VI SA/Wa 1911/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Piotr Borowiecki po rozpoznaniu w dniu 30 marca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku R. z siedzibą we W. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi R. z siedzibą we W. na decyzję Komisji Nadzoru Finansowego z dnia [...] czerwca 2015 r., nr [...] w przedmiocie ustanowienia zarządcy komisarycznego p o s t a n a w i a: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W piśmie z dnia 22 czerwca 2014 r. R. z siedzibą we W. (dalej także: "skarżąca R." lub "strona skarżąca") wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Komisji Nadzoru Finansowego (dalej także: "KNF") z dnia [...] czerwca 2015 r., nr [...] w przedmiocie ustanowienia zarządcy komisarycznego. W petitum skargi R. wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku strona skarżąca wskazała, że wobec przedstawionych w skardze zarzutów istnieje prawdopodobieństwo stwierdzenia bezskuteczności zaskarżonego aktu lub ewentualne jego uchylenie. Jednocześnie, strona skarżąca podniosła, że w jej ocenie wykonanie zaskarżonej decyzji może doprowadzić do wyrządzenia S. znacznej szkody, zarówno materialnej jak i niematerialnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje. Zgodnie z przepisem art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. - dalej: "p.p.s.a."), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże po przekazaniu sądowi skargi, jeśli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o czym stanowi art. 61 § 3 tej ustawy. Z powołanego przepisu wynika, że wstrzymanie przez sąd wykonania zaskarżonego aktu lub czynności ma charakter wyjątkowy. Strona skarżąca, dążąc do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, jest zobowiązana uprawdopodobnić we wniosku, że istnieją przesłanki uzasadniające odstąpienie od zasady wykonalności orzeczeń ostatecznych i wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia. Pod pojęciem wyrządzenia znacznej szkody należy rozumieć taką szkodę - majątkową lub niemajątkową, której nie będzie można wynagrodzić przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub nie będzie można jej wyegzekwować, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (por. m.in. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/04). Natomiast trudne do odwrócenia skutki, to takie skutki prawne lub faktyczne, które raz zaistniałe, spowodują istotną bądź trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. Sąd, wydając orzeczenie w omawianym przedmiocie, powinien swoje rozstrzygnięcie oprzeć zarówno na ocenie wniosku strony, jak i na materiale dowodowym zgromadzonym w aktach sprawy, w aspekcie wystąpienia, bądź też nie, przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, tj. niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wspomniana konieczność uwzględnienia w postępowaniu sądowoadministracyjnym całości akt sprawy nie oznacza, że Sąd w odniesieniu do wniosku miałby się domyślać, jakie dowody wnioskodawca chciałby przedstawić, celem wykazania, że spełnia przesłanki z art. 61 § 3 p.p.s.a. (por. postanowienie NSA z dnia 18 marca 2010 r., sygn. akt II FSK 502/09, LEX nr 569795), albowiem uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego aktu lub czynności spoczywa na składającym wniosek (tak również: m.in. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 31 marca 2011 r., sygn. akt II FSK 632/11), poprzez odniesienie się do konkretnych zdarzeń świadczących o tym, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. W postanowieniu z dnia 18 maja 2004 r., sygn. akt FZ 65/04, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że brak takiego uzasadnienia wniosku uniemożliwia jego merytoryczną ocenę. Strona zobowiązana jest zatem do uzasadnienia wniosku poprzez poparcie go stosownymi twierdzeniami i dokumentami na okoliczność spełnienia ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania decyzji (vide: postanowienie NSA z dnia 26 listopada 2007 r., sygn. akt II FZ 338-339/07). Użyte przez ustawodawcę nieostre pojęcia ("znaczna szkoda lub trudne do odwrócenia skutki"), wymagają konkretyzacji w dokładnie i wszechstronnie zgromadzonym materiale dowodowym, który powinien w szczególności przedstawić wnioskodawca (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 września 2012 r., sygn. akt II FSK 1894/120). Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy, zauważyć należy, że argumentacja skarżącej R. sprowadza się do stwierdzenia, że wobec przedstawionych w skardze zarzutów istnieje prawdopodobieństwo stwierdzenia bezskuteczności zaskarżonego aktu lub ewentualne jego uchylenie. Ponadto, strona skarżąca wskazała ogólnie, że wykonanie zaskarżonej decyzji może doprowadzić do wyrządzenia S. znacznej szkody, zarówno materialnej jak i niematerialnej. Mając na względzie powyższe, uznać trzeba, że strona skarżąca nie przedstawiła żadnych danych, choćby przybliżonych, popartych odpowiednimi dokumentami, z których wynikałoby, że brak wstrzymania zaskarżonej decyzji miałby spowodować po jej stronie niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Sąd nie może działać w tym zakresie za stronę (vide: postanowienie NSA z dnia 25 lipca 2008 r., sygn. akt II OZ 766/08; podobnie: postanowienie NSA z dnia 5 grudnia 2012 r., sygn. akt II GZ 457/12). Według Sądu, skarżąca R. w żaden sposób nie wykazała zagrożenia mogącego powstać po jej stronie w wyniku ustanowienia zarządcy komisarycznego, którego konsekwencją byłoby wystąpienie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Jednocześnie, należy zauważyć, że przesłanka przewidywanego, bądź też możliwego wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji, nie znalazła się wśród ustawowych przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej na podstawie art. 61 p.p.s.a. W ocenie Sądu, tak przedstawione uzasadnienie złożonego wniosku o przyznanie ochrony tymczasowej jest niewystarczające dla oceny, czy w przypadku strony skarżącej zachodzą przesłanki warunkujące jej udzielenie, określone w art. 61 § 3 p.p.s.a. Biorąc powyższe pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. - orzekł, jak w sentencji postanowienia.