VI SA/Wa 2036/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Maliszewska Sędziowie Sędzia WSA Dorota Dziedzic-Chojnacka (spr.) Sędzia WSA Tomasz Sałek po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 7 stycznia 2021 r. sprawy ze skargi R. R. na decyzję Krajowej Komisji Kwalifikacyjnej Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa z dnia [...] czerwca 2020 r. nr [...] w przedmiocie odmowy nadania tytułu rzeczoznawcy budowlanego 1. uchyla zaskarżoną decyzję w części, tj. w zakresie jej punktu drugiego; 2. zasądza od Krajowej Komisji Kwalifikacyjnej Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa na rzecz R. R. kwotę 697 (sześćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest decyzja Krajowej Komisji Kwalifikacyjnej Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa ("KKK PIIB" lub "organ") z [...] czerwca 2020 r. Skarżona decyzja została wydana na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 127 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r., poz. 256, dalej: "kpa"), w związku z art. 8b ust. 1 i 2 i art. 36 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o samorządach zawodowych architektów oraz inżynierów budownictwa (Dz. U. z 2019 r. poz. 1117, dalej: "ustawa"). Skarżoną decyzją organ, po rozpatrzeniu wniosku R. S. R. ("strona" lub "skarżący") o ponowne rozpatrzenie sprawy rozstrzygniętej decyzją KKK PIIB z [...] listopada 2019 r. o nadaniu tytułu rzeczoznawcy budowlanego w specjalności konstrukcyjno-budowlanej obejmującej projektowanie w zakresie budynków mieszkalnych na okres ważności do [...] listopada 2029 r., uchylił zaskarżoną decyzję w całości i orzekł się co do istoty sprawy w ten sposób, że: 1) nadał stronie tytuł rzeczoznawcy budowlanego w specjalności konstrukcyjno-budowlanej obejmującej projektowanie bez ograniczeń na okres ważności do [...] czerwca 2030 r. oraz 2) odmówił nadania stronie rzeczoznawcy budowlanego w specjalności konstrukcyjno-budowlanej obejmującej kierowanie robotami budowlanymi bez ograniczeń. Skarżona decyzja zapadła w następujących okolicznościach sprawy. Strona wnioskiem z [...] sierpnia 2019 r. wystąpiła o nadanie tytułu rzeczoznawcy budowlanego w zakresie posiadanych uprawnień w specjalności konstrukcyjno-budowlanej, obejmującej projektowanie i wykonawstwo w zakresie budownictwa. Po rozpatrzeniu powyższego wniosku KKK PIIB w dniu [...] listopada 2019 r. wydała decyzję o nadaniu wnioskodawcy tytułu rzeczoznawcy budowlanego w specjalności konstrukcyjno-budowlanej obejmującej projektowanie w zakresie budynków mieszkalnych na okres ważności do [...] listopada 2029 r. Wnioskiem z [...] grudnia 2019 r. skarżący zwrócił się o ponowne rozpatrzenie sprawy i o uchylenie decyzji z [...] listopada 2019 r. o nadaniu tytułu rzeczoznawcy budowlanego wnioskodawcy w specjalności konstrukcyjno-budowlanej obejmującej projektowanie w zakresie budynków mieszkalnych oraz wydanie decyzji zgodnie z wnioskiem strony z [...] sierpnia 2019 r. o nadanie tytułu rzeczoznawcy budowlanego w specjalności konstrukcyjno-budowlanej obejmującej projektowanie i wykonawstwo w zakresie budownictwa. Przedmiotowej decyzji strona zarzuciła: 1) naruszenie przepisów postępowania administracyjnego: - art. 7 w zw. z art. 77 kpa - poprzez nierozpatrzenie całokształtu zebranego w sprawie materiału dowodowego w sposób wyczerpujący, co miało istotny wpływ na wynik sprawy i skutkowało wydaniem decyzji w węższym zakresie niż wynikającym z wniosku z [...] sierpnia 2019 r. poprzez nadanie stronie tytułu rzeczoznawcy budowlanego w specjalności konstrukcyjno-budowlanej obejmującej wyłącznie projektowanie w zakresie budynków mieszkalnych, - art. 107 § 3 kpa - poprzez niewskazanie w uzasadnieniu przedmiotowej decyzji przyczyn, na podstawie których organ nadal stronie tytuł rzeczoznawcy budowlanego z ograniczeniem do specjalności konstrukcyjno-budowlanej obejmującej wyłącznie projektowanie w zakresie budynków mieszkalnych, tj. w węższym zakresie, niż jest to wskazane we wniosku. 2) naruszenie przepisów prawa materialnego - art. 8b ust. 1 i 2 ustawy poprzez nadanie stronie tytułu rzeczoznawcy budowlanego z ograniczeniem do specjalności konstrukcyjno-budowlanej obejmującej wyłącznie projektowanie w zakresie budynków mieszkalnych, pomimo tego, że wnioskodawca dołączył do wniosku dokumenty, z których jednoznacznie wynika, iż spełnia on wszystkie przesłanki warunkujące nadanie tytułu rzeczoznawcy budowlanego w specjalności konstrukcyjno-budowlanej obejmującej projektowanie i wykonawstwo w zakresie budownictwa bez ograniczeń. Rozpoznając sprawę ponownie, organ decyzją z [...] czerwca 2020 r. uchylił zaskarżoną decyzję własną z [...] listopada 2019 r. w całości i orzekł się co do istoty sprawy w ten sposób, że: 1) nadał stronie tytuł rzeczoznawcy budowlanego w specjalności konstrukcyjno-budowlanej obejmującej projektowanie bez ograniczeń na okres ważności do [...] czerwca 2030 r. oraz 2) odmówił nadania stronie rzeczoznawcy budowlanego w specjalności konstrukcyjno-budowlanej obejmującej kierowanie robotami budowlanymi bez ograniczeń. W uzasadnieniu organ wskazał, że przeanalizował również zarzuty podniesione przez stronę we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, uznając je w części za uzasadnione. W pierwszej kolejności KKK PIIB ustaliła, iż zaskarżona decyzja nie może pozostać w obrocie prawnym z uwagi na fakt. iż nie rozstrzyga o całości sprawy, która była przedmiotem postępowania wszczętego na wniosek strony z [...] sierpnia 2019 r. Organ zgodził się ze stroną skarżącą, że wydał decyzję w węższym zakresie niż wnioskował o to skarżący i nie wyjaśnił przyczyn takiego rozstrzygnięcia w uzasadnieniu przedmiotowej decyzji, przez co naruszył przepisy postępowania administracyjnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy. Organ podniósł, że wniosek strony inicjujący postępowanie wyznacza jednocześnie ramy tego postępowania oraz jego przedmiot, a organ związany jest treścią tego wniosku, co wynika z art 61 kpa. We wniosku z [...] sierpnia 2019 r. skarżący zwrócił się o nadanie tytułu rzeczoznawcy budowlanego w specjalności konstrukcyjno-budowlanej obejmującego zarówno projektowanie, jak i wykonawstwo w zakresie budownictwa. Tymczasem w zaskarżonej decyzji organ rozstrzygnął wniosek strony jedynie w zakresie specjalności konstrukcyjno-budowlanej obejmującej projektowanie, nie wskazując przy tym, czy jest to decyzja częściowa oraz w jakim trybie i terminie nastąpi rozstrzygnięcie pozostałej części sprawy. Organ podniósł, że zgodnie z art. 104 § 2 kpa decyzja wydawana przez organ rozstrzyga sprawę co do jej istoty w całości lub w części albo w inny sposób kończy sprawę w danej instancji. Decyzja powinna być co do zasady kompletna i rozstrzygać o całym żądaniu strony. Zasadą jest rozpatrzenie i rozstrzygnięcie sprawy co do jej istoty jedną decyzją, a częściowe decyzje powinny stanowić wyjątek związany z charakterem postępowania, przy czym w razie konieczności wydania decyzji częściowej organ powinien zaznaczyć to w jej treści, a w uzasadnieniu wskazać przyczyny takiego częściowego rozstrzygnięcia oraz poinformować o trybie i terminie rozpatrzenia pozostałej części sprawy. Organ powołał w tym kontekście wyrok WSA w Białymstoku z 11 grudnia 2007 r., sygn. II SA/Bk 701/07, w którym Sąd ten wskazał, że w sytuacji gdy decyzja nie zawiera rozstrzygnięcia o całości wniosku strony, który był podstawą wszczęcia postępowania, a brak jest podstaw do stwierdzenia, że jest to decyzja częściowa przewidująca wydanie odrębnej decyzji dla części nierozstrzygniętej, to należy stwierdzić, że została wydana z istotnym naruszeniem art. 104 kpa. W związku z powyższym organ zauważył, że wskazana sytuacja miała miejsce w niniejszej sprawie. Ponieważ zaskarżona decyzja z [...] listopada 2019 r. nie stanowi decyzji częściowej przewidującej wydanie odrębnej decyzji dla części nierozstrzygniętej, to należy stwierdzić, że została ona wydana z istotnym naruszeniem przepisu art. 104 kpa. Już samo to uchybienie powoduje po stronie organu obowiązek wyeliminowania jej z obrotu prawnego. W dalszej kolejności organ dokonał ponownej analizy wszystkich dokumentów załączonych do wniosku strony pod kątem spełnienia warunków uzyskania tytułu rzeczoznawcy budowlanego, o których mowa w ustawie. Następnie organ przytoczył treść art. 8b ust. 1 i 2 ustawy. Organ podniósł, że z załączonych do wniosku strony o nadanie tytułu rzeczoznawcy budowlanego dokumentów wynika, że wnioskodawca posiada wymagane wyższe wykształcenie w zakresie budownictwa, uprawnienia budowlane w specjalności konstrukcyjno-budowlanej obejmujące projektowanie i kierowanie robotami budowlanymi bez ograniczeń z [...] czerwca 2009 r. nr ewid. [...], ponad 10 lat praktyki w zakresie objętym rzeczoznawstwem, oraz znaczący dorobek praktyczny, jednakże wyłącznie w zakresie niezbędnym do uzyskania tytułu rzeczoznawcy budowlanego do projektowania bez ograniczeń. Strona nie posiada natomiast, zdaniem organu, znaczącego dorobku praktycznego w zakresie kierowania robotami budowlanymi, niezbędnego do uzyskania tytułu rzeczoznawcy budowlanego w specjalności konstrukcyjno-budowlanej do kierowania robotami budowlanymi bez ograniczeń, przez co nie spełnia w tym zakresie warunku określonego w art. 8b ust. 1 pkt 2 lit. d ustawy. Zgodnie ze stanowiskiem KKK PIIB znaczący dorobek praktyczny powinien obejmować wyłącznie twórcze osiągnięcia kandydata, zgodne z posiadaną specjalnością uprawnień budowlanych i wnioskowanym zakresem rzeczoznawstwa, a w szczególności dotyczące autorstwa (współautorstwa) wdrożonych do praktyki nowych prac i znaczących rozwiązań: - wykonawczych w realizacji (wykonawstwie) znaczących obiektów budowlanych o skomplikowanej konstrukcji, technologii realizacji i organizacji robót bądź też wyposażeniu technologicznym, - badawczo - technicznych związanych z modernizacją technologii w robotach budowlanych, wdrożeniu produkcji nowych wyrobów budowlanych o podwyższonej, jakości materiałowo i energooszczędnych, - patentowych w formie wynalazków lub wzorów użytkowych w dziedzinie i zakresie specjalności uprawnień budowlanych oraz wnioskowanego rzeczoznawstwa budowlanego, - innych, związanych z wnioskowaną specjalnością i zakresem rzeczoznawstwa, które wg kandydata stanowią jego znaczący dorobek praktyczny. Ponowna analiza dokumentów załączonych do wniosku z [...] sierpnia 2019 r. o nadanie tytułu rzeczoznawcy budowlanego daje, zdaniem organu, podstawy, aby uznać za wystarczająco udokumentowany znaczący dorobek praktyczny wnioskodawcy w specjalności konstrukcyjno-budowlanej w zakresie projektowania. Wnioskodawca udokumentował bowiem znaczący dorobek praktyczny obejmujący projektowanie nie tylko w zakresie budynków mieszkalnych, ale również innych rodzajów obiektów budowlanych. Nieuzasadnione jest zatem ograniczenie uprawnienia strony do wykonywania funkcji rzeczoznawcy budowlanego w specjalności konstrukcyjno-budowlanej obejmującej projektowanie wyłącznie budynków mieszkalnych, tak jak to uczyniono w zaskarżonej decyzji. Po ponownej analizie dokumentów organ uznał za zasadne nadanie wnioskodawcy tytułu rzeczoznawcy budowlanego w specjalności konstrukcyjno-budowlanej obejmującej projektowanie bez ograniczeń na okres ważności 10 lat. A zatem w części dotyczącej spełnienia przez wnioskodawcę przesłanek, o których mowa w art. 8b ust. 1 i 2 ustawy, warunkujących nadanie tytułu rzeczoznawcy budowlanego w specjalności konstrukcyjno-budowlanej obejmującej projektowanie bez ograniczeń organ podzielił stanowisko strony zawarte we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Organ nie zgodził się natomiast ze skarżącym, że spełnia on wszystkie przesłanki warunkujące nadanie tytułu rzeczoznawcy budowlanego w specjalności konstrukcyjno-budowlanej obejmującej wykonawstwo w zakresie budownictwa bez ograniczeń. Dokumenty zgromadzone w przedmiotowej sprawie nie potwierdzają bowiem w tym zakresie znaczącego dorobku praktycznego wnioskodawcy. W zakresie wykonawstwa wnioskodawca wykazał łącznie 50 pozycji: w tym 27 pozycji dot. kierowania budową domków jednorodzinnych, 3 pozycje dot. kierowania budową domków letniskowych, 18 pozycji dot. pełnienia nadzoru inwestorskiego przy realizacji budynków mieszkalnych wielorodzinnych, 2 pozycje dot. nadzoru przy realizacji domków jednorodzinnych. Zdaniem organu, udokumentowana praktyka w zakresie wykonawstwa dotyczy budownictwa mieszkaniowego o niewielkim stopniu skomplikowania, które trudno uznać za znaczący dorobek zawodowy. Organ stwierdził brak odpowiedniej praktyki przy realizacji innych obiektów budowlanych niż mieszkaniowe. Zdaniem KKK PIIB prezentowany dorobek stanowi typowy zakres prac i obowiązków kierownika budowy w ramach posiadanych uprawnień. Organ podkreślił, że rzeczoznawca budowlany PIIB musi wykazać się szczególnie szerszą wiedzą techniczną oraz większym doświadczeniem w zakresie realizacji różnych rodzajów obiektów budowlanych (przemysłowych, produkcyjnych, magazynowych, sportowych itp.) o większym stopniu skomplikowania konstrukcji, technologii. Wnioskodawca nie wymienił we wniosku, czy uczestniczył lub współuczestniczył przy opracowaniu opinii lub ekspertyz techniczno-budowlanych związanych z wykonawstwem obiektów. Ponadto, jak wynika z udokumentowanego doświadczenia zawodowego wnioskodawcy, wymiar praktyki projektowej merytorycznie i czasowo znacznie przekracza wymiar praktyki wykonawczej, przez co tym bardziej trudno tę ostatnią uznać za spełniającą kryterium wspomnianego wcześniej "znaczącego dorobku". Podsumowując, w opinii organu praktyka wykonywana przy kierowaniu budową obiektów budownictwa mieszkaniowego o niewielkim stopniu skomplikowania nie spełnia warunku, o którym mowa w art. 8b ust. 1 pkt 2 lit. d ustawy. Organ wskazał, że pismem z [...] marca 2020 r. wezwał stronę do uzupełnienia w terminie 30 dni od dnia otrzymania pisma, dokumentacji zgromadzonej w sprawie o znaczący dorobek praktyczny w zakresie kierowania robotami budowlanymi. Jednocześnie organ wyjaśnił stronie, co rozumie przez znaczący dorobek praktyczny w zakresie objętym rzeczoznawstwem. Strona nie odpowiedziała jednakże na ww. pismo KKK PIIB i nie uzupełniła w wyznaczonym terminie dokumentacji o znaczący dorobek praktyczny w zakresie kierowania robotami budowlanymi. W związku z powyższym wniosek został rozpatrzony na podstawie materiałów dotychczas przedłożonych. Jednocześnie organ wyjaśnił, iż nie jest związany opinią [...]Okręgowej Izby Inżynierów Budownictwa wyrażoną w piśmie z [...] października 2019 r. Jak wynika z przepisów art. 8b ust. 2 w zw. z art. 36 ust. 1 pkt 3 ustawy wydawanie decyzji o nadaniu tytułu rzeczoznawcy budowlanego należy do wyłącznej kompetencji KKK PIIB. Celem powołania specjalistycznego zespołu kwalifikacyjnego okręgowej komisji kwalifikacyjnej jest wstępna weryfikacja wniosku pod kątem konieczności uzupełnienia jego braków formalnych, przeprowadzenie z wnioskodawcą rozmowy w celu wyjaśnienia kwestii związanych z ustaleniem spełnienia warunków niezbędnych do nadania tytułu rzeczoznawcy budowlanego oraz zakresu, w którym tytuł rzeczoznawcy może być wykonywany, a także okresu ważności tego tytułu. Z przeprowadzonej rozmowy zespół powinien sporządzić protokół zawierający wnioski odnośnie propozycji przyznania tytułu rzeczoznawcy budowlanego oraz propozycje określenia zakresu, w którym funkcja rzeczoznawcy budowlanego może być wykonywana i okresu ważności tego tytułu. KKK PIIB nie jest jednakże tymi propozycjami związana. Decyzję KKK PIIB z [...] czerwca 2020 r. strona zaskarżyła w części, tj. w zakresie jej punktu 2 w przedmiocie odmowy nadania skarżącemu tytułu rzeczoznawcy budowlanego w specjalności konstrukcyjno-budowlanej obejmującej kierowanie robotami budowlanymi bez ograniczeń, wskazując na naruszenie przez organ następujących przepisów: I. postępowania administracyjnego - art. 7 kpa w zw. z art. 77 § 1 kpa - poprzez nierozpatrzenie całokształtu zebranego w sprawie materiału dowodowego w sposób wyczerpujący, co miało istotny wpływ na wynik sprawy i doprowadziło do niewłaściwego przyjęcia przez organ, że skarżący nie posiada znaczącego dorobku praktycznego w zakresie kierowania robotami budowlanymi, niezbędnego do uzyskania tytułu rzeczoznawcy budowlanego w specjalności konstrukcyjno-budowlanej do kierowania robotami budowlanymi bez ograniczeń, a co za tym idzie, odmową nadania skarżącemu tytułu rzeczoznawcy budowlanego w specjalności konstrukcyjno-budowlanej obejmującej kierowanie robotami budowlanymi bez ograniczeń, podczas gdy dołączone do wniosku z dnia [...] sierpnia 2019 roku dokumenty jednoznacznie wskazują na znaczny, praktyczny dorobek w zakresie kierowania robotami budowlanymi. II. prawa materialnego - art. 8b ust. 1 pkt 2 lit. d ustawy poprzez odmowę nadania skarżącemu tytułu rzeczoznawcy budowlanego w specjalności konstrukcyjno-budowlanej obejmującej kierowanie robotami budowlanymi bez ograniczeń pomimo tego, że skarżący spełnia wszystkie przesłanki warunkujące nadanie tytułu rzeczoznawcy budowlanego w specjalności konstrukcyjno-budowlanej obejmującej kierowanie robotami budowlanymi bez ograniczeń. Wskazując na powyższe naruszenia, skarżący wniósł o: 1. uchylenie zaskarżonej decyzji w części - w zakresie punktu 2, tj. w przedmiocie odmowy nadania skarżącemu tytułu rzeczoznawcy budowlanego w specjalności konstrukcyjno-budowlanej obejmującej kierowanie robotami budowlanymi bez ograniczeń i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, 2. zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania sądowego, w tym kosztów zastępstwa prawnego według norm prawem przepisanych. KKK PIIB w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie jako niezasadnej, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: W pierwszej kolejności Sąd pragnie zwrócić uwagę na podstawę prawną sposobu procedowania w niniejszej sprawie, tj. na posiedzeniu niejawnym. Otóż w myśl art. 15zzs4 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 374 ze zm., dalej: "ustawa COVID") w wersji obowiązującej po 16 maja 2020 r.: "2. W okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 oraz w ciągu roku od odwołania ostatniego z nich wojewódzkie sądy administracyjne oraz Naczelny Sąd Administracyjny przeprowadzają rozprawę przy użyciu urządzeń technicznych umożliwiających przeprowadzenie jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku, z tym że osoby w niej uczestniczące nie muszą przebywać w budynku sądu, chyba że przeprowadzenie rozprawy bez użycia powyższych urządzeń nie wywoła nadmiernego zagrożenia dla zdrowia osób w niej uczestniczących. 3. Przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów". Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału VI WSA w Warszawie z 7 grudnia 2020 r. zostało zarządzone przeprowadzenie w dniu 11 stycznia 2021 r. posiedzenia niejawnego na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy COVID z uwagi na intensyfikację rozwoju epidemii i dalszy znaczny wzrost liczby zakażeń koronawirusem, wynikające stąd nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w sytuacji wyznaczenia rozprawy, co skutkuje wprowadzeniem dodatkowych ograniczeń, nakazów i zakazów, przy jednoczesnym braku możliwości przeprowadzenia rozprawy na odległość. Rozpoznanie sprawy było konieczne, gdyż dotyczy ona żywotnego i realnego interesu prawnego strony. Z uwagi na fakt, iż nie wiadomo, kiedy zakończy się stan zagrożenia epidemiologicznego, Sąd był zobligowany do skorzystania z rozwiązania procesowego, wprowadzonego na mocy art. 15zzs4 ust. 3 ustawy COVID. Sąd podkreśla, iż zastosowanie trybu procedowania przewidzianego w art. 15zzs4 ust. 3 ustawy COVID nie wymaga ani wniosku stron, ani ich zgody, ani też ich wcześniejszego poinformowania przez sąd – rozwiązanie proceduralne procedowania przed sądem administracyjnym jest w tym zakresie odmienne niż przed sądem powszechnym – por. a contrario przepisy art. 15zzs1 i 15zzs3 ustawy COVID. Dlatego też Sąd rozpoznał niniejszą sprawę w składzie trzech sędziów na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy COVID. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2018 roku, poz. 2107), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy – ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity Dz. U z 2018 r., poz. 1302 ze zm.; dalej jako "P.p.s.a."). Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów, należy uznać, że zasługuje ona na uwzględnienie, aczkolwiek nie z powodów w niej podniesionych. Zaskarżona decyzja dotknięta jest jednak innym naruszeniem prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. Sąd podnosi, że niewątpliwie decyzja KKK PIIB z [...] listopada 2019 r. była decyzja częściową. We wniosku z [...] sierpnia 2019 r. skarżący zwrócił się bowiem do organu o nadanie tytułu rzeczoznawcy budowlanego w specjalności konstrukcyjno-budowlanej obejmującego zarówno projektowanie, jak i wykonawstwo w zakresie budownictwa. Tymczasem w zaskarżonej decyzji organ rozstrzygnął wniosek strony jedynie w zakresie specjalności konstrukcyjno-budowlanej obejmującej projektowanie, istotnie nie wskazując przy tym, czy jest to decyzja częściowa oraz w jakim trybie i terminie nastąpi rozstrzygnięcie pozostałej części sprawy. Jednakże nieprawidłowa jest ocena organu odnośnie skutków wydania powyższej decyzji częściowej. Zasadnie organ powołał się na art. 104 § 2 kpa, zgodnie z którym decyzja wydawana przez organ rozstrzyga sprawę co do jej istoty w całości lub w części albo w inny sposób kończy sprawę w danej instancji. Słusznie KKK PIIB podniósł, że decyzja powinna być co do zasady kompletna i rozstrzygać o całym żądaniu strony. Zasadą jest rozpatrzenie i rozstrzygnięcie sprawy co do jej istoty jedną decyzją, a częściowe decyzje powinny stanowić wyjątek związany z charakterem postępowania, przy czym w razie konieczności wydania decyzji częściowej organ powinien zaznaczyć to w jej treści, a w uzasadnieniu wskazać przyczyny takiego częściowego rozstrzygnięcia oraz poinformować o trybie i terminie rozpatrzenia pozostałej części sprawy. Organ powołał w tym kontekście wyrok WSA w Białymstoku z 11 grudnia 2007 r., sygn. II SA/Bk 701/07, w którym Sąd ten wskazał, że w sytuacji gdy decyzja nie zawiera rozstrzygnięcia o całości wniosku strony, który był podstawą wszczęcia postępowania, a brak jest podstaw do stwierdzenia, że jest to decyzja częściowa przewidująca wydanie odrębnej decyzji dla części nierozstrzygniętej, to należy stwierdzić, że została wydana z istotnym naruszeniem art. 104 kpa. Sąd rozpoznający niniejszą sprawę nie zgadza się z tezami przedstawionymi w powyższym wyroku WSA w Białymstoku. Po pierwsze wyrok ten został prawomocnie uchylony wyrokiem NSA z 19 grudnia 2008 r. sygn. I OSK 244/08. Po drugie, wyrok ten jest sprzeczny z ugruntowaną linią orzeczniczą sądów administracyjnych dotyczącą trybu weryfikacji decyzji częściowych. Przede wszystkim podkreślić należy, że kpa, który w przepisie art. 104 § 2 i art. 138 § 1 pkt 2 przewiduje wydanie decyzji częściowej, nie określa żadnych przesłanek dopuszczalności wydania takiej decyzji. Należy w związku z tym przyjąć, że dopuszczalność wydania decyzji częściowej wiąże się z charakterem przedmiotu postępowania, który może być w tym sensie podzielny, że "możliwe będzie rozstrzyganie kolejno co do istoty o kilku elementach składających się na całe uprawnienie lub obowiązek" (J. Borkowski [w:] Komentarz, 1996, s. 454). Tak też NSA w wyroku z 28 stycznia 2015 r. sygn. I OSK 1976/13. Jak wskazuje A. Krawczyk w: Chróścielewski Wojciech (red.), Kmieciak Zbigniew (red.), "Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz", opublikowano: WKP 2019: "W orzecznictwie aprobuje się pogląd o podzielności sprawy celnej (gdy np. rzeczy stanowiące mienie osoby przesiedlającej się, mieszczące się w przewidzianych prawem normach ilościowych lub wartościowych, są przewożone kilkoma różnymi środkami transportowymi i nie w tym samym czasie – zob. uchwała SN z 12.06.1992 r., III AZP 13/91, OSN 1992/10, poz. 178), sprawy zezwolenia na usunięcie drzew z terenu nieruchomości (co do poszczególnych, wskazanych konkretnie drzew – zob. wyrok NSA z 31.01.2018 r., II OSK 914/16, LEX nr 2452150), czy sprawy zasiłku dla bezrobotnych (w zakresie uznania osoby za bezrobotną i przyznania jej zasiłku dla bezrobotnych – zob. wyrok NSA z 14.12.2017 r., I OSK 825/17, LEX nr 2483587). Nie mają natomiast charakteru podzielnego sprawy, których rozstrzygnięcie wymaga sformułowania kilku pozostających ze sobą w nierozerwalnym związku punktów (np. pozwolenie radiowe – zob. art. 144a pr. tel.)". Niewątpliwie wniosek strony był podzielny. Strona równie dobrze mogła złożyć dwa odrębne wnioski o nadanie jej tytułu rzeczoznawcy budowlanego w specjalności konstrukcyjno-budowlanej obejmującej projektowanie bez ograniczeń oraz rzeczoznawcy budowlanego w specjalności konstrukcyjno-budowlanej obejmującej kierowanie robotami budowlanymi bez ograniczeń. Organ rozstrzygnął decyzją częściową z [...] listopada 2019 r. tylko jeden z tych wniosków, bez zaznaczania, że jest to decyzja częściowa. Jednak zdaniem Sądu brak takiego oznaczenia w treści tej decyzji w przypadku prostego porównania zakresu wniosku i zakresu rozstrzygnięcia zawartego w decyzji, biorąc pod uwagę podzielność niniejszej sprawy administracyjnej (która najlepiej jest zobrazowana faktem, że strona zaskarżyła decyzję z [...] czerwca 2020 r. w części, albowiem każdy z jej 2 punktów kwalifikował się do odrębnego rozstrzygnięcia), prowadzi do bezspornej konstatacji, że powyższe naruszenie prawa procesowego nie mogło mieć wpływu na wynik sprawy. Ocenę prawną takiego charakteru naruszeń potwierdza wyrok NSA z 31 stycznia 2018 r. sygn. II OSK 914/16, w którym Sąd ten stwierdził, że: "(...) decyzja organu I instancji (...) była decyzją częściową, albowiem rozstrzygnęła ona jedynie w przedmiocie części wniosku M. obejmującej zgodę na usunięcie 33 indywidualnie określonych drzew. Kwestie dopuszczalności wydawania decyzji częściowych reguluje art. 104 K.p.a,, który w § 1 stanowi, że organ administracji załatwia sprawę przez wydanie decyzji, chyba, że przepisy kodeksu stanowią inaczej, zaś w § 2, że decyzje rozstrzygają sprawę co do jej istoty w całości lub w części albo w inny sposób kończą sprawę w danej instancji". Następnie w wyroku tym NSA potwierdził, że co do zasady, organ administracji publicznej powinien zatem w decyzji rozstrzygnąć o sprawie administracyjnej w całości. Wydanie decyzji odnoszącej się do jakiejś części sprawy może jednakże mieć miejsce wtedy, gdy ustawodawca czyni ją sprawą złożoną, czyli zakłada, że w jednym postępowaniu administracyjnym ma dojść do rozstrzygnięcia o prawach i obowiązkach, zwykle współzależnych, ale mogących tworzyć samodzielne sprawy administracyjne. Jak trafnie wskazuje się w piśmiennictwie taka sytuacja ma miejsce wtedy, gdy "przesłanki prawne rozstrzygnięcia sprawy nie są w przepisie prawa sformułowane jako takie, które muszą występować łącznie, to można wydzielić sprawy i rozstrzygać o nich kolejno" (por. Knysiak-Molczyk Hanna (red.), Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, teza 25 do art. 104 K.p.a., dostępny w serwisie LEX). NSA uznał, że niewątpliwie tego rodzaju sprawą, która może być rozstrzygnięta w części, jest sprawa udzielenia zezwolenia na usunięcie drzew lub krzewów z terenu nieruchomości. Następnie NSA w powołanym wyroku z 31 stycznia 2018 r. sygn. II OSK 914/16 wskazał, że: "Podkreślana w uzasadnieniu decyzji organu II instancji okoliczność, że w decyzji pierwszoinstancyjnej nie wskazano wprost i z powołaniem się na art. 104 § 2 K.p.a., iż jest to decyzja częściowa nie ma przy tym istotnego znaczenia prawnego, w sytuacji gdy z treści tak jej rozstrzygnięcia, jak i uzasadnienia wprost wynika, że ma ona taki właśnie charakter. Braki we wskazaniu podstawy prawnej rozstrzygnięcia, a tym jest brak wskazania art. 104 § 2 K.p.a. w decyzji organu I instancji, nie stanowią bowiem naruszenia przepisu, którego błędnie nie wskazano, lecz mogą być oceniane jedynie w kategorii naruszenia art. 107 § 1, względnie art. 107 § 3 K.p.a., przy czym zaistnienie tego rodzaju naruszenia jako przesłanki uchylenia decyzji musi być oceniane także pod kątem istotnego wpływu na treść rozstrzygnięcia, która to okoliczność w niniejszej sprawie nie zaistniała". Analogicznie za powyższym wyrokiem NSA Sąd rozpoznający niniejszą sprawę stwierdza, że organ dopuścił się w decyzji z [...] listopada 2019 r. naruszenia art. 107 § 1, względnie art. 107 § 3 kpa, przy czym zaistnienie tego rodzaju naruszenia jako przesłanki uchylenia decyzji musi być oceniane także pod kątem istotnego wpływu na treść rozstrzygnięcia, która to okoliczność w niniejszej sprawie nie zaistniała Dalej NSA w powołanym wyroku podniósł, że z zasady dwuinstancyjności wynika, że organ odwoławczy orzeka zawsze o mocy prawnej zaskarżonej decyzji, co oznacza, że rozstrzygnięcie merytoryczne organu odwoławczego może być zgodne z rozstrzygnięciem organu pierwszej instancji lub też może być niezgodne z tym rozstrzygnięciem. W każdym jednak przypadku powinno odnosić się do podstawowego, koniecznego elementu, jakim jest rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji. Skoro zaś organ I instancji wydał - do czego w realiach niniejszej sprawy był uprawniony - decyzję częściową, to rozpatrując odwołanie od tej decyzji organ odwoławczy nie był uprawniony do orzekania w zakresie nie objętym zaskarżoną decyzją, a więc przede wszystkim w zakresie cofniętego wniosku na usunięcie 6 indywidualnie wskazanych drzew. NSA skonkludował, że: "Choć nie budzi bowiem wątpliwości, iż w tym zakresie organ I instancji powinien umorzyć postępowanie jako bezprzedmiotowe, to jednocześnie zauważyć należy, że nie było i nie ma jakichkolwiek przeszkód prawnych by nastąpiło to w drodze odrębnej decyzji, a brak takiego rozstrzygnięcia w decyzji z (...) (decyzji pierwszoinstancyjnej – przyp. własny) nie przesądza o wadliwości tej decyzji, a jedynie o tym, że KPWKZ (organ pierwszoinstancyjny – przypis własny) pozostaje w bezczynności w procesowym załatwieniu cofniętego następnie wniosku strony o wydanie zezwolenie na usunięcie 6 drzew, które to uchybienie w działaniu organu I instancji nie może być jednakże weryfikowane w postępowaniu odwoławczym, lecz jedynie w odpowiednim postępowaniu służącym zwalczaniu bezczynności organu". Dlatego NSA uznał, że: "Co za tym idzie teza organu II instancji, jakoby decyzja KPWKZ (...) naruszała art. 104 K.p.a. musi być uznana za błędną. Tej wadliwości decyzji Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego nie zauważył jednakże orzekający w sprawie Sąd I instancji. Niemniej jeżeli rzekome naruszenie art. 104 K.p.a. stanowiłoby jedyną przesłankę uchylenia przez organ odwoławczy decyzji organu I instancji i przekazania mu sprawy do ponownego rozpatrzenia, to samodzielnie uzasadniałoby to uchylenie decyzji drugoinstancyjnej przez Sąd, jako wydanej z naruszeniem przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia". Z powyższym poglądem NSA Sąd rozpoznający niniejszą sprawę w całości się zgadza i przyjmuje go za swój. Z powyższym rozwiązaniem zgadza się również doktryna prawnicza. Jak wskazuje Cz. Martysz (Łaszczyca Grzegorz, Martysz Czesław, Matan Andrzej, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. Tom II. Komentarz do art. 104-269, wyd. III, opublikowano: LEX 2010): "W literaturze istnieją rozbieżności co do formy prawnej czynności, w której organ rozstrzyga o załatwieniu omawianego tutaj żądania strony, wobec braku wyraźnej regulacji w tej sprawie w art. 111 § 2 k.p.a. Syntetycznej analizy tych poglądów dokonuje A. Wróbel, wskazując jednocześnie propozycje rozwiązania tego problemu (A. Wróbel (w:) M. Jaśkowska, A. Wróbel, Kodeks..., s. 645). W odniesieniu do uzupełnienia rozstrzygnięcia w decyzji, w literaturze dopuszczono więc możliwość załatwiania tej sprawy w formie decyzji uzupełniającej z prawem złożenia odwołania (B. Adamiak, Rektyfikacja..., s. 12), jak również w formie decyzji, ale bez możliwości złożenia odwołania w związku z tym, że nie jest to "odrębna, samoistna decyzja" (Z. Janowicz, Kodeks..., s. 286). Z kolei W. Dawidowicz wskazywał na konieczność doręczenia jedynie dodatkowego tekstu decyzji, bez wydawania w tej sprawie odrębnej decyzji (W. Dawidowicz, Ogólne postępowanie..., s. 185). Wydaje się, że poprawnym rozwiązaniem jest rozstrzyganie tego zagadnienia w formie decyzji, w której organ "uzupełnia rozstrzygnięcie zawarte w decyzji pierwotnej. Strona, która nie złożyła wniosku o uzupełnienie decyzji, może wnieść odwołanie od decyzji pierwotnej, ale tylko w zakresie rozstrzygniętym tą decyzją. W przypadku zaś, gdy strona równocześnie wniosła odwołanie od zawartego w decyzji rozstrzygnięcia i żądanie uzupełnienia decyzji w pozostałym zakresie, wówczas organ administracji publicznej podejmie postępowanie odwoławcze w zakresie rozstrzygniętym decyzją, zaś w pozostałym zakresie zastosuje komentowany (art. 111 k.p.a. - przyp. aut.) przepis i wyda decyzję uzupełniającą, od której służy odrębne odwołanie" (A. Wróbel (w:) M. Jaśkowska, A. Wróbel, Kodeks..., s. 645). Zasadny jest także pogląd, że wydanie decyzji uzupełniającej może być poprzedzone dodatkowym postępowaniem wyjaśniającym, o ile powstają wątpliwości co do kompletności i wiarygodności zgromadzonego dotychczas materiału dowodowego (B. Adamiak, Rektyfikacja..., s. 12)". Sąd zgadza się z przestawionym powyżej poglądem A. Wróbla, podzielonym przez Cz. Martysza. Sąd podkreśla, że przepis art. 138 kpa zawiera zamknięty katalog decyzji organu odwoławczego. Oznacza to, że organ odwoławczy nie jest uprawniony do wydania decyzji o sentencji innej niż wymienione w komentowanym przepisie. Organ odwoławczy nie tylko zatem nie może w postępowaniu odwoławczym stwierdzić nieważności zaskarżonej decyzji, czy też ograniczyć się do wydania decyzji jedynie uchylającej zaskarżoną decyzję, lecz także do wydania decyzji (merytorycznej czy też o umorzeniu postępowania przed organem I instancji) w zakresie, w jakim organ ten nie wydał rozstrzygnięcia w sprawie (por. wskazany wyżej wyrok NSA z 31 stycznia 2018 r. sygn. II OSK 914/16). Sąd uznaje przy tym, że wydanie decyzji merytorycznej przez KKK PIIB orzekającej z wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy w zakresie, w jakim organ ten nie wydał wcześniej rozstrzygnięcia w sprawie, stanowi naruszenie art. 138 § 1 pkt 2 kpa, który to przepis wprost wymaga, by orzekanie merytoryczne w danym zakresie przez organ odwoławczy lub rozpoznający sprawę z wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy było poprzedzone uchyleniem przez ten organ zaskarżonej decyzji w całości lub w odpowiadającej merytorycznie części rozstrzygnięcia. Jeżeli takiego rozstrzygnięcia pierwszoinstancyjnego nie było, organ nie może go uchylać i orzekać w tym zakresie. Jest to także naruszenie 15 kpa, albowiem wprost prowadzi do sytuacji, jak zaistniała w niniejszej sprawie, gdy organ połączył w jednej decyzji dwa własne rozstrzygnięcia – jako organu pierwszoinstancyjnego oraz jako organu drugoinstancyjnego rozstrzygającego sprawę z wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, co nie jest dopuszczalne także w świetle art. 62 kpa. Prawdą jest, że obecnie już od decyzji pierwszoinstancyjnej wydanej przez ministra lub organ mu odpowiadający randze (w tym KKK PIIB), strona może złożyć skargę do WSA. Jednak jest to wybór strony. Strona winna otrzymać od KKK PIIB odrębną uzupełniającą decyzję pierwszoinstancyjną rozstrzygającą o jej żądaniu w zakresie nierozstrzygniętym decyzją z [...] listopada 2019 r. i wówczas powinna zdecydować na podstawie pouczenia zawartego w decyzji (w przypadku niekorzystnego dla niej rozstrzygnięcia), czy skorzysta z wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy czy ze skargi do WSA. Postępowanie KKK PIIB jak w niniejszej sprawie odebrało stronie prawo tego wyboru. Sąd podkreśla przy tym, że wydanie decyzji częściowej wyklucza możliwość złożenia przez stronę wniosku o jej uzupełnienie na podstawie art. 111 § 1 kpa. Takie uzupełnienie jest bowiem możliwe tylko w zakresie decyzji niepodzielnych. W przeciwnym wypadku doszłoby do bezprawnego rozstrzygnięcia w postanowieniu z art. 111 § 1 kpa tych materii, które winny być rozstrzygnięte w innej, wyższej formie procesowej, tj. decyzji, w tym przypadku decyzji uzupełniającej. Za takim ujęciem opowiedział się NSA w wyroku z 14 marca 2002 r., sygn. I SA 2126/00, LEX nr 81748, wskazując, że "organ, wydając decyzję częściową, powinien to zaznaczyć w jej treści. Po wydaniu decyzji częściowej strona nie może wystąpić z żądaniem jej uzupełnienia, lecz powinna złożyć wniosek o wydanie decyzji uzupełniającej, ponieważ trwa nadal zawisłość sprawy przed organem administracyjnym". Podkreślić z całą siłą należy, że decyzja częściowa nieostateczna kończy sprawę w danej instancji jedynie w części objętej rozstrzygnięciem i w związku z tym może być zaskarżona tylko w tym zakresie w drodze odwołania (por. wyrok NSA w Warszawie z 8 grudnia 1981 r., II SA 782/81, ONSA 1981/2, poz. 127, w którym przyjęto, że: "Jeżeli decyzja ostateczna organu administracji nie rozstrzygnęła sprawy w całości i przewidywała wydanie odrębnej decyzji dla części nie rozstrzygniętej, to żądanie strony w tym zakresie jest wnioskiem o wydanie zapowiedzianej decyzji uzupełniającej, a nie wnioskiem o wznowienie postępowania"). Podobnie SN w wyroku z 3 marca 1994 r., III ARN 67/93, OSNCP 1994/10, poz. 199, w którym stwierdzono, że: "Postępowanie administracyjne wszczyna się w zasadzie na żądanie strony, która w swym podaniu podaje zazwyczaj jego przedmiot i zakres postępowania administracyjnego. Decyzja administracyjna – zgodnie z art. 104 k.p.a. – rozstrzyga sprawę co do jej istoty w granicach żądania określonego przez strony. W tych granicach należy także ocenić decyzję o umorzeniu postępowania, tj. w tym znaczeniu, że decyzję taką należy odnosić do ustalonego w sprawie przedmiotu i zakresu postępowania administracyjnego, bez względu na to, czy umorzenie takie kończy ostatecznie to postępowanie w odniesieniu do sfery praw i obowiązków strony, czy też odnosi się tylko do jednego samodzielnego jego fragmentu i nie wyklucza dalszego postępowania ze strony innych organów". Strona w niniejszej sprawie zaskarżyła decyzję z [...] listopada 2019 r. wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy, podnosząc także w nim zbyt wąski zakres rozstrzygnięcia. Organ, wobec takiego wniosku strony, winien zwrócić się do niej z żądaniem sprecyzowania, czy w tym zakresie strona skarży decyzję z [...] listopada 2019 r. czy też jest to wniosek ponaglający o wydanie decyzji uzupełniającej w zakresie nieobjętym decyzją z [...] listopada 2019 r. Jeżeli strona podtrzyma swój wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy także w tym zakresie, organ winien stwierdzić jego niedopuszczalność jako złożony od decyzji nieistniejącej. Powyższe rozwiązanie jest zgodne z tym, które proponuje A. Wróbel w: Jaśkowska Małgorzata, Wilbrandt-Gotowicz Martyna, Wróbel Andrzej, "Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz aktualizowany", opublikowano: LEX/el. 2020, który stwierdził, że: "Strona może żądać uzupełnienia decyzji co do rozstrzygnięcia od organu administracji publicznej, który wydał decyzję obarczoną tym brakiem. Do uzupełnienia decyzji organu pierwszej instancji nie jest właściwy organ odwoławczy. Sporne jest, czy w sytuacji gdy organ administracji publicznej nie orzekł o całości żądań strony, a strona nie wniosła o uzupełnienie decyzji, dopuszczalne jest odwołanie strony od decyzji w części dotyczącej części jej żądania nierozstrzygniętej w decyzji. Według postanowienia SN z 7.07.1988 r., III AZP 10/88, OSNCP 1990/9, poz. 116: "W razie wniesienia odwołania dotyczącego części żądań strony nierozstrzygniętych w decyzji, organ pierwszej instancji powinien potraktować jego treść jako żądanie uzupełnienia decyzji co do rozstrzygnięcia (art. 111 § 1 k.p.a.). Organ odwoławczy, któremu przedstawiono jednak takie odwołanie, powinien wyjaśnić rzeczywiste intencje strony; w razie popierania odwołania powinien stwierdzić jego niedopuszczalność (art. 134 k.p.a.), w razie zaś oświadczenia, że chodzi o żądanie uzupełnienia decyzji organu pierwszej instancji – umorzyć postępowanie odwoławcze (art. 138 § 1 pkt 3 i art. 105 § 1 i 2 w zw. z art. 140 k.p.a.)". W przypadku wydania decyzji częściowej strona nie może żądać uzupełnienia rozstrzygnięcia w pozostałej części, lecz powinna żądać wydania decyzji "uzupełniającej", ponieważ w tej części nadal trwa zawisłość sprawy przed organem administracyjnym (J. Borkowski [w:] Komentarz, 1996, s. 505)". W każdym zaś przypadku organ winien wydać decyzję uzupełniającą, odnoszącą się do nierozpoznanej części wniosku strony w decyzji z [...] listopada 2019 r. W przeciwnym wypadku KKK PIIB będzie pozostawało w bezczynności odnośnie tej części wniosku skarżącego. Sąd zauważa ponadto, że KKK PIIB przed wydaniem zarówno skarżonej decyzji, jak i decyzji z [...] listopada 2019 r. nie umożliwiło stronie wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, czym naruszyło art. 10 § 1 kpa. Wobec powyższych naruszeń kpa niemożliwym i przedwczesnym jest ustosunkowanie się przez sąd do zarzutów strony podniesionych w skardze. Organ najpierw winien załatwić sprawę w odpowiednim trybie, tj. wydać pierwszoinstancyjną decyzję uzupełniającą. Przy ponownym rozpatrywaniu sprawy organ zastosuje się do wytycznych zawartych powyżej w uzasadnieniu wyroku. Organ zwróci się do strony z żądaniem sprecyzowania, czy wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy w zakresie nierozstrzygniętym decyzją z [...] listopada 2019 r. strona skarży tę decyzję KKK PIIB czy też jest to wniosek ponaglający o wydanie decyzji uzupełniającej w zakresie nieobjętym decyzją KKK PIIIB z [...] listopada 2019 r. Jeżeli strona podtrzyma swój wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy także w tym zakresie, organ winien stwierdzić jego niedopuszczalność jako złożony od decyzji nieistniejącej. W każdym zaś przypadku organ winien wydać decyzję uzupełniającą, odnoszącą się do nierozpoznanej części wniosku strony w decyzji KKK PIIB z [...] listopada 2019 r. W uzasadnieniu decyzji uzupełniającej KKK PIIB odniesie się do zarzutów skarżącego podniesionych zarówno w odwołaniu, jak i we wniesionej w niniejszej sprawie skardze, chyba że decyzja będzie uwzględniała w całości wniosek strony. Przed wydaniem decyzji KKK PIIB umożliwi stronie wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań w trybie art. 10 § 1 kpa. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. orzekł jak w punkcie pierwszym wyroku. W oparciu o przepisy art. 200, art. 205 § 1 i 2, art. 209 P.p.s.a, oraz stosownie do § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c w związku z § 2 pkt 2 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018, poz. 265), Sąd zasądził od SKO na rzecz Stowarzyszenia kwotę 697 zł, stanowiącą równowartość uiszczonego wpisu sądowego od skargi (200 zł), wynagrodzenia pełnomocnika będącego radcą prawnym (480 zł) i opłaty skarbowej od złożonego pełnomocnictwa (17 zł).