VI SA/Wa 1969/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Kozik po rozpoznaniu w dniu 29 czerwca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu B. Sp. z o.o. z siedzibą w W. od postanowienia starszego referendarza sądowego z dnia 19 kwietnia 2016 r., sygn. akt VI SA/Wa 1969/13 w sprawie ze skargi B. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] kwietnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej postanawia: odmówić skarżącej przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z 29 grudnia 2015 r. odrzucił skargę kasacyjną spółki B. Sp. z o.o. z siedzibą w W. (nazywanej dalej: "Spółka", "Skarżąca") od wyroku Sądu z 23 maja 2014 r., sygn. akt VI SA/Wa 1969/13. Pismem z 14 stycznia 2016 r. Skarżąca wniosła zażalenie na postanowienie w przedmiocie odrzucenia skargi kasacyjnej, w którym zawarła wniosek o przyznanie prawa pomocy. Zarządzeniem z 3 lutego 2016 r. Skarżąca, na podstawie art. 255 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270, nazywanej dalej: "p.p.s.a."), została wezwana do wypełnienia przez osoby upoważnione do jej reprezentacji urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy (PPPr). W odpowiedzi na nadesłany w terminie wypełniony formularz PPPr, Skarżąca zarządzeniem z 2 marca 2016 r. została wezwana do uzupełnienia wniosku o przyznanie prawa pomocy poprzez nadesłanie: dokumentu wskazującego na wysokość osiągniętego dochodu (lub poniesionej straty) w 2015 r., np. odpisu z księgi rachunkowej na koniec 2015 r., dokumentu wskazującego na wysokość osiągniętego dochodu (poniesionej straty) w 2016 r., np. odpisu z księgi rachunkowej na koniec lutego 2016 r., wyciągów ze wszystkich posiadanych rachunków bankowych za okres ostatnich 3 miesięcy, obejmujących informację o wszystkich transakcjach dokonanych na rachunkach w objętym wezwaniem terminie. Postanowieniem starszego referendarza sądowego z 19 kwietnia 2016 r. odmówiono Skarżącej, na podstawie art. 246 § 2 pkt 1 p.p.s.a. prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. W uzasadnieniu postanowienia podano, że Spółka nie przesłała na żądanie Sądu dokumentów źródłowych dotyczących jej stanu majątkowego oraz dochodów, uniemożliwiając dokonanie oceny spełniania ustawowych przesłanek przyznania prawa pomocy. Pismem z 11 maja 2016 r. Skarżąca wniosła sprzeciw na postanowienie z 19 kwietnia 2016 r., wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy Sądowi do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu sprzeciwu Skarżąca podała m.in., że przyczyną odmowy przyznania prawa pomocy było nieprzesłanie na żądanie Sądu dokumentów obrazujących sytuację majątkową Spółki, wymienionych w zarządzeniu z 2 marca 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 260 p.p.s.a., w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, postanowienie przeciwko któremu został on wniesiony traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez Sąd na posiedzeniu niejawnym. W myśl art. 246 § 2 pkt 1 p.p.s.a., przyznanie prawa pomocy osobie prawnej w zakresie całkowitym następuje wówczas, gdy osoba ta wykaże, że nie ma żadnych środków na poniesienie jakichkolwiek kosztów postępowania. Użyte w cytowanym przepisie określenie "gdy wykaże" oznacza, że to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek wykazania, że osiągane przychody nie pozwalają na poniesienie kosztów postępowania. Zatem, to strona powinna należycie uzasadnić i uprawdopodobnić okoliczności, które podaje we wniosku o przyznanie prawa pomocy, gdyż od tego będzie zależało rozstrzygniecie Sądu. Stosownie do art. 252 § 1 p.p.s.a. strona postępowania, która ubiega się o przyznanie prawa pomocy, zobowiązana jest do złożenia oświadczenia obejmującego dokładne dane o stanie majątkowym i dochodach. Od stron ubiegających się o przyznanie prawa pomocy oczekuje się aktywnej postawy procesowej przejawiającej się przede wszystkim w wyczerpującym podawaniu informacji na temat ich stanu majątkowego oraz w dostarczaniu wszelkich żądanych dokumentów, w oparciu o które ma zostać poddana analizie ich kondycja finansowa i możliwości płatnicze. To bowiem na podstawie przedłożonych dokumentów źródłowych musi zostać osiągnięty stan pewności co do tego, że wnioskodawca nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania. W oświadczeniu o majątku i dochodach podanych we wniosku o przyznanie prawa pomocy, Skarżąca podała, że wysokość kapitału zakładowego spółki wynosi [...] zł, nie posiada środków trwałych, a strata za ostatni rok 2014 wyniosła [...] zł. Jeżeli oświadczenie strony zawarte we wniosku okaże się niewystarczające do oceny jej stanu majątkowego i możliwości płatniczych lub budzi wątpliwości, jest ona zobowiązana na wezwanie złożyć, w zakreślonym terminie, dodatkowe oświadczenie lub przedłożyć dokumenty źródłowe dotyczące jej stanu majątkowego, dochodów (art. 255 p.p.s.a.). Dopiero po otrzymaniu i zapoznaniu się z treścią takich dokumentów możliwe jest wydanie prawidłowego orzeczenia we wnioskowanym zakresie. Z tej przyczyny Skarżąca była wzywana do potwierdzenia stosownymi dokumentami oświadczenia zawartego we wniosku o przyznanie prawa pomocy z 17 lutego 2016 r., zarządzeniem z 2 marca 2016 r. Skarżąca nie przesłała żądanych dokumentów w odpowiedzi na zarządzenie, , których analiza pozwoliłaby na ocenę zasadności wniosku o przyznanie prawa pomocy. Załączony do formularza PPPr wyciąg z rachunku bankowego nie stanowi wystarczającego dokumentu obrazującego sytuację majątkową Spółki. Należy zauważyć, że Spółka nie załączyła ich także do sprzeciwu pomimo wiedzy o ich wymaganiu przez Sąd, na co wskazuje uzasadnienie wniosku sprzeciwu. Nieprzesłanie żądanych danych, przedstawienie ich w sposób niekompletny, bądź mało czytelny powoduje, że oświadczenie wnioskodawcy pozostaje niepełne i niewystarczające do wydania pozytywnego dla niego rozstrzygnięcia. W takiej sytuacji Sąd uprawniony jest do sformułowania oceny, że wniosek o przyznanie prawa pomocy jest nieuzasadniony (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 stycznia 2011 r., sygn. akt II OZ 1361/10, LEX nr 743829). Uchylając się od pełnej współpracy z Sądem w wyjaśnianiu niejasności związanych z rzeczywistymi możliwościami finansowymi, wnioskodawca powinien mieć świadomość, że ponosi w ten sposób ryzyko stwierdzenia przez sąd, że nie wykazał spełniania przesłanek przyznania prawa pomocy (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 lipca 2014 r., sygn. akt II GZ 393/14, LEX nr 1495223). Biorąc powyższe pod uwagę, w tym powołane stanowisko sądów administracyjnych, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 246 § 2 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z art. 260 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.