VI SA/Wa 2047/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Urszula Wilk Sędziowie Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz (spr.) Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka Protokolant ref. staż. Monika Piotrowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 grudnia 2010 r. sprawy ze skarg J. A., B. P., K. W., M. S., M. Z. i S. L. na uchwały Rady Miejskiej w P. z dnia [...] kwietnia 2004 r. nr [...] oraz z dnia [...] stycznia 2007 r. nr [...] w przedmiocie nadania nazwy ulicy 1. stwierdza nieważność zaskarżonych uchwał w części dotyczącej nadania nazwy ulicy [...] we wsi C., w gminie P.; 2. stwierdza, że uchwały z pkt 1 nie podlegają wykonaniu; 3. zasądza od Rady Miejskiej w P. na rzecz skarżących J. A., B. P., K. W., M. S., M. Z. i S. L. kwotę 1097 (jeden tysiąc dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. W dniu [...] września 2008 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wpłynęła skarga J. A., B. P., M. Z., S. L., M. S., K. W. na uchwały Rady Miejskiej w P. z dnia [...] kwietnia 2004 r., nr [...] oraz z dnia [...] stycznia 2007 r. nr [...] w sprawie nadania nazwy przedłużeniom ulic K. i G. w C. w gminie P. Skarżący wskazali, że powyższe uchwały zostały podjęte z obrazą przepisów prawa procesowego, która miała istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia, a w szczególności z naruszeniem art. 7 i art. 77 k.p.a. przez niewyjaśnienie istotnych okoliczności sprawy tj., że działka nr [...] stanowi własność prywatną oraz z naruszeniem art. 10 k.p.a. przez pozbawienie stron do czynnego udziału w postępowaniu przez brak jakiegokolwiek zawiadomienia skarżących o wszczęciu postępowania w sprawie nadania nazwy przedłużeniom ulic K. i G. w C., w gminie P. Powyższe uchybienia, zdaniem strony, miały istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia, albowiem pomimo braku wystarczających podstaw uznano działkę nr [...] za drogę publiczną oraz nadano tej działce nazwę ulicy K. w C., w gminie P. Poza tym skarżący zarzucili uchwałom błąd w ustaleniach faktycznych przez uznanie działki nr [...], stanowiącej działkę prywatną – współwłasność skarżących za drogę publiczną a także obrazę przepisów prawa materialnego poprzez naruszenie art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych, gdyż w odniesieniu do działki nr [...] nie został spełniony żaden z warunków zaliczenia drogi do jednej z kategorii dróg publicznych oraz art. 8 ust. 1a ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych, albowiem zaskarżone uchwały w przedmiocie nadania nazwy przedłużeniom ulic K. i G. w C., w gminie P. zostały podjęte bez uzyskania pisemnej zgody właścicieli terenów, na których jest ona zlokalizowana. W związku z powyższym skarżący wnieśli o stwierdzenie nieważności zaskarżonych uchwał w całości względnie orzeczenie niezgodności zaskarżonych uchwał z prawem w całości oraz o zasądzenie od strony przeciwnej kosztów postępowania stosownie do art. 205 w zw. z art. 200 p.p.s.a., w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Uzasadniając skargę strona podała, że w dniu [...] kwietnia 2004 r. Rada Miejska w P. wydała uchwałę nr [...], w której bezprawnie nadano nazwę ulica "K." części działki nr [...], będącej współwłasnością skarżących. W dniu [...] stycznia 2007 r. uchwałą nr [...] w sprawie nadania nazwy przedłużeniom ulic K. i G. w C., w gminie P., Rada Miejska w P. uznała pozostałą część działki nr [...] za drogę publiczną oraz nadała jej nazwę ulica "K.". Powyższe uchwały zapadły bez przekazania jakiejkolwiek informacji o takim zamiarze dla właścicieli działki nr [...] oraz bez uzyskania ich zgody. Naruszają one prawo, albowiem działka nr ewid. [...]położona w C., po której przebiega ulica K. jest przedmiotem współwłasności osób fizycznych i stanowi własność prywatną, z której korzystać mogą wyłącznie współwłaściciele, poza tym działka nr [...] nie jest drogą publiczną i można ją zakwalifikować jedynie do drogi wewnętrznej, prywatnej. Współwłaściciele działki nr [...] nigdy nie wyrażali zgody na nadanie ich nieruchomości nazwy ulicy K., ani nawet nie byli w tej sprawie konsultowani, podczas gdy zgodnie z art. 8 ust. 1a ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych podjęcie przez radę gminy uchwały w sprawie nadania nazwy drodze wewnętrznej wymaga uzyskania pisemnej zgody właścicieli terenów, na których jest ona zlokalizowana. W tym stanie rzeczy nie spełniono żadnego z warunków, od których zależy możliwość nadania działce nr [...] nazwy ulicy K. Skarżący jako podstawę prawną złożonej skargi wskazali art. 101 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.). Nadmienili też, że przed wniesieniem skargi do Sądu pismem z dnia [...] maja 2008 r. wezwali organ do usunięcia naruszenia, które pozostało bez reakcji. Rada Miejska w P. w złożonej odpowiedzi na skargę nie zajęła stanowiska w przedmiocie jej zasadności, podała jedynie, jak doszło do wydania przedmiotowych uchwał oraz ostateczne rozstrzygnięcie w sprawie uzależnia od wyroku Sądu. W toku postępowania sądowego swój udział w postępowaniu zgłosiła [...] M. K., mieszkająca przy ulicy K. w C. Swój interes prawny w przystąpieniu do sprawy uzasadniła tym, że jest współwłaścicielką 2 metrowej szerokości pasa drogi – ulicy K. (działka nr ewid[...]) oraz, że między nią a stroną skarżącą od kilku lat toczą się sprawy o charakterze cywilnoprawnym i administracyjnoprawnym na tle korzystania z ulicy K. jako drogi ogólnodostępnej. Ostatecznie Wojewódzki Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 18 marca 2010 r. dopuścił [...] M. K. do udziału w sprawie w charakterze uczestnika postępowania. Na rozprawie w dniu 1 grudnia 2010 r. skarżący popierając skargę jednocześnie domagali się stwierdzenia nieważności zaskarżonych uchwał w części dotyczącej nadania nazwy ulicy K. Uczestniczka postępowania nadesłała pismo procesowe z dnia [...] listopada 2010 r., w którym ponownie zaakcentowała swój spór ze skarżącymi związany z korzystaniem z ulicy K. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Ocena działalności organów administracji publicznej dokonywana przez właściwy wojewódzki sąd administracyjny sprowadza się do kontroli prawidłowości zarówno materialnych jak i procesowych aspektów stosunku administracyjnoprawnego, skonkretyzowanego w zaskarżonej decyzji, postanowieniu, akcie czy czynności z zakresu administracji publicznej. Sąd administracyjny może uchylić zaskarżony akt lub stwierdzić jego nieważność tylko wówczas, jeśli stwierdzi, że narusza on prawo materialne w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy lub procesowe – w stopniu mogącym mieć wpływ istotny. Należy ponadto podkreślić, że stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.) Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy i nie jest związany zarzutami oraz wnioskami skargi a także powołaną podstawę prawną. Kompetencja Sądu wyraża się w możliwości zastosowania środków przewidzianych w p.p.s.a. w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności organów administracji publicznej wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne do końcowego jej załatwienia. W niniejszej sprawie przedmiotem skargi były uchwały Rady Miejskiej w P. z dnia [...] kwietnia 2004 r., nr [...] i z dnia [...] stycznia 2007 r., nr [...] w części dotyczącej nadania nazwy ulica K. w C., w gminie P. Możliwość zaskarżenia takich uchwał przewiduje art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r., Nr 142, poz. 1591 ze zm.), zgodnie z którym każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętym przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej może po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia, zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. W świetle powyższego przepisu konieczne jest wykazanie interesu prawnego po stronie skarżącej oraz zaskarżona uchwała bądź zarządzenie organu gminy musi dotyczyć sprawy z zakresu administracji publicznej. Warunkiem niezbędnym do skutecznego wniesienia skargi do Sądu jest także uprzednie wezwanie organu do usunięcia naruszenia. W nauce prawa oraz w orzecznictwie sądów administracyjnych przyjęty jest pogląd, że interes prawny jest kategorią prawa materialnego. Nie wywodzi się on z wewnętrznego przekonania osoby, która się na niego powołuje ale z wynikającego z przepisów prawa materialnego rzeczywistego, bezpośredniego i aktualnego związku pomiędzy sferą jej indywidualnych praw a prowadzonym postępowaniem. Odnosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy należy wskazać, iż skarżący wywodzą swój interes prawny w zaskarżeniu przedmiotowych uchwał Rady Miejskiej w P. z przysługującego im prawa własności do działki nr [...], która wchodzi w skład drogi dojazdowej nazwanej ulicą K. Sprawa zaś nadania nazwy ulicy jest niewątpliwie sprawą z zakresu administracji publicznej, zaś uchwała Rady Gminy w powyższym przedmiocie należy do aktów administracyjnych indywidualnych (patrz Tadeusz Woś i inni "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, komentarz, Lexis Nexis, Warszawa 2008 r., s. 74). Skarżący skierowali natomiast sprawę do sądu administracyjnego po bezskutecznym wezwaniu Rady Gminy w P. do usunięcia naruszenia. Sąd po dokonanej kontroli legalności zaskarżonych uchwał uznał, że naruszają one prawo, a zatem skargę należy uznać za uzasadnioną. Skarżący wykazali poprzez złożony odpis z księgi wieczystej [...] prowadzonej przez Sąd Rejonowy dla [...] w W., że są współwłaścicielami działki nr [...], znajdującej się w gminie P., miejscowości C. W wypisie z ewidencji gruntów figuruje ona jako "droga" i wchodzi w skład ulicy K., co jednoznacznie wynika również z odpowiedzi na skargę, udzielonej przez Urząd Miasta i Gminy P. z dnia [...] września 2008 r. Jednocześnie organ nie neguje, że ciąg komunikacyjny o nazwie K. nie ma statusu drogi gminnej, tylko jest drogą wewnętrzną prywatną. A skoro tak to do podjęcia zaskarżonych uchwał w przedmiocie nadania nazwy ulica K. konieczna była zgoda właścicieli terenów, na których jest ona zlokalizowana. Zgody tej skarżący nie udzielili, dlatego też zaskarżone uchwały w części dotyczącej nadania nazwy ulicy K. w ewidentny sposób naruszają art. 8 ust. 1a ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2007 r., nr 19, poz. 115 ze zmianami). W miejscu należy zaznaczyć, że sprawa dotycząca korzystania z działki nr [...] będąca przedmiotem sporów między skarżącymi a uczestniczką postępowania przed sądami powszechnymi i organami administracyjnymi pozostaje poza sferą orzekania sądu administracyjnego w niniejszej sprawie. Rzeczą Sądu w przedmiotowym postępowaniu było skontrolowanie legalności uchwał Rady Miejskiej w P. odnośnie nadania nazwy "K." ciągowi komunikacyjnemu, w skład którego wchodzi działka skarżących. Skoro w sprawie skarżący wykazali, że ww. akty organów gminy naruszają art. 8 ustawy o drogach publicznych, ich żądanie stwierdza nieważności uchwał w oparciu o art. 101 ustawy o samorządzie gminnym jest zasadne. Z tych wszystkich względów Sąd orzekł jak w pkt 1 wyroku. Rozstrzygnięcie jak w pkt 2 i 3 wyroku Sąd oparł na art. 152 i 200 p.p.s.a.