VI SA/Wa 199/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grażyna Śliwińska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska Protokolant st. sekr. sąd. Jan Czarnacki po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 maja 2017 r. sprawy ze skargi T. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia [...] listopada 2016 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia opłaty za używanie niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych i radiofonicznych oddala skargę Przedmiotem skargi T. sp. z o.o. z siedzibą w W. (dalej też jako "skarżący", "strona") jest decyzja z dnia [...] listopada 2016 r. nr [...] znak: [...], którą Minister Infrastruktury i Budownictwa (dalej: "organ") utrzymał w mocy decyzję z dnia [...] października 2016 r. Nr [...] Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej Poczty Polskiej S.A. ustalającą opłatę za używanie 44 niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych i 2 niezarejestrowanych odbiorników radiofonicznych w kwocie 29 964,00 zł. Podstawę prawną zaskarżonej decyzji stanowił art. 5 ust. 1 i 3 oraz art. 7 ust. 7 ustawy z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych (Dz. U. z 2014r. poz. 1204 ze zm.) – zwana dalej "ustawą o opłatach abonamentowych" lub "u.o.a." oraz art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2013, poz. 267.) – zwanej dalej "k.p.a.". Do wydania zaskarżonej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym: W dniu [...] marca 2016 r. przeprowadzona została kontrola wykonania obowiązku rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych w lokalu pod adresem ul. K. [...], [...] G. zajmowanym przez T. sp. z o.o. z siedzibą w W. Kontrola została przeprowadzona w obecności M. B. - Dyrektora Hotelu. W trakcie kontroli ujawniono 44 odbiorniki telewizyjne w pokojach hotelowych i 2 odbiorniki radiofoniczne w samochodach służbowych. W trzech pokojach sprawdzono telewizory i odbierały: T. – P., L. – T. i S. – T.. Do odbiornika doprowadzona jest cyfrowa telewizja naziemna. W protokole odnotowano, że trzy telewizory uruchomione były przez Panią M. B. Stwierdzono, że 2 odbiorniki radiofoniczne i 44 odbiorniki telewizyjne są w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu. Ustalony okres ich używania wynosi: od trzech miesięcy 2 radia w samochodach i od sześciu miesięcy 44 telewizory i został ustalony na podstawie ustnego oświadczenia Pani M. B. Na podstawie protokołu ustalono także, że w hotelu M. są 44 pokoje: w tym 8 apartamentów, 13 pokoi studio i 23 pokoje standardowe. We wszystkich jest po jednym telewizorze. Obiekt hotelowy składa się z trzech budynków: M., D., S. - razem są czterdzieści cztery pokoje z telewizorami. Protokół został bez zastrzeżeń podpisany przez Panią M. B. Do protokołu załączono także ofertę internetową. Do protokołu załączono także oświadczenie Pani M. B. - Dyrektora Hotelu z [...] marca 2016 r., z którego wynika, iż 2 odbiorniki radiofoniczne i 41 odbiorników telewizyjnych są w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu oraz zapis, że uruchomienie tych odbiorników, w celu stwierdzenia technicznej możliwości dostosowania do odbioru programu nie jest możliwe z następujących przyczyn: wynajęcia przez gości hotelowych, samochody służbowe znajdują się w terenie. W odpowiedzi na zawiadomienie o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie stwierdzenia używania niezarejestrowanych odbiorników pismem z 3 sierpnia 2016 r. strona zakwestionowała ustalenia kontroli. Wskazała, iż protokół oraz oświadczenie podpisała osoba nie mogąca reprezentować spółki. Podniosła, iż w trakcie kontroli stwierdzono jedynie 3 odbiorniki będące w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu. Pozostałe ustalenia oparto na oświadczeniu M. B. nie mającej pełnego rozeznania o stanie technicznym i wyposażeniu pokoi hotelowych, gdyż poza jej obowiązkami były sprawy gospodarczo-administracyjne. Nie wiedziała o wstrzymanym rozmieszczeniu odbiorników telewizyjnych w pokojach hotelowych, ponieważ wróciła ona dopiero ze zwolnienia lekarskiego. Strona podniosła, iż wiarygodność i rzetelność protokołu podważa także ustalenie, iż obiekt hotelowy składa się z trzech budynków M., S. i D., podczas gdy na ternie obiektu mieści się 5 budynków, a w 4 znajdują się pokoje hotelowe. Kontrolerzy zaniechali sprawdzenia wszystkich pokoi, błędnie ustalając, iż są zajęte przez gości hotelowych, ponieważ jedynie 11 pokoi było zajętych. Zarzuciła brak doręczenia "oferty internetowej" i wniosła o jej doręczenie. Strona poinformowała o zarejestrowaniu odbiorników telewizyjnych i radiofonicznych w dniu 7 lipca 2016 r. Pismem z 30 sierpnia 2016 r. organ I instancji wyjaśnił Stronie jakie ustalenia zostały poczynione podczas przeprowadzonej kontroli oraz wskazał, iż obiekt jest zaszeregowany do kategorii trzy gwiazdkowej, w związku z czym musi być wyposażony w instalację umożliwiającą odbiór programów radiowych i telewizyjnych. Odniósł się także do kwestii uczestniczenia w kontroli Pani M. B. Decyzją z dnia [...] października 2016 r. nr [...] organ I instancji ustalił opłatę za używanie 44 niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych i 2 niezarejestrowanych odbiorników radiofonicznych w kwocie 29 964,00 zł. W odwołaniu złożonym od decyzji z dnia [...] października 2016 r. Nr [...], strona zarzuciła wydanie jej na podstawie błędnego ustalenia stanu faktycznego, bez sprawdzenia czy w pokojach hotelowych rozmieszczone zostały odbiorniki telewizyjne i czy możliwy jest odbiór programu telewizyjnego, przeprowadzenie kontroli pod nieobecność właściciela nieruchomości. Zdaniem strony, pozbawienie osób uprawnionych do reprezentacji podmiotu kontrolowanego jest uniemożliwieniem Stronie udziału w czynnościach kontrolnych oraz stanowi naruszenie art. 77 i n. ustawy o swobodzie działalności gospodarczej. W toku kontroli stwierdzono jedynie trzy odbiorniki będące w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu. Pozostałe ustalenia oparto na oświadczeniu Pani M. B., która nie miała pełnego rozeznania o stanie technicznym i wyposażeniu pokoi hotelowych, gdyż poza jej obowiązkami były sprawy gospodarczo-administracyjne. Rzetelność protokołu podważa ustalenie, iż obiekt hotelowy składa się z trzech budynków M., S. i D., podczas gdy na ternie obiektu mieści się 5 budynków, a w 4 znajdują się pokoje hotelowe. Kontrolerzy zaniechali sprawdzenia wszystkich pokoi, błędnie ustalając, iż są zajęte przez gości hotelowych -jedynie 1/3 pokoi była zajęta. W związku z dokonaniem zgłoszenia rejestracji odbiorników postępowanie, zdaniem pełnomocnika Strony, należało umorzyć jako bezprzedmiotowe. Rozpatrując odwołanie Minister Infrastruktury i Budownictwa decyzją z dnia [...] października 2016 r. Nr [...] utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej Poczty Polskiej S.A. z dnia [...] października 2016 r. Nr [...] ustalającą opłatę za używanie 44 niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych i 2 niezarejestrowanych odbiorników radiofonicznych w kwocie 29 964,00 zł. Powtórzył w całości i przyjął jako własne ustalenia faktyczne i ich ocenę prawną poczynione przez organ I instancji. Odnosząc się do zarzutu przeprowadzenia kontroli pod nieobecność właściciela nieruchomości, pozbawienia osób uprawnionych do reprezentacji podmiotu kontrolowanego przez co uniemożliwiono Stronie udział w czynnościach kontrolnych naruszając art. 77 i n. ustawy o swobodzie działalności gospodarczej powołał się na uregulowania zawarte w ustawie o opłatach abonamentowych, w szczególności art. 7, które nie dotyczą kontroli działalności gospodarczej. Organ odwoławczy wskazał, że kontrola obowiązku wynikającego z opłaty abonamentowej nie jest kontrolą działalności gospodarczej i w związku z tym nie jest konieczne, aby brała w niej udział osoba uprawniona do reprezentowania strony. Obowiązek zarejestrowania odbiorników telewizyjnych i radiowych oraz uiszczenia za nie opłaty wynika z ustawy o opłatach abonamentowych. W wyroku z dnia 9 kwietnia 2013 r. sygn. akt: II GSK 92/12 Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił, iż do kontroli przestrzegania obowiązków wynikających z ustawy o opłatach abonamentowych nie mają zastosowania przepisy ustawy o swobodzie działalności gospodarczej. Jak podkreślił NSA dodatkowym argumentem o tym świadczącym jest treść ustawy z dnia 19 grudnia 2008 r. o zmianie ustawy o swobodzie działalności gospodarczej oraz o zmianie niektórych innych ustaw, która m.in. wprowadziła obowiązek uprzedzania przedsiębiorcy o zamiarze dokonania kontroli. Pośród wymienionych w niej ustaw, w których wprowadzono obowiązek dokonywania kontroli zgodnie z rozdziałem 5 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej nie wymieniono ustawy o opłatach abonamentowych. Zdaniem NSA uznać więc należy, iż nie było zamiarem ustawodawcy, aby kontrola rejestracji odbiorników, nawet użytkowanych w działalności gospodarczej odbywała się w trybie ustawy o swobodzie działalności gospodarczej. Także w wyroku z dnia 7 października 2014 r. sygn. akt: II GSK 1264/13 Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie potwierdził, iż do kontroli przestrzegania obowiązków wynikających z ustawy o opłatach abonamentowych nie mają zastosowania przepisy ustawy o swobodzie działalności gospodarczej. Odnosząc się do zarzutu wydania decyzji na podstawie błędnego ustalenia stanu faktycznego, bez sprawdzenia czy w pokojach hotelowych rozmieszczone zostały odbiorniki telewizyjne i czy możliwy jest odbiór programu telewizyjnego wskazać należy, iż ustawodawca wskazując Pocztę Polską S.A. jako uprawnioną do przeprowadzania kontroli obowiązku rejestracji odbiorników nie wyposażył kontrolerów w ustawowe prawo do żądania dokumentów tożsamości od osób uczestniczących w kontroli ani oglądania pomieszczeń, w których zlokalizowane są odbiorniki, wbrew woli osoby uczestniczącej w kontroli, zwłaszcza w sytuacji uzyskania informacji, iż obejrzenie pokoi nie było możliwe z powodu obecności gości hotelowych. Z tych też względów okoliczności dotyczące posiadania odbiorników i ich zdolności do natychmiastowego odbioru programu muszą się opierać na oświadczeniach wiedzy osób uczestniczących w kontroli. Żaden przepis ustawy o opłatach abonamentowych nie wymaga, by w kontroli uczestniczył organ uprawniony do reprezentacji podmiotu kontrolowanego, ani też by ważność protokołu zależała od jego podpisu przez osoby wchodzące w skład takiego organu zgodnie z zasadami reprezentacji podmiotu kontrolowanego. W toku kontroli osoby biorące w niej udział nie składają oświadczeń woli wymagających dla swej skuteczności działania organów uprawnionych do ich reprezentacji, lecz oświadczenia wiedzy dotyczące przedmiotu kontroli (por. Wyrok WSA w Warszawie z dnia 27 listopada 2012 r., VI SA/Wa 1786/12). WSA w tym wyroku uznał, nie ma przeszkód, aby w kontroli brał udział np. recepcjonista czy inna osoba zatrudniona w hotelu, zorientowana w jego funkcjonowaniu. Wówczas podpis takiej osoby na protokole kontroli należałoby uznać za potwierdzający, po pierwsze, że brała ona udział w kontroli, a po drugie, że osoba ta nie kwestionuje ustaleń kontroli - lub przeciwnie - zgłasza zastrzeżenia, do których należy odnieść się w toku postępowania. Organ odwoławczy uznał tym samym, że na gruncie przedmiotowej sprawy M. B. pełniąca funkcję dyrektora hotelu posiadała wiedzę dotyczącą przedmiotu kontroli skoro udzieliła stosownych wyjaśnień, a protokół z kontroli podpisała bez zastrzeżeń. Nie zgodził się z zarzutem, by M. B. nie miała pełnego rozeznania o stanie technicznym i wyposażeniu pokoi hotelowych, dając wiarę spontanicznym twierdzeniom osoby uczestniczącej w kontroli tym bardziej, że Strona nie przedstawiła żadnych dowodów je podważających. Organ ocenił, że podniesiona w odwołaniu argumentacja stanowi próbę odwrócenia niekorzystnych dla strony skutków, jakie wywołały składane w toku kontroli oświadczenia M. B. Uznał za niezasadny zarzut, iż w toku kontroli stwierdzono jedynie trzy odbiorniki będące w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu oraz, że kontrolerzy zaniechali sprawdzenia wszystkich pokoi, błędnie ustalając, iż są zajęte przez gości hotelowych -jedynie 1/3 pokoi była zajęta. Odnosząc się do zarzutu, iż rzetelność protokołu podważa ustalenie, że obiekt hotelowy składa się z trzech budynków M., S. i D., podczas gdy na ternie obiektu mieści się 5 budynków, a w 4 znajdują się pokoje hotelowe, powołał się na protokół z kontroli podpisany bez zastrzeżeń przez M. B., że w hotelu są 44 pokoje i "we wszystkich jest po jednym telewizorze". Ocenił, że okoliczność z jakich budynków składa się obiekt hotelowy pozostaje bez znaczenia w przedmiotowej sprawie, bowiem istotne znaczenie ma ilość używanych przez Stronę niezarejestrowanych odbiorników, a tych ustalono w ilości 44 odbiorniki telewizyjne i 2 odbiorniki radiofoniczne. Podkreślił, że strona nie kwestionowała ilości posiadanych pokoi hotelowych. Ponadto, w dniu 7 lipca 2016 r. zarejestrowała 44 odbiorniki telewizyjne. Zgodnie z informacją zawartą w Centralnym Wykazie Obiektów Hotelarskich strona prowadzi w miejscu kontroli działalność hotelową w obiekcie hotelowym skategoryzowanym jako obiekt trzy gwiazdkowy. Jak podkreślił Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 16 marca 2010 r. sygn. akt: K 24/08 abonament winien być płacony za każdy odbiornik oddzielnie, a reguła ta dotyczy m.in. hoteli. Zgodnie z rozporządzenia Ministra Gospodarki i Pracy z dnia 19 sierpnia 2004 r. w sprawie obiektów hotelarskich i innych obiektów, w których świadczone są usługi hotelarskie (Dz. U. z 2006 r. Nr 22, poz. 169 z późn. zm.), Strona w ww. obiekcie obowiązana jest do posiadania w każdej jednostce mieszkalnej instalacji umożliwiającej odbiór programów telewizyjnych. Obowiązek ten oznacza w istocie, iż lokal powinien być wyposażony w odbiorniki telewizyjne w każdej jednostce mieszkalnej, a strona w toku postępowania, jak i w odwołaniu nie kwestionowała ilości stwierdzonych podczas kontroli pokoi hotelowych. Organ odwoławczy podkreślił, iż protokół z kontroli zaliczyć należy do kategorii dowodów wymienionych w art. 75 § 1 k.p.a. traktujących jako dowód wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Organ nie miał podstaw ani potrzeby poszukiwania innych dowodów, skoro ustalone okoliczności nie budziły żadnych wątpliwości. Ocenił, że zarzuty podniesione w treści odwołania nie znajdują uzasadnienia w materiale sprawy. Zapewnił stronie udział we wszystkich etapach postępowania. W trakcie kontroli ustalono, iż strona posiada wskazaną w protokole i oświadczeniu ilość odbiorników jak również, iż są one w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu. Sposób dokonania tych ustaleń nie narusza obowiązujących przepisów postępowania administracyjnego, a ustalone okoliczności pozwalają na zastosowanie domniemania, iż odbiorniki są używane. W przedmiotowej sprawie nie zostały przedstawione żadne dowody podważające ustalenia kontroli. W ocenie organu II instancji, w świetle zebranego i prawidłowo ocenionego materiału dowodowego, okoliczności faktyczne sprawy (ilość odbiorników, fakt i okres ich posiadania przez stronę oraz okres ich używania) nie budzą wątpliwości. W przedmiotowej sprawie strona skutecznie nie obaliła ustaleń kontroli, zatem okoliczność używania w dniu kontroli wskazanych w protokole odbiorników nie budzi wątpliwości. Dokonana przez organ I instancji ocena materiału dowodowego, a w szczególności protokołu z kontroli nie wykraczała poza razy swobodnej oceny dowodów wobec czego nie ma podstaw do podważenia dokonanych w ten sposób ustaleń. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższa decyzję złożyła skarżąca zarzucając naruszenie: 1) art. 7, 8, 9, 10 k.p.a., poprzez niedostateczne wyjaśnienie wszystkich okoliczności sprawy i brak poprowadzenia sprawy w sposób budzący zaufanie oraz pominięcie przy rozpoznaniu sprawy słusznego interesu skarżącego, 2) art. 6 i art. 7 k.p.a. w zw. z art. 2 u.o.a. poprzez uznanie za prawidłowe domniemania istnienia odbiorników telewizyjnych, jak również daty rozpoczęcia korzystania z nich, opartego wyłącznie na oświadczeniu pracownika skarżącego – nieupoważnionego do uczestniczenia w kontroli, przy jednoczesnym zaprzeczeniu tym informacjom przez skarżącego oraz braku jakichkolwiek dowodów potwierdzających rozmieszczenie odbiorników TV w pokojach hotelowych, ich ilość i stan techniczny, umożliwiający korzystanie z nich oraz datę rozpoczęcia ich używania przez skarżącego; 3) art. 80 w zw. z art. 6 k.p.a. poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny materiału dowodowego, polegające na oparciu rozstrzygnięcia na domniemaniach mających swoje źródło w oświadczeniu pracownika skarżącego, nieupoważnionego przez niego do uczestniczenia w kontroli, przy jednoczesnym niedokonaniu czynności niezbędnych do prawidłowego wyjaśnienia sprawy i nie wzięcia pod uwagę okoliczności, wskazanych przez skarżącego. 4) art. 77 i 86 k.p.a. poprzez brak wyczerpującego zebrania materiału dowodowego i pominięcie przesłuchania skarżącego na okoliczności istotne dla rozstrzygnięcia sprawy, tj. rozmieszczenia i ilości odbiorników w pokojach hotelowych oraz ograniczenie kontroli jedynie do trzech pokoi w przypadku, gdy przez gości zajęte było jedynie 1/3 część wszystkich pokoi hotelowych, co łatwe było do ustalenia poprzez wgląd do księgi gości hotelowych; 5) błąd w ustaleniach faktycznych co do liczby odbiorników telewizyjnych i ich rozmieszczenia w pokojach, gdy tymczasem przeczy to prawdziwemu stanowi faktycznemu. Skarżąca spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i umorzenie postępowania, ewentualnie przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania przed sądem administracyjnym od organu administracji publicznej, w tym wynagrodzenia adwokackiego, wg norm przepisanych. Zarzuciła m.in., że kontrola przeprowadzona w Hotelu M., należącym do skarżącego nie wykazała jednak, aby we wszystkich pokojach znajdowały się odbiorniki telewizyjne i aby te odbiorniki były w stanie umożliwiającym odbiór programu. Nie ma więc podstaw do przyjęcia domniemania, aby odbiorniki były używane. Kontrolujący sprawdzili jedynie trzy z czterdziestu czterech pokoi. Organ II instancji powołuje się na okoliczność, iż ustalenia zawarte w protokole kontroli oparte zostały na oświadczeniu wiedzy pracownika skarżącej spółki pani M.B. Jednak organ I jak i II instancji nie wział pod uwagę oświadczeń skarżącej spółki złożonych w toku postępowania, iż pani M. B. nie miała wiedzy w powyższym zakresie i udzieliła błędnych informacji. Wątpliwości te mogło rozstrzygnąć przesłuchanie skarżącego w charakterze strony, czego organ I jak i II instancji zaniechał. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację wyrażoną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja oraz decyzja organu I instancji nie naruszają prawa w stopniu mającym wpływ na prawidłowość wydanego rozstrzygnięcia. Nie ulega wątpliwości, że konstytucyjna zasada działania organów władzy publicznej na podstawie i w granicach prawa (art.7 Konstytucji RP) oznacza, że kompetencja do działania organu musi mieć wyraźne oparcie w obowiązujących normach prawnych i nie można jej domniemywać. Wydanie decyzji może więc nastąpić tylko wówczas, gdy istnieje przepis stanowiący podstawę do podjęcia takiego działania przez organ administracji (art. 6 k.p.a.). W myśl zasady prawdy obiektywnej, wyrażonej w art. 7 i skonkretyzowanej art. 77 § 1 k.p.a. organy administracji publicznej mają obowiązek podjąć wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, zobowiązane są w sposób wyczerpujący nie tylko zebrać, ale i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Należy jednak mieć na względzie, że celem powyższego jest dokonanie ustaleń, pozwalających na prawidłowe zastosowanie norm prawa materialnego. To normy prawa materialnego decydują o tym, jakie fakty mają znaczenie dla sprawy, wyznaczają zakres ustaleń faktycznych koniecznych do jej załatwienia. Chodzi więc o fakty mające obiektywnie znaczenie dla załatwienia sprawy. Wbrew zarzutom Skarżącej, dokonane przez organ ustalenia znajdują oparcie zarówno w stanie faktycznym, jak i prawnym badanej sprawy. Ustawowy obowiązek skarżącej spółki wynikał z art. 2 ustawy o opłatach abonamentowych. Zgodnie z art. 2 ust. 1 u.o.a., za używanie odbiorników radiofonicznych oraz telewizyjnych pobiera się opłaty abonamentowe. Co więcej, art. 2 ust. 2 u.o.a. stanowi, że domniemywa się, że osoba, która posiada odbiornik radiofoniczny lub telewizyjny w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu, używa tego odbiornika. Z kolei za używanie odbiorników radiofonicznych oraz telewizyjnych pobiera się opłaty abonamentowe, zgodnie z art. 2 ust. 1 i 2 u.o.a.. Co do zasady opłatę abonamentową uiszcza się za każdy odbiornik radiofoniczny i telewizyjny (ust. 4 art. 2 u.o.a.). Modyfikację tej zasady ustawodawca wprowadza w ust. 5 art. 2 u.o.a określając krąg podmiotów, które niezależnie od liczby używanych odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych zobowiązane są do uiszczania tylko jednej z opłat abonamentowych. Konsekwencją naruszenia obowiązku określonego w art. 2 ust. 1 u.o.a. jest sankcja przewidziana w art. 5 ust. 3 u.o.a. stanowiąca, że w przypadku stwierdzenia używania niezarejestrowanego odbiornika radiofonicznego lub telewizyjnego pobiera się opłatę w wysokości stanowiącej trzydziestokrotność miesięcznej opłaty abonamentowej obowiązującej w dniu stwierdzenia używania niezarejestrowanego odbiornika. W myśl art. 7 ust. 1 i 2 u.o.a. kontrolę wykonywania obowiązku rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych oraz obowiązku uiszczania opłaty abonamentowej prowadzi operator publiczny, o którym mowa w art. 5 ust. 1, a nadzór nad wykonywaniem kontroli obowiązku rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych oraz obowiązku pobierania opłaty abonamentowej sprawuje minister właściwy do spraw łączności. W przypadku stwierdzenia używania niezarejestrowanego odbiornika radiofonicznego lub telewizyjnego kierownik jednostki operatora publicznego, o którym mowa w art. 5 ust. 1, przeprowadzający kontrolę, wydaje decyzję, w której nakazuje rejestrację odbiornika oraz ustala opłatę za używanie niezarejestrowanego odbiornika radiofonicznego lub telewizyjnego, o której mowa w art. 5 ust. 3. Od decyzji służy odwołanie do ministra właściwego do spraw łączności, (ust. 6 i 7 art. 7 u.o.a.). Zgodnie z art. 7 ust. 7 u.o.a. właściwy do rozpatrzenia odwołania jest minister właściwy do spraw łączności. Działem administracji rządowej - łączność, zgodnie z treścią § 1 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 17 listopada 2015 r. w sprawie szczegółowego zakresu działania Ministra Infrastruktury i Budownictwa (Dz. U. 2015, poz. 1907) zmienionego rozporządzeniem Prezesa Rady Ministrów z dnia 9 grudnia 2015 r. zmieniającym rozporządzenie w sprawie szczegółowego zakresu działania Ministra Infrastruktury i Budownictwa (Dz. U. 2015, poz. 2094), kieruje Minister Infrastruktury i Budownictwa. W niniejszej sprawie organ kontrolujący (operator publiczny), działając w oparciu o przepisy u.o.a., w toku przeprowadzonej kontroli wypełniania obowiązku rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych w dniu [...] marca 2016 r. - w miejscu prowadzenia przez skarżącą spółkę działalności gospodarczej w lokalu Hotel M. pod adresem K. [...] w G. Z ustaleń organu wynika, że [...] marca 2016 r., przeprowadzona została kontrola wykonania obowiązku rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych w lokalu pod ww. adresem w obecności Dyrektora Hotelu M. B. Protokół został bez zastrzeżeń podpisany przez M. B., dołączono także ofertę internetową oraz załączono oświadczenie Dyrektora Hotelu Pani M. B. z [...] marca 2016 r. Wskazuje w nim, że 2 odbiorniki radiofoniczne i 41 odbiorników telewizyjnych są w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu, a ich uruchomienie nie jest możliwe z powodu wynajęcia przez gości hotelowych, samochody służbowe znajdują się w terenie. W trakcie kontroli ujawniono 44 odbiorniki telewizyjne w pokojach hotelowych i 2 odbiorniki radiofoniczne w samochodach służbowych. Sprawdzono telewizory w trzech pokojach i odbierały. Ustalono, że do odbiorników doprowadzona jest cyfrowa telewizja naziemna. W.w. trzy telewizory uruchomione były przez dyrektora M. B. Na podstawie jej oświadczenia ustalono, że 2 odbiorniki radiofoniczne i 44 odbiorniki telewizyjne są w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu, jak i okres używania: 2 radia w samochodach - trzy miesiące, 44 telewizory - sześć miesięcy. W protokole odnotowano, że: w hotelu M. są 44 pokoje i we wszystkich jest po jednym telewizorze, w tym 8 apartamentów, 13 pokoi studio i 23 pokoje standardowe, a obiekt hotelowy składa się z trzech budynków: M., D., S. Odnosząc się do zarzutów procesowych w zakresie błędnych ustaleń faktycznych, należy stwierdzić, że ustalony przez organ stan faktyczny nie budzi żadnych wątpliwości, bowiem skarżąca w istocie nie podjęła się próby obalenia domniemania płynącego z art. 2 ust. 2 u.o.a. Przeczenie ustalonym faktom opiera wyłącznie na własnym odmiennym twierdzeniu, a w konsekwencji zarzucie braku przesłuchania strony Sąd w całości uznaje za prawidłowe dokonane ustalenia oraz ich ocenę prawną. W szczególności należy podkreślić, że oświadczenie wiedzy dyrektora hotelu zostało sporządzone na druku wypełnionym i podpisanym przez M. B. i tak jak podpisany przez nią, bez zastrzeżeń protokół kontroli, oba dokumenty opatrzone są przez nią pieczątką firmową "DYREKTOR Hotel M.". Ma zatem rację organ odwoławczy, że dowód w postaci protokołu kontroli i oświadczenia wiedzy tej pracownicy, należącej do kadry zarządzającej. W piśmie z 29 lipca 2016r., złożonym w odpowiedzi na wszczęte postępowanie administracyjne -skarżąca wprawdzie wskazuje, że poza obowiązkami M. B. były sprawy administracyjno-gospodarcze i że wróciła dopiero ze zwolnienia lekarskiego, ale twierdzeń tych nawet nie uprawdopodabnia ani zakresem jej obowiązków, ani kopią takiego zwolnienia. Nie złożyła także żadnych dowodów na okoliczność – jak twierdzi - wstrzymania planowanego od marca 2016r. rozmieszczenia odbiorników telewizyjnych w pokojach hotelowych, skoro z kopii doręczonego protokołu wiedziała, że dołączono do niego ofertę internetową. Skarżąca wprawdzie zarzuca, że nie dołączono do doręczonego jej protokołu kontroli ww. oferty, ale z drugiej strony, należy mieć na uwadze, że nie było przeszkód, by sama do tego pisma dołączyła kopię swojej oferty internetowej, na okoliczność, że nieprawdziwe są ustalenia oparte o ofertę dołączoną do protokołu (akta administracyjne nienumerowane) o treści, że "We wszystkich pokojach znajduje się (...) telewizor z dostępem do kanałów satelitarnych, a w niektórych także odtwarzacz DVD". Innymi słowy, ustalenia organu, dokonane w oparciu o wyjaśnienia dyrektora hotelu, nie zostały w żaden sposób obalone, czyli nie zostało obalone domniemanie płynące z art. 2 ust. 2 u.o.a. Ani przy swoich twierdzeniach w piśmie z 29 lipca 2016r., ani w toku całego postepowania administracyjnego, skarżąca spółka, nie wykazała, by Dyrektor Hotelu M. nie posiadała wiedzy i rozeznania, a złożone przez nią oświadczenie, którego także nie odwołała, nie byłoby zgodne z prawdą. W tych okolicznościach, w ocenie Sądu, ustalenia protokołu kontroli oparte przez kontrolujących na oświadczeniu wiedzy jego dyrektora – niewątpliwie uprawnionej do posługiwania się pieczątką firmową – są w pełni wiarygodne. Uwiarygodnia ją dodatkowo dokonana – ale po kontroli, [...] lipca 2016r. pod [...] - rejestracja 44 odbiorników telewizyjnych oraz 2 odbiorników radiofonicznych, który to fakt został już uwzględniony w decyzji organu I instancji. Nadmienić należy, ze skarżąca nie dowodziła, by ww. odbiorniki zakupione były już po kontroli, bądź nie były podłączone do anteny i nie odbierały programu. Wskazać należy, iż zgodnie z zapisami § 2 i § 3 rozporządzenia Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych, rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych, dokonuje operator wyznaczony, na podstawie zgłoszenia podmiotu posiadającego odbiorniki, zwanego dalej "użytkownikiem". Zgłoszenie składa się w terminie 14 dni od dnia wejścia w posiadanie odbiorników. Strona nie przedstawiła żadnych dowodów świadczących o krótszym niż 14 dni okresie używania ujawnionych odbiorników. Tym samym nie budzą wątpliwości, zdaniem Sądu, poczynione przez organ ustalenia w toku dwuinstancyjnego postępowania administracyjnego, na podstawie materiałów zgromadzonych w toku przeprowadzonej w dniu [...] marca 2016 r., kontroli w Hotelu M. prowadzonym przez skarżącą spółkę, zajmowanym na potrzeby prowadzonej działalności. Kontrola została prawidłowo przeprowadzona w obecności dyrektora tego hotelu, która złożyła kontrolującym oświadczenie wiedzy. Ustalenia kontrolujących zostały przez nią bez zastrzeżeń podpisane w protokole kontroli, jak i odrębnie złożyła własne oświadczenie w przedmiocie ilości odbiorników: 2 szt. radiofonicznych i 41 sztuk telewizyjnych - będących w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu, a pokoje (oprócz tych okazanych) zajęte są przez gości hotelu. Do protokołu podała także okres używania ww. odbiorników. Co istotne na gruncie sprawy niniejszej – zarówno w toku postępowania wyjaśniającego, ale i nawet w odwołaniu skarżąca nie twierdziła i nie dowodziła, by "Dyrektor Hotelu M." kwestionowała podane informacje, jak i poczynione w toku kontroli ustalenia. Oznacza to, że twierdzenia skarżącej są gołosłowne, a wywody mają charakter polemiczny, oderwany od stanu faktycznego. Przyjęcie przez organ I instancji, jak i organ odwoławczy, którego decyzja jest przedmiotem kontroli Sądu, wypełnienia domniemania wynikającego z art. 2 ust. 2 ustawy o opłatach abonamentowych - było w pełni uzasadnione. W podpisanym przez dyrektora hotelu, należącego do skarżącej spółki, protokole kontroli zawarte stwierdzenie, że ww. odbiorniki są w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu, a ponadto zaprotokołowane oświadczenie w zakresie ich wykorzystywania, nie zostało obalone żadnymi wiarygodnymi dowodami w toku postępowania administracyjnego. Wskazać należy, że protokół kontroli zalicza się do tej kategorii dowodów wymienionych w art. 75 § 1 k.p.a. traktujących jako dowód wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Protokół kontroli ma także szczególną moc dowodową stwierdzonych w nim niekwestionowanych faktów. W przedmiotowej sprawie protokół został sporządzony i podpisany bez zastrzeżeń przez obecnego w kontrolowanym lokalu pracownika skarżącego (posługującego się także jego pieczątką prowadzonej działalności) oraz kontrolerów legitymujących się upoważnieniami do wykonywania czynności kontrolnych udzielonymi przez Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej, tj. zgodnie z uprawnieniem wynikającym z § 2 rozporządzenia Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 10 września 2013 r. w sprawie wykonywania obowiązków związanych z opłatami abonamentowymi (Dz. U. poz. 1140). Kontrolę przeprowadzał zatem organ powołany do kontroli wykonywania obowiązku rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych – co pod względem formalnym uzasadnia przyjęcie go za wiarygodny dowód w sprawie. W ocenie Sądu organ prawidłowo ocenił, że podpis pracownika, co więcej przedstawiciela kadry zarządzającej uwiarygodnia poczynione ustalenia: po pierwsze, że brała ona udział w kontroli, a po drugie, że potwierdza dokonane przez kontrolujących ustalenia i ich nie kwestionuje, skoro nie składa zastrzeżeń. Oznacza to, że jednoznaczne i szczegółowe oświadczenie wiedzy w tym zakresie powoduje, iż stanowi ono wiarygodne źródło dowodowe. Należy na marginesie dodać, że z załącznika nr 1 (lp. 17 i lp. 28 pkt 1, 2) rozporządzenia Ministra Gospodarki i Pracy z dnia 19 sierpnia 2004 r. w sprawie obiektów hotelarskich i innych obiektów, w których są świadczone usługi hotelarskie (j.t. Dz. U. z 2006 r., nr 22, poz. 169 ze zm.) wynika nałożony na właściciela hotelu obowiązek posiadania instalacji umożliwiającej odbiór programów radiowych i telewizyjnych w każdym pokoju. Skarżący nie wskazywał także na brak po jego stronie ww. obowiązku. W ocenie Sądu, organ prawidłowo ocenił jako wiarygodne oświadczenie Dyrektora Hotelu M., że odbiorniki telewizyjne w liczbie 41 i radiowe w liczbie 2 sztuk, w dniu kontroli, znajdujące się w nieudostępnionych kontrolującym - w zajętych przez gości hotelowych pokojach, a radiowe w pojazdach poza hotelem, były w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu. Podniesione po kontroli, nawet na etapie skargi zarzuty niezbadania przez organ, czy odbiorniki telewizyjne znajdujące się w pokojach hotelowych odbierały program telewizyjny, są spóźnione. Kontrola obowiązku wypełniania obowiązku opłaty za używanie odbiorników jest bowiem czyniona "na gorąco" – wg stanu na dzień jej przeprowadzania. Dowiedzenie innych okoliczności należało do skarżącej. Zdaniem Sądu, zebrany przez organy materiał dowodowy sprawy jest spójny. Należy wskazać, że przepisy u.o.a. nie wprowadzają wymogu aby w czynnościach kontrolnych uczestniczył podmiot kontrolowany, w postaci osób uprawnionych do jego reprezentacji, ani też by ważność protokołu zależała od podpisu takich osób, względnie osoby przez ten podmiot upoważnionej. W toku kontroli osoby biorące w niej udział składają oświadczenia wiedzy dotyczące przedmiotu kontroli, zatem ustalenia kontroli oparte na oświadczeniu przebywającej w kontrolowanym lokalu dyrektorki hotelu, przy uniemożliwieniu kontrolującym dostępu do pokoi hotelowych, w których zlokalizowane były odbiorniki telewizyjne, w ocenie Sądu, należy uznać za prawidłowe. Tym bardziej, że skarżąca nie podważyła ustaleń organu dokonanych w trakcie tej kontroli. Należy zauważyć, że mając zapewniony czynny udział w postępowaniu administracyjnym miała możliwość przedstawienia przeciwdowodów na okoliczności objęte jej oświadczeniem, zatem niezasadne są zarzuty naruszenia art.6, 7, 8, 9 i 10 k.p.a., a tym bardziej 77, 80 i 86 k.p.a. W zakresie naruszenia art. 77 k.p.a. uznać zatem należy, że nie mają podstaw. W mechanizmie odpowiedzialności za używanie niezarejestrowanego odbiornika radiofonicznego lub telewizyjnego podstawowe znaczenie mają ustalenia dotyczące stanu faktycznego, stwierdzone w toku kontroli. Zasadniczo, bowiem jedynie na tym etapie postępowania strona ma możliwość wpływu na ocenę, czy istotnie w jej przypadku doszło do sytuacji używania niezarejestrowanego odbiornika. To protokół kontroli obrazuje stan faktyczny, który później może być trudny do odtworzenia i jako taki stanowi podstawowy dowód w sprawie. W protokole kontroli utrwala się bowiem przebieg i wyniki kontroli. Sporządzony jest on przez kontrolującego, a w sytuacji, gdy w czynnościach kontrolnych bierze udział przedstawiciel podmiotu kontrolowanego – przedstawia się go do podpisu tej osobie. Organ odwoławczy prawidłowo wyjaśnił stronie w zaskarżonej decyzji, że o ważności kontroli wykonania obowiązku rejestracji odbiorników RTV nie decyduje przeprowadzenie jej w obecności osoby prowadzącej daną działalność gospodarczą, czy też osoby kierującej danym przedsięwzięciem, bowiem kontrola ta nie jest kontrolą działalności gospodarczej. W związku z tym nie jest konieczne, aby brała w niej udział osoba uprawniona do reprezentowania strony albo osoba przez nią upoważniona. Wystarczy, aby w kontroli uczestniczyła osoba posiadająca wiedzę na temat ilości używanych przez stronę odbiorników RTV oraz okresu w jakim były one używane. Skoro, jak wyżej wskazano, Dyrektor Hotelu M. jako osoba obecna uczestniczyła w kontroli i złożyła do protokołu kontroli precyzyjne i wyraźne oświadczenia wiedzy w zakresie niezbędnym do nałożenia przewidzianych przez ustawę o opłatach abonamentowych obowiązków, stosownie do art. 75 § 1 k.p.a. Po drugie, także w orzecznictwie dotyczącym opłat abonamentowych utrwalony jest pogląd, że przepisy ustawy o swobodzie działalności gospodarczej nie mają zastosowania. Jak wskazał organ, w wyroku z dnia 9 kwietnia 2012 r. sygn. akt II GSK 92/12 Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że do kontroli przestrzegania obowiązków wynikających z ustawy o opłatach abonamentowych nie mają zastosowania przepisy ustawy o swobodzie działalności gospodarczej. Naczelny Sąd Administracyjny powołał się w tej mierze na wyrok Trybunału Konstytucyjnego, który w wyroku z 9 września 2004 r. (sygn. akt K 2/03 opubl. OTK-A 2004/8/83), wypowiedział się na temat charakteru tej opłaty. Jak wskazał Trybunał Konstytucyjny - abonament to przymusowe, bezzwrotne świadczenie publicznoprawne, służące realizacji konstytucyjnych zadań państwa. Jest to więc danina publiczna, różna od innych danin wskazanych w art. 217 Konstytucji przez swój celowy charakter, nie stanowiąca dochodów państwa o charakterze stricte budżetowym. Zrazem abonament mając charakter publicznoprawny i będąc dochodem publicznym, podlega w zasadzie wyłączności władzy ustawodawczej w kształtowaniu dochodów i wydatków państwa. Z drugiej strony abonament jest rodzajem daniny publicznej niebędącej podatkiem, a jedynie "zbliżonej do podatku". Nie jest on opłatą w klasycznej postaci, lecz ma charakter daniny publicznej związanej z możliwością korzystania z publicznych mediów i stanowi dochód publiczny pozabudżetowy, przeznaczony na finansowanie misji publicznej. Ponadto, jak wskazał NSA, dodatkowym argumentem świadczącym, że do kontroli przestrzegania obowiązków wynikających z ustawy o opłatach abonamentowych nie mają zastosowania przepisy ustawy o swobodzie działalności gospodarczej jest treść ustawy z 19 grudnia 2008 r. o zmianie ustawy o swobodzie działalności gospodarczej oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2009 r. Nr 18, poz. 97; dalej: ustawa o zmianie), która m.in. wprowadziła obowiązek uprzedzania przedsiębiorcy o zamiarze dokonania kontroli ( art. 79 ust. 1 ustawy o działalności gospodarczej). W art. 2-63 tej ustawy dokonano zmian w 62 ustawach regulujących określone rodzaje działalności gospodarczej. W 52 ustawach zawarto przepisy nakazujące wprost stosowanie rozdziału 5 u.s.d.g., zatytułowanego "Kontrola działalności gospodarczej przedsiębiorcy", w przypadku poszczególnych rodzajów kontroli. Świadczy to o kompleksowym charakterze tej regulacji. Pośród wymienionych w ustawie o zmianie ustaw, w których wprowadzono obowiązek dokonywania kontroli zgodnie z rozdziałem 5 u.s.d.g. nie wymieniono ustawy o opłatach abonamentowych. Należy więc uznać, że nie było zamiarem ustawodawcy, aby kontrola rejestracji odbiorników, nawet użytkowanych w działalności gospodarczej odbywała się w trybie ustawy o swobodzie działalności gospodarczej. Wskazać także należy, że obowiązek zarejestrowania odbiorników telewizyjnych i radiowych oraz uiszczenia za nie opłaty, wynika z ustawy o opłatach abonamentowych i dotyczy zarówno osób fizycznych posiadających odbiorniki w gospodarstwach domowych, jak i przedsiębiorców. Unormowania zawarte w w/w ustawie, w szczególności art. 7, nie dotyczą zatem kontroli działalności gospodarczej, a kontroli używania odbiorników i tym samym powołane w skardze przepisy ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej nie mają do niej zastosowania. Podstawą prowadzenia kontroli wykonania obowiązku rejestracji odbiorników RTV jest art. 7 u.o.a. Powołane wyżej przepisy nie regulują w sposób kompleksowy zasad i trybu przeprowadzania kontroli tego rodzaju, co nie oznacza, że w zakresie nieuregulowanym winny być stosowane przepisy ustawy o swobodzie działalności gospodarczej. Przyjęcie takiego rozwiązania bezpodstawnie różnicowałoby sytuację prawną osób używających niezarejestrowanych odbiorników RTV w zależności od tego, czy prowadzą działalność gospodarczą, czy też nie, a jednocześnie uniemożliwiałoby sprawdzenie, czy określony podmiot respektuje swoje obowiązki ustawowe. Należy także podnieść, że kontrola realizacji obowiązków ciążących na podmiotach prowadzących działalność gospodarczą, ze swej istoty nie jest poprzedzona czynnościami podejmowanymi przez organ administracji publicznej już w toku postępowania. W przeciwnym razie nie byłoby wręcz możliwe sprawdzenie, czy taki podmiot w zwykłych warunkach, bez zapowiedzianej kontroli, respektuje wymogi np. z zakresu bezpieczeństwa i higieny pracy, ochrony przeciwpożarowej czy w sprawach do tej podobnych. Należy uznać, że organy w toku postępowania wyczerpująco zbadały wszystkie istotne okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą oraz przeprowadziły dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej (art. 7 i art. 77 k.p.a.), oparły swoje rozstrzygnięcia na materiale dowodowym prawidłowo zebranym w toku kontroli, dokonując jego wszechstronnej oceny oraz uzasadniły swoje stanowisko wyrażone w spornych decyzjach, w sposób wymagany przez normę prawa zawartą w przepisie art. 107 § 3 k.p.a. Pojęcie "używanie" objęte jest domniemaniem zakładającym, że w sytuacji, gdy odbiornik znajduje się w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu, to jest on używany przez jego posiadacza. Sąd nie stwierdził zatem naruszenia przez organy administracji przepisów prawa materialnego, w tym podnoszonego w skardze art. 2 u.o.a. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę jako bezzasadną.