VI SA/Wa 2013/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA: Pamela Kuraś-Dębecka po rozpoznaniu w dniu 18 stycznia 2007 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. F. o wznowienie postępowania zakończonego wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 października 2005 r. w sprawie o sygn. akt VISA/Wa 560/05, ze skargi W. F. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] stycznia 2005 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej postanawia: odrzucić skargę Pismem z dnia 3 listopada 2006 r. (nadanym w urzędzie pocztowym dnia 3 listopada 2006 r.) skarżący – W. F. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 października 2005 r. w sprawie o sygn. akt VISA/Wa 560/05. Jako podstawę swojego żądania skarżący wskazał, że "orzeczenie zostało oparte na nieprawidłowym dokumencie". Sąd pismem z dnia 6 grudnia 2006 r. wezwał skarżącego do wykazania m.in. na jakim dokumencie opiera swoje żądanie wznowienia postępowania i w jakim zakresie ww. dokument jest w ocenie strony podrobiony bądź przerobiony. W odpowiedzi na powyższe skarżący nadesłał wyjaśnienia, w których wskazał, że "dokument, na którym zapadł wyrok jest kserokopią bez numeru rejestracyjnego i chciałem się na ten temat wypowiedzieć na rozprawie ale po krótkiej mojej wypowiedzi wypowiedziała się strona przeciwna i nie mogłem się już na ten temat wypowiedzieć, czyli tego udowodnić". Do wyjaśnień tych skarżący załączył kserokopię pokwitowania z dnia [...] czerwca 2004 r. za zakup karty opłaty drogowej nr [...]oraz kserokopię dobowej karty opłaty nr [...] z wpisanym numerem rejestracyjnym pojazdu [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 270 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 02, Nr 153, poz. 1270 ze zm.), cytowana dalej jako p.p.s.a. można żądać wznowienia postępowania, które zostało zakończone prawomocnym orzeczeniem, w przypadkach przewidzianych w dziale VII p.p.s.a. Zatem możliwość żądania wznowienia postępowania, dotyczy tylko tych postępowań, które zakończone zostały wydaniem orzeczeń (wyroków, postanowień), które stały się prawomocne, tj. nie przysługuje od nich żaden środek odwoławczy, ani nie ma możliwości ich uchylenia ani zmiany w trybie art. 165 p.p.s.a., ponieważ są orzeczeniami kończącymi postępowanie w sprawie. Nadto aby żądanie wznowienia postępowania było skuteczne, musi być oparte na ustawowych podstawach wznowieniowych, określonych w przepisach art. 271-273 p.p.s.a., a tryb rozpoznania takich spraw określa art. 280 p.p.s.a., który stanowi, iż Sąd bada na posiedzeniu niejawnym czy skarga jest wniesiona w terminie i czy opiera się na ustawowej podstawie wznowienia. W braku jednego z tych wymagań Sąd wniosek odrzuci, w przeciwnym razie wyznaczy rozprawę. A zatem jednoczesne spełnienie wszystkich powyżej wymienionych warunków, daje dopiero skuteczną podstawę do żądania wznowienia postępowania. W rozpoznawanym przypadku postępowanie sądowoadministracyjne w sprawie o sygn. akt VISA/Wa 560/05 zostało zakończone dnia 21 października 2005 r. wydaniem wyroku. Wyrok ten jest prawomocny od dnia 11 marca 2006 r. Zatem, skoro orzeczenie kończące jest prawomocne, co stwierdzone zostało postanowieniem z dnia 28 marca 2006 r., Sąd uznał, że skarżący miał prawo złożenia skargi o wznowienie postępowania w sprawie o sygn. akt VISA/Wa 560/05, bowiem został spełniony jeden z warunków skutecznego złożenia przedmiotowej skargi. Wobec powyższego kolejną czynnością Sądu jest wstępne badanie samej skargi o wznowienie postępowania na posiedzeniu niejawnym pod względem formalnym. Sąd bada czy skarga o wznowienie postępowania jest wniesiona w terminie i czy opiera się na ustawowej podstawie wznowienia. Na tym etapie postępowania konieczne jest zbadanie, czy twierdzenia zawarte w przedmiotowej skardze będą stanowiły ustawową podstawę wznowienia postępowania (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 29 stycznia 1968 r., sygn. akt ICZ 122/67, OSNCP 1968, nr 8-9, poz. 154 oraz postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 września 2001 r., sygn. akt IISA/Gd 970/01, niepubl.). Należy wskazać także, że niespełnienie choćby jednego z wymienionych wyżej warunków formalnych spowoduje niemożność merytorycznego rozpoznania sprawy, a w konsekwencji konieczność odrzucenia skargi o wznowienie postępowania. Zaznaczenia wymaga także to, że badanie dopuszczalności skargi o wznowienie nie jest badaniem zasadności tej skargi. Chodzi, na tym etapie postępowania sądowego wyłącznie o stwierdzenie, czy zostały zachowane warunki formalne, które umożliwiają rozpatrywanie skargi o wznowienie postępowania, przy czym Sąd dokonuje powyższej oceny na podstawie twierdzeń przytoczonych w skardze o wznowienie (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 24 marca 1998 r., sygn. akt IPKN 97/98, OSNAP 1999, nr 9, poz. 308). W przedmiotowej sprawie skarżący swoją skargę o wznowienie postępowania oparł na twierdzeniu, iż wyrok z dnia 21 października 2005 r. w sprawie VISA/Wa 560/05 zapadł na podstawie dokumentu podrobionego lub przerobionego, i że o tym fakcie wiedział już w chwili rozprawy, tj. dnia 21 października 2005 r. Dokumentem tym jest kserokopia dobowej karty opłaty nr [...] bez wpisanego numery rejestracyjnego pojazdu. Na uwagę w tym miejscu zasługuje fakt, że z protokołu sporządzonego w dniu rozprawy wynika jednoznacznie, że skarżący brał czynny udział w rozprawie i nie kwestionował wówczas ustaleń organu, że w dniu kontroli winieta nie posiadała numeru rejestracyjnego pojazdu. Wobec powyższego obecne stwierdzenie skarżącego, że wyrok został wydany na podstawie dokumentu podrobionego lub przerobionego nie może stanowić podstawy do wznowienia postępowania, gdyż samo sformułowanie podstawy wznowienia w sposób odpowiadający ustawie nie oznacza, że skarga opiera się na ustawowej podstawie wznowienia. Nie oznacza także, że skarga opiera się na ustawowej podstawie wznowienia, jeżeli już z samego uzasadnienia skargi wynika, że podnoszona podstawa nie zachodzi. Taka skarga nieoparta na ustawowej podstawie wznowienia podlega odrzuceniu (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 28 października 1999 r. sygn. akt II UKN 174/99; z dnia 29 stycznia 1968 r. sygn. akt I CZ 122/67, OSNCP 1968, nr 8-9, poz. 154, oraz uzasadnienie uchwały Sądu Najwyższego z dnia 28 października1981 r. I CO 5/81, OSNCP 1982, nr 5-6, poz. 77 oraz w uzasadnieniu postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 30 maja1996 r. sygn. akt I CRN 101/95, OSNC 1996, nr 10, poz. 138). Przepisy art. 280 i 281 p.p.s.a. w sposób jednoznaczny wskazują na obowiązek sądu odrzucenia skargi o wznowienie postępowania, jeżeli skarga taka nie została oparta na ustawowej podstawie wznowienia albo wniesiono ją bez zachowania wymaganego terminu. A zatem sam brak ustawowej podstawy wznowienia stanowi wystarczającą przesłankę dla Sądu, aby ten zgodnie z ciążącym na nim ustawowym obowiązkiem odrzucił skargę o wznowienie postępowania, bez potrzeby czynienia ustaleń w zakresie zachowania terminu. Skoro, jak wyżej wskazano, w niniejszej sprawie nie zachodzi ustawowa podstawa wznowienia postępowania, skarga o wznowienie postępowania na mocy art. 280 p.p.s.a. podlega odrzuceniu.