VI SA/Wa 2001/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz Sędziowie Sędzia WSA Izabela Głowacka – Klimas (spr.) Sędzia WSA Andrzej Wieczorek Protokolant sekr. sąd. Jarosław Kielczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 września 2016 r. sprawy ze skarg M. z siedzibą w L. oraz W. G. na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] stycznia 2015 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania o unieważnienie prawa ochronnego na znak towarowy 1. odrzuca skargę W. G.; 2. stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji; 3. zasadza od Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej na rzecz F. z siedzibą w L. kwotę 600 (sześćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Decyzja z dnia [...] stycznia 2015 r. Urząd Patentowy RP działając w trybie postępowania spornego po rozpoznaniu na posiedzeniu w dniu [...] stycznia 2015 r. wniosku [...] im. [...] z siedzibą w [...] o ponowne rozpatrzenie sprawy w przedmiocie umorzenia postępowania decyzją Urzędu Patentowego RP z dnia [...] lipca 2014 r. w sprawie o unieważnienie prawa ochronnego na znak towarowy RUBINSTEIN o nr [...] udzielonego na rzecz [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. i art. 127 § 3 k.p.a. w związku z art. 256 ust. 1 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 roku Prawo własności przemysłowej (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r.; poz. 1410) utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Do wydania przedmiotowej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym: W dniu [...] września 2013 r. do Urzędu Patentowego RP, działającego w trybie postępowania spornego, wpłynął wniosek [...] im. [...] w [...] o unieważnienie prawa ochronnego na znak towarowy Rubinstein o nr [...] udzielonego na rzecz [...] sp. z o.o. z siedzibą w [...]. Sporny znak towarowy od dnia [...] kwietnia 2008 roku służy do oznaczania towarów i usług w klasach: 16, 30, 35, 41 i 43. Wnioskodawca podniósł, że sporne prawo ochronne zostało udzielone z naruszeniem praw osobistych i majątkowych rodziny A. R. i upoważnionych przez nią osób i instytucji do ochrony praw tego nazwiska. Dodatkowo wskazał, że prezes Fundacji W. G. posiada notarialne upoważnienie do dysponowania prawem do nazwiska. Wnioskodawca stwierdził, że uprawniony nie wystąpił do spadkobierców A. R. o wydanie zgody na posługiwanie się nazwiskiem R.. Przytoczył historię i działalność Fundacji A. R. w [...]. W piśmie z dnia [...] marca 2014 r. uprawniony wniósł o oddalenie wniosku i zarzucił, że wnioskodawca nie posiada interesu prawnego w żądaniu wszczęcia postępowania w przedmiotowej sprawie. Podniósł, że wnioskodawca jest uprawnionym ze znaku towarowego RUBINSTEIN PIANO FESTIVAL o nr [...]. Zaprzeczył jakoby uprawniony naruszał prawa osobiste lub majątkowe oraz, że sporny znak towarowy został zgłoszony w złej wierze. Stwierdził, że uprawniony nie potrzebował zgody wnioskodawcy na używanie znaku towarowego RUBINSTEIN. Podniósł, że nazwisko R. nosi i nosiło wiele osób, a prawdopodobnie bardziej znaną osobą o nazwisku R. jest H. R., właścicielka znanej firmy kosmetycznej. Uprawniony uznał, że nie ma podstaw, aby wnioskodawca mógł twierdzić, że tylko dzieci A. R. oraz prezes Fundacji są uprawnieni do dysponowania nazwiskiem R.. Wskazał na znaczenie słowa "rubinstein", które oznacza kamień szlachetny - rubin. W ocenie uprawnionego wnioskodawca nie udowodnił, że uprawniony używa oznaczenia A. R. w prowadzonej przez siebie działalności ani, że doznał szkody majątkowej na skutek używania spornego oznaczenia. Na rozprawie przeprowadzonej w dniu [...] czerwca 2014 r. strony podtrzymały swoje dotychczasowe twierdzenia. Wnioskodawca stwierdził, że interes prawny wynika z upoważnienia otrzymanego od spadkobierców A. R.. Wskazał, że podstawami prawnymi wniosku o unieważnienie spornego prawa ochronnego są: art. 131 ust. 1 pkt 1 p.w.p. i art. 131 ust 2 pkt 1 p.w.p. oraz, że strony są konkurentami w zakresie organizacji wydarzeń kulturalnych a także, iż spadkobiercy A. R. nie wyrażali zgody, aby uprawniony prowadził hotel pod nazwą [...]. W ocenie wnioskodawcy sporny znak towarowy obejmuje ochroną takie towary i usługi, które ze swej natury naruszają powagę osoby A. R. i naruszą jego dobra osobiste. Uprawniony podniósł, że w akcie notarialnym przedłożonym do akt przedmiotowej sprawy zawarte są postanowienia, które nie mają związku ze sprawą. Ponadto zarzucił, że wnioskodawca nie przedłożył żadnych dowodów, z których wynikałoby, że uprawniony używa nazwiska A. R.. Wskazał również, że uprawniony nie używa słowa "rubinstein" w charakterze nazwiska oraz, że działalność uprawnionego nie pokrywa się z celami Fundacji, ponieważ uprawniony nie organizuje żadnych festiwali muzycznych. W piśmie z dnia [...] czerwca 2014 r. wnioskodawca podtrzymał swoje stanowisko, ponadto stwierdził, że stronami postępowania są: [...] im. [...] z siedzibą w [...] oraz W. G.. Zdaniem wnioskodawcy sporny znak towarowy narusza dobra osobiste spadkobierców A. R. w postaci nazwiska, wizerunku i twórczości artystycznej. Wskazał również, że sporny znak towarowy jako konkurencyjny jest przeszkodą w używaniu przez [...] im. [...] znaku towarowego RUBINSTEIN PIANO FESTIVAL o nr [...] w pełnym i zamierzonym pierwotnie zakresie. Poinformował, że sporny znak towarowy został przeciwstawiony znakowi towarowemu o nr [...] w postępowaniu zgłoszeniowym na podstawie art. 132 ust. 2 pkt 2 p.w.p. i dlatego wnioskodawca został zmuszony do ograniczenia wykazu towarów i usług poprzez zawężenie wszystkich usług z klasy 41 do "dotyczących wyłącznie pamięci A. R.". Wskazał, że podstawami prawnymi wniosku są art. 131 ust. 1 pkt 1 i 3 p.w.p. i art. 131 ust. 2 pkt 1 p.w.p. oraz art. 132 ust. 2 pkt 3 p.w.p. Zdaniem wnioskodawcy, uprawniony czerpie bezprawne korzyści z renomy i powszechnej znajomości nazwiska R. oraz wprowadza odbiorców w błąd poprzez błędne skojarzenie z osobą A. R.. Ponadto wnioskodawca stwierdził, że uprawniony prowadzi swoją działalność na krakowskim [...] - miejscu szczególnie odwiedzanym przez osoby pochodzenia żydowskiego z całego świata i sygnując tę działalność oznaczeniem R. czerpie bezprawnie komercyjne korzyści z renomy i powszechnej znajomości nazwiska R., które wynikają z twórczej i artystycznej działalności A. R. i jego spadkobierców. Podniósł, że uprawniony nie posiada żadnych praw do nazwiska R.. Podsumowując stwierdził, że uzyskanie prawa ochronnego na sporny znak towarowy przez podmiot nieposiadający praw do nazwiska R. niewątpliwie przynosi uprawnionemu nienależną korzyść, bowiem wykorzystuje pozytywne skojarzenia, które znak wywołuje u odbiorców i które zwiększają atrakcyjność oraz komercyjny wymiar towarów i usług oznaczanych przedmiotowym oznaczeniem. Podkreślił, że używanie spornego prawa ochronnego jest szkodliwe dla odróżniającego charakteru oznaczenia, ponieważ "rozmywa" charakter odróżniający znaku i go deprecjonuje. Na rozprawie przeprowadzonej w dniu [...] lipca 2014 r. uprawniony podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko oraz podniósł, że wnioskodawca nie posiada interesu prawnego we wszczęciu przedmiotowego postępowania. Wnioskodawca, prawidłowo powiadomiony, nie stawił się na rozprawie. Kolegium Orzekające, w decyzji z dnia [...] lipca 2014 r. orzekło o umorzeniu przedmiotowego postępowania. W uzasadnieniu Kolegium Orzekające stwierdziło, że: Wnioskodawcą wniosku o unieważnienie prawa ochronnego na znak towarowy RUBINSTEIN o nr [...] jest [...] Im. A. R. z siedzibą w [...] (zgodnie z wnioskiem z dnia [...] sierpnia 2013 r.). Co prawda w piśmie z dnia [...] czerwca 2014 r. po stronie wnioskodawcy został wskazany również W. G. (będący jednocześnie prezesem zarządu wnioskodawcy) jednakże nie złożono wniosku o przystąpienie do przedmiotowego postępowania. Nie wskazano również żadnych okoliczności faktycznych i prawnych uzasadniających występowanie ww. osoby w charakterze strony postępowania. Kolegium Orzekające odwołało się do przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, które wąsko statuują możliwość przystąpienia do udziału w toczącym się postępowaniu. Zgodnie z art. 31 § 1 k.p.a. organizacja społeczna może w sprawie dotyczącej innej osoby występować z żądaniem dopuszczenia jej do udziału w postępowaniu. W przedmiotowej sprawie uznać należy, iż W. G. nie ma statusu organizacji społecznej, co oznacza, że w myśl przepisów k.p.a. nie może przystąpić do toczącego się postępowania. W związku z powyższym Kolegium Orzekające uznało w przedmiotowej sprawie za jedynego wnioskodawcę podmiot, który złożył wniosek inicjujący przedmiotowe postępowanie tj. [...] im. [...] w [...]. Organ podkreślił, że wystąpienie z wnioskiem o unieważnienie prawa ochronnego na znak towarowy jest uzależnione od wykazania interesu prawnego wnioskodawcy (art. 164 ustawy Prawo własności przemysłowej). Kolegium Orzekające stwierdziło, że przepisy ustawy Prawo własności przemysłowej nie definiują interesu prawnego i dlatego w postępowaniu spornym dotyczącym unieważnienia prawa ochronnego znajduje zastosowanie art. 28 k.p.a., według którego stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Organ przywołując orzecznictwo sadów administracyjnych wyjaśniła jak należy rozumieć pojecie interesu prawnego. W przedmiotowej sprawie, w ocenie organu, w pierwszej kolejności należało zbadać, czy wnioskodawca posiada interes prawny w żądaniu unieważnienia spornego prawa. Dopiero bowiem po dokonaniu takiej analizy zasadna staje się analiza zarzutów materialno-prawnych podniesionych przez wnioskodawcę, tj. art. 131 ust. 1 pkt 1 i 3, art. 131 ust. 2 pkt 1 i art. 132 ust. 2 pkt 3 p.w.p. ustawy Prawo własności przemysłowej. Wnioskodawca uzasadniając swój interes prawny w złożeniu wniosku o unieważnienie prawa ochronnego na znak towarowy RUBINSTEIN o nr [...] powołał się na okoliczność uzyskanego od spadkobierców A. R. uprawnienia do posługiwania się jego nazwiskiem (akta, k. 163) oraz na naruszenie dóbr osobistych A. R. w postaci nazwiska, wizerunku i twórczości artystycznej. Wnioskodawca wskazał również na art. 20 i 22 Konstytucji RP oraz art. 6 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej i stwierdził, że sporny znak towarowy jako konkurencyjny stoi na przeszkodzie używaniu przez niego znaku RUBINSTEIN PIANO FESTIVAL o nr [...] w pełnym i zamierzonym pierwotnie zakresie. Podkreślił bowiem, że znak towarowy RUBISTEIN o nr [...] został przeciwstawiony znakowi RUBINSTEIN PIANO FESTIVAL w klasach 35 i 41 jako wcześniejszy znak podobny w rozumieniu art. 132 ust. 2 pkt 2 p.w.p. Z tego powodu wnioskodawca był zmuszony do ograniczenia wykazu towarów i usług poprzez zawężenie usługi organizowania i prowadzenia koncertów do organizowania i prowadzenia koncertów planistycznych a także do zawężenia wszystkich usług z klasy 41 do "dotyczących wyłącznie pamięci A. R." (akta, k. 212). W ocenie organu wnioskodawca nie wykazał, aby posiadał aktualny, realny, konkretny i bezpośredni interes prawny w domaganiu się unieważnienia prawa ochronnego na znak towarowy RUBINSTEIN o nr [...]. W ocenie Kolegium konieczność ograniczenia wykazu towarów i usług w postępowaniu zgłoszeniowym, które zostało zakończone przed wszczęciem postępowania spornego (tj. prawo ochronne zostało udzielone w dniu [...] maja 2012 r.) nie świadczy o posiadaniu przez wnioskodawcę interesu prawnego w dacie orzekania. Ocena Interesu prawnego wnioskodawcy jest bowiem dokonywana na dzień orzekania. W przedmiotowej sprawie jest to dzień wydania decyzji kończącej postępowanie w sprawie tj. [...] lipca 2014 r. Ten sposób oceny istnienia interesu prawnego jest zgodny z orzecznictwem sądów administracyjnych, np. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 lutego 2007 r., (sygn. akt SA/Wa 2187/06), w którym sąd stwierdził, że interes prawny "musi rzeczywiście istnieć w dacie stosowania danych norm prawa materialnego". Jak wynika akt przedmiotowej sprawy, wnioskodawca w ww. dacie nie posiadał interesu prawnego w żądaniu unieważnienia spornego prawa. Należy podkreślić, że wnioskodawca nie jest spadkobiercą ani właścicielem dóbr osobistych A. R. w postaci nazwiska, wizerunku i twórczości artystycznej. Z dokumentów przedłożonych przez wnioskodawcą wynika jedynie, że W. G. otrzymał od E. R., córki A. R., pełnomocnictwo notarialne, z którego wynika prawo do reprezentowania wszelkich praw rodziny A. R. na terenie Polski, w szczególności do podejmowania decyzji w sprawie organizowanych imprez artystycznych sygnowanych nazwiskiem R., podejmowania wszelkich decyzji w sprawach artystycznych oraz w sprawach związanych z wizerunkiem A. R.; reprezentowania i występowania przed wszystkimi władzami, sądami, instytucjami, urzędami, w tym urzędami skarbowymi, organami administracji rządowej i samorządowej oraz innymi osobami prawnymi, w szczególności do występowania przed Urzędem Miasta [...] i Urzędem Wojewódzkim w [...]; składania, odbioru i pokwitowania wszelkich dokumentów, pism, podań, umów, wniosków, orzeczeń, postanowień, zażaleń, odwołań, decyzji, skarg, próśb; prowadzenia wszelkich spraw związanych z wymienionymi czynnościami prawnymi i składania wszelkich oświadczeń woli i wiedzy w powyższym zakresie w kraju jaki poza jego granicami; do wykonywania wszystkiego co przy wykonywaniu niniejszego pełnomocnictwa okaże się niezbędne i konieczne (akta, k. 197 - 196). Z powyższego wynika wprost, że pełnomocnictwo zostało udzielone W. G. do podejmowania konkretnych ww. czynności w imieniu i na rzecz rodziny A. R., a nie we własnym imieniu. Pełnomocnictwo to nie zostało udzielone wnioskodawcy tj. [...] im. A. R. w [...]. Jednocześnie należy zauważyć, że w każdym postępowaniu wszczętym na podstawie udzielonego pełnomocnictwa stroną pozostawałaby rodzina A. R. a nie W. G., a tym bardziej wnioskodawca w niniejszym postępowaniu. Nie ma przy tym znaczenia, że W. G. jest jednocześnie prezesem zarządu wnioskodawcy, pozostaje on bowiem osobą fizyczną podczas gdy wnioskodawca jest osobą prawną, reprezentowaną przez osobę fizyczną. Ponadto wnioskodawca tj. [...] im. A. R. wskazał, że sporny znak towarowy jako konkurencyjny stoi na przeszkodzie używaniu przez niego znaku RUBINSTEIN PIANO FESTIVAL o nr [...] w pełnym i zamierzonym pierwotnie zakresie. Jak wskazano powyżej prawo ochronne na ten znak towarowy zostało udzielone przed wszczęciem przedmiotowego postępowania. Ww. okoliczność wskazana przez wnioskodawcę pozostaje więc bez znaczenia dla rozpoznania przedmiotowej sprawy. Z akt przedmiotowej sprawy nie wynika również, aby sporny znak towarowy był konkurencyjnym w stosunku do znaku należącego do wnioskodawcy. Wnioskodawca w toku postępowania podkreślał, że celem jego działalności jest ochrona spuścizny artystycznej A. R.. Wynika to również wprost z załączonego do akt przedmiotowej sprawy odpisu z rejestru przedsiębiorców wnioskodawcy (akta, k. 153 -151). Ponadto jego działalność polega m.in. na organizowaniu koncertów, imprez artystycznych, nagrywaniu i dystrybucji płyt muzycznych, filmów wydawnictw, szerzeniu i popularyzowaniu wiedzy o życiu i twórczości A. R., gromadzenia środków finansowych i materialnych dla krzewienia i promowania kultury muzycznej, zgodnie zaś ze świadectwem ochronnym, należący do wnioskodawcy znak towarowy RUBINSTEIN PIANO FESTIVAL o nr [...] jest przeznaczony do oznaczania następujących usług: impresariat w działalności artystycznej (klasa 35) oraz organizowanie i prowadzenie koncertów pianistycznych, organizowanie i prowadzenie konferencji, organizowanie spektakli i festiwali, organizacja wystaw w dziedzinie kultury lub edukacji - dotyczące wyłącznie pamięci A. R. (w klasie 41). Ww. wykaz usług zawiera się w statutowych celach organizacyjnych Fundacji. Uprawniony zaś na rozprawie przeprowadzonej w dniu [...] czerwca 2014 r. stwierdził, że jego działalność jest działalnością związaną przede wszystkim z działalnością hotelową i nie pokrywa się z celami Fundacji. Ponadto oświadczył, że nie organizuje i nie zamierza organizować żadnych festiwali muzycznych (akta, k. 162). Z odpisu z rejestru przedsiębiorców uprawnionego przedłożonego przez uprawnionego do akt przedmiotowej sprawy również nie wynika, aby zajmował się organizowaniem festiwali, koncertów czy też działalnością związaną z impresariatem. Tożsame wnioski wynikają także z wykazu towaru i usług znaku spornego, który został przeznaczony do oznaczania następujących usług z klas: 35, 41 i 43 tj.: usługi w zakresie zgrupowania towarów spożywczych pozwalające nabywcy wygodnie je wybierać i kupować w punktach sprzedaży detalicznej i hurtowej, informacje handlowe i reklamowe w Internecie, pośrednictwo w zawieraniu umów handlowych na odległość; organizowanie i obsługa konferencji, kongresów, konkursów, wystaw kulturalnych, zjazdów, przyjęć, informacja o imprezach rozrywkowych, wypoczynku, spektakle, nocne kluby, usługi zespołów muzycznych i orkiestr, publikowanie tekstów i książek; usługi barowe, hotele, rezerwowanie noclegów, wynajmowanie sal, restauracje, drink-bary. Wnioskodawca w dniu [...] czerwca 2014 r. przyznał, że działalność gospodarcza przez niego prowadzona ma zupełnie inny zakres od tej prowadzonej przez uprawnionego (akta, k. 163). Z akt przedmiotowej sprawy nie wynika również, aby pomiędzy stronami toczyły się jakiekolwiek postępowania sądowe zainicjowane przez uprawnionego. Mając powyższe na uwadze Organ stwierdził, że wnioskodawca tj. [...] im. A. R. w [...] nie wykazał, aby posiadał w dacie orzekania bezpośredni, konkretny i aktualny interes prawny w żądaniu unieważnienia spornego prawa. Z akt przedmiotowego postępowania nie wynika, aby wnioskodawca legitymował się interesem prawnym w żądaniu wygaśnięcia spornego prawa. Prezentowane przez Kolegium stanowisko jest zgodnie z utrwaloną i jednoznaczną linią orzeczniczą w tym względzie, zgodnie z którą interes prawny powinien być "bezpośredni, konkretny, realny i znajdować potwierdzenie w okolicznościach faktycznych, które uzasadniały zastosowanie normy prawa materialnego." (wyrok NSA z dnia 11 grudnia 2002 r. sygn. akt II SA 4000/01 oraz wyrok NSA z dnia 11 grudnia 2002 r. sygn. akt II SA 3993/01). Jednocześnie należy mieć na uwadze, że interes prawny, o którym stanowi zarówno art. 164 p.w.p., jak i art. 28 k.p.a. jest interesem własnym strony postępowania administracyjnego. Wnioskodawca oprócz samego stwierdzenia o istnieniu stosunku konkurencyjności pomiędzy stronami postępowania nie wykazał istnienia tej okoliczności materiałem dowodowym. W świetle art. 256 ust. 1 p.w.p., do postępowania spornego przed Urzędem Patentowym w sprawach nieuregulowanych w ustawie Prawo własności przemysłowej stosuje się odpowiednio przepisy kodeksu postępowania administracyjnego. W ocenie organu również art. 105 § 1 k.p.a. ma w nim zastosowanie. Pismem z dnia [...] października 2014 r. (data wpływu do UP RP [...] listopada 2014 r.) wnioskodawcy, tj. [...] im. A. R. z siedzibą w [...] oraz W. G. (będący prezesem zarządu ww. fundacji) złożyli wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. We wniosku podniesiono naruszenie art. 7 k.p.a., art. 9 k.p.a., art. 77 § 1 i § 4 k.p.a., art. 80 k.p.a., art. 107 § 1 i § 3 k.p.a. W uzasadnieniu wniosku wskazano między innymi, że w odniesieniu do aspektu ustalenia stron postępowania wnioskodawca stwierdził, że nie tylko organizacja społeczna może przystąpić do toczącego się postępowania. Stąd W. G. przystąpił do przedmiotowego postępowania działając we własnym imieniu i na rzecz spadkobierców A. R. (co potwierdza treść przedłożonego w postępowaniu pełnomocnictwa) i wykazał swój Interes prawny biorąc osobisty udział w postępowaniu, występował jako strona. Wnioskodawca powołał się na art. 9 k.p.a. i stwierdził, że jeżeli UP RP miał wątpliwości w kwestii przystąpienia do postępowania W. G., to organ powinien pouczyć o tym Fundacje lub W. G.. Wnioskodawca zarzucił, że UP RP błędnie uznał, że [...] im. A. R. w [...] nie posiada interesu prawnego w żądaniu unieważnienia prawa ochronnego na sporny znak towarowy o nr [...], ponieważ zakresy ochrony spornego znaku oraz zakres znaku, do którego uprawniony jest wnioskodawca o nr [...] pokrywają się - głównie w zakresie organizowania i obsługi konferencji oraz wystaw kulturalnych. Ponadto wnioskodawca podniósł, że UP RP w decyzji z dnia [...] lipca 2014 r., nie odniósł się do treści pisma z dnia [...] lipca 2014 r., w którym zawarte były dowody potwierdzające, że uprawniony "posługuje się oznaczeniem R. w charakterze nazwiska używając pisowni przez duże R – R., nazywając jeden z apartamentów w prowadzonym przez siebie hotelu imieniem i nazwiskiem pianisty – A. R., czerpiąc tym samym nieuzasadnione korzyści z renomy ww. nazwiska" (akta. k. 256). W dalszej części uzasadnienia wnioskodawca opisał charakter działań uprawnionego zmierzający do skomercjalizowania znaku RUBINSTEIN poprzez skojarzenie z nazwiskiem pianisty A. R.. W tym też kontekście podkreślił, że z wyjaśnień uprawnionego wynika, że słowo RUBINSTEIN to nie nazwisko, bez względu na jego zapis (z użyciem wielkiej pierwszej litery), że jest to słowo nie posiadające znaczenia, że jest to zbitka dwóch słów pochodzących z języka obcego oznaczających słowo kamień i nazwę koloru, czego nie można uznać za prawdziwe. Wnioskodawca negatywnie ocenił działania uprawnionego, które jego zdaniem naruszają także kult po zmarłym A. R.. W piśmie z dnia [...] listopada 2014 r., uprawniony wniósł o oddalenie wniosku o unieważnienie prawa ochronnego na znak towarowy RUBINSTEIN o nr [...] oraz zwrot kosztów postępowania i zastępstwa dla rzecznika patentowego. W uzasadnieniu stwierdził, że W. G. nie wykazał interesu prawnego i w tym postępowaniu pozostaje wyłącznie osobą reprezentującą [...] im. A. R., jak również, że wnioskodawca w tym wniosku nie wskazał na nowe dowody. Uprawniony stwierdził, że zapis znaku umieszczony w treści decyzji powinien być małymi literami, a nie wersalikami. Urząd Patentowy rozpatrując wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy zważył, co następuje: W rozpatrywanej sprawie wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy nie zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżoną decyzją Urzędu Patentowego RP z dnia [...] lipca 2014 r., umorzono postępowanie w przedmiotowej sprawie. W uzasadnieniu decyzji Kolegium Orzekające prawidłowo oceniło kwestię stron przedmiotowego postępowania jak i kwestię interesu prawnego. Organ podtrzymał dotychczasową argumentację podkreślając, że: Dopiero przed ostatnim terminem rozprawy wyznaczonej na dzień [...] lipca 2014 r., w piśmie z dnia [...] czerwca 2014 r. jako wnioskodawcę przedmiotowego wniosku o unieważnienie prawa ochronnego na znak towarowy obok Fundacji wskazano W. G. (akta, k. 214). Jak wynika z akt sprawy Urząd Patentowy nie uwzględnił wniosku o uznanie W. G. jako strony, co wynika jednoznacznie z uzasadnienia zaskarżonej decyzji. Organ wskazał, że to W. G. otrzymał od E. R., córki A. R., pełnomocnictwo notarialne, z którego wynika prawo do reprezentowania wszelkich praw rodziny A. R. na terenie Polski, w szczególności do podejmowania decyzji, w sprawie organizowanych imprez artystycznych sygnowanych nazwiskiem R., podejmowania wszelkich decyzji w sprawach artystycznych oraz w sprawach związanych z wizerunkiem A. R.; reprezentowania i występowania przed wszystkimi władzami, sądami, instytucjami, urzędami, w tym urzędami skarbowymi, organami administracji rządowej i samorządowej oraz innymi osobami prawnymi, w szczególności do występowania przed Urzędem Miasta [...] i Urzędem Wojewódzkim w [...]; składania, odbioru i pokwitowania wszelkich dokumentów, pism, podań, umów, wniosków, orzeczeń, postanowień, zażaleń, odwołań, decyzji, skarg, próśb; prowadzenia wszelkich spraw związanych z wymienionymi czynnościami prawnymi i składania wszelkich oświadczeń woli i wiedzy w powyższym zakresie w kraju jak i poza jego granicami; do wykonywania wszystkiego co przy wykonywaniu niniejszego pełnomocnictwa okaże się niezbędne i konieczne (akta, k. 197 - 196). Zatem z powyższego wynika wprost, że pełnomocnictwo zostało udzielone W. G. do podejmowania konkretnych, ww. czynności w imieniu i na rzecz rodziny A. R., a nie we własnym imieniu. Pełnomocnictwo to nie zostało udzielone wnioskodawcy tj. [...] im. A. R. w [...]. Należy także zauważyć, że w każdym postępowaniu wszczętym na podstawie udzielonego pełnomocnictwa stroną pozostawałaby rodzina A. R., a nie W. G., a tym bardziej wnioskodawca w niniejszym postępowaniu. Tym, samym nie ma znaczenia, że W. G. jest jednocześnie prezesem zarządu wnioskodawcy, pozostaje on bowiem osobą fizyczną podczas gdy wnioskodawca jest osobą prawną, reprezentowaną przez osobę fizyczną. Zatem wydana decyzja Kolegium Orzekającego z dnia [...] lipca 2014 r. została prawidłowo skierowana do wnioskodawcy, a mianowicie [...] im. A. R. w [...]. Z powyższego jednoznacznie wynika, że Urząd Patentowy w toku postępowania nie dopuścił do działania w charakterze strony W. G., dlatego wniosek w zakresie w jakim nie pochodził od strony nie mógł być rozpatrzony merytorycznie. Jednocześnie, należy podkreślić, że w orzecznictwie sądowo - administracyjnym ugruntowany jest pogląd, iż odmawiając przystąpienia podmiotu do toczącego się już postępowania Kolegium Orzekające nie wydaje odrębnego aktu, w którym orzeka czy konkretny podmiot jest stroną czy też nie (jak w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 stycznia 2007 r., sygn. akt VI SA/Wa 1944/06). Na marginesie należy stwierdzić, że niedopuszczenie W. G. do udziału w niniejszym postępowaniu w charakterze strony nie zamyka mu automatycznie możliwości dalszego działania. W. G. może, bowiem wystąpić z odrębnym wnioskiem o unieważnienie spornego prawa wyłącznego na znak towarowy oraz działać w tej sprawie we własnym imieniu. W odniesieniu do analizy uzasadnienia interesu prawnego wnioskodawcy, tj. [...] im. A. R. z siedzibą w [...], Kolegium Orzekające ustaliło, że podniesione argumenty nie wypełniają przesłanek warunkujących uznanie interesu prawnego w przedmiotowej sprawie o unieważnienie. Jednocześnie należy podkreślić, że Kolegium Orzekające oceniając interes prawny wnioskodawcy odwołało się do ustalonego w doktrynie i orzecznictwie stanowiska. Jak wynika z treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji UP RP, o interesie prawnym wnioskodawcy nie może przesądzać fakt, iż wnioskodawca powołał się na prawo, które jak wynika z akt znaku towarowego RUBINSTEIN PIANO FESTIVAL o nr [...] wnioskodawca uzyskał w dniu [...] maja 2012 roku, a więc jeszcze przed datą wszczęcia niniejszego postępowania (w dniu [...] września 2013 r.). Także powołana przez wnioskodawcę konieczność ograniczenia wykazu towarów i usług w postępowaniu zgłoszeniowym znaku RUBINSTEIN PIANO FESTIVAL o nr [...], które zostało zakończone przed wszczęciem postępowania spornego (tj. prawo ochronne zostało udzielone w dniu [...] maja 2012r.) nie świadczy o posiadaniu przez wnioskodawcę interesu prawnego w dacie orzekania. Wnioskodawca nie wykazał, iż w dacie stosowania normy prawnej sporne prawo stanowiło przeszkodę w udzieleniu ochrony na zgłoszony przez wnioskodawcę znak towarowy, skoro zakończone postępowanie o udzielenie ochrony nastąpiło przed datą wszczęcia postępowania spornego. Nie został zatem spełniony warunek aktualności interesu prawnego wnioskodawcy, skoro wydana w niniejszej sprawie decyzja nie będzie miała żadnego wpływu na zakres udzielonej ochrony na znak o nr [...]. Jednocześnie wnioskodawca w toku postępowania nie powołał się na inne znaki, dla których sporne prawo ochronne stanowiłoby jakąkolwiek przeszkodę. Ponadto, wnioskodawca wskazał na istniejący między stronami postępowania stosunek konkurencyjności w prowadzonej przez strony działalności gospodarczej, niemniej okoliczność ta nie została w żaden sposób potwierdzona materiałem dowodowym, szczególnie, że w toczącym się postępowaniu uprawniony ze spornego prawa zaprzeczył temu stwierdzeniu wnioskodawcy (akta, k. 43). Kolizji nie potwierdza również zakresu prowadzonej przez wnioskodawcę działalności związanej z ochroną spuścizny artystycznej A. R. i zakresu, który wynika z udzielonego na rzecz wnioskodawcy prawa ochronnego na znak towarowy RUBINSTEIN PIANO FESTIVAL o nr [...], względem profilu działalności gospodarczej uprawnionego wynikającego z zapisu w KRS-ie oraz z wykazu towarów i usług znaku spornego RUBINSTEIN o nr [...]. O braku relacji konkurencji między stronami postępowania świadczy ponadto brak jakichkolwiek postępowań sądowych, których inicjatorem byłby uprawniony. Ww. okoliczności potwierdzają prawidłowe ustalenia Kolegium Orzekającego, że wnioskodawca nie legitymuje się Interesem prawnym, który, charakteryzuje bezpośredniość, realność i konkretność. Należy przy tym podkreślić, że ocena Interesu prawnego wnioskodawcy jest bowiem dokonywana na dzień orzekania. W przedmiotowej sprawie jest to dzień wydania decyzji kończącej postępowanie w sprawie tj. [...] lipca 2014 r. Organ podkreślił ,że w swojej decyzji z dnia [...] lipca 2014 r., wskazał w oparciu o stanowisko doktryny i orzecznictwa, że w niniejszym postępowaniu zachodzi jego bezprzedmiotowość postępowania administracyjnego, o której stanowi art. 105 § 1 k.p.a., gdyż podmiot występujący z żądaniem nie posiada przymiotu strony w rozumieniu art. 28 k.p.a., gdyż nie wykazał po swojej stronie interesu prawnego żądaniu unieważnienia prawa. W przypadku gdy okaże się, iż wnoszący podanie nie dysponuje owym interesem prawnym, wtedy wszczęte postępowanie musi być umorzone". Tego rodzaju sytuacja zachodzi w niniejszej sprawie i w związku z powyższym, Urząd Patentowy jest obowiązany postępowanie umorzyć jako bezprzedmiotowe.  Skargę na powyższą decyzję Urzędu Patentowego RP wywiodła [...] im. A. R. w [...] - skarżąca. Przedmiotowej decyzji zarzuciła: 1. naruszenie przepisów postępowania tj. art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 kpa polegające na: a) braku wyczerpującego zbadania stanu faktycznego sprawy, mającego wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, b) pominięciu szeregu istotnych okoliczności oraz argumentów podnoszonych przez skarżącego, mających wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, c) braku przeprowadzenia analizy oraz należytej oceny materiału dowodowego przedłożonego na okoliczność istnienia interesu prawnego po stronie skarżącej oraz W. G. do wystąpienia z żądaniem o unieważnienie prawa ochronnego na znak towarowy "RUBINSTEIN" [...] oraz istnienia pomiędzy skarżącym a uczestnikiem stosunku konkurencyjności, d) błędzie w ustaleniach faktycznych, mającym istotny wpływ na wynik sprawy, polegającym na przyjęciu, że skarżący nie posiada interesu prawnego w żądaniu stwierdzenia wygaśnięcia prawa ochronnego na znak towarowy "RUBINSTEIN" [...], podczas, gdy wniosek odmienny wynika z zebranego w sprawie materiału dowodowego, e) błędzie w ustaleniach faktycznych, mającym istotny wpływ na wynik sprawy, polegającym na przyjęciu, że W. G. nie posiada interesu prawnego w żądaniu stwierdzenia wygaśnięcia prawa ochronnego na znak towarowy "RUBINSTEIN" [...], podczas, gdy wniosek odmienny wynika z zebranego w sprawie materiału dowodowego, f) błędzie w ustaleniach faktycznych, mającym istotny wpływ na wynik sprawy, polegającym na przyjęciu, że z pełnomocnictw udzielonych W. G. wynika prawo do podejmowania konkretnych czynności w imieniu i na rzecz rodziny A. R., podczas, gdy z upoważnienia i pełnomocnictwa z dnia [...] kwietnia 2009 r. (Repertorium A nr [...]) oraz aktu notarialnego Repertorium A nr [...] z dnia [...] kwietnia 2009 r. wynika, iż W. G. reprezentuje wszelkie prawa Rodziny A. R. w terenie RP i upoważniony jest m.in. do podejmowania wszelkich decyzji w sprawach artystycznych oraz w sprawach związanych z wizerunkiem A. R., występowania przed wszystkimi władzami, sądami, instytucjami, urzędami, składania, wszelkich dokumentów, pism, podań, umów, wniosków, orzeczeń, postanowień, zażaleń, odwołań, decyzji, skarg, próśb, prowadzenia wszelkich spraw związanych z wymienionymi czynnościami prawnymi i składania wszelkich oświadczeń woli i wiedzy w powyższym zakresie w kraju jak i poza jego granicami oraz wszystkiego co przy wykonywaniu pełnomocnictwa okaże się niezbędne i konieczne, tj. może działać we własnym imieniu ale na rzecz rodziny A. R.. g) błędzie w ustaleniach faktycznych, mającym istotny wpływ na wynik sprawy, polegającym na przyjęciu, że pomiędzy skarżącym a uczestnikiem nie zachodzi stosunek konkurencyjności, podczas, gdy wniosek odmienny wynika z zebranego w sprawie materiału dowodowego, 2. naruszenie art. 8, art. 11, art. 80 i art. 107 § 3 kpa polegające na braku prawidłowego uzasadnienia faktycznego i prawnego decyzji, w tym nieustosunkowania się do dowodów przedłożonych przez skarżącego w zakresie dania im wiary lub nie oraz ich wpływu lub nie na rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie, ustaleń podważających zaufanie do działalności Organu, w zakresie oceny istnienia po stronie skarżącego W. G. interesu prawnego w żądaniu stwierdzenia wygaśnięcia prawa ochronnego na znak towarowy "RUBINSTEIN" [...], co miało istotny wpływ na wynik sprawy, 3. naruszenie art. 105 § 1 kpa w zw. z art. 256 ust. 2 pwp przez jego niewłaściwe zastosowanie. Skarżąca domagała się uchylenia decyzji w całości, o zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania, według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi skarżąca rozwinęła poszczególne jej zarzuty. W odpowiedzi na skargę Urząd Patentowy wniósł o jej oddalenie ustosunkowując się do poszczególnych jej zarzutów. Również Pan W. G. (dalej zwany drugim skarżącym) wniósł skargę na powyższą decyzję. W skardze podniósł identyczne zarzuty jak [...] im. A. R. w [...]. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie. Strony złożyły również pisma procesowe. Na rozprawie w dniu 22 września 2016 r. działając na podstawie art. art. 111 § 1 p.p.s.a. Sąd postanowił połączyć sprawy o sygn. akt VI SA/Wa 2001/15 i VI SA/Wa 2002/15 do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia, gdyż w niniejszej sprawie obie skargi dotyczyły tego samego aktu i prowadził je pod sygn. akt VISA/Wa 2001/15. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zasadna okazała się skarga skarżącej [...] im. A. R. w [...], aczkolwiek z innych przyczyn niż w niej wskazano. Na wstępie należy zauważyć, że sprawy o unieważnienie prawa ochronnego na znak towarowy toczą się w trybie postępowania spornego, na co wskazuje art. 255 ust 1 pkt 1 p.w.p. Jak wynika z akt sprawy decyzją z dnia 9 lipca 2014 r. Urząd Patentowy umorzył postępowanie w przedmiocie unieważnienia prawa ochronnego na znak towarowy "Rubinstein" nr [...]. Urząd stanął na stanowisku, że wnioskodawca tj. [...] im. A. R. w [...] nie wykazał, aby posiadał w dacie orzekania bezpośredni, konkretny i aktualny interes prawny w żądaniu unieważnienia spornego praw. Z akt przedmiotowego postępowania nie wynika, aby wnioskodawca legitymował się interesem prawnym w żądaniu wygaśnięcia spornego prawa. Prezentowane przez Urząd stanowisko jest zgodnie z utrwaloną i jednoznaczną linią orzeczniczą w tym względzie, zgodnie z którą interes prawny powinien być "bezpośredni, konkretny, realny i znajdować potwierdzenie w okolicznościach faktycznych, które uzasadniały zastosowanie normy prawa materialnego." (wyrok NSA z dnia 11 grudnia 2002 r. sygn. akt II SA 4000/01 oraz wyrok NSA z dnia 11 grudnia 2002 r. sygn. akt II SA 3993/01). Jednocześnie należy mieć na uwadze, że Interes prawny, o którym stanowi zarówno art. 164 p.w.p., jak i art. 28 k.p.a. jest interesem własnym strony postępowania administracyjnego. Wnioskodawca oprócz samego stwierdzenia o istnieniu stosunku konkurencyjności pomiędzy stronami postępowania nie wykazał istnienia tej okoliczności materiałem dowodowym. Jako podstawę prawną decyzji organ wskazał przepis art. 105 § 1 k.p.a. w związku z art. 256 ust. 1 p.w.p. W myśl art. 105 § 1 k.p.a., gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe w całości albo w części, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania odpowiednio w całości albo w części. Zgodnie z art. 256 ust. 1 p.w.p., do postępowania spornego przed Urzędem Patentowym w sprawach nieuregulowanych w ustawie stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. W decyzji, nie wskazując podstawy prawnej, Urząd Patentowy pouczył strony o prawie złożenia wniosku do Urzędu Patentowego (Departamentu Orzecznictwa) o ponowne rozpatrzenie sprawy w terminie dwóch miesięcy od dnia doręczenia decyzji. W następstwie wspomnianego pouczenia, rozpoznając wniosek [...] im. A. R. w [...] (wnioskodawcy) o ponowne rozpatrzenie sprawy, wskazaną na wstępie decyzją z dnia [...] stycznia 2015 r. Urząd Patentowy utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Urząd Patentowy pouczył strony o prawie wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie za pośrednictwem Urzędu Patentowego RP - Departamentu Orzecznictwa - w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia orzeczenia. Wskazał w tym względzie przepis art. 257 p.w.p. Stosownie do tego przepisu, na decyzje oraz postanowienia Urzędu Patentowego w sprawach, o których mowa w art. 255, stronom przysługuje skarga do sądu administracyjnego. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w niniejszej sprawie zaistniały przesłanki do stwierdzenia unieważnienia zaskarżonej decyzji tj. zastosowania przepisu art. 145 § pkt 2 p.p.s.a., gdyż zdaniem Sądu zaskarżona w sprawie decyzja została wydana z rażącym naruszeniem prawa o czym poniżej. Z istoty postępowania spornego o unieważnienie prawa ochronnego na znak towarowy wynika, że aby doszło do rozpoznania wniosku o takie unieważnienie kumulatywnie muszą być spełnione dwie przesłanki tj. przesłanka posiadania przez wnioskodawcę interesu prawnego w domaganiu się unieważnienia tego prawa, a także przesłanka pozwalająca na unieważnienie znaku (są to przesłanki merytoryczne) w związku z tym umorzenie postępowania z uwagi na brak interesu jest rozstrzygnięciem merytorycznym, na które nie służy wniosek o ponowne nie sprawy i ma do niego zastosowanie art. 256 ust. 3 p.w.p. Podobne stanowisko zajął Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 14 kwietnia 2016 r. sygn. akt II GSK 213/16 wskazując, że w postępowaniu spornym decyzje o umorzeniu postępowania z powodu braku interesu prawnego wnioskodawcy podlegają zaskarżeniu bezpośrednio do sądu administracyjnego. Konkluzja ta wynika z całokształtu uregulowań postępowania spornego. W przepisach o postępowaniu spornym ustawodawca wyróżnił dwa rodzaje decyzji o umorzeniu postępowania, w zależności od powodu umorzenia. Są to decyzje o umorzeniu postępowania podejmowane na posiedzeniu niejawnym w sytuacjach określonych w art. 2553 ust. 2 p.w.p. i w art. 2554 ast. 2 p.w.p., a więc z powodów wyłącznie procesowych oraz decyzja o umorzeniu postępowania, o której mowa w art. 256 ust. 3 p.w.p. rozstrzygająca sprawę co do istoty, wydana po przeprowadzeniu rozprawy. Taką decyzją jest decyzja o umorzeniu postępowania z powodu braku interesu prawnego, która ma charakter materialno-procesowy, a jej podjęcie jest wynikiem ustalenia, że wnioskodawca nie ma legitymacji materialnej do prowadzenia postępowania. Od decyzji wydanych w sytuacjach, o których mowa w art. 2553 ust. 2 p.w.p. zgodnie z art. 256 ust. 3 p.w.p. służy wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy. Decyzja o umorzeniu postępowania z powodu braku interesu prawnego do grupy tej nie należy, zatem podlega zaskarżeniu bezpośrednio do sądu administracyjnego na podstawie art. 257 p.w.p. jako decyzja wydana w sprawie z art. 255 p.w.p. Tak więc należy zauważyć, że decyzja wydana w wyniku rozpatrzenia wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy w przedmiocie unieważnienia prawa ochronnego na znak towarowy z dnia [...] stycznia 2015 r. została wydana z rażącym naruszeniem prawa (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.) gdyż jak wyżej wskazano decyzja z dnia [...] lipca 2014 r., którą to decyzją Urząd Patentowy umorzył postępowanie w sprawie unieważnienia prawa ochronnego na znak towarowy z uwagi na brak interesu prawnego wnioskodawcy jest decyzją merytoryczną do której ma zastosowanie art. 256 ust. 3 p.w.p. Zastosowanie w stosunku do decyzji z [...] lipca 2014 r. art. 256 ust. 3 p.w.p. powoduje, że w postępowaniu spornym w stosunku do tej decyzji brak jest środka odwoławczego, a w szczególności nie można złożyć wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, nie ma więc do niej zastosowania art. 138 i 127 k.p.a. Do decyzji tej ma bezpośrednio zastosowanie art. 257 p.w.p., który stanowi, że na decyzję Urzędu Patentowego w sprawach, o których mowa w art. 255 p.w.p. przysługuje skarga do Sądu Administracyjnego. Reasumując, decyzja w sprawie unieważnienia prawa ochronnego na znak towarowy (art. 255 ust. 1 pkt 1 p.w.p.), dla wydania której właściwy jest Urząd Patentowy działający w trybie postępowania spornego (art. 257 p.w.p.), ma walor decyzji ostatecznej, podlegającej zaskarżeniu do sądu administracyjnego bez wymogu wyczerpania środków zaskarżenia, o których mowa w przepisach art. 52 p.p.s.a., tak więc Urząd Patentowy wydając decyzję z dnia [...] stycznia 2015 r. rażąco naruszył prawo stosując art. 256 ust. 3 p.w.p. w zw. z art. 138 i 127 k.p.a. Przyjmuje się, że rażące naruszenie prawa zachodzi w przypadku naruszenia przepisu niepozostawiającego wątpliwości co do jego bezpośredniego rozumienia. Rażące naruszenie prawa jest więc oczywiste, wyraźnie i bezsporne. Możemy mówić o nim tylko wówczas gdy proste zestawienie treści rozstrzygnięcia z treścią zastosowanego przepisu prawa wskazuje na ich oczywistą niezgodność (wyrok NSA z dnia 17 kwietnia 1996 r. III SA 565/95 BS 1997 nr 2 str. 26). Oczywistość naruszenia prawa ma miejsce w szczególności wówczas, gdy decyzja została wydana wbrew zakazom lub nakazom ustanowionym w przepisie, a także wtedy, gdy wbrew przesłankom przepisu nadano prawa lub nałożono obowiązki lub też odmówiono ich nadania. W niniejszej sprawie art. 256 ust. 3 p.p.s.a. wyraźnie wskazuje, że przepisów kodeksu postępowania administracyjnego o ponownym rozpatrywaniu na wniosek strony, nie stosuje się do decyzji rozstrzygających sprawę co do jej istoty i wydanej po przeprowadzeniu rozprawy, a mimo to organ przepisy k.p.a. zastosował wydając decyzję z dnia [...] stycznia 2015 r. Biorąc powyższe pod rozwagę Sąd uznał, iż konieczne jest wyeliminowanie z obrotu prawnego wyżej wskazanej decyzji z dnia [...] stycznia 2015 r. poprzez stwierdzenie jej nieważności w oparciu o art. 145 § 1 pkt. 2 p.p.s.a. Sąd ponadto zauważa, że w okolicznościach sprawy Sąd nie mógł zaakceptować możliwości wniesienia skargi do sądu administracyjnego od decyzji Urzędu Patentowego wydanej z nie mającym zastosowania w sprawie trybem ponownego rozpatrzenia sprawy. Ubocznym skutkiem tego stanu rzeczy było niezaskarżenie do sądu administracyjnego wydanej przez Urząd Patentowy wcześniejszej decyzji z dnia [...] lipca 2014 r., podlegającej skardze do sądu administracyjnego. W szczególności doszło do uchybienia 30-dniowego terminu do wniesienia takiej skargi. Zgodnie z art. 53 § 1 p.p.s.a. skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Bez skutecznego przywrócenia terminu do wniesienia skargi od wspomnianej decyzji z dnia [...] lipca 2014 r. wydanej w trybie przepisu art. 257 p.p.s.a., nie jest prawnie dopuszczalne postępowanie sądowoadministracyjne dla skontrolowania zgodności z prawem tej decyzji (stosownie do przepisów art. 86 i art. 87 p.p.s.a.). Na decyzję Urzędu Patentowego z dnia [...] stycznia 2015 r. w przedmiocie unieważnienia prawa ochronnego na znak towarowy "Rubinstein" skargę wywiódł również Pan W. G.. W ocenie Sądu skarga powyższa podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt. 6 p.p.s.a., gdyż skarżący co najmniej przedwcześnie wywiódł skargę na powyższą decyzję. Jak wyżej wskazano sprawa o unieważnienie prawa ochronnego na znak towarowy toczy się w trybie spornym i jest wszczynana złożeniem wniosku o unieważnienie tego prawa. Zgodnie z art. 2551 ust 1 p.w.p. postępowania w sprawach spornych inicjowane jest przez złożenie pisemnego wniosku o wszczęcie takiego postępowania. Postępowanie ma charakter sporny, a więc cechuje się kontradyktoryjnością, spór toczy się miedzy stronami postępowania tj. wnioskodawcą i uprawnionym z prawa ochronnego na znak towarowy, którego unieważnienia domaga się wnioskodawca, w postępowaniu tym mogą brać też udział uczestnicy. Jak wynika z akt sprawy w piśmie z dnia [...] czerwca 2014 r. wnioskodawca tj. [...] im. A. R. z siedzibą w [...] wskazała również jako wnioskodawcę W. G. jednak nie złożono wniosku o przystąpienie przez Pana G. do przedmiotowego postępowania, nie wskazano również żadnych okoliczności faktycznych i prawnych uzasadniających występowanie ww. osoby w charakterze strony postępowania. Z akt sprawy wynika, że Pan W. G. wniósł wniosek o powtórne rozpoznanie sprawy przez organ, wniosek ten nie został rozpoznany. Pan W. G. nie otrzymał również decyzji z dnia [...] stycznia 2015 r. na którą wniósł skargę. Zgodnie z treścią art. 53 § 1 p.p.s.a. skargę na decyzję Urzędu Patentowego wnosi się w terminie 30 dni od dnia otrzymania decyzji, skarga wniesiona przed otrzymaniem decyzji, jak w tym przypadku i rozpoznaniem odwołania jako przedwczesna podlega odrzuceniu w trybie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. O kosztach orzeczono w oparciu o art. 200 p.p.s.a.