[...]". Jednakże w ocenie organu I instancji wskazano na faktyczny rodzaj kontrolowanego produktu z uwzględnieniem prawidłowej nazwy "[...]", co przedstawiciel Spółki potwierdził podpisem. Według organu nie było zatem wątpliwości, jaki produkt poddano ocenie. Odnosząc się natomiast do zarzutu, iż w kwestionowanym syropie nie umieszczono terminu przydatności do spożycia, a datę minimalnej trwałości, organ odwołał się do § 15 rozporządzenia i wskazał, że sąsiedztwo warunków przechowywania dotyczy zarówno terminu przydatności do spożycia jak i daty minimalnej trwałości. Według organu I instancji z orzecznictwa sądów administracyjnych w ww. zakresie wynika, że wyrażenie "w sąsiedztwie" oznacza, iż dana informacja powinna być umieszczona bezpośrednio obok drugiej informacji, co ma umożliwić konsumentowi zapoznanie się z informacją o okresie trwałości produktu równocześnie z warunkami jego przechowywania. Spółka pismem z dnia [...] października 2012r. wniosła o wstrzymanie konieczności wdrażania zaleceń pokontrolnych do czasu otrzymania decyzji właściwego organu w przedmiotowej sprawie. Podtrzymała swoje stanowisko, iż stwierdzone podczas kontroli nieprawidłowości są nieuzasadnione. Załączyła wyniki badań obecności gorczycy w kontrolowanej partii Sosu [...], potwierdzające, według niej, brak tego alergenu w wyrobie gotowym, a także opinię J.O. - doradcy ds. bezpieczeństwa żywności w I. sp. z o.o., odnośnie nieprawidłowości w zakresie oznakowania syropu owocowego o smaku [...]. W związku z powyższym, WIJHARS w dniu [...] października 2012r. poinformował Spółkę, że nie jest legitymowany do legalizowania działań producentów niezgodnych z przepisami prawnymi, poprzez udzielanie nadmiernie długich terminów do realizacji zaleceń pokontrolnych lub wstrzymywania konieczności ich wdrażania. Zdaniem organu I instancji nieprawidłowości stwierdzone podczas kontroli naruszają interes konsumenta w sposób istotny w związku z czym powinny być usunięte w jak najkrótszym możliwym terminie tj. w terminie 30 dni od otrzymania zaleceń pokontrolnych. Organ I instancji włączył, przedłożone przez Spółkę "Sprawozdanie z badań nr [...]" i stosownie do art. 75 § 1 K.p.a. dopuścił je jako dowód. WIJHARS stwierdził ponadto, że brak było podstaw do kierowania się w trakcie kontroli oraz podczas wydawania decyzji różnymi opiniami prawnymi, w tym opiniami wydawanymi przez prywatne instytucje, gdyż interpretacje prawa powinny być dokonywane bezpośrednio przez te jednostki, które stosują prawo w konkretnych sprawach. WIJHARS powoływaną na wstępie decyzją z dnia [...] grudnia 2012r. nałożył na Spółkę karę pieniężną w wysokości 25.000zł za wprowadzanie do obrotu czterech artykułów rolno-spożywczych zafałszowanych, tj. Sosu [...] a'350g, Sosu [...] a'350g, Sosu [...] a'350g oraz Syropu [...] a'440ml. Organ I instancji stwierdził, odnosząc się do "Sprawozdania z badań nr [...]", że brak było przesłanek faktycznych, iż wyrób Sos [...] z kontrolowanej partii zawiera w swym składzie gorczycę. WIJHARS wskazał, że nie przeprowadzał analiz w celu wykrycia alergenów, zatem w związku z przedstawionym dowodem w sprawie uznał, iż przedmiotowy produkt nie zawiera alergenu i przychylił się do wyjaśnień Spółki. WIJHARS stwierdził następnie, że składnik złożony Bulion Minestrone oraz czosnek firmy B. nie mogły zostać uznane za mieszanki przyprawowe, gdyż zawierały dozwolone substancje dodatkowe. Według organu I instancji mieszanki przyprawowe składają się jedynie z przypraw, natomiast, gdy do mieszanek dodana zostanie dozwolona substancja dodatkowa, to jest to koncentrat spożywczy lub koncentrat przyprawowy. Organ I instancji odwołał się do, zawartej w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) Nr 1333/2008 z dnia 16 grudnia 2008r. w sprawie dodatków do żywności (Dz. U. L z 2008r. Nr 354, str. 16 ze zm., zwanego dalej "rozporządzeniem w sprawie dodatków"), definicji dodatku do żywności. Wskazał, że dodatek do żywności to każda substancja, która w normalnych warunkach nie jest spożywana sama jako żywność, ani nie jest stosowana jako charakterystyczny składnik żywności, bez względu na swoją ewentualną wartość odżywczą, której celowe dodanie, ze względów technologicznych, do żywności w trakcie jej produkcji, przetwarzania, przygotowywania, obróbki, pakowania, przewozu lub przechowywania powoduje, lub można spodziewać się zasadnie, że powoduje, iż substancja ta lub jej produkty stają się bezpośrednio lub pośrednio składnikiem tej żywności. Według organu I instancji brak podania w składzie substancji dodatkowych zawartych w składnikach złożonych stosowanych do produkcji kontrolowanych przetworów stanowił naruszenie prawa. WIJHARS nie przychylił się do wyjaśnień Spółki, iż ww. substancje dodatkowe nie pełnią swej funkcji technologicznej, gdyż stosowanie ich wówczas byłoby technologicznie nieuzasadnione oraz nieekonomiczne. Organ I instancji podkreślił, że ustawodawca wskazał maksymalne ilości dla stosowania dozwolonych substancji dodatkowych (lub posłużył się określeniem "quantum satis"), nie określono także minimalnych ilości których zastosowanie miałoby technologiczne uzasadnienie, bądź które zwalniałyby wprowadzającego do obrotu z obowiązku podawania ich w oznakowaniu. WIJHARS wskazał następnie, że definicja "substancji pomocniczej w przetwórstwie" znajduje się w ww. rozporządzeniu w sprawie dodatków. Określenie to oznacza każdą substancję, która: nie jest spożywana sama jako żywność, jest celowo stosowana przy przetwarzaniu surowców, żywności lub jej składników, w celu osiągnięcia określonego celu technologicznego w trakcie obróbki lub przetwarzania oraz może spowodować niezamierzoną, ale technicznie nieuniknioną obecność w produkcie końcowym pozostałości tej substancji lub jej pochodnych, pod warunkiem, że nie stanowią one jakiegokolwiek zagrożenia dla zdrowia oraz nie maja żadnego wpływu technologicznego na produkt końcowy. Według organu I instancji zgodnie zaś z art. 3 ust. 2 lit. c rozporządzenia w sprawie dodatków "rodzaj pełnionej funkcji" oznacza jeden z rodzajów określonych w załączniku nr I w oparciu o funkcję technologiczną, którą w odnośnym środku spożywczym pełni dany dodatek do żywności. W załączniku nr I rozporządzenia w sprawie dodatków nie określono natomiast funkcji technologicznej "substancja zapobiegająca pyleniu", ani podobnej. Wskazywany przez Spółkę olej roślinny, mający zapobiegać pyleniu, jest składnikiem, który jest spożywany jako żywność. Rozporządzenie w sprawie znakowania dopuszcza podawanie zamiast nazwy tego składnika jedynie nazwy jego kategorii "Olej" łącznie z przymiotnikiem wskazującym na jego pochodzenie. W konkluzji według organu I instancji ww. olej nie pełni funkcji substancji pomagającej w przetwarzaniu i powinien być podany w oznakowaniu produktu. WIJHARS, odnosząc się do stosowania nazwy fantazyjnej "Syrop owocowy" oraz zapisu "65% zagęszczony sok [...] (0,3%)", stwierdził, że podanie dwóch różnych wielkości, tj. jednej dla stężenia procentowego soku [...] użytego do produkcji oraz drugiej dotyczącej zawartości procentowej składnika (soku [...]) w gotowym wyrobie, dla przeciętnego konsumenta może być niezrozumiałe, a także doprowadzić do sytuacji, w której stężenie zostanie odczytane jako zawartość składnika w wyrobie. Podanie stężenia zastosowanego soku [...] jest informacją fakultatywną, w związku z tym, jeżeli producent decyduje się na podanie takiej informacji, to powinien to zrobić w taki sposób, aby podane informacje nie budziły wątpliwości czego dotyczą, w przeciwnym wypadku może być to postrzegane jako świadome działanie mające na celu ukrycie faktycznego dodatku soku [...] w przedmiotowym wyrobie. W ocenie organu I instancji nazwa zawierająca określenie "Syrop owocowy" wprowadza konsumenta w błąd, ponieważ sugeruje dużą zawartość soku owocowego, podczas gdy zawartość na poziomie 5% nie można uznać za dużą. Konsument dokonując wyboru oznakowanego jako syrop owocowy "[...]" oczekuje syropu na bazie soku [...]. W konkluzji organ I instancji podtrzymał stanowisko odnośnie niewłaściwego oznakowania syropu, a w szczególności w zakresie zafałszowania, poprzez użycie nazwy niezgodnej z prawdą. WIJHARS odwołał się następnie do art. 40a ust. 1 pkt 4 oraz ust. 5 ustawy o jakości i stwierdził, że orzekając w zakresie kary za ww. naruszenia uwzględnił stopień szkodliwości czynu, stopień zawinienia, zakres naruszenia, dotychczasową działalność Spółki na rynku artykułów rolno-spożywczych i wielkość jego obrotów. Oceniając stopień szkodliwości czynu organ I instancji wskazał, że przedmiotowe wyroby są środkami powszechnie występującymi na rynku spożywczym, po które często sięga konsument. Nieprawidłowości stwierdzone podczas kontroli należało rozpatrywać zatem pod kątem konkurencyjności artykułów oraz ich pożądania. Przypadek niewymienienia w oznakowaniu wszystkich wymaganych prawem składników należy rozpatrywać w kategoriach zafałszowania wyrobu. Skarżąca posiadała bowiem wszelkie informacje, na podstawie których powinien opracować własną etykietę zawierającą zgodny z prawdą skład wyrobu gotowego, jednakże tego nie dokonała. Spółka naruszyła tym samym prawo konsumenta do dokonywania świadomych wyborów. W szczególności zdaniem organu niejednoznaczne było stosowanie zapisu "65 % zagęszczony sok [...] (0,3%)", gdyż odwołując się do domeny towaroznawczej, nie można uznać, iż wyrób jest "syropem owocowym" w przypadku gdy w składzie swym zawiera zaledwie około 0,65% zagęszczonych soków [...] i wieloowocowego tj. ok. 5% soków po odtworzeniu. Należy przy tym posłużyć się modelem przeciętnego konsumenta, zgodnie z art. 2 pkt 8 ustawy z dnia 23 sierpnia 2007r. o przeciwdziałaniu nieuczciwym praktykom rynkowym (Dz. U. z 2007r. Nr 171, poz. 1206 ze zm., zwanej dalej "ustawą o przeciwdziałaniu nieuczciwym praktykom"). Zdaniem organu I instancji takie oznaczenie dokonane przez Spółkę wyczerpywało przesłanki do uznania, iż miało ono za zadanie zmylić konsumenta, co do faktycznego rodzaju i właściwości nabywanego produktu. Sugerowanie, że syrop o smaku [...] jest syropem owocowym z 65 % zawartością soku [...] zostało zatem uznane za czyn o wysokim stopniu szkodliwości. Organ I instancji podkreślił przy tym, że nieumieszczenie warunków przechowywania w sąsiedztwie daty minimalnej trwałości również naruszało przepisy prawa, jednakże nie naruszało interesu konsumenta. Odnosząc się do stopnia zawinienia Spółki WIJHARS stwierdził, że przy ocenie zachowania albo niezachowania należytej staranności należało posiłkować się doktryną prawa cywilnego. Przez "należytą staranność" rozumie się zatem staranność "ogólnie wymaganą" w stosunkach danego rodzaju. Zgodnie zaś z prawem UE podmioty działające na rynku spożywczym i pasz zapewniają na wszystkich etapach produkcji, przetwarzania i dystrybucji w przedsiębiorstwach będących pod ich kontrolą zgodność tej żywności lub pasz z wymogami prawa żywnościowego właściwymi dla ich działalności i kontrolowanie przestrzegania tych wymogów. W ocenie organu I instancji Spółka, jako wieloletni producent na rynku produktów spożywczych, była świadoma obowiązującego prawa, a niewłaściwe oznakowanie wpływało również na uzyskanie nienależnej korzyści majątkowej. Jednakże w ocenie WIJHARS w aktach sprawy nie było dostatecznych dowodów przemawiających za uznaniem, że Spółka dokonała naruszenia celowo, zatem można było przypisać jej jedynie winę nieumyślną. Odnosząc się do zakresu naruszenia organ I instancji podniósł, że wielkość i wartość sprzedanej partii wyrobów zafałszowanych była duża – każdego artykułu po kilkadziesiąt tysięcy sztuk. W trakcie kontroli ustalono, iż odbiorcami wyrobów są sieci hipermarketów, hurtownie i sklepy detaliczne na terenie całego kraju. Zatem w ocenie WIJHARS naruszenie dobra chronionego nastąpiło w stopniu dużym, gdyż został naruszony interes dużej liczby odbiorców na dużym obszarze. Odnośnie dotychczasowej działalności podmiotu na rynku artykułów rolno-spożywczych Spółki wskazał, że była ona już kontrolowana w 2011r. i w 2012r. w związku z niewłaściwą jakością artykułów rolno-spożywczych (soków owocowych) wprowadzanych do obrotu przez Spółkę i wymierzono jej karę pieniężną w wysokości 3.000zł oraz 600zł. Organ I Instancji uznał jednakże, iż nie zachodzi przesłanka dla zastosowania art. 40a. ust. 3 ustawy o jakości handlowej. Wskazał ponadto, że obroty Spółki za 2011r. wyniosły 927.136.541,83zł, zaś przychód 944.519.997,02zł. W odwołaniu Spółka wniosła o uchylenie powyższej decyzji w całości oraz o umorzenie postępowania w sprawie, zarzucając naruszenie: 1) art. 7 K.p.a., poprzez złamanie zasady prawdy obiektywnej i niewyjaśnienie istotnych okoliczności stanu faktycznego oraz art. 77 K.p.a., poprzez niewystarczające zebranie i rozpatrzenie materiału dowodowego zgromadzonego w przedmiotowej sprawie, 2) naruszenie art. 6 ust. 2 ustawy o jakości handlowej w związku z art. 46 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy o bezpieczeństwie żywności, poprzez niesłuszne przyjęcie, że Skarżąca dopuściła się naruszenia ww. przepisów i wprowadziła na rynek towary zafałszowane, 3) § 2 ust. 1 pkt 2 i § 5 ust. 3 rozporządzenia w sprawie znakowania, poprzez niesłuszne przyjęcie, że Skarżąca dopuściła się naruszenia tych przepisów i wprowadziła na rynek towary zafałszowane, 4) § 5 ust. 8 pkt 1 rozporządzenia w sprawie znakowania, poprzez jego niezastosowanie. Skarżąca zarzuciła ponadto brak przeprowadzenia badań dowodzących, że zawarte w przedmiotowych wyrobach gotowych dozwolone substancje dodatkowe pełniły jakąkolwiek funkcję technologiczną w tych produktach. Z uwagi na cel oraz ilość kwestionowanych substancji dodatkowych w przedmiotowych produktach nie było, zdaniem Spółki, podstaw do uznania, że substancje te były użyte przez producenta ze względu na ich funkcję technologiczną. Spółka wskazała, że zleciła przeprowadzenie badań organoleptycznych przedmiotowych artykułów przez dwie niezależne placówki – I. w W. oraz J. sp. z o.o. [...] w G. Porównując próbki wyrobów gotowych Sos [...] oraz Sos [...] z dodatkiem i bez dodatku składników złożonych zawierających dozwolone substancje dodatkowe: wzmacniacza smaku E 621 oraz barwnika E 162 nie stwierdzono zaś różnic organoleptycznych. W ocenie Skarżącej dozwolone substancje dodatkowe znajdujące się w mieszankach przyprawowych nie miały zatem wpływu na ich użycie do produkcji przedmiotowych środków spożywczych. Spółka podniosła ponadto, że na podstawie wyliczeń przez nią przeprowadzonych określono, że zawartość mieszanek przyprawowych w kwestionowanych sosach stanowi mniej niż 2 % ich składu. Spółka nie miała zatem obowiązku podawania składników składnika złożonego, zgodnie z § 5 ust. 5 pkt 2 rozporządzenia. Spółka odwołała się do rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 22 listopada 2010r. w sprawie dozwolonych substancji dodatkowych (Dz. U. Nr 232, poz. 1525 ze zm.) i stwierdziła, że oznakowanie przedmiotowych sosów było zgodne z przepisami i nie wprowadzało konsumenta w błąd. Skarżąca, uzasadniając użycie określenia "o smaku [...]" stwierdziła, że smak przedmiotowego wyrobu wynika z zastosowanego aromatu, a zawarty w produkcie zagęszczony sok owocowy nadaje produktowi owocowy charakter. Ponadto według Spółki, w kontekście definicji Rozporządzenia PE i Rady (UE) nr 1169/2011 z dnia 25 października 2011r. w sprawie przekazywania konsumentom informacji na temat żywności, zmiany rozporządzeń PE i Rady (WE) nr 1924/2006 i nr 1925/2006 oraz uchylenia dyrektywy Komisji 87/250/EWG, dyrektywy Rady 90/496/EWG, dyrektywy Komisji 1999/10/WE, dyrektywy 2000/13/WE PE i Rady, dyrektyw Komisji 2002/67/WE i 2008/5/WE oraz rozporządzenia Komisji (WE) nr 608/2004 (Dz. Urz. WE L z 2011r. Nr 304, str. 18-63), zasadne było uznanie nazwy "syrop owocowy" za nazwę zwyczajową. W ocenie Spółki, mając na uwadze wykładnię TS UE oraz art. 2 pkt 8 ustawy o przeciwdziałaniu nieuczciwym praktykom, dotyczące modelu przeciętnego konsumenta, należy uznać, że przeciętny konsument podejmując decyzję o zakupie, zapoznaje się przede wszystkim z wykazem składników. Ponadto, większość syropów owocowych dostępnych na rynku składa się głównie z syropów cukrowych i zawiera niewielki dodatek zagęszczonego soku owocowego. Stąd, konsumenci przyzwyczajeni do nazwy "syrop owocowy" dla tego typu produktów, nie zostaną zdaniem Spółki wprowadzeni w błąd. Zdaniem Spółki napis "[...]" na frontowej części etykiety wraz z wizerunkiem [...] jest zgodny z przepisami prawa żywnościowego. Oznakowanie takie było tym bardziej uzasadnione dla syropów owocowych, gdyż według Skarżącej z punktu widzenia konsumenta to właśnie smak tego typu produktów jest najistotniejszą cechą determinującą ich wybór. Ponadto Spółka podniosła, że z uwagi na treść uzasadnienia wyroku WSA w Warszawie z dnia 10 stycznia 2012r. o sygn. VI SA/Wa 1713/11, nazwa przedmiotowego wyrobu nie powinna być rozpatrywana w kategorii zafałszowania. GIJHARS powoływaną na wstępie decyzją z dnia [...] maja 2013r. uchylił w całości decyzję organu I instancji i wymierzył Skarżącej karę pieniężną w wysokości 20.000zł za wprowadzanie do obrotu trzech artykułów rolno-spożywczych zafałszowanych, tj. Sosu [...] a'350g, Sosu [...] a'350g oraz "[...]" Syrop owocowy o smaku [...]. Organ odwoławczy wskazał na art. 3 pkt 5 i art. art. 4 ust. 1 ustawy o jakości handlowej i stwierdził, że producent jest zobowiązany do zapewnienia jakości artykułu rolno-spożywczego zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa żywnościowego. Oznakowanie artykułów rolno-spożywczych jest przy tym istotnym elementem jakości handlowej. Obowiązkiem producenta jest wprowadzanie do obrotu produktów oznakowanych w sposób rzetelny, czytelny i zgodnie z obowiązującymi przepisami. Organ odwołał się ponadto do art. 6 ust. 2 ustawy o jakości handlowej oraz art. 46 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy o bezpieczeństwie żywności i stwierdził, że oznakowanie środka spożywczego nie może wprowadzać konsumenta w błąd, w szczególności co do charakterystyki środka spożywczego, w tym jego nazwy, rodzaju, właściwości, składu, ilości, trwałości, źródła lub miejsca pochodzenia, metod wytwarzania lub produkcji. Ponadto zgodnie z art. 7 ust. 2 pkt 1 ustawy o jakości handlowej w przypadku artykułu rolno-spożywczego będącego środkiem spożywczym nazwa powinna odpowiadać wymaganiom określonym w art. 47 ustawy o bezpieczeństwie żywności. Według GIJHARS, stosownie do art. 47 ust. 1 i ust. 4 ustawy o bezpieczeństwie żywności, nazwa środka spożywczego powinna odpowiadać nazwie ustalonej dla danego rodzaju środków spożywczych w przepisach prawa żywnościowego, a w przypadku braku takich przepisów powinna być nazwą zwyczajową środka spożywczego lub składać się z opisu tego środka spożywczego lub sposobu jego użycia, tak aby umożliwić konsumentowi rozpoznanie rodzaju i właściwości środka spożywczego oraz odróżnienie go od innych produktów. Ponadto nazwie powinny towarzyszyć informacje dotyczące postaci środka spożywczego lub procesów technologicznych stosowanych w produkcji, w szczególności określające, czy jest to środek spożywczy sproszkowany, liofilizowany, głęboko mrożony, zagęszczony, wędzony - w przypadku, gdy brak tej informacji może wprowadzać nabywcę w błąd. GIJHARS odwołał się ponadto do § 2 ust. 1 pkt 2, § 5 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia i stwierdził, że zgodnie z art. 3 pkt 10 ustawy o jakości handlowej artykuł rolno-spożywczy zafałszowany to produkt, którego skład jest niezgodny z przepisami dotyczącymi jakości handlowej poszczególnych artykułów rolno-spożywczych albo produkt, w którym zostały wprowadzone zmiany, w tym zmiany dotyczące oznakowania, mające na celu ukrycie jego rzeczywistego składu lub innych właściwości, jeżeli niezgodności te lub zmiany w istotny sposób naruszają interesy konsumentów, w szczególności jeżeli: a) dokonano zabiegów, które zmieniły lub ukryły jego rzeczywisty skład lub nadały mu wygląd produktu zgodnego z przepisami dotyczącymi jakości handlowej, b) w oznakowaniu podano nazwę niezgodną z przepisami dotyczącymi jakości handlowej poszczególnych artykułów rolno-spożywczych albo niezgodną z prawdą, c) w oznakowaniu podano niezgodnie z prawdą dane w zakresie składu, pochodzenia, terminu przydatności do spożycia lub daty minimalnej trwałości, zawartości netto lub klasy jakości handlowej. Organ odwoławczy stwierdził następnie, że WIJHARS zakwestionował brak podania w wykazie składników dozwolonych substancji dodatkowych w przypadku trzech kontrolowanych artykułów. Spółka wyjaśniając odwoływała się do § 5 ust. 8 pkt 1 rozporządzenia i podkreślała, iż z uwagi na cel oraz ilość kwestionowanych substancji dodatkowych w przedmiotowych produktach nie ma podstaw do uznania, że substancje te były użyte ze względu na ich funkcję technologiczną. W ocenie organu odwoławczego, mając na względzie ww. przepisy, należało uznać zasadność stanowiska Skarżącej w tym zakresie. Brak wskazania w wykazie składników kwestionowanych artykułów, dozwolonych substancji dodatkowych występujących w składnikach złożonych, tj. E 621 oraz E 162 nie stanowił bowiem nieprawidłowości. Z uwagi na to GIJHARS zmniejszył nałożoną na Spółkę karę pieniężną. W ocenie organu odwoławczego WIJHARS prawidłowo zakwestionował natomiast brak wskazania w oznakowaniu dwóch kwestionowanych sosów – Sosu [...] i Sosu [...], substancji występujących w składzie składników złożonych, innych niż E 621 oraz E 162. Spółka podnosiła, że na podstawie wyliczeń przeprowadzonych przez producenta określono, iż zawartość mieszanek przyprawowych w kwestionowanych sosach stanowi mniej niż 2% ich składu, a zatem nie było obowiązku podawania składników składnika złożonego. Zdaniem organu odwoławczego takie stanowisko Skarżącej było błędne. Stosownie bowiem do § 5 ust. 10 rozporządzenia nazwę każdego składnika alergennego wykorzystywanego do produkcji środka spożywczego i nadal obecnego w gotowym środku spożywczym, nawet w zmienionej formie, oraz nazwę każdego składnika pochodzącego ze składnika alergennego, w tym również w przypadku środków spożywczych, o których mowa w § 2 ust. 3 ww. rozporządzenia, oraz składników, o których mowa w ust. 5 i § 8 ust. 1 ww. rozporządzenia, podaje się z wyraźnym odniesieniem do nazwy składnika określonej w załączniku nr 1 do rozporządzenia. Zatem, niezależnie od ilości składników przedmiotowego składnika złożonego, ich podanie w wykazie składników było obowiązkowe, z uwagi na fakt, iż zgodnie z załącznikiem nr 1 do rozporządzenia były to składniki alergenne. W ocenie organu odwoławczego WIJHARS zasadnie uznał zatem, że powyższe nieprawidłowości stanowiły naruszenie art. 6 ust. 2 ustawy o jakości handlowej w związku z art. 46 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy o bezpieczeństwie żywności i § 2 ust. 1 pkt 2 oraz § 5 ust. 3 i 10 rozporządzenia w sprawie znakowania. Organ odwoławczy wskazał, że w przypadku Sosu [...] w wykazie składników nie wymieniono alergenu gorczycy, którego dodatek wynika z Aromatu Salsa Dry Flavour. Organ odwoławczy podzielił stanowisko WIJHARS, iż powyższe stanowiło nieprawidłowość i naruszało art. 6 ust. 2 ustawy o jakości handlowej w związku z art. 46 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy o bezpieczeństwie żywności i § 2 ust. 1 pkt 2 oraz § 5 ust. 3 i 10 rozporządzenia. Brak bowiem podania informacji o składniku alergennym świadczył o zafałszowaniu ww. produktu, z uwagi na istotne naruszenie prawa konsumenta do uzyskania informacji nieobojętnej dla zdrowia. GIJHARS wskazał, iż według organu I instancji nazwa przedmiotowej partii wyrobu [...] Syrop owocowy o smaku [...] podana na etykiecie była niezgodna z prawdą i wprowadzała konsumenta w błąd, co do rodzaju wyrobu, który jest syropem o smaku [...]. Spółka wyjaśniała natomiast, że smak wyrobu wynika z zastosowanego aromatu, a zawarty w produkcie zagęszczony sok owocowy nadaje produktowi owocowy charakter. Ponadto, konsumenci przyzwyczajeni do nazwy "syrop owocowy" dla tego typu produktów, nie zostają wprowadzeni w błąd, a napis "[...]" na frontowej części etykiety wraz z wizerunkiem [...] jest zgodny z przepisami prawa żywnościowego. Spółka odwołała się do ustawodawstwa europejskiego, wykładni TS UE oraz ustawy o przeciwdziałaniu nieuczciwym praktykom. W ocenie organu odwoławczego powyższa argumentacja Spółki była nieprawidłowa. Przyjęta bowiem przez nią definicja "przeciętnego konsumenta" nie jest w żaden sposób wiążąca dla organów i nie można na jej podstawie jednoznacznie stwierdzić, że przeciętny konsument wybiera produkt kierując się jego składem podanym w oznakowaniu. Ponadto, nawet przy założeniu, że konsument jest rozważny i świadomy, może on zostać wprowadzony w błąd poprzez niewłaściwe oznakowanie artykułu rolno-spożywczego. Stanowisko takie ma zdaniem GIJHARS potwierdzenie w orzecznictwie sądów administracyjnych. Organ odwoławczy podkreślił ponadto, że w Polsce nie ma zwyczaju, aby syropy glukozo-fruktozowe nazywać syropami owocowymi, zaś Spółka nie powinna usprawiedliwiać wadliwego oznakowania kwestionowanego artykułu podobnymi praktykami rynkowymi stosowanymi przez innych producentów dla tego typu wyrobów. Projektując bowiem oznakowanie dla wytwarzanych wyrobów Spółka powinna przede wszystkim przestrzegać obowiązujących przepisów prawa żywnościowego. Według GIJHARS sposób ekspozycji informacji, podanych w oznakowaniu przedmiotowego produktu, mógł sugerować konsumentowi, że ma on do czynienia z syropem owocowym, w którym dominującym składnikiem jest sok z [...], tym bardziej, że odnalezienie właściwej nazwy produktu było w tym przypadku utrudnione. Organ odwoławczy podkreślił, że konsument jest słabszym uczestnikiem obrotu, a obowiązkiem przedsiębiorcy jest udzielenie rzetelnej i zrozumiałej dla przeciętnego konsumenta informacji. W konkluzji stwierdził, że nawet jeśli takie działanie Spółki było niezamierzone, to produkt, w którego oznakowaniu użyto niepełnej nazwy, był produktem zafałszowanym. Organ odwoławczy podzielił stanowisko WIJHARS, iż takie oznakowanie przedmiotowego produktu stanowiło naruszenie art. 6 ust. 2 ustawy o jakości handlowej w związku z art. 46 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy o bezpieczeństwie żywności. Dodatkowo stanowiło to naruszenie art. 7 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 1 ustawy o jakości handlowej w związku z art. 47 ust. 1 ustawy o bezpieczeństwie. Jednakże z uwagi na to, że drugiego z ww. naruszeń nie stwierdził organ I instancji, to nie mogło ono być rozpatrywane na niekorzyść Spółki i skutkować zwiększeniem wymierzonej kary – zgodnie z art. 139 K.p.a. GIJHARS podzielił stanowisko organu I instancji, iż zamieszczony w wykazie składników [...] Syrop owocowy o smaku [...] zapis "65% zagęszczony sok [...] (0,3%)" wprowadza konsumenta w błąd, co do faktycznej zawartości tego składnika i stanowi naruszenie art. 6 ust. 2 ustawy o jakości handlowej artykułów w związku z art. 46 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy o bezpieczeństwie żywności. Organ odwoławczy wskazał, że powyższe sformułowanie, oprócz rzeczywistej zawartości zastosowanego soku [...], zawiera również informację dotyczącą stężenia soku [...] dodanego do produkcji przedmiotowego syropu. Zgodnie zaś z § 10 ust. 1 rozporządzenia, informację o ilościowej zawartości składnika lub kategorii składników podaje się w nazwie środka spożywczego obok tej nazwy albo w wykazie składników obok składnika lub kategorii składników. Spółka miała zatem obowiązek podania procentowej zawartości soku [...] użytego do produkcji kontrolowanego wyrobu. Podanie dwóch wartości procentowych odnoszących się do dwóch różnych wielkości, tj. jednej do stężenia procentowego soku [...] użytego do produkcji oraz drugiej dotyczącej zawartości procentowej składnika (soku [...]) w gotowym wyrobie mogło więc doprowadzić do sytuacji, w której stężenie procentowe zostanie odczytane jako zawartość składnika w wyrobie. Organ odwoławczy podkreślił, że podanie stężenia zastosowanego soku [...] jest informacją fakultatywną, jeżeli więc Spółka zdecydowała się na podanie takiej informacji konsumentom, to powinna zrobić to w taki sposób, aby podane informacje nie budziły wątpliwości, czego dotyczą. Według organu odwoławczego takie stanowisko ma potwierdzenie w orzecznictwie sądów administracyjnych. GIJHRAS odwołał się następnie do § 2 ust. 1 pkt 7, § 15 i § 11 ust. 1 rozporządzenia i stwierdził, że w przypadku kwestionowanego syropu, informacja o warunkach przechowywania oraz informacja dotycząca umieszczenia daty minimalnej trwałości zostały umieszczone na jednej samoprzylepnej kontretykiecie w bliskiej odległości. W ocenie organu odwoławczego takie oznakowanie przedmiotowego wyrobu było zgodne z § 15 rozporządzenia w sprawie znakowania, co skutkowało zmniejszeniem wymierzonej Spółce kary pieniężnej. GIJHARS podzielił ocenę organu I instancji, że stopień szkodliwości czynu Spółki, mimo ww. okoliczności, był znaczny. Wskazał, że w oznakowaniu dwóch przedmiotowych produktów, tj. Sosu [...] oraz Sosu [...] producent nie podał ich rzeczywistego składu, co kwalifikuje przedmiotowe wyroby wprost do artykułów rolno-spożywczych zafałszowanych. W przypadku partii artykułu [...] Syrop owocowy o smaku [...] nazwa podana na etykiecie była niezgodna z prawdą, ponadto w wykazie składników zawarto zapis wprowadzający konsumenta w błąd. Zatem, w związku z powyższymi nieprawidłowościami, w sposób istotny został naruszony interes ekonomiczny konsumenta. Spółka, jako wprowadzający na rynek artykuły rolno-spożywcze szerokiemu gronu konsumentów, powinna była dochować należytej staranności i zapewnić najwyższą jakość swoich wyrobów. Dotyczy to również oznakowania, które jest jednym z istotnych elementów jakości handlowej. Oceniając stopień zawinienia, organ odwoławczy miał jednakże na uwadze, iż wina Spółki nie miała bezpośredniego charakteru i wynikała z rażącego zaniedbania, choć sam zakres naruszenia był znaczny, o czym świadczyła ilość kwestionowanych partii artykułów. W konkluzji, zdaniem GIJHARS, kara pieniężna w wysokości 20.000zł, stanowiąca 0,002% uzyskanego przychodu Spółki i 0,02% kary maksymalnej, jest adekwatna do stopnia zafałszowania trzech przedmiotowych partii artykułów rolno-spożywczych i stanowiąc dla Spółki odczuwalną dolegliwość, pozostaje jednocześnie w jej możliwościach finansowych. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Spółka wniosła o uchylenie powyższej decyzji GIJHARS w całości, zarzucając naruszenie: 1) art. 7 K.p.a., poprzez złamanie zasady prawdy obiektywnej - nie wyjaśnienie istotnych okoliczności stanu faktycznego oraz art. 77, poprzez niezebranie i nierozpatrzenie całości materiału dowodowego, 2) art. 6 ust. 2 ustawy o jakości handlowej w związku z art. 46 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy o bezpieczeństwie żywności, poprzez błędną wykładnię prowadzącą do niesłusznego przyjęcia, iż Spółka dopuściła się naruszenia ww. przepisów i wprowadziła na rynek towary zafałszowane, 3) § 2 ust. 1 pkt 2 i § 5 ust. 3 i 10 rozporządzenia poprzez błędną wykładnię prowadzącą do niesłusznego przyjęcia, iż Spółka dopuściła się naruszenia ww. przepisów i wprowadziła na rynek towary zafałszowane. Skarżąca wskazała, że na etykietach Sosu [...] oraz Sosu [...] , zabezpieczonych w czasie kontroli WIJHARS, bezpośrednio pod wykazem składników znajduje się informacja, iż – w przypadku Sosu [...] produkt zawiera śladowe ilości soi, selera oraz laktozy, oraz w przypadku Sosu [...] produkt zawiera śladowe ilości soi i laktozy. Tym samym Spółka, wbrew twierdzeniom organu, wprost informuje konsumenta o zawartości w ww. produktach składników alergennych, co spełnia wymagania zawarte w § 5 ust. 10 rozporządzenia. Ponadto składnik złożony Bulion Minestrone stanowi 0,22% składu gotowego produktu Sosu [...] oraz 0,15% składu gotowego produktu Sosu [...]. Zatem, udział w produkcie gotowym ww. alergenów stanowi w rzeczywistości śladową ilość pochodzącą z ww. składnika złożonego. Ponadto, wbrew twierdzeniom organu, załącznik nr 1 do rozporządzenia w wykazie składników alergennych nie zawiera glukozy, ani oleju roślinnego. Tym samym nie było obowiązku wskazywania ich w wykazie składników ww. produktów, jako pozbawionych charakteru alergennego. Według Spółki, w zakresie suszonych warzyw, stwierdzono w zaskarżonej decyzji, iż mogą one zawierać seler, który jest składnikiem alergennym. Jednakże nie przeprowadzono w tym kierunku żadnych czynności dowodowych. W ocenie Spółki organ, chcąc obciążać ją odpowiedzialnością za ww. okoliczności powinien udowodnić winę, a nie opierać się wyłącznie na bezpodstawnym domniemaniu. Spółka uznała także za niezasadne zarzucenie jej, iż w oznakowaniu Sosu [...] nie wskazała alergenu gorczycy, którego dodatek miałby wynikać z Aromatu Salsa Dry Flavour 635169H. Podkreśliła, że GIJHARS nie przeprowadził żadnych czynności dowodowych, mających na celu podważenie stanowiska organu I instancji w zakresie uznania braku obecności gorczycy w składzie badanego produktu. Skarżąca podtrzymała dotychczas prezentowane stanowisko, iż oznakowanie produktu Syropu owocowego o smaku [...] nie narusza art. 6 ust 2 ustawy o jakości handlowej w związku z art. 46 ust 1 pkt 1 lit a ustawy o bezpieczeństwie żywności. Podkreśliła, że nazwa "syrop owocowy" funkcjonuje na polskim rynku także, jako określenie kategorii produktów - słodkich syropów, w których zawartość zagęszczonych soków jest maksymalnie kilku procentowa. Przepisy nie definiują co prawda "nazwy zwyczajowej", jednak taka definicja została uwzględniona w Rozporządzeniu PE i Rady (UE) Nr 1169/2011 z dnia 25 października 2011r. w sprawie przekazywania konsumentom informacji na temat żywności. Zgodnie z art. 2 ust. 2 pkt o) ww. rozporządzenia "nazwa zwyczajowa" oznacza nazwę, która jest akceptowana jako nazwa środka spożywczego przez konsumentów w państwie członkowskim, w którym żywność ta jest sprzedawana, bez potrzeby jej dalszego wyjaśniania. W konkluzji, zdaniem Skarżącej, zasadne jest uznanie nazwy "syrop owocowy" za nazwę zwyczajową. Spółka podkreśliła ponadto, że niezrozumiałe jest dla niej stanowisko organu, zakładające, iż oznakowanie ww. produktu wprowadza konsumenta w błąd. W ocenie Skarżącej kwestionowany front opakowania ww. produktu jest zgodny z obowiązującymi przepisami prawa żywnościowego. Zgodnie bowiem m.in. z § 9 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia istnieje możliwość podkreślenia w oznakowaniu produktu zawartości jego składnika/kategorii składników. Podkreślenie może mieć zarówno formę słowną - np. napis "[...]", jak też obrazkową, czy graficzną - np. zdjęcie [...]. Z podkreśleniem wiąże się dodatkowy obowiązek podania procentowej zawartości eksponowanego składnika, który został przez Spółkę spełniony. Skarżąca zwróciła ponadto uwagę na fakt, że w oznakowaniu ww. produktu celowo podano dwie informacje, tj. stopień zagęszczenia soku (65%) oraz użytą ilość soku (0,3%), aby uniknąć sugestii, że jest to syrop o 65% zawartości soku [...]. Końcowo Skarżąca stwierdziła, że odrzucenie przez organ powszechnie akceptowanego wzorca "przeciętnego konsumenta", tzn. osoby właściwie poinformowanej, dostatecznie uważnej i rozsądnej, wypracowanego przez Europejski Trybunał Sprawiedliwości, zostało dokonane w sposób bezpodstawny. Organ nie podał przyczyn powyższego, wskazując jedynie na brak mocy wiążącej tego typu definicji. Tym samym w ocenie Spółki podważył wiarygodność dalszych swoich wywodów, opartych na orzecznictwie sądów administracyjnych, które również nie ma mocy wiążącej względem organu. Spółka podniosła ponadto, że nawet jeśli nie uznać jej argumentów w sprawie, to kara pieniężna w wysokości 20.000zł była nieadekwatna do stopnia utrzymanych w mocy zarzutów o zafałszowanie. W związku z tym Skarżąca wniosła o zmniejszenie wysokości kary pieniężnej do 5.000zł. W odpowiedzi na skargę GIJHARS wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Skarżąca w piśmie procesowym z dnia [...] listopada 2013r. podniosła, że organ odwoławczy, wydając zaskarżoną decyzję, uchylił w całości decyzję organu I instancji i orzekł co do istoty sprawy. Tym samym GIJHARS nadając decyzji charakter reformatoryjny, uznał, iż rozstrzygnięcie organu I instancji jest w całości nieprawidłowe i wydał nową decyzję, która powinna spełniać wymogi art. 107 K.p.a, Zdaniem Spółki, z uwagi na powyższe - w świetle zasad postępowania administracyjnego, niedopuszczalnym było powoływanie się przez organ administracji publicznej na argumenty oraz przepisy prawa materialnego po raz pierwszy na etapie odpowiedzi na skargę z pominięciem ich wyrażenia i uzasadnienia w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Chodzi więc o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywaną pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności. Mając na uwadze powołane przepisy Sąd uznał, że zaskarżona decyzja narusza przepisy postępowania, a naruszenie to miało istotny wpływ na wynik sprawy, niezbędnym było zatem wyeliminowanie jej z obiegu prawnego. W niniejszym postępowaniu Sąd kontrolował decyzję Głównego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych z dnia [...] maja 2013 r., którą organ, uchylił decyzję organu I instancji w całości i wymierzył Skarżącej karę pieniężną w wysokości 20.000,00 zł za wprowadzanie do obrotu trzech partii artykułów rolno-spożywczych zafałszowanych. Zaskarżona decyzja została wydana na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a., zgodnie z którym organ odwoławczy uchyla zaskarżoną decyzję w całości albo w części i w tym zakresie orzeka co do istoty sprawy albo uchylając tę decyzję - umarza postępowanie pierwszej instancji w całości albo w części. Jest to tzw. decyzja reformatoryjna. Z treści powołanego przepisu wyraźnie wynika, że organ odwoławczy uchyla zaskarżoną decyzję w całości lub w części i rozstrzyga sprawę co do istoty, jeżeli dojdzie do przekonania, że zaskarżona decyzja jest nieprawidłowa. Decyzja jest nieprawidłowa, gdy postępowanie wyjaśniające lub tylko sama ocena zaskarżonej decyzji wykazały, że narusza ona przepisy prawa materialnego albo jest niezasadna. K.p.a. nie określa podstaw wydania tego typu decyzji, a zatem podstawą taką może być zwykle naruszenie przepisów prawa materialnego. Należy przyjąć, że gdy zaskarżona decyzja narusza jedynie przepisy o postępowaniu administracyjnym, wówczas organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję i orzec co do istoty sprawy, jeżeli naruszenie to miało wpływ na wynik sprawy, chyba że był obowiązany do usunięcia uchybień tego rodzaju (zob. np. wyrok NSA z dnia 29 września 1987 r., IV SA 220/87, ONSA 1987, nr 2, poz. 67). Na organie administracji ciąży obowiązek przeprowadzenia szczególnie wnikliwego i niepozostawiającego wątpliwości postępowania dowodowego, z uwzględnieniem postanowień art. 7 i 77 § 1 K.p.a Związanie rygorami procedury administracyjnej oznacza bowiem, że organ zobowiązany jest m.in. do przestrzegania zasady prawdy obiektywnej, wyrażonej w art. 7 K.p.a., uzupełnionej w przepisie art. 77 § 1 K.p.a., z której wynika, iż to organ administracji zobowiązany jest do podejmowania wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, poprzez zebranie i rozpatrzenie całego materiału dowodowego. W ocenie Sądu, w sprawie niniejszej materiał dowodowy, pozwalający na ocenę istnienia (bądź nieistnienia) ustawowych przesłanek wydania decyzji w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej na skutek wprowadzenia przez Skarżącą do obrotu partii artykułów rolno-spożywczych zafałszowanych, nie został wyczerpująco zebrany i wszechstronnie oceniony, a co za tym idzie ustalenia będące podstawą wydania spornej decyzji są wadliwe. W związku z tym rację ma Skarżąca wskazując, iż zaskarżona decyzja nie zawiera prawidłowego uzasadnienia faktycznego i prawnego, tj. zgodnego z art. 107 § 3 K.p.a. Możliwość dokonania oceny legalności decyzji warunkowana jest spełnieniem wymogów formalnych określonych w art. 107 § 1 K.p.a. Uzasadnienie decyzji ma bowiem na celu wykazanie procesu myślowego, który doprowadził do ustalenia treści rozstrzygnięcia. Pamiętać przy tym należy, że uzasadnienie (faktyczne i prawne) stanowi integralną część decyzji. A zatem ocenie Sądu nie podlega jedynie jej osnowa, ale decyzja jako całość, łącznie z uzasadnieniem. Tym samym, więc uzasadnienie, którego treść nie pozwala na poznanie motywów, którymi organ kierował się przy załatwianiu sprawy skutkuje wadliwością uzasadniającą uchylenie decyzji z tego powodu, że nie poddaje się kontroli i ocena jej legalności nie jest możliwa (por. wyrok NSA z 28 października 1998 r., sygn. akt I SA/Gd 1651/96; wyrok NSA z 14 grudnia 1998 r., sygn. akt II SA 1756/99). Z uzasadnienia decyzji powinno wynikać, że organ dokonał dokładnej analizy faktów oraz twierdzeń strony i w sposób jasny oraz zrozumiały wyjaśnił przesłanki jakimi kierował się przy wydawaniu rozstrzygnięcia. Tylko uzasadnienie odpowiadające wskazanym wyżej wymogom spełniać będzie wymagania określone w art. 107 § 3 K.p.a, a w konsekwencji odzwierciedlać wypełnienie przez organ wymogów określonych w art.7, 77 i 80 K.p.a. Tym samym, w ocenie Sądu, aby zaskarżone rozstrzygnięcie ocenić w sposób prawidłowy, trzeba dysponować stanowiskiem organu zawierającym precyzyjne odniesienie do wszystkich istotnych elementów oraz wszystkich zarzutów stawianych przez stronę skarżącą. Sąd administracyjny nie czyni bowiem własnych ustaleń w sprawie, a jedynie ocenia zaskarżony akt administracyjny pod względem jego zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi. Taka kontrola jest jednak możliwa tylko w warunkach wyczerpujących istotę zagadnień ustaleń faktycznych i prawnych dokonanych przez organ administracyjny rozstrzygający sprawę. W rozpoznawanej sprawie decyzja GIJHARS nie spełnia omówionych wyżej kryteriów. Przenosząc powyższe na grunt rozpoznawanej sprawy należy wskazać, że w zaskarżonej decyzji GIJHARS zakwestionował brak wskazania w oznakowaniu: a) Sosu [...] w wykazie składników glukozy, hydrolizatu białka sojowego, laktozy, warzyw suszonych, których dodatek wynika ze składnika złożonego Bulion Minestrone oraz oleju roślinnego i gorczycy, których dodatek wynika z Aromatu Salsa Dry Flavour, b) Sosu [...] w wykazie składników glukozy, hydrolizatu białka sojowego, laktozy, warzyw suszonych, których dodatek wynika ze składnika złożonego Bulion Minestrone. W ocenie organu Skarżąca była zobowiązana do podania ww. składników składnika złożonego na etykietach ww. sosów ze względu na fakt, iż zgodnie z załącznikiem nr 1 do rozporządzenia są to składniki alergenne. Spółka natomiast podnosiła, że na podstawie wyliczeń przeprowadzonych przez producenta określono, iż zawartość mieszanek przyprawowych w kwestionowanych sosach stanowi mniej niż 2% ich składu, a zatem nie było obowiązku podawania składników składnika złożonego. Zdaniem organu odwoławczego takie stanowisko Skarżącej było błędne. Stosownie bowiem do § 5 ust. 10 rozporządzenia nazwę każdego składnika alergennego wykorzystywanego do produkcji środka spożywczego i nadal obecnego w gotowym środku spożywczym, nawet w zmienionej formie oraz nazwę każdego składnika pochodzącego ze składnika alergennego, w tym również w przypadku środków spożywczych, o których mowa w § 2 ust. 3 ww. rozporządzenia, oraz składników, o których mowa w ust. 5 i § 8 ust. 1 ww. rozporządzenia, podaje się z wyraźnym odniesieniem do nazwy składnika określonej w załączniku nr 1 do rozporządzenia. Zatem, niezależnie od ilości składników przedmiotowego składnika złożonego, ich podanie w wykazie składników było obowiązkowe, z uwagi na fakt, iż zgodnie z załącznikiem nr 1 do rozporządzenia w sprawie znakowania były to składniki alergenne. Organ w zaskarżonej decyzji, oprócz przytoczenia wskazanych przepisów, nie wyjaśnił swojego stanowiska. Również pozostałe ustalenia dotyczące kwestionowanych składników Sosu [...] i [...] są ogólnikowe i nie poparte żadną analizą zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, ani przeprowadzonymi czynnościami dowodowymi. Organ w tym zakresie opierał się wprawdzie na stanowisku organu I instancji (który kwestionował prawidłowość oznaczenia w tym zakresie), ale skoro – jak wskazano powyżej – organ II instancji uchylił decyzję organu I instancji w całości, to tym samym zobowiązany był do przeprowadzenia kompleksowego postępowania w sprawie. W związku z tym, że organ II instancji nie przeprowadził takiego postępowania naruszył tym samym zasady wyrażone w art. 7 i 77 K.p.a. To z kolei skutkowało zawarciem w zaskarżonej decyzji niepełnego uzasadnienia stanowiska organu, co doprowadziło do naruszenia przez ten organ art. 107 § 3 K.p.a. Organ nie wyjaśnił zastosowania w stosunku do kwestionowanych składników przepisów rozporządzenia, na które się powołał. Nie wyjaśnił też, do których punktów i podpunktów załącznika nr 1 do rozporządzenia organ zaliczył kwestionowane składniki. Sąd zauważa natomiast, że organ zakwestionował następujące składniki sosów: glukozę, hydrolizat białka sojowego, laktozę i olej roślinny podczas, gdy w załączniku nr 1 do rozporządzenia składniki te nie są wprost wymienione. Trudno w związku z tym uznać, że uzasadnienie zaskarżonej decyzji zawiera uzasadnienie prawne, jak tego wymaga art. 107 § 3 K.p.a. Ponadto, wydając decyzję reformatoryjną organ drugiej instancji był zobowiązany do przeanalizowania sprawy w jej całokształcie, a więc również w zakresie zgromadzonego w tej sprawie materiału dowodowego. Uwadze tego organu uszło jednak, iż na znajdujących się w aktach sprawy etykietach, będących przedmiotem jego badania, była zawarta informacja, iż – w przypadku Sosu [...] produkt zawiera śladowe ilości soi, selera oraz laktozy oraz w przypadku Sosu [...] produkt zawiera śladowe ilości soi i laktozy. Jest to o tyle istotne, że obowiązkiem organu prowadzącego postępowanie było wnikliwe przeanalizowanie materiału dowodowego, w tym w szczególności odniesienie się do wskazanych informacji w kontekście naruszenia przez Skarżącą obowiązku, wynikającego z § 5 ust. 10 rozporządzenia, dotyczącego podawania w wykazie składników każdego składnika alergennego. Na marginesie Sąd zauważa, że zarzut ten został sformułowany przez Skarżącą w skardze oraz w piśmie procesowym z dnia [...] listopada 2013r., do którego została załączona kopia decyzji wydanej przez ten sam organ wobec Skarżącej, w której organ ten stwierdził, iż: “zawarcie informacji o śladowej ilości soi w produkcie jest prawidłowe i informuje konsumenta o zawartości składnika alergennego". W odniesieniu do zarzutu braku podania przez Skarżącą w wykazie składników obu sosów składnika w postaci warzyw suszonych organ II instancji stwierdził jedynie, że składnik ten powinien być podany, gdyż warzywa suszone mogą zawierać seler, który jest składnikiem alergennym. Organ jednak nie odniósł tego stwierdzenia do okoliczności niniejszej sprawy. Organ nie przeprowadził żadnej czynności dowodowej, potwierdzającej fakt występowania selera w warzywach suszonych, stanowiących składnik składnika złożonego Sosu [...] czy [...]. W odniesieniu z kolei do składnika Sosu [...] – gorczycy, organ stwierdził jedynie, że podziela stanowisko organu pierwszej instancji. Odwołanie się do stanowiska organu I instancji w sytuacji uchylenia decyzji wydanej przez tej organ w całości nie może być ocenione jako prawidłowe. Ponadto organ drugiej instancji oprócz powyższego stwierdzenia nie zawarł w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji żadnych własnych ustaleń, co w sposób oczywisty narusza powołane powyżej przepisy K.p.a. Ponadto należy zwrócić uwagę, że organ ten podzielając stanowisko organu I instancji dopatrzył się naruszenia przepisów dotyczących znakowania środków spożywczych, podczas gdy organ I instancji stwierdził, że w Sosie [...] brak gorczycy, a zatem nie doszło do naruszenia stosownych przepisów. Mając na względzie powyższe, uznać należy, że GIJHARS, działając z naruszeniem art. 7 i 77 § 1 K.p.a., nie rozważył należycie i wszechstronnie całokształtu zebranego materiału dowodowego, zaś w wyniku tych wadliwości postępowania - przedwcześnie, a zatem błędnie, ustalił, że zachodziły przesłanki do wymierzenia Skarżącej kary. W odniesieniu natomiast do Syropu owocowego o smaku [...]organ zakwestionował: a) nazwę produktu podaną na frontowej etykiecie "[...] syrop owocowy" jako niezgodną z prawdą i wprowadzającą w błąd co do rodzaju wyrobu, b) zapis "65% zagęszczony sok [...] (0,3%)" umieszczony w wykazie składników jako wprowadzający w błąd co do faktycznej zawartości soku [...] w produkcie. Skarżąca natomiast podnosiła, iż oznakowanie tego produktu nie narusza art. 6 ust 2 ustawy o jakości handlowej w związku z art. 46 ust 1 pkt 1 lit a ustawy o bezpieczeństwie żywności wskazując, że nazwa "syrop owocowy" funkcjonuje na polskim rynku także, jako określenie kategorii produktów - słodkich syropów, w których zawartość zagęszczonych soków jest maksymalnie kilku-procentowa. Skarżąca kwestionowała stanowisko organu, zgodnie z którym oznakowanie tego produktu wprowadza konsumenta w błąd. W ocenie Skarżącej kwestionowany front opakowania ww. produktu jest zgodny z obowiązującymi przepisami prawa żywnościowego. Oceniając zaskarżoną decyzję w odniesieniu do tak sformułowanego zarzutu Sąd stwierdza, że w tym zakresie organ dokonał całościowej oceny materiału dowodowego przedstawiając ją w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Przede wszystkim oprócz odniesienia się do zarzutów odwołania organ ten dokonał własnej oceny zgromadzonego materiału dowodowego, w tym poddał analizie sposób umieszczenia informacji na etykiecie oraz informacji w wykazie składników o zagęszczeniu soku [...] oraz jego zawartości w produkcie w kontekście wprowadzenia konsumenta w błąd. W związku z tym zarzuty naruszenia art. 7, 77 § 1 K.p.a. w odniesieniu do tej części decyzji okazały się niezasadne. Uzasadnienie decyzji w tej części odpowiada dyspozycji art. 107 § 3 K.p.a. Sąd podzielił również stanowisko organu, iż umieszczenie na frontowej części etykiety wyeksponowanego słowa "[...]" z jednoczesnym umieszczeniem wizerunku owoców [...] i podaniem w dolnej części etykiety określenia "syrop owocowy" podczas, gdy właściwa nazwa produktu, tj. "Syrop owocowy o smaku [...]" została podana na kontretykiecie, niewielką czcionką, wprowadza konsumenta w błąd. Sąd podzielił również stanowisko organu, zgodnie z którym podanie dwóch różnych wielkości, tj. jednej dla stężenia procentowego soku [...] użytego do produkcji oraz drugiej dotyczącej zawartości procentowej składnika (soku [...]) w gotowym wyrobie, dla przeciętnego konsumenta może być niezrozumiałe i może go wprowadzić w błąd. Skoro podanie stężenia zastosowanego soku [...] jest informacją fakultatywną, to informacja ta powinna być podana w taki sposób, aby nie budziła wątpliwości czego dotyczy. W związku z tym, w ocenie Sądu, organ nie dopuścił się, w tym zakresie, naruszenia przepisów prawa materialnego zarzucanych w skardze. Podsumowując, Sąd uznał, że organ, dokonując analizy zgromadzonego materiału dowodowego, nie powinien ograniczać się tylko i wyłącznie do zarzutów Skarżącej sformułowanych w odwołaniu, lecz winien dokonać szczegółowej i pełnej oceny wszystkich okoliczności sprawy, a następnie szczegółowo i precyzyjnie uzasadnić podjęte rozstrzygnięcie. Wobec dostrzeżenia wskazanych powyżej braków postępowania przeprowadzonego przez Głównego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych Sąd stwierdza, że doszło do naruszenia zasad procedury administracyjnej tj. art. 7, 77 § 1 i art. 107 § 3 K.p.a. przez niewyjaśnienie wszystkich istotnych dla rozstrzygnięcia okoliczności, a zatem w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Naruszenie przepisów postępowania sprawiło, że w przedmiotowej sprawie nie został ustalony w sposób należyty stan faktyczny sprawy. Skoro nie wyczerpane zostały wszystkie możliwości zmierzające do zebrania dowodów i ustalenia tego stanu, przedwczesnym byłoby zajmowanie stanowiska w kwestii oceny naruszenia przepisów materialno prawnych wymienionych w skardze. W tym stanie rzeczy mając na uwadze charakter naruszeń i decyzję reformatoryjną organu odwoławczego Sąd, uwzględniając skargę, uchylił zaskarżoną decyzję GIJHARS. Rzeczą organu będzie ponowne rozpoznanie odwołania z uwzględnieniem powyższych wskazań. W tym stanie rzeczy, na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270), należało orzec jak w sentencji wyroku. Rozstrzygnięcie w kwestii wykonalności zostało wydane na podstawie art. 152 tej ustawy, a o kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 200 ww. ustawy.