VI SA/Wa 1936/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Królikowska-Przewłoka Sędziowie Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka Sędzia WSA Halina Emilia Święcicka (spr.) Protokolant Jan Czarnacki po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 grudnia 2007 r. sprawy ze skargi W. M. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] stycznia 2006 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów o czasie pracy w transporcie drogowym 1. uchyla zaskarżoną decyzję i decyzję ją poprzedzającą z dnia [...] czerwca 2005 r. w części dotyczącej nałożenia kary pieniężnej w wysokości 1250 (jeden tysiąc dwieście pięćdziesiąt) złotych za skrócenie tygodniowego czasu odpoczynku przy wykonywaniu transportu drogowego; 2. stwierdza, że decyzje o których mowa w punkcie 1 w uchylonej części nie podlegają wykonaniu. Decyzją z dnia [...] stycznia 2006 r. nr [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez W. M. od decyzji L. Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] czerwca 2005 r. w części dotyczącej nałożenia kary pieniężnej w wysokości 1.450 zł za skrócenie dziennego i tygodniowego czasu odpoczynku przy wykonywaniu transportu drogowego utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję w kwestionowanej części, tj. nałożenia kary pieniężnej w wysokości 200 zł za skrócenie dziennego czasu odpoczynku oraz kary pieniężnej w wysokości 1.250 zł za skrócenie tygodniowego czasu odpoczynku przy wykonywaniu transportu drogowego. Podstawą prawną rozstrzygnięcia były: art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 8 ust. 1, 3 i 7 rozporządzenia Rady (EWG) 3820/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego (Dz. U. WE L 370 z 1 grudnia 1985 r. P.0001-0007), lp. 1.11.1 i lp. 1.11.2 załącznika do tej ustawy. Podstawę faktyczną decyzji stanowiły wyniki kontroli przeprowadzonej w dniu 8 stycznia 2005 r. o godzinie [...], na drodze nr [...] w miejscowości N.. Kontroli poddano należący do skarżącego pojazd marki M. o nr rej. [...] wraz z naczepą o nr rej. [...]. Kierowca pojazdu T. D., który oświadczył, iż jest pracownikiem firmy W. M., wykonywał przejazd w ramach międzynarodowego transportu drogowego rzeczy wioząc stal z Wielkiej Brytanii do Polski. Kierowca okazał 7 wykresówek z dni: 2/3 stycznia 2005 r., 3/4 stycznia 2005 r., 4/5 stycznia 2005 r., 5/6 stycznia 2005 r., 6/7 stycznia 2005 r., 7/8 stycznia 2005 r. i 8 stycznia 2005 r., na których skrócił dzienny czas odpoczynku o 3 godziny 35 minut. W 24 godzinnym okresie od godziny 13.10 w dniu 4 stycznia 2005 r. do godziny 13.10 w dniu 5 stycznia 2005 r., najdłuższy odpoczynek wynosił 5 godzin 25 minut, między godziną 16.20 , a godziną 21.45. Wg okazanych wykresówkach kierowca rozpoczął (w dniu 8 stycznia 2005 r.) siódmy okres rozliczeniowy bez odebrania wymaganego odpoczynku tygodniowego, po maksymalnie sześciu okresach. Najdłuższy odpoczynek w okresie od 2/3 stycznia 2005 r. do 8 stycznia 2005 r. wynosił 11 godzin 52 minut. Stwierdzono zatem skrócenie wymaganego – minimum 24-godzinnego odpoczynku o 12 godzin i 8 minut. Organ stwierdził, iż kierowca szósty "dzienny okres prowadzenia pojazdu" zakończył w dniu 7 stycznia 2005 r. o godzinie 19.55, a w dniu 8 stycznia 2005 r. o godzinie 05.00 rozpoczął już siódmy "dzienny okres prowadzenia pojazdu". W odwołaniu od decyzji L. Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] czerwca 2005 r. w części odnoszącej się do skrócenia tygodniowego i dziennego czasu odpoczynku W. M. uznał zarzut skrócenia tygodniowego czasu odpoczynku za bezpodstawny ponieważ art. 6 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia stanowi, iż tygodniowy okres odpoczynku może być odroczony do końca szóstego dnia, jeżeli łączny czas prowadzenia w ciągu sześciu dni nie przekracza wielkości maksymalnej, odpowiadającej sześciu dziennym okresom prowadzenia tj. 56 godzin i te warunki zostały zachowane, bo dzień, w którym nastąpiła kontrola był szóstym dniem pracy kierowcy. Podniósł, że wykonywano międzynarodowy przewóz rzeczy, który podlega szczególnej organizacji zadaniowego czasu pracy zgodnie z art. 17 ustawy o czasie pracy kierowców. Kierowca nie przekroczył godzinnego całkowitego okresu prowadzenia pojazdu. W dniu 4 stycznia 2005 r. kierowca rozpoczął pracę po dobowym odpoczynku o godzinie 13.00. Do przeprawy dotarł o godzinie 16.15, oczekiwał w kabinie traktowanym jako odpoczynek, kolejny odpoczynek to przerwa na promie, która trwała 5 godzin i 25 minut. Powołał się na art. 12 rozporządzenia Rady (EWG), który zezwala kierowcom, we wskazanych w tym przepisie sytuacjach, odstąpienia od jego postanowień. Główny Inspektor Transportu Drogowego po rozpoznaniu odwołania utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję w kwestionowanej części. Organ odwoławczy uznał, iż tak, jak ustalił Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego, kierowca skrócił dzienny czas odpoczynku o 3 godziny i 35 minut. Zdaniem organu przedstawione przez stronę powody naruszenia przepisów o czasie pracy nie należą do okoliczności uzasadniających zastosowanie art. 12 powołanego rozporządzenia, a ponadto kierowca nie odnotował powodu odstąpienia od rejestracji w wykresówce przyrządu kontrolnego lub w swojej karcie dziennej. Zdaniem Głównego Inspektora Transportu Drogowego zaskarżona decyzja została wydana prawidłowo także w zakresie nałożenia kary pieniężnej za skrócenie odpoczynku tygodniowego. Z zebranego materiału dowodowego wynika bowiem, iż w sprawie nie ma zastosowania art. 6 ust. 1 powołanego rozporządzenia ponieważ wykresówką z dnia 8 stycznia 2005 r. kierowca rozpoczął siódmy okres rozliczeniowy. Zgodnie z art. 8 rozporządzenia, w dni kiedy odpoczynek jest nie skrócony (...), może być wykorzystany w dwóch lub trzech oddzielnych okresach w ciągu 24 godzin, z których jeden musi trwać, co najmniej osiem kolejnych godzin. W takim przypadku minimalna długość odpoczynku będzie zwiększona do 12 godzin. Skargę na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] stycznia 2006 r. w części dotyczącej kary pieniężnej w wysokości 1.250 zł za skrócenie tygodniowego czasu odpoczynku złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie W. M.. Wniósł o jej uchylenie zarzucając, iż postawiony zarzut skrócenia przez kierowcę tygodniowego czasu odpoczynku jest niezgodny z art. 6 ust. 1 w/w rozporządzenia. Nie kwestionował stanu faktycznego w sprawie. Kierowca rozpoczął pracę w niedzielę 2 stycznia 2005r. o godz. 14.00 i biorąc pod uwagę datę i godzinę rozpoczęcia, szósty dzień pracy kończy się dla niego w sobotę 8 stycznia o godz. 14.00. W tym okresie całkowity czas prowadzenia pojazdu nie przekroczył 45 godzin, a ustawa dopuszcza 56 godzin, a zatem kierowca do godz. 14.00 dnia 8 stycznia 2005 r. miał prawo odłożyć odpoczynek tygodniowy. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie skargę uwzględnił i wyrokiem z dnia 23 maja 2006 r. sygn. akt VI SA/Wa 580/06 uchylił zaskarżoną decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] stycznia 2006 r. oraz decyzję L. Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] czerwca 2005 r. w części dotyczącej kary pieniężnej w wysokości 1.250 zł za skrócenie tygodniowego czasu odpoczynku przy wykonywaniu transportu drogowego. Sąd uznał, że doszło do naruszenia art. 7, 77 § 1 i 107 § 3 k.p.a., gdyż organ w sposób precyzyjny, klarowny i zrozumiały nie przedstawił okoliczności świadczących o tym, że faktycznie w dacie kontroli kierowca rozpoczął siódmy dzienny okres jazdy. Organ precyzyjnie nie wskazał dziennych okresów prowadzenia pojazdu. Zarzucił ponadto organowi naruszenie zasady praworządności i zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów, wyrażonych odpowiednio w art. 6 i 8 k.p.a. Skargę kasacyjną na powyższy wyrok do Naczelnego Sądu Administracyjnego złożył Główny Inspektor Transportu Drogowego zarzucając mu naruszenie przepisów postępowania: - art. 145 § 1 pkt 1 lit c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z art. 7, 8, 77 § 1, 107 § 3 k.p.a. poprzez bezpodstawne przyjęcie, iż organy administracji nie dokonały oceny całości materiału dowodowego w sytuacji, gdy stan faktyczny nie był sporny, a także naruszający zasadę wynikającą z art. 8 k.p.a. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 26 września 2007 r. sygn. akt I OSK 1362/06 uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania. NSA stwierdził, iż nie można było przyjąć, że organy administracyjne nie wyjaśniły stanu faktycznego sprawy, jeżeli skarżący wyraźnie stwierdził, że stan faktyczny nie budzi wątpliwości, a w dodatku powoływane okoliczności faktyczne znajdują pełne potwierdzenie w dowodach (wykresówki) zamieszczonych w aktach sprawy. Również w toku rozprawy przed Naczelnym Sądem Administracyjnym strony zgodnie potwierdziły, że kierowca rozpoczął pracę 2 stycznia 2005 r. o godzinie 14.00, a zakończył ją 8 stycznia 2005 r. około godziny 14-tej (z protokołu z rozprawy przed NSA wynika, iż Główny Inspektor Transportu Drogowego potwierdził stwierdzenie skarżącego, że transport zakończył się do godziny 14.00 w dniu 8 stycznia 2005 r.). Na rozprawie, w dniu 14 grudnia 2007 r., przy ponownym rozpatrzeniu sprawy złożonej skargi, skarżący popierał wniesioną skargę i odwoływał się do wyroku NSA z 26 września 2007 r. sygn. akt I OSK 1161/06, wydanym w identycznym stanie faktycznym. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną - art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), zwanej dalej p.p.s.a. Ponadto, co wymaga podkreślenia, przedmiotowa sprawa nałożenia kary pieniężnej za skrócenie tygodniowego czasu odpoczynku przy wykonywaniu transportu drogowego, była już przedmiotem kontroli sądu administracyjnego. Naczelny Sąd Administracyjny - po rozpoznaniu skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 maja 2006 r. (sygn. akt VI SA/Wa 580/06) - uchylając i przekazując temu sądowi sprawę do ponownego rozpoznania, w swoim wyroku zawarł ocenę prawną. Stwierdził, iż organy orzekające w sprawie wyjaśniły stan faktyczny, również skarżący stanu faktycznego nie kwestionował. W myśl art. 153 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Badając skargę wg powyższych kryteriów Sąd uznał, iż skarga zasługuje na uwzględnienie bowiem zaskarżona decyzja w kwestionowanym zakresie narusza prawo w stopniu uzasadniającym jej uchylenie. Zgodnie z art. 6 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3820/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego, okres tygodniowego odpoczynku między każdymi dwoma okresami dziennego odpoczynku lub między okresem dziennego i tygodniowego odpoczynku, zwanego dalej "dziennym okresem prowadzenia pojazdu", nie może przekraczać dziewięciu godzin. Może być przedłużony dwukrotnie w każdym tygodniu do 10 godzin. Kierowca musi, po nie więcej niż sześciu dziennych okresach prowadzenia pojazdu, skorzystać z tygodniowego okresu odpoczynku, określonego w art. 8 ust. 3 cyt. rozporządzenia. Tygodniowy okres odpoczynku można odłożyć do końca szóstego dnia, jeżeli całkowity czas prowadzenia pojazdu przez tych sześć dni nie przekracza wartości maksymalnej odpowiadającej sześciu dziennym okresom prowadzenia pojazdu. W przedmiotowej sprawie dzień kontroli (8 stycznia 2005 r. o godzinie [...]) był szóstym dniem pracy kierowcy. Siódmy dzień rozpoczynał się dopiero po godzinie 14-tej. Ma rację skarżący, iż w chwili kontroli nie można było postawić kierowcy zarzutu skrócenia tygodniowego czasu odpoczynku, z uwagi na możliwość jego odłożenia w oparciu o cyt. art. 6 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG). Uznanie przez organy orzekające, iż prowadzący pojazd w dacie kontroli naruszył przepisy dotyczące czasu pracy kierowcy i nałożenie kary pieniężnej za to naruszenie było nieprawidłowe. Mając powyższe na uwadze Sąd stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a , uchylił zaskarżoną decyzję orzekając jak w pkt 1 sentencji wyroku, zaś w pkt 2 zgodnie z art. 152 p.p.s.a.