VI SA/Wa 2/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Halina Emilia Święcicka Sędziowie Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka (spr.) Sędzia WSA Grażyna Śliwińska Protokolant Monika Staniszewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 marca 2009 r. sprawy ze skargi S. P. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] października 2008 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską oddala skargę Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] października 2008 r., działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 268a k.p.a., art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust.1 pkt 6 i art. 15 ust. 1 pkt 2-4 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (tekst jednolity Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania S. P. od decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] sierpnia 2008 r. cofającej pozwolenie na broń palną myśliwską, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Do wydania powyższych decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym: Komendant Wojewódzki Policji w [...] w dniu [...] listopada 2007 r. wszczął postępowanie administracyjne w sprawie cofnięcia S. P. (dalej jako skarżący) pozwolenia na broń palną myśliwska, ze względu na uzyskaną informację o karalności strony za przestępstwo z art. 178a § 1 k.k. i art. 244 § 1 k.k. rgan ustalił, że Sąd Rejonowy w [...] prawomocnym wyrokiem z [...] listopada 2004 r. sygn. akt [...] uznał skarżącego winnym popełnienia czynu z art. 178a § 1 k.k. (prowadzenie pojazdu w stanie nietrzeźwości - przestępstwo przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji) i za to wymierzył mu karę 1 roku pozbawienia wolności (której wykonanie warunkowo zawiesił na okres 2 lat próby) oraz grzywnę, a także orzekł środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym na okres 3 lat. Ponadto Komendant Wojewódzki Policji w [...] ustalił, że Sąd Rejonowy w [...] prawomocnym wyrokiem z dnia [...] grudnia 2005 r. sygn. akt [...] uznał S. P. winnym popełnienia czynu z art. 244 § 1 k.k. (przestępstwa łamania zakazów orzeczonych przez sąd w ramach środka karnego) i skazał go na karę 5 miesięcy pozbawienia wolności, której wykonanie warunkowo zawieszono na okres 2 lat próby. W tej sytuacji organ I instancji uznał, iż fakt skazania strony prawomocnymi wyrokami sądów w pełni pozwala na zakwalifikowanie jej do kategorii osób co do których istnieje obawa, że mogą użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego i decyzją z [...] sierpnia 2008 r. Komendant Wojewódzki Policji w [...] cofnął skarżącemu pozwolenie na broń palną myśliwską, przyjmując jako podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji. Jako drugi powód cofnięcia pozwolenia organ przyjął brak zdolności fizycznej i psychicznej do dysponowania bronią w myśl art. 15 ustawy o broni i amunicji, co wypełnia przesłankę, o której mowa w art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 2-4 tej ustawy. Brak zdolności fizycznej i psychicznej do dysponowania bronią w myśl art. 15 ustawy o broni i amunicji wynikał z orzeczenia lekarskiego wydanego w trybie odwoławczym przez lekarza M. R. w dniu [...] maja 2008 r. o nr [...] Powodem wniesienia odwołania przez organ Policji od przedstawionego przez stronę orzeczenia lekarskiego nr [...] było pominięcie faktu, iż skarżący leczył się psychiatrycznie (k.36 akt - karta leczenia szpitalnego). W toku tego postępowania organ postanowieniem z [...] sierpnia 2008 r. oddalił wniosek dowodowy strony o dokonanie weryfikacji wydanego w trybie odwoławczym orzeczenia lekarskiego. S. P. wniósł w ustawowym terminie odwołanie do Komendanta Głównego Policji zarzucając brak podstaw prawnych do cofnięcia pozwolenia na broń. W ocenie skarżącego orzeczenie lekarskie nr [...] jest sprzeczne z wydanym w I instancji pozytywnym orzeczeniem lekarskim i nie posiada żadnego uzasadnienia dla tak przyjętego stanowiska przez lekarza orzecznika w II instancji. Skarżący podnosił, iż nie ma związku przyczynowego pomiędzy tym czynem, za który został skazany, a zaliczeniem go do osób, którym należy cofnąć pozwolenie na broń. Stwierdził, że wieloletnia pozytywna postawa skarżącego jako posiadacza pozwolenia na broń oraz myśliwego (o czym świadczy pozytywna opinia z macierzystego koła łowieckiego) uzasadnia przypuszczenie, że nadal będzie on przestrzegał porządku prawnego, a w szczególności nie użyje posiadanej broni palnej w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Podkreślił także, iż organ I instancji bezzasadnie powołał się w zaskarżonej decyzji na fakt skazania za czyn z art. 244 k.k., gdyż w jego ocenie skazanie to uległo już zatarciu. Ponadto strona zarzuciła organowi nieuwzględnienie pozytywnej opinii uzyskanej z Koła Łowieckiego. Jednoczesne interwencje strony u Wojewody [...] w sprawie przeprowadzonego badania nie przyniosły zamierzonego rezultatu. W piśmie z [...] września 2008 r. Wojewoda poinformował, że nie jest uprawniony do podważania wyników tych badań ( k. 165 akt). Komendant Główny Policji, po przeprowadzeniu postępowania i zapoznaniu się ze zgromadzonym materiałem dowodowym oraz z odwołaniem, stwierdził, że odwołanie nie zasługuje na uwzględnienie. Zdaniem organu II instancji nie można zgodzić się z zawartym w odwołaniu stanowiskiem strony, że w sprawie dokonano błędnej interpretacji przepisów ustawy o broni i amunicji, tj. art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6, bowiem bezsprzecznym jest fakt skazania za czyny z art. 178a § 1 k.k. i art. 244 k.k. W ocenie organu zebrany materiał dowodowy świadczy, że skarżącego można zaliczyć do osób wzbudzających uzasadnioną obawę, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego. Organy Policji ustalając tę okoliczność wzięły pod uwagę wysoki stopień szkodliwości przestępstwa z art. 178a § 1 k.k. (w jego wyniku traci życie lub staje się inwalidami tysiące osób) oraz nagminność (stanowi ono bowiem plagę społeczną), jego ewentualne następstwa (zagrożenie także dla życia, zdrowia i mienia nie tylko sprawcy, ale także innych uczestników ruchu drogowego), umyślność czynu sprawca świadomie godzi się na popełnienie przestępstwa, a także na ewentualne jego skutki, np. śmierć lub kalectwo ludzi lub uszkodzenie mienia. W przedmiotowej sprawie obawa, o której mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji wynika z faktu, iż strona popełniła właśnie taki czyn, przy czym stosownie do art. 115 § 16 k.k. stan nietrzeźwości zachodzi, gdy stężenie alkoholu we krwi przekracza 0,5 promila lub 0,25 mg/1dm3 w wydychanym powietrzu lub prowadzi do stężenia, przekraczającego te wartości, zaś strona przekroczyła ten próg kilkakrotnie. W konsekwencji organ dochodzi do wniosku, że skarżący utracił wiarygodność co do zgodnego z prawem posiadania i używania broni w rozumieniu dyspozycji art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Strona, decydując się na kierowanie samochodem w stanie nietrzeźwości, wykazała się nieodpowiedzialnością i brakiem wyobraźni, bowiem narażała na uszczerbek nie tylko swoje życie, zdrowie i mienie, ale także innych uczestników ruchu drogowego, zagrażając w ten sposób - pośrednio - także tym dobrom chronionym prawem. Zatem jej czyn pozwala uznać, iż także w zakresie zgodnego z prawem posiadania i używania broni nie daje wystarczającej rękojmi, aby pozwolenie na broń jej zachować. W ocenie tej utwierdził organ odwoławczy fakt, że S. P., po skazaniu prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w [...] z dnia [...] lipca 2004 r. za czyn z art. 178a § 1 k.k., kolejny raz dopuścił się naruszenia porządku prawnego, popełniając czyn z art. 244 § 1 k.k. (przestępstwo łamania zakazów orzeczonych przez sąd w ramach środka karnego - wymierzone przeciwko wymiarowi sprawiedliwości) - co potwierdza prawomocny wyrok Sądu Rejonowego w [...] z dnia [...] grudnia 2005 r. Ustosunkowując się do zarzutu zatarcia skazania organ wskazał, iż zgodnie z dyspozycją art. 108 k.k. żadne z wymienionych skazań nie uległo zatarciu. Przepis ten stanowi, iż jeżeli sprawcę skazano za dwa lub więcej nie pozostających w zbiegu przestępstw, jak również jeżeli skazany po rozpoczęciu, lecz przed upływem, okresu wymaganego do zatarcia skazania ponownie popełnił przestępstwo dopuszczalne jest tylko jednoczesne zatarcie wszystkich skazań. Skoro Sąd Rejonowy w [...] prawomocnym postanowieniem z dnia [...] października 2007 r.. sygn. akt [...] na podstawie art. 152 k.k. w w zw. z art. 69 § 1 i 2 k.k. oraz 70 § 1 pkt 1 k.k. postanowił zawiesić wobec S. P. wykonanie kary 1 roku pozbawienia wolności na okres 2 lat próby, zatem skazanie to, z uwagi na dyspozycję art. 70 § 1 k.k. i art. 76 § 1 k.k., ulegnie zatarciu w kwietniu 2010 r. czyli z upływem 6 miesięcy od zakończenia okresu próby. Niezależne od tego organ wyjaśnił, iż, wbrew stanowisku pełnomocnika strony, zatarcie skazania nie stanowi przeszkody do ustalenia w trybie art. 75 k.p.a., że osoba posiadająca pozwolenie na broń popełniła czyn, który sam w sobie lub w powiązaniu z innymi okolicznościami rodzi obawę, że osoba ta użyje broni w celach sprzecznych z interesem porządku publicznego (vide: np. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 13 maja 2005 r., sygn. akt VI SA/Wa 1879/04, Lex nr 168056 oraz wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 6 września 2002 r. r. sygn. akt III SA 377/01, Lex nr 126796). Powyższe ustalenia organu I instancji co do karalności strony za wyżej wymienione przestępstwa dają podstawę do przyjęcia, że cechy charakteru p. S. P. oraz jego stosunek do porządku prawnego stwarzają uzasadnioną obawę, że może on użyć broni palnej w sposób, o którym mowa wart. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Sąd bowiem, warunkowo zawieszając stronie wykonanie kary za czyn z art. 178a § 1 k.k., wyraził prognozę kryminalistyczną, iż w przyszłości nie dopuści się ona przestępstw. Prognoza ta nie sprawdziła się bowiem strona została skazana prawomocnym wyrokiem za popełnienie kolejnego czynu zabronionego. Na ocenę organów Policji nie może mieć więc wpływu pozytywna opinia z macierzystego koła łowieckiego. Z opinii tej wynika, że S. P. w środowisku myśliwych ma dobra opinię, niemniej jednak nie eliminuje ona powyższych faktów, które rodzą uzasadnioną obawę, o której mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Odnosząc się do kwestii negatywnego orzeczenia lekarskiego organ stwierdził, że takie orzeczenie jednoznacznie uniemożliwia dalsze posiadanie pozwolenia na broń palną, a tym samym organy Policji, zgodnie z dyspozycją przywołanego przepisu, są obowiązane do cofnięcia stronie pozwolenia. Ustawodawca wymaga bowiem, aby tak orzeczenie lekarskie, jak i psychologiczne potwierdzały zdolność do dysponowania bronią palną. Zarówno przepisy prawa materialnego, jak i prawa procesowego nie przewidują możliwości wzruszania tego rodzaju ostatecznych orzeczeń, a ich treść determinuje organy Policji w sposobie rozstrzygnięcia sprawy. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie S. P. wniósł o uchylenie decyzji Komendanta Głównego Policji oraz decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] zarzucając; 1. wadliwą wykładnię prawa materialnego w - art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z 21 maja 1999 r. o broni i amunicji poprzez nieuzasadnione przyjęcie, iż popełnienie przestępstwa opisanego w art. 178a k.k. ustala, z mocy ustawy cytowanej, iż skarżący jest osobą, która może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, wobec której zastosowany winien być automatyzm prawny cofnięcia pozwolenia na posiadanie myśliwskiej broni palnej (jak w art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji), 2. dokonanie dowolnej oceny stanu zdrowia psychicznego S. P. poprzez uznanie orzeczenia lekarza M. R. z [...] maja 2008 r. za orzeczenie również psychologiczno-psychiatryczne, mimo braku uzasadnienia tego orzeczenia, 3. wadliwą wykładnię prawa formalnego w postaci dyspozycji § 8 ust. 9 rozporządzenia Ministra Zdrowia z 7 września 2000 r. w sprawie badań lekarskich i psychologicznych osób ubiegających się lub posiadających pozwolenie na broń poprzez przyjęcie, iż orzeczenie lekarskie wydane w trybie odwołania jako ostateczne nie podlega kontroli i wywołuje automatyzm prawny nakazujący podjęcie decyzji przewidzianej wart. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 3 ustawy z 21 maja 1999 r. o broni i amunicji cofającej S. P. pozwolenie na posiadanie myśliwskiej broni palnej. W uzasadnieniu skarżący podniósł, iż organy Policji nie odniosły się do dowodów dla skarżącego pozytywnych czyli; - orzeczenia psychologicznego W. B. (k. 59), - orzeczenia psychologicznego R. A. (k. 67), - orzeczenie lekarskiego B. K. (k. 60), - opinii środowiskowej KRP [...] (k. 34). Odnośnie do wadliwej wykładni prawa materialnego skarżący wskazał, że zapis art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z o broni i amunicji ma charakter otwarty, ale tylko do przecinka po zwrocie "porządku publicznego", a przed słowami "w szczególności". Za tą wykładnią przemawia zarówno semantyczna konstrukcja omawianego przepisu, jak i założenie, iż ustawodawca oddaje do dyspozycji przepis zrozumiały i interpretacyjnie prosty. Zdaniem skarżącego nie ma natomiast argumentów przemawiających za tezą, iż orzeczenie lekarskie wydane w trybie odwoławczym nie może być skontrolowane (np. w drodze powołania biegłych). Orzeczenie, o którym mowa w § 8 ust 9 rozporządzenia Ministra Zdrowia winno być uznane za decyzję, strona poddana badaniu winna dysponować pełnią praw i obowiązków charakterystycznych dla postępowania administracyjnego (również w zakresie inicjatyw dowodowych jak i środków zaskarżenia). Ponadto orzeczenia wydane w trybie ww. rozporządzenia winny być kontrolowane poprzez system skargowy (odwoławczy) w postępowaniu administracyjnym, a nie poprzez procedury wskazane w § 9 rozporządzenia Ministra Zdrowia. Zapis § 9 rozporządzenia tworzy fikcję prawną pozbawioną reguł proceduralnych i sankcji wobec Wojewody. W odpowiedzi na skargę, organ wniósł o jej oddalenie. Przytoczył argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonych decyzji, a odnosząc się do zarzutów sformułowanych w skardze uznał je za nieuzasadnione. Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny, zważył co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego artykułu, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne sprawują więc kontrolę aktów i czynności z zakresu administracji publicznej pod względem ich zgodności z prawem materialnym i procesowym. Ponadto, zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 dalej jako p.p.s.a.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi i powołaną podstawą prawną. Badając zaskarżoną decyzję pod tym kątem Sąd uznał, że skarga nie jest zasada. Stosownie do art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji pozwolenie na broń cofa się jeśli osoba, której pozwolenie wydano należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2-6 ustawy. Z kolei art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy stanowi, iż pozwolenia na broń nie wydaje się osobom, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Należy podkreślić, iż organy uprawnione do wydawania pozwoleń na broń muszą brać pod uwagę nie tylko subiektywnie pojmowany interes konkretnego obywatela, ale także mieć wzgląd na interes bezpieczeństwa i porządku publicznego. W związku z tym istnieje konieczność ścisłej reglamentacji pozwoleń na broń poprzez wydawanie ich tylko w sytuacjach uznanych za szczególne oraz cofanie takich pozwoleń w sytuacjach, gdy powyższy interes jest zagrożony. Niezależnie od powyższego trzeba zauważyć, że ocena czy w konkretnym przypadku takie szczególne obawy występują i czy są one uzasadnione należy do organów Policji zaś rolą Sądu jest kontrola czy ocena ta nie nosi cech dowolności oraz czy przy wydawaniu decyzji nie zostały naruszone przepisy prawa. W rozpoznawanej sprawie nie można dopatrzyć się przekroczenia tych granic. Zdaniem Sądu organy Policji właściwie zastosowały przepisy prawa materialnego oraz prawidłowo oceniły całokształt zgromadzonego materiału dowodowego. Podzielając ustalony w sprawie stan faktyczny stwierdzić należy, że chybione są argumenty skarżącego odnośnie naruszenia przez organy Policji ustawy o broni i amunicji. Bezsporna w sprawie była okoliczność, że Sąd Rejonowy w [...] prawomocnym wyrokiem z [...] listopada 2004 r. sygn. akt [...] uznał skarżącego winnym popełnienia czynu z art. 178a § 1 k.k. (prowadzenie pojazdu w stanie nietrzeźwości - przestępstwo przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji) i za to wymierzył mu karę 1 roku pozbawienia wolności (której wykonanie warunkowo zawiesił na okres 2 lat próby) oraz grzywnę, a także orzekł środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym na okres 3 lat. oraz że Sąd Rejonowy w [...] prawomocnym wyrokiem z dnia [...] grudnia 2005 r. sygn. akt [...] uznał S. P. winnym popełnienia czynu z art. 244 § 1 k.k. (przestępstwa łamania zakazów orzeczonych przez sąd w ramach środka karnego) i skazał go na karę 5 miesięcy pozbawienia wolności, której wykonanie warunkowo zawieszono na okres 2 lat próby. Co prawda wyżej opisane przestępstwa nie są zaliczane przez kodeks karny do przestępstw przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu wyszczególnionych w przepisie art. 15 ust1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji niemniej jednak okoliczności te (fakt popełnienie przestępstw) co do zasady świadczą na niekorzyść skarżącego. Niewątpliwie należy przyznać racje organowi w przypadku zatarcia skazania organ nie może się powoływać na fakt skazania strony wyrokiem sądowym. Jednakże, z drugiej strony, zatarcie skazania nie stanowi przeszkody do ustalenia w trybie art. 75 k.p.a., że osoba posiadająca pozwolenie na broń popełniła czyn, który sam w sobie lub w powiązaniu z innymi okolicznościami rodzi obawę, że osoba ta użyje broni w celach sprzecznych z interesem porządku publicznego. Zatarcie skazania pozwala wprawdzie daną osobę uznać za niekaraną, jednakże przy ocenie osobowości kandydata do posiadania broni ważny jest nie tyle fakt ukarania bądź nieukarania, ale dotychczasowe życie i sposób postępowania tej osoby. Fakt uprzednio popełnionego przestępstwa i prawomocnego skazania nie jest obojętny w tej sferze stosunków społecznych, w których znaczenie ma nie tylko ocena prawna, lecz także ocena etyczno-moralna danej osoby ( por. wyrok WSA z dnia 13 maja 2005 r. , sygn. akt VI SA/Wa 1879/04, Lex nr 168056). Jednakże w ocenie Sądu, skarżący skutecznie nie podważył stanowiska organów Policji, iż skazanie ulegnie zatarciu dopiero w 2010 r. Dlatego też zarzut ten jest bezzasadny. Wypada zaznaczyć, iż w sprawie nie ulega wątpliwości fakt prowadzenia przez skarżącego pojazdu w stanie nietrzeźwości. Wynika on także z treści wyroku skazującego stronę za naruszenie sądowego zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych. W ocenie Sądu strona popełniając tego rodzaju czyn stwarzała zagrożenie dla zdrowia lub życia nie tylko własnego, ale także innych uczestników ruchu drogowego, zatem pośrednio godziła w dobra, które niewątpliwie podlegają wprost ochronie prawnej w rozdziale XIX Kodeksu karnego, tj. życia i zdrowia. Wbrew twierdzeniom skarżącego katalog przestępstw opisanych w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji nie jest zamknięty, także popełnienie innego, nie wymienionego w nim przestępstwa, może skutkować cofnięciem pozwolenia na broń na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 2 tej ustawy. Trafne jest zatem stanowisko organu, że dopuszczenie się przez skarżącego popełnienia innych przestępstw, które nie uległy zatarciu, rodzi uzasadnioną obawę, że skarżący może skorzystać z posiadanej broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego Zauważyć też należy, że ustawodawca nie związał faktu skazania lub oskarżenia o przestępstwo z warunkiem użycia do jego popełnienia broni palnej. Nie stanowi zatem przeszkody do cofnięcia pozwolenia na broń okoliczność, iż czyny te nie miały żadnego związku z posiadaną bronią palną myśliwską. Powyższa konstatacja znajduje potwierdzenie w orzecznictwie, gdzie Naczelny Sąd Administracyjny stanął na stanowisku, że "nie może być realniej zarysowana obawa, że posiadacz broni palnej użyje tej broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, niż skazujący wyrok sądowy i to niezależnie od wymiaru kary" (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 stycznia 2003 r., III SA 1173/01) Nieobojętna dla oceny organu jest okoliczność, że broń jest towarem szczególnie reglamentowanym przez to, że dostęp do jej posiadania ograniczony jest przepisami ustawy o broni i amunicji. Nie może bowiem stwarzać zagrożenia dla osób trzecich, a zagrożenie takie niewątpliwie występuje w przypadku posługiwania się bronią przez osobę, która ma nad nią ograniczoną kontrolę. Taką ograniczoną kontrolę miał nad swoim zachowaniem skarżący, decydując o kierowaniu pojazdem w stanie nietrzeźwości. Trzeba bowiem pamiętać, że pojazd mechaniczny w rękach osoby o zaburzonych, na skutek nietrzeźwości, właściwościach psychomotorycznych może niekiedy okazać się groźniejszym narzędziem przestępczym niż broń palna. Niewątpliwie trzeba podzielić stanowisko organów Policji, że skarżący wykazał lekceważący stosunek do prawa, zaś od osób posiadających uprawnienie do posiadania broni należy oczekiwać poszanowania prawa i nieposzlakowanej opinii. Fakt naruszenia przez skarżącego porządku prawnego, skutkujący prawomocnymi orzeczeniami sądu karnego uzasadnia ocenę, iż nie powinien on posiadać pozwolenia na broń. W związku z tym organ był zobligowany do wydania decyzji cofającej zezwolenie na posiadanie broni palnej myśliwskiej. Odnosząc się do zarzutów strony dotyczących orzeczenia lekarskiego wydanego w trybie odwoławczym stwierdzić należy, że nie zasługują one na uwzględnienie. W orzecznictwie sądów administracyjnych panuje ugruntowany pogląd, że "ostateczne orzeczenia lekarskie wydawane w trybie § 8 rozporządzenia z dnia 7 września 2000 r. w sprawie badań lekarskich i psychologicznych osób ubiegających się lub posiadających pozwolenie na broń (Dz. U. Nr 79, poz. 898 ze zm.) nie podlegają weryfikacji przez organy Policji w prowadzonych przez nie postępowaniach o wydanie lub cofnięcie pozwolenia na broń. Związanie organów Policji ostatecznym orzeczeniem lekarskim i psychologicznym wydanym na podstawie art. 8 cyt. rozporządzenia wyklucza zatem możliwość przeprowadzenia w postępowaniu o wydanie lub cofnięcie pozwolenia na broń dowodu z opinii biegłego na okoliczności objęte treścią tych orzeczeń" (por. wyrok NSA z 17 marca 2005 r. sygn. akt OSK 1273/04, Lex nr 189224). Również w glosie aprobującej ten pogląd Z. Kmieciak wskazał, iż "wykładnia logiczno-językowa § 8 rozporządzenia [z 2000 r. w sprawie badań lekarskich i psychologicznych osób ubiegających się lub posiadających pozwolenie na broń] prowadzi bezsprzecznie do wniosku, że atrybut "ostateczności" orzeczenia zapadłego w trybie odwoławczym powiązano z jego niepodważalnością. Takie orzeczenie nie może zatem być utożsamiane z opinią biegłego, podlegającą przecież ocenie organu prowadzącego postępowanie administracyjne, lecz rozstrzygnięciem cząstkowym sprawy ważącym na jej ostatecznym wyniku. W postępowaniu o wydanie lub cofnięcie pozwolenia na broń przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego w zakresie okoliczności objętych treścią zapadłych orzeczeń [lekarskich i psychologicznych] jest wykluczone". (Przegląd Prawa Publicznego 2007/5/96). Zgodnie z wyrokiem WSA w Warszawie z 13 lutego 2007 r., sygn. akt VI SA/Wa 2132/06 " związanie organów Policji ostatecznym orzeczeniem lekarskim i psychologicznym wydanym na podstawie § 8 rozporządzenia z dnia 7 września 2000 r. w sprawie badań lekarskich i psychologicznych osób ubiegających się lub posiadających pozwolenie na broń (Dz. U. Nr 79, poz. 898 ze zm.) wyklucza możliwość przeprowadzenia w postępowaniu o wydanie lub cofnięcie pozwolenia na broń dowodu z opinii biegłego na okoliczności objęte treścią tych orzeczeń. "(Lex nr 317511). W świetle powyższych orzeczeń brak jest podstaw do uwzględnienia zarzutów strony skarżącej odnośnie niewyjaśnienia przez organy Policji stanu faktycznego sprawy w tym m.in. zaniechania przeprowadzenia postępowania dowodowego na okoliczność prawidłowości przeprowadzenia badań lekarskich w trybie odwoławczym. Zgodnie bowiem z wydanym orzeczeniem lekarskim skarżący nie posiada zdolności fizycznej i psychicznej do dysponowania bronią w myśl art. 15 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji. Bez względu, więc na sposób formułowania przez stronę wniosków dowodowych w rzeczywistości zmierzały one do zakwestionowania okoliczności objętych treścią ostatecznego orzeczenia wydanego przez uprawnioną do tego osobę. Zdaniem Sądu organy obu instancji wyczerpująco zbadały wszystkie okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą oraz przeprowadziły dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej (art. 7 k.p.a. i art. 77 k.p.a.) oraz zasadą pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa (art. 8 k.p.a.). W konsekwencji zaskarżone decyzje znajdują oparcie zarówno w przepisach ustawy o broni i amunicji, jak również pozostają w zgodzie z podstawowym celem ustawy nałożonym przez ustawodawcę, którym jest bezpieczeństwo i porządek publiczny. Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę oddalił jako bezzasadną.