VI SA/Wa 1909/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Grzegorz Nowecki po rozpoznaniu w dniu 30 grudnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi sprawy R. na decyzję Komisji Nadzoru Finansowego z dnia [...] sierpnia 2016 r., znak [...] w przedmiocie ustanowienia zarządcy komisarycznego postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji R.(dalej także "skarżąca" lub "strona") wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Komisji Nadzoru Finansowego z dnia [...] sierpnia 2016 r., znak [...] w przedmiocie ustanowienia zarządcy komisarycznego. W skardze tej strona zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wskazując, że ustanowienie zarządcy komisarycznego powoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Skoro komisarz przejmuje na zasadach pełnej substytucji komisarycznej kompetencje wszystkich organów Kasy (za wyjątkiem zmiany jej statutu), to może w szerokich granicach jej Statutu dowolnie kształtować działalność S.. Tym samym, jak podała skarżąca, decyzja o ustanowieniu zarządy komisarycznego pozbawia członków możliwości sprawowania demokratycznej kontroli i kierownictwa nad działalnością Spółdzielczej Kasy Oszczędnościowo-Kredytowej. Nadto skarżąca stwierdziła, że uchwałą nr [...] Zarządu Kasy Krajowej z dnia [...] maja 2016 r. została przyznana na rzecz S. dodatkowa pomoc stabilizacyjna w postaci objęcia udziałów nadobowiązkowych w Kasie do kwoty 4.400.000 zł. Uchwałą nr 2 Zarządu Kasy Krajowej z dnia 28 czerwca 2016 r. zawieszono rozpatrywanie wniosku S. o wydłużenie okresu, na który udzielono pomocy stabilizacyjnej do czasu rozpatrzenia powołanej na wstępie Korekty Programu postępowania naprawczego (łączna kwota przyznanej na rzecz S. przez Kasę Krajową pomocy stabilizacyjnej wynosi 31 mln zł, kwota pomocy wypłaconej 26.700.000 zł). Ustanowienie Zarządcy Komisarycznego powoduje przerwanie realizacji działań naprawczych, finansowaniu których ma służyć powyższa pomoc. Skutkiem zaskarżonej decyzji jest uniemożliwienie wypełnienia przez S. przesłanek wypłaty przyznanej pomocy w kwocie 4.400.000 zł oraz przedłużenia terminu jaki udzielono pomocy w kwocie 26.700.000 zł. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.; dalej "p.p.s.a."), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże po przekazaniu sądowi skargi, jeśli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o czym stanowi art. 61 § 3 tej ustawy. Z powołanego przepisu wynika, że wstrzymanie przez sąd wykonania zaskarżonego aktu lub czynności ma charakter wyjątkowy. Strona, dążąc do wstrzymania wykonania decyzji, składając stosowny wniosek, jest zobowiązana uprawdopodobnić, że istnieją przesłanki uzasadniające odstąpienie od zasady wykonalności orzeczeń ostatecznych i wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia. Pod pojęciem wyrządzenia znacznej szkody należy rozumieć taką szkodę – majątkową lub niemajątkową – której nie będzie można wynagrodzić przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub nie będzie można jej wyegzekwować ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/04). Natomiast trudne do odwrócenia skutki, to takie skutki prawne lub faktyczne, które raz zaistniałe, spowodują istotną bądź trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. Sąd, wydając orzeczenie w omawianym przedmiocie, powinien swoje rozstrzygnięcie oprzeć zarówno na ocenie wniosku strony, jak i na materiale dowodowym zgromadzonym w aktach sprawy, w aspekcie wystąpienia, bądź też nie, przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, tj. niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wspomniana konieczność uwzględnienia w postępowaniu sądowoadministracyjnym całości akt sprawy nie oznacza, że Sąd w odniesieniu do wniosku miałby się domyślać, jakie dowody wnioskodawca chciałby przedstawić, celem wykazania, że spełnia przesłanki z art. 61 § 3 p.p.s.a. (por. postanowienie NSA z dnia 18 marca 2010 r. sygn. akt II FSK 502/09, Lex nr 569795), albowiem uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego aktu lub czynności spoczywa na składającym wniosek (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 31 marca 2011 r., sygn. akt II FSK 632/11), poprzez odniesienie się do konkretnych zdarzeń świadczących o tym, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. W postanowieniu z dnia 18 maja 2004 r., sygn. akt FZ 65/04, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że brak takiego uzasadnienia wniosku uniemożliwia jego merytoryczną ocenę. Strona zobowiązana jest zatem do uzasadnienia wniosku poprzez poparcie go stosownymi twierdzeniami i dokumentami na okoliczność spełnienia ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania decyzji (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 listopada 2007 r. sygn. akt II FZ 338-339/07). Użyte przez ustawodawcę nieostre pojęcia – znaczna szkoda lub trudne do odwrócenia skutki, wymagają konkretyzacji w dokładnie i wszechstronnie zgromadzonym materiale dowodowym, który powinien w szczególności przedstawić wnioskodawca (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 września 2012 r., sygn. akt II FSK 1894/12). Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy wskazać należy, że argumentacja skarżącej sprowadza się do stwierdzenia, że objęta skargą decyzja ustanawiająca zarządcę komisarycznego w S. spowoduje ingerencję organu nadzoru (po ustanowieniu zarządcy) w działalność i sprawy Kasy prowadzone przez jej członków. Konsekwencją powyższego, jak podała skarżąca, będzie pogorszenie sytuacji finansowej S. Skutkiem zaskarżonej decyzji jest również uniemożliwienie wypełnienia przez S. przesłanek wypłaty przyznanej pomocy w kwocie 4.400.000 zł oraz przedłużenia terminu jaki udzielono pomocy w kwocie 26.700.000 zł. Podkreślenia wymaga, że skarżąca swego stanowiska nie poparła stosownymi dokumentami, z których wynikałoby, że brak wstrzymania zaskarżonej decyzji spowoduje po jej stronie niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Sąd nie może działać w tym zakresie za stronę (por. postanowienie NSA z dnia 25 lipca 2008 r., II OZ 766/08, postanowienie NSA z dnia 5 grudnia 2012 r., II GZ 457/12). W ocenie Sądu, tak przedstawione uzasadnienie złożonego wniosku o przyznanie ochrony tymczasowej jest niewystarczające dla oceny, czy w przypadku skarżącej zachodzą przesłanki warunkujące jej udzielenie, określone w art. 61 § 3 p.p.s.a. Należy jednocześnie podkreślić, że zawarte w skardze zarzuty dotyczące zaskarżonej decyzji nie mają wpływu na niniejsze rozstrzygnięcie. Zgodnie z uchwałą siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 kwietnia 2007 r., sygn. akt I GPS 1/07 ustawodawca nie wiąże – choćby w najmniejszym stopniu – wystąpienia podstaw udzielenia ochrony tymczasowej z prawdopodobieństwem uwzględnienia skargi na decyzję. Sąd rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji nie może badać, choćby wstępnie, czy zaskarżona decyzja dotknięta jest wadą uzasadniającą jej uchylenie lub stwierdzenie nieważności (vide: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, pod red. T. Wosia, wydawnictwo LexisNexis, Warszawa 2011, s. 435). W związku z powyższym Sąd, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.