VI SA/Wa 2012/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Piotr Borowiecki Sędziowie Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz (spr.) Sędzia WSA Andrzej Wieczorek Protokolant Aneta Stefaniak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 stycznia 2010 r. sprawy ze skargi P. C. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] marca 2008 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej oddala skargę Wyrokiem z dnia 23 września 2009 r., sygn. akt II GSK 45/09 Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu skargi kasacyjnej Głównego Inspektora Transportu Drogowego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 września 2008 r., sygn. akt VI SA/Wa 987/08 1. uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie, 2. zasądził od P. C. na rzecz Głównego Inspektora Transportu Drogowego 690 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Sądy obu instancji orzekały w następującym stanie faktycznym sprawy. W dniu [...] października 2006 r. przeprowadzona została w przedsiębiorstwie P. C. pod nazwą E. kontrola, której zakres obejmował okres od [...] stycznia 2006 r. do [...] lutego 2006 r. Wyniki kontroli zostały ujęte w protokole z dnia [...] kwietnia 2007 r. nr [...]. Przedmiotem kontroli były regulacje związane z przestrzeganiem przepisów ustawy o transporcie drogowym, przepisów ruchu drogowego i przepisów dotyczących czasu pracy kierowcy. W następstwie kontroli [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego wszczął postępowanie administracyjne, które zakończyło się wydaniem decyzji z dnia [...] września 2007 r. nr [...] nakładającą na P. C. karę pieniężną w wysokości 37000 złotych za nieokazanie wykresówki lub dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu podczas kontroli w przedsiębiorstwie. Jednocześnie w decyzji znalazło się stwierdzenie, że w myśl art. 92 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2007 r., Nr 125, poz. 874) suma kar pieniężnych nałożonych podczas jednej kontroli nie może przekraczać kwoty 30000 złotych w odniesieniu do kontroli w przedsiębiorstwie. W następstwie wniesionego przez P. C. odwołania Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] marca 2008 r., nr [...]: 1) utrzymał decyzję organu I instancji w mocy w zakresie stwierdzonych naruszeń zaś 2) uchylił decyzję organu I instancji w zakresie nałożonej kary pieniężnej w wysokości 37000 złotych i nałożył karę pieniężną w wysokości 30000 złotych. W następstwie wniesionej przez P. C. skargi Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 18 września 2008 r., sygn. akt VI SA/Wa 987/08 uchylił decyzje organów obu instancji, stwierdził, że nie podlegają one wykonaniu oraz zasądził od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz skarżącego P. C. kwotę 900 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Sąd I instancji uznał, że Główny Inspektor Transportu Drogowego wydał rozstrzygnięcie nie mieszczące się w dyspozycji art. 138 § 1 k.p.a., tym samym naruszył ten przepis. Powołał się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 kwietnia 2008 r., sygn. akt II GSK 29/08 i podniósł, że niezależnie od liczby stwierdzonych naruszeń będzie to jedna sprawa administracyjna załatwiona jedną decyzją administracyjną określającą karę pieniężną, na którą będą się składać kary za poszczególne naruszenia. Natomiast organ I instancji dopuścił się naruszenia przepisu art. 92 ust. 1 pkt 2 ustawy o transporcie drogowym, wymierzając karę pieniężną w wysokości 30000 złotych, wobec czego należało uchylić również i tę decyzję. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznając skargę kasacyjną Głównego Inspektora Transportu Drogowego od wyroku z dnia 18 września 2008 r. uznał ją za zasadną, albowiem według jego oceny Sąd I instancji naruszył art. 141 § 4 p.p.s.a. i 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjny, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie wyjaśnił w istocie rzeczy, na czym polegało naruszenie przez organ odwoławczy art. 138 § 1 k.p.a., w szczególności nie odniósł się do sformułowanej dwupunktowo sentencji zaskarżonej decyzji. Ponadto Sąd ten, uchylając decyzję z powodu naruszenia przepisów postępowania nie ustalił, czy naruszenie to miało istotny wpływ na wynik sprawy. Niezależnie od powyższego sąd I instancji zawarł w uzasadnieniu rozważania dotyczące kwestii kilku naruszeń, przypisanych im kar i kary nałożonej jako jednej sprawy administracyjnej. Według oceny Naczelnego Sądu Administracyjnego powyższe dywagacje nie są zrozumiałe, biorąc pod uwagę przedmiotową sprawę, albowiem organ nie dokonał rozważenia nałożonych kar, a tym samym problem jednej czy kilku spraw administracyjnych w ogóle nie powstał. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po ponownym rozpoznaniu sprawy zważył, co następuje: Oceniając legalność decyzji organów obu instancji w świetle oceny prawnej zawartej w uzasadnieniu wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 września 2009 r., sygn. akt II GSK 45/09, która jest wiążąca po myśli art. 190 p.p.s.a., Sąd uznał skargę P. C. za niezasadną, albowiem zaskarżona decyzja i utrzymana nią w mocy decyzja z dnia [...] września 2007 r. nie naruszają prawa w stopniu mającym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W stanie faktycznym niniejszej sprawy podczas kontroli w przedsiębiorstwie skarżącego stwierdzono brak 74 wykresówek, czego konsekwencją było nałożenie kary pieniężnej na podstawie art. 93, art. 92 ust. 1, art. 92 ust. 2, art. 92 ust. 4 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2007 r., Nr 125, poz. 874) w związku z lp. 11.4.1 załącznika do tej ustawy, zgodnie z którym karze podlega nie okazanie wykresówek lub dokumentu potwierdzającego fakt nie prowadzenia pojazdu podczas kontroli w przedsiębiorstwie za każdy dzień 500 złotych, co łącznie dało kwotę 37000 złotych, która z uwagi na treść art. 92 ust. 2 pkt 2 ustawy o transporcie drogowym podlega ograniczeniu do kwoty 30000 złotych. W tym stanie rzeczy naruszenia zarzucane skarżącemu były jednorodne, a łączna kara stanowiła iloczyn poszczególnych naruszeń i kary przewidzianej za jedno naruszenie. Wydając decyzję z dnia [...] marca 2008 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego nie naruszył swoim działaniem art. 138 § 1 k.p.a., albowiem jedynie dokonał korekty decyzji z dnia [...] września 2007 r. w ten sposób, że utrzymując tę decyzję w zakresie stwierdzonych naruszeń, uchylił jedynie w zakresie nałożonej kary w wysokości 37000 złotych i w to miejsce nałożył karę w wysokości 30000 złotych zgodnie z art. 92 ust. 2 pkt 2 ustawy o transporcie drogowym. Należy zauważyć, iż skarżący nie podważył ustaleń co do braku tych wykresówek tylko dowodził, że nie powinien być za to karany, gdyż brak tych wykresówek był następstwem dokonanej kradzieży w siedzibie przedsiębiorstwa, która miała miejsce w dniach [...] października 2006 r. Wyjaśnił również, że przedmiotem kradzieży było: 1000 litrów paliwa oraz część dokumentacji firmy, w tym przedmiotowe wykresówki. W dniu [...] października 2006 r. zostało zgłoszone przestępstwo kradzieży paliwa, natomiast fakt kradzieży wykresówek został zgłoszony nieco później – po wykonaniu kontroli, ponieważ właściciel nie wiedział i nawet nie mógł przypuszczać, że doszło do kradzieży dokumentacji. W tym stanie rzeczy zdaniem skarżącego organy orzekające w sprawie naruszyły art. 93 ust. 7 ustawy o transporcie drogowym poprzez niezastosowanie tego przepisu, co skutkowało nałożeniem na skarżącego kary pieniężnej w znacznej wysokości. Według oceny Sądu powyższa argumentacja nie zasługuje na uwzględnienie. Zasadnie bowiem wywiódł organ, że wyjaśnienia skarżącego o losowym charakterze zdarzenia nie zasługują na uwagę, gdyż fakt kradzieży wykresówek został zgłoszony organom ścigania w dniu [...] listopada 2006 r., a więc w 16 dniu po rozpoczęciu kontroli w przedsiębiorstwie, która miała na celu weryfikację tychże wykresówek. W tym stanie rzeczy nie można zarzucić organowi, iż naruszył prawo poprzez nie zastosowanie art. 93 ust. 7 ustawy o transporcie drogowym, skoro przedsiębiorca nie dołożył należytej staranności w prowadzeniu swoich spraw i dał podstawę do przyjęcia usprawiedliwionego okolicznościami danej sprawy stwierdzenia, że zgłoszenie zaginięcia wykresówek w kilkanaście dni po kradzieży miało jedynie na celu uniknięcie odpowiedzialności za stwierdzone w wyniku kontroli uchybienia. W tym stanie rzeczy uznając skargę za niezasadną Sąd na mocy art. 151 p.p.s.a. orzekł o jej oddaleniu.