VI SA/Wa 2030/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zdzisław Romanowski po rozpoznaniu w dniu 2 sierpnia 2019 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi O. z siedzibą w [...] (Białoruś) na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] sierpnia 2018 r., Nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym postanawia odrzucić skargę Pismem z dnia 11 września 2018 r. skarżąca, O. z siedzibą w [...] (Białoruś) wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] sierpnia 2018 r., [...], w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym. W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału VI Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 października 2018 r., pismem z dnia 5 listopada 2018 r. wezwano Skarżącą do ustanowienia pełnomocnika do doręczeń w Polsce mającego miejsce zamieszkania lub siedzibę w Rzeczypospolitej Polskiej. Na wykonanie wezwania zakreślono termin dwóch miesięcy od daty jego doręczenia pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie zostało doręczone Skarżącej w dniu 7 listopada 2018 r. (k. 14). Skarżąca, pomimo upływu terminu na wykonanie ww. wezwania, nie dopełniła obowiązku ustanowienia pełnomocnika do doręczeń w Polsce mającego miejsce zamieszkania lub siedzibę w Rzeczypospolitej Polskiej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 299 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 z późn. zm.; dalej P.p.s.a.), jeżeli strona nie ma miejsca zamieszkania lub zwykłego pobytu albo siedziby w Rzeczypospolitej Polskiej lub innym państwie członkowskim Unii Europejskiej, Konfederacji Szwajcarskiej lub państwie członkowskim Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) – stronie umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym i nie ustanowiła pełnomocnika do prowadzenia sprawy mającego miejsce zamieszkania lub siedzibę w Rzeczypospolitej Polskiej, jest obowiązana wraz z wniesieniem skargi ustanowić pełnomocnika do doręczeń mającego miejsce zamieszkania lub siedzibę w Rzeczypospolitej Polskiej. W razie niewypełnienia tego obowiązku, sąd wzywa stronę do uzupełnienia tego braku w terminie dwóch miesięcy pod rygorem odrzucenia skargi, o czym stanowi art. 299 § 3 P.p.s.a. Dopełnienie tej regulacji stanowi art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a., zgodnie z którym sąd odrzuca skargę, gdy w wyznaczonym terminie nie uzupełniono braków formalnych skargi. Jak wynika z akt sprawy, w skardze skierowanej do Sądu na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] sierpnia 2018 r. w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym, Skarżąca wskazała we wstępie "Przedstawiciela do odbioru korespondencji na terytorium RP". Stosownie zaś do przywołanego przepisu art. 299 § 2 P.p.s.a., obowiązkiem strony było ustanowienie pełnomocnika do doręczeń. Samo wskazanie przedstawiciela do odbioru korespondencji w kraju, bez udzielenia mu pełnomocnictwa do doręczeń, nie wypełnia ustawowego obowiązku ustanowienia pełnomocnika do doręczeń mającego miejsce zamieszkania lub siedzibę w Rzeczypospolitej Polskiej (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 lutego 2006 r., I GZ 14/06 oraz postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 października 2014 r., VI SA/Wa 1794/14, dostępne na stronie: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Sąd wezwał zatem Skarżącą do wypełnienia obowiązku ustanowienia pełnomocnika do doręczeń mającego miejsce zamieszkania lub siedzibę w Rzeczypospolitej Polskiej. Skierowane do Skarżącej wezwanie zostało doręczone w dniu 7 listopada 2018 r. Ostatnim dniem ustawowego, dwumiesięcznego terminu do ustanowienia pełnomocnika do doręczeń w kraju był dzień 7 stycznia 2019 r. W zakreślonym terminie Skarżąca nie dopełniła obowiązku ustanowienia pełnomocnika do doręczeń mającego miejsce zamieszkania lub siedzibę w Rzeczypospolitej Polskiej. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając w oparciu o art. 58 § 1 pkt 3 w zw. z art. 299 § 3 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.