VI SA/Wa 2051/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Zbigniew Rudnicki po rozpoznaniu w dniu 13 października 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania postanowienia w sprawie ze skargi B. H. na decyzję Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia [...] czerwca 2015 r. nr. [...] w przedmiocie nakazu rejestracji i ustalenia opłaty za używanie niezarejestrowanych odbiorników radiofonicznych postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji B. H., nazywany również "skarżącym", wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia [...] czerwca 2015 r. nr. [...], w przedmiocie nakazu rejestracji i ustalenia opłaty za używanie niezarejestrowanych odbiorników radiofonicznych, w której zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania ww. decyzji. W uzasadnieniu ograniczył się jedynie do omówienia zarzucanych naruszeń prawa procesowego, prawa materialnego oraz przepisów Konstytucji RP. Nie przedstawił ponadto żadnych okoliczności uzasadniających zawarty w skardze wniosek. Ograniczył się jedynie do stwierdzenia, że na mocy art. 130 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267, z późn. zm.; dalej: kpa) wniesienie przez niego odwołania w terminie powinno skutkować wstrzymaniem wykonanie decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 - dalej jako p.p.s.a.), katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zamknięty. Sąd uprawniony jest do uwzględnienia wniosku, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione zostały przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności spoczywa na wnioskodawcy. Do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest wystarczające samo stwierdzenie strony, jak i wyliczenie spodziewanych negatywnych skutków. Nie można uznać za wystarczające jedynie złożenie wniosku, ani również przytoczenie w jego uzasadnieniu okoliczności, które teoretycznie mogą pojawić się na etapie wykonywania zaskarżonej decyzji. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest w stosunku do wnioskodawcy zasadne (za: orzeczenie NSA z dnia 17 listopada 2010 r. sygn. akt II OZ 1124/10, orzeczenie NSA z dnia 09 września 2010 r., sygn. akt I OZ 671/10). Jednocześnie, należy zauważyć, że wobec braku należytego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności rolą Sądu nie jest działanie za stronę i poszukiwanie dowodów na poparcie twierdzeń skarżącego. To na nim spoczywa obowiązek szczególnie wnikliwego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu tj. wykazania, że zaskarżona czynność w razie wykonania mogłaby narazić go na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, tak aby przekonać Sąd o zasadności zastosowania ochrony tymczasowej (za: orzeczenie NSA z 6 marca 2012 r. sygn. akt I OZ 116/12). Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy stwierdzić należy, iż skarżący we wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji organu z dnia [...] czerwca 2015 r. nie podniósł żadnej argumentacji przemawiającej za tym, że wykonanie zaskarżonej decyzji skutkować będzie zaistnieniem niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody bądź wystąpienia trudnych do odwrócenia skutków, w rozumieniu art. 61 § 3 p.p.s.a. Skarżący wskazał jedynie na treść przepisu art. 130 § 2 k.p.a., w myśl którego wniesienie przez stronę odwołania w terminie wstrzymuje wykonanie decyzji. Odnosząc się do powyższej argumentacji należy wskazać, ze okoliczności te nie uzasadniają w żadnym stopniu zasadności wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Z kolei przepis art. 130 § 2 k.p.a. odnosi się do sytuacji, w której strona postepowania wnosi odwołanie od wydanego przez organ I instancji rozstrzygnięcia. Nie ma on swojego zastosowania w postepowaniu sądowoadministracyjnym. W tym stanie rzeczy, Sąd stanął na stanowisku, że skarżący nie uzasadnił w należyty sposób wniosku o wstrzymanie wykonalności zaskarżonej decyzji, poprzez nienależyte wykazanie ziszczenia się którejkolwiek z przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. Sąd zauważa jednocześnie, że kwestia stwierdzenia zasadności nakazania rejestracji i ustalenia opłaty za używanie niezarejestrowanych odbiorników radiofonicznych będzie badana na etapie merytorycznego rozpoznawania skargi. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.