VI SA/Wa 2051/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Fronczyk Sędziowie Sędzia WSA Zbigniew Rudnicki (spr.) Sędzia WSA Danuta Szydłowska Protokolant sekr. sąd. Jarosław Kielczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 stycznia 2016 r. sprawy ze skargi B. H. na decyzję Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia [...] czerwca 2015 r. nr [...] w przedmiocie rejestracji i ustalenia opłaty za używanie niezarejestrowanych odbiorników radiofonicznych oddala skargę w całości Decyzją Nr [...] Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia [...] czerwca 2015 r., wydaną na podstawie art. 5 ust. 1 i 3 oraz art. 7 ust. 7 ustawy z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1204) oraz art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267 z późn. zm.; dalej: kpa), po rozpatrzeniu odwołania z dnia [...] maja 2015 r. wniesionego przez radcę prawnego (...) pełnomocnika p. B.H., prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą "S." z głównym miejscem wykonywania działalności w S. (...), od decyzji z dnia [...] maja 2015 r. Nr [...] wydanej przez Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej Poczta Polska S.A., nakazującej rejestrację pięciu używanych odbiorników radiofonicznych oraz ustalającej opłatę za używanie pięciu niezarejestrowanych odbiorników radiofonicznych w kwocie [...] zł utrzymano w mocy zaskarżoną decyzję W uzasadnieniu przypomniano, że w dniu [...] lutego 2015 r., zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy o opłatach abonamentowych, przeprowadzona została kontrola wykonania obowiązku rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych w lokalu w S. (...), zajmowanym na potrzeby prowadzonej działalności przez stronę. Kontrola została przeprowadzona w obecności strony. W wyniku przeprowadzonej kontroli stwierdzono w lokalu - w biurze - jeden odbiornik radiofoniczny marki [...], który po uruchomieniu przez stronę odbierał program 92,1 MH; do odbiornika wbudowana była antena. W toku czynności kontrolnych stwierdzono dodatkowo, że strona posiada cztery samochody służbowe marki [...],[...],[...], wyposażone w odbiorniki radiofoniczne. Stwierdzony okres używania odbiorników radiofonicznych został ustalony na podstawie ustnego oświadczenia strony i wynosił od [...].01.2015 - biuro, [...].12.2104 – odbiorniki samochodowe. W protokole z kontroli w rubryce oświadczenia (wyjaśnienia) osób zainteresowanych odnotowano, iż: Właściciel B.H. oświadczył, iż nie posiada rejestracji radioodbiorników." Protokół z kontroli został podpisany przez osoby kontrolujące oraz p. B.H. Do protokołu dołączono oświadczenie o liczbie odbiorników w samochodach służbowych, złożone przez stronę, opatrzone datą [...] lutego 2015 r., w którym stwierdzono 4 szt. odbiorników radiofonicznych będących w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu. Uruchomienie tych odbiorników, w celu stwierdzenia technicznej możliwości dostosowania do odbioru programu nie jest możliwe z następujących przyczyn: "Oświadczam iż radia są w samochodach służbowych - samochody w terenie." Oświadczenie to zostało bez zastrzeżeń podpisane przez stronę. Pismem z dnia [...] marca 2015 r. organ I instancji zawiadomił stronę o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie stwierdzenia używania niezarejestrowanych odbiorników radiofonicznych. Jednocześnie, zgodnie z art. 10 § 1 kpa, organ I instancji pouczył stronę o prawie do wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz o prawie do zgłaszania żądań przed wydaniem decyzji. Po przeprowadzeniu postępowania organ I instancji w dniu [...] kwietnia 2015 r. wydał decyzję Nr [...] nakazującą rejestrację pięciu używanych odbiorników radiofonicznych oraz ustalającą opłatę za używanie pięciu niezarejestrowanych odbiorników radiofonicznych w kwocie [...] zł. Rozstrzygnięcie to zostało wydane na podstawie protokołu z przeprowadzonej w dniu [...] lutego 2015 r. kontroli wykonania obowiązku rejestracji odbiorników RTV oraz oświadczenia złożonego przez stronę. W dniu [...] maja 2015 r. pełnomocnik strony wniósł odwołanie od powyższej decyzji z dnia [...] kwietnia 2015 r. Nr [...], w którym zarzucił naruszenie artykułów kpa - art. 7, art. 77 § 1, art. 79 § 2 oraz 130 § 2. Jednocześnie w odwołaniu pełnomocnik strony stwierdził niezgodność podstaw prawnych wydanej decyzji organu I instancji z Konstytucja RP. Organ I instancji pismem z [...] maja 2015 r., zgodnie z art. 133 kpa przekazał odwołanie strony do Ministra Administracji i Cyfryzacji, jako organu właściwego do rozpatrzenia sprawy w II instancji. Zgodnie z art. 7 ust. 7 ustawy o opłatach abonamentowych, właściwy do rozpatrzenia odwołania jest minister właściwy do spraw łączności. Działem administracji rządowej - łączność, zgodnie z treścią § 1 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 22 września 2014 r. w sprawie szczegółowego zakresu działania Ministra Administracji i Cyfryzacji (Dz. U. poz. 1254) kieruje Minister Administracji i Cyfryzacji. Odwołanie zostało wniesione w terminie ( art. 129 § 2 kpa.). Rozpatrując odwołanie organ II instancji zważył, co następuje: Zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy o opłatach abonamentowych za używanie odbiorników radiofonicznych oraz telewizyjnych pobiera się opłaty abonamentowe. Stosownie do art. 2 ust. 2 ustawy o opłatach abonamentowych domniemywa się, że osoba, która posiada odbiornik radiofoniczny lub telewizyjny w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu, używa tego odbiornika. W świetle w/w uregulowań prawnych zdolność do natychmiastowego odbioru programu jest równoznaczna ze stwierdzeniem, iż odbiornik jest używany, a to z kolei prowadzi do wniosku, że posiadacz jest obowiązany do wniesienia opłaty abonamentowej za jego używanie. Opłatę tę uiszcza się za każdy odbiornik - z wyjątkiem przypadków określonych w art. 2 ust. 5. Wyjątek dotyczy m.in. osób fizycznych. Zgodnie z art. 2 ust. 5 tej ustawy, niezależnie od liczby odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych używanych przez osoby fizyczne w tym samym gospodarstwie domowym lub samochodzie stanowiącym ich własność uiszcza się tylko jedną opłatę abonamentową, z tym że, jak wskazuje art. 2 ust. 6 ustawy, poprzez gospodarstwo domowe należy rozumieć zespół osób mieszkających i utrzymujących się wspólnie albo jedną osobę utrzymującą się samodzielnie. Podkreśla się przy tym, że opłacenie abonamentu w ramach gospodarstwa domowego (przez które rozumie się lokal mieszkalny, a oprócz niego domek letniskowy, wypoczynkowy, altankę na działce oraz samochód stanowiący ich własność) nie obejmuje używania odbiorników w lokalu o charakterze handlowym, usługowym czy produkcyjnym mieszczącym się poza lokalem mieszkalnym. W przedmiotowej sprawie w dniu [...] lutego 2015 r. została przeprowadzona kontrola wykonania obowiązku rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych w lokalu zajmowanym przez stronę na potrzeby prowadzonej działalności gospodarczej. Kontrola została przeprowadzona w obecności strony. W toku czynności kontrolnych p. B.H. miał możliwość złożenia zastrzeżeń co do sposobu przeprowadzenia kontroli, czy też okoliczności w nim wskazanych, tj. w zakresie liczby i rodzaju używanych przez stronę odbiorników, a także okresu ich używania. Mógł także oświadczyć, że nie posiada wiedzy w przedmiocie objętym kontrolą. Natomiast p. B.H. podpisał protokół bez zastrzeżeń, jak i złożone przez siebie oświadczenie. Mając na uwadze powyższe, zdaniem organu II instancji, p. B.H. uczestnicząc w dniu [...] lutego 2015 r. w kontroli dysponował wiedzą niezbędną dla ustalenia okoliczności faktycznych stanowiących podstawę dla organu I instancji do wydania decyzji administracyjnej. W ocenie organu II instancji brak jest podstaw do odmowy wiarygodności oświadczeniu p. B.H. odnośnie odbiorników radiofonicznych stwierdzonych podczas kontroli i ich technicznej możliwości odbioru programów. Pan B.H. był rozeznany w funkcjonowaniu prowadzonej przez siebie działalności, a zarazem świadom celu kontroli, w której brał udział, zatem informacje od niego pochodzące stanowią pełnowartościowe źródło dowodowe, na podstawie którego możliwe było dokonywanie ustaleń stanu faktycznego sprawy. Oświadczenia te stanowią podstawę do ustaleń organu pierwszej instancji co do używania przez stronę niezarejestrowanych odbiorników radiofonicznych, jak i ich stanu umożliwiającego natychmiastowy odbiór programu, w konsekwencji uprawniają do zastosowania domniemania z art. 2 ust. 2 ustawy o opłatach abonamentowych. Odnosząc się do zarzutów zawartych w odwołaniu dotyczących naruszenia przepisów postępowania administracyjnego na wstępie organ stwierdził, iż kontrola wykonania obowiązku rejestracji odbiorników RTV nie jest czynnością podejmowaną w toku postępowania administracyjnego. Stanowi ona podstawę dla wszczęcia postępowania administracyjnego w sprawie używania niezarejestrowanych odbiorników, które to postępowanie mocą przepisów ustawy o opłatach abonamentowych zostało powierzone do prowadzenia jednostce organizacyjnej Poczty Polskiej S.A. Oznacza to, iż protokół kontroli tego rodzaju jest odzwierciedleniem czynności kontrolnej, a nie wizji lokalnej, czy oględzin w rozumieniu przepisów k.p.a. Jednocześnie nie jest przesłuchaniem świadka, czy też strony odebranie do protokołu kontroli oświadczeń na temat liczby i rodzaju używanych odbiorników RTV od osób, które dysponują wiedzą na ten temat. Oświadczenia takie, jak również sam protokół kontroli stanowią materiał dowodowy, który podlega ocenie organu administracyjnego w myśl art. 80 k.p.a. w zw. z art. 75 § 1 k.p.a. Niezależnie od powyższych wywodów organ II instancji zauważa, że w czynnościach kontrolnych, które stanowiły podstawę dla wszczęcia postępowania administracyjnego, brał udział B.H., tj. strona niniejszego postępowania. Strona odwołująca podniosła, że w toku postępowania przed organem I instancji naruszono art. 7 kpa, art. 77 § 1 kpa, gdyż organ I instancji winien był podjąć wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, czego nie uczynił. Dodatkowo, w ocenie strony, nie zebrano i nie rozpatrzono w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego. Wbrew twierdzeniom strony w niniejszym stanie faktycznym przeprowadzono postępowanie dowodowe co do wszystkich istotnych okoliczności sprawy, zapewniając stronie udział we wszystkich etapach postępowania. Wzięto pod uwagę, przy wydawaniu decyzji, wszystkie okoliczności stwierdzone podczas kontroli. W toku postępowania organ uznał, iż nie ma potrzeby przeprowadzenia dodatkowych dowodów. Organ nie ma obowiązku wydawania decyzji zgodnie z żądaniami strony przedstawionymi w pismach do organu, bądź też uznawania za udowodnione okoliczności, o których strona informuje i nie przedstawia na poparcie swych twierdzeń dowodów. Mając na uwadze powyższe, w ocenie organu II instancji zarzuty zawarte w odwołaniu w tym zakresie stanowią próbę odwrócenia niekorzystnych dla strony skutków, jakie wywołały ustalenia dokonane podczas kontroli. Zgodnie z art. 10 § 1 kpa, organ I instancji poinformował stronę o prawie do wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz o prawie do zgłaszania żądań. Po zawiadomieniu o wszczęciu postępowania administracyjnego strona miała możliwość zgłoszenia wszelkich wniosków dowodowych, jak również zapoznania się z materiałem dowodowym. To, czy strona skorzysta z przysługującego jej prawa, pozostawiono wyłącznie jej uznaniu. Jest to prawo strony do wypowiedzenia się w sprawie, a nie jej obowiązek. Strona, rezygnując z tego uprawnienia i przerzucając cały ciężar dowodowy na organ, niejako więc sama godzi się na ustalenia poczynione przez organ. Nie można więc zasadnie zarzucić organowi naruszenia obowiązku wyjaśnienia okoliczności faktycznych sprawy, jeżeli samemu nie podejmuje się żadnych działań umożliwiających organowi zebranie w sposób wyczerpujący i rozpatrzenie materiału dowodowego (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 maja 2011 r. sygn. akt: II GSK 527/10, LEX nr 1081572). W przedmiotowej sprawie strona nie wykazała żadnej inicjatywy dowodowej - nie wnosiła o przeprowadzenie żadnego dowodu. Odnosząc się do zarzutu, iż art. 7 ust. 1 i 5 ustawy o opłatach abonamentowych jest niezgodny z art. 1, art. 2 oraz art. 84 Konstytucji RP w związku z art. 214 Konstytucji RP, wskazać należy, iż treści przywołanego orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego nie sposób odnieść do niniejszej sprawy. Stosownie do treści wskazanego wyroku Trybunału Konstytucyjnego dążąc do wyegzekwowania zaległego abonamentu kierownik Centrum Obsługi Finansowej nie musi wysyłać upomnienia, ponieważ zgodnie z § 13 pkt 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 listopada 2001 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. Nr 137, poz. 1541, z późn. zm.) postępowanie egzekucyjne może być wszczęte bez jego uprzedniego doręczania, gdy "zobowiązany ma ustawowy obowiązek obliczenia lub uiszczenia należności pieniężnej bez wezwania". Dodatkowo Trybunał Konstytucyjny uznał, iż ustalenie wysokości należnego abonamentu może być dokonane w drodze samoobliczenia przez abonenta, który sam ustali kwotę należną, jak również przez kierownika COF, jednak jest to w obu przypadkach czynność jedynie materialno-techniczna dotycząca obowiązku wynikającego wprost z przepisów prawa. Zatem Kierownik COF nie ma obowiązku kierowania do abonentów upomnień o powstałych zaległościach w płatnościach abonamentu RTV. Wysyłając przedmiotowe upomnienie Kierownik COF stwarza jednak abonentom możliwość uregulowania powstałych zaległości przed wystawieniem tytułu wykonawczego i skierowaniem go do właściwego Urzędu Skarbowego. W myśl postanowień art. 7 ust. 6 ustawy o opłatach abonamentowych, w przypadku stwierdzenia używania niezarejestrowanych odbiorników kierownik jednostki operatora wyznaczonego wydaje decyzję, w której nakazuje rejestrację odbiorników oraz ustala opłatę za używanie niezarejestrowanych odbiorników. Wysokość tej opłaty wynika wprost z treści art. 5 ust. 3 w/w ustawy, opłata ta jest stała i stanowi trzydziestokrotność miesięcznej opłaty abonamentowej obowiązującej w dniu stwierdzenia używania niezarejestrowanych odbiorników. Przepisy powołanej ustawy nie dają organowi administracji publicznej, podstaw prawnych do miarkowania wysokości nałożonej opłaty, czy też odstąpienia od jej nałożenia jeśli zostały spełnione przesłanki do jej ustalenia. Reasumując, wysokość tej opłaty nie wynika ze swobodnego uznania Poczty Polskiej S.A., która jedynie została wskazana w ustawie jako podmiot pobierający opłaty i dokonujący kontroli obowiązku rejestracji odbiorników. Odnosząc się do twierdzeń pełnomocnika strony odnośnie uznania, iż na mocy art. 130 § 2 kpa wniesienie pisma powinno wstrzymać wykonanie decyzji organu I instancji, aż do rozpatrzenia sprawy przez organ nadrzędny, należy wyjaśnić, iż powyższy przepis ma wyłącznie zastosowanie wówczas, gdy przynajmniej jedna ze stron przystąpiła do wykonania decyzji przed upływem terminu do wniesienia odwołania, a inna ze stron złożyła w tym terminie odwołanie. W niniejszym stanie faktycznym wniesienie odwołania wstrzymało wykonanie decyzji organu I instancji, dlatego za nieuzasadniony należy uznać zarzut naruszenia dyspozycji art. 130 § 2 k.p.a. Zgodnie z § 2 oraz § 3 rozporządzenia Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz. U. z 2013 r. poz. 1676) w celu wykonania obowiązku wnoszenia wspomnianych opłat odbiorniki podlegają zarejestrowaniu w placówce operatora wyznaczonego w ciągu 14 dni od dnia wejścia w ich posiadanie. Jak wynika z ustaleń poczynionych podczas przeprowadzonej kontroli, okres używania ujawnionych odbiorników wynosi od [...].01.2015 - biuro, [...].12.2104 - samochodowe. Zatem odbiorniki znajdowały się w posiadaniu strony przez okres przekraczający 14 dniowy termin przewidziany na ich zarejestrowanie. Wskazać przy tym należy, iż kwestie związane z obowiązkiem uiszczania abonamentu są powszechnie znane, zwłaszcza w związku ze wzmożoną kampanią przypominającą i nakłaniającą do opłacania abonamentu, a ponadto uregulowane są obowiązującymi przepisami prawnymi. Strona będąca jednocześnie przedsiębiorcą powinna znać przepisy prawa, zważywszy, że obowiązek rejestracji odbiorników ciąży na każdej osobie używającej odbiornika, zaś uregulowania dotyczące terminu, w którym należy dokonać rejestracji są tożsame dla wszystkich osób bez względu na okoliczność prowadzenia działalności gospodarczej. W przekonaniu organu II instancji, decyzja z dnia [...] kwietnia 2015 r. Nr [...] wydana przez Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej Poczty Polskiej S.A. nakazująca rejestrację pięciu używanych odbiorników radiofonicznych oraz ustalająca opłatę za używanie pięciu niezarejestrowanych odbiorników radiofonicznych w kwocie [...] zł odpowiada prawu. Bezsporna jest okoliczność, że w dniu kontroli w lokalu zajmowanym przez stronę znajdował się odbiornik radiofoniczny będący w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu oraz, że strona posiadała cztery samochody służbowe wyposażone w odbiorniki radiofoniczne, a tym samym należy stwierdzić, iż pobranie opłaty tytułem używania niezarejestrowanych odbiorników radiofonicznych jest uzasadnione. Skargę na powyższą decyzję wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie strona, reprezentowana przez radcę prawnego, (...), zarzucając zaskarżonej decyzji: - rażące naruszenie artykułów kpa, tj. art. 7, art. 77 § 1, art. 79 § 2 oraz art. 130 § 2. W związku z powyższym, z uwagi na decyzję wydaną z rażącym naruszeniem prawa strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji; zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych, a także wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji do czasu prawomocnego rozpoznania niniejszej skargi. Ewentualnie, strona wniosła o przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpoznania, jak również zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych Strona nie zgadza się z zaskarżoną decyzją i stwierdza, że organ I instancji dopuścił się rażącego naruszenia prawa, tj.: art. 7 k.p.a. wskazując, iż organ winien był podjąć wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, czego nie uczynił. Naruszony również został art. 77 § 1 k.p.a., który to zobowiązuje organ administracji publicznej w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy, co również nie zostało uczynione w niniejszej sprawie. Organ nie dysponując zgromadzonym materiałem dowodowym przyjął, że przedmiotowe odbiorniki radiowe należą do strony i używane są w jej przedsiębiorstwie bez wcześniejszego zarejestrowania. Mając powyższe na względzie, osoby kontrolujące, działając w sposób niezgodny z zaleceniami postępowania wyjaśniającego, nie przesłuchały osób trzecich, mogących uściślić i wyjaśnić kwestię własności wspomnianych odbiorników radiofonicznych w trakcie czynności kontrolnych i nie zawarły odpowiednich wzmianek w protokole. Organ, wydając przedmiotową decyzję, naruszył także przepis art. 79 § 2 kpa, który stanowi, iż strona ma prawo brać udział w przeprowadzeniu dowodu, może zadawać pytania świadkom, biegłym i stronom. Tymczasem stronie nie dano żadnej szansy, aby brała udziału w przeprowadzeniu dowodu podczas kontroli, nie mogła przedstawić ewentualnych świadków, czy udzielić wyjaśnień osobom kontrolującym. Jednocześnie wskazać należy, iż na mocy przepisu art. 130 § 2 k.p.a., wniesienie pisma powinno wstrzymać wykonanie decyzji organu I stopnia, aż do rozpatrzenia sprawy przez organ nadrzędny. W zakresie niezgodności podstaw prawnych wydanej decyzji organu z Konstytucją Rzeczypospolitej Polskiej stwierdzić należy, że orzeczenie wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 16 marca 2010 r. sygn. akt K 24/08 (Dz. U. 2010 nr 48 poz. 285) stwierdza, że art. 7 ust. 1 i 5 Ustawy z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych są niezgodne z art. 1, art. 2 oraz z art. 84 Konstytucji w związku z art. 217 Konstytucji. Powyższe oznacza tym samym, że w przypadku stwierdzenia używania niezarejestrowanego odbiornika RTV, to stosowanie do pobierania opłat przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (art. 7 ust. 3 ustawy o opłatach abonamentowych) jest niezgodne z Konstytucją, a także, że w przypadku stwierdzenia przez kierownika jednostki operatora publicznego używania niezarejestrowanego odbiornika RTV, to ustalanie przez niego zawyżonych opłat w postaci 30-krotnej opłaty abonamentowej za używanie tego odbiornika (art. 7 ust. 6) jest niezgodne z Konstytucją. Ponadto przeprowadzanie kontroli wykonania obowiązku rejestracji odbiorników RTV oraz obowiązku uiszczania opłaty abonamentowej przez operatora publicznego (art. 7 ust. 1) jest niezgodne z Konstytucją, a także uprawnienie do żądania wykonywania uprawnień przez kierowników jednostek operatora publicznego w drodze egzekucji administracyjnej (art. 7 ust. 5) jest także niezgodne z Konstytucją. Twierdzenie to wynika ze wspomnianego wyżej orzeczenia wyroku Trybunału Konstytucyjnego. Biorąc pod uwagę powyższe należy podkreślić, że rażące naruszenie prawa przez organ, w związku z art. 156 § 1 pkt. 2 .p.a. winno prowadzić do stwierdzenia nieważności wydanej decyzji. W odpowiedzi na skargę organ wniósł oddalenie skargi w całości. Organ stoi na stanowisku, że skarga w oczywisty sposób jest bezzasadna i winna zostać oddalona w całości. W tym też zakresie organ odniesie się jedynie do merytorycznych oraz istotnych z punktu widzenia sprawy argumentów zawartych w skardze. W skardze do WSA podniesiono analogiczne zarzuty jak w odwołaniu od decyzji organu I instancji. Organ odwoławczy odniósł się do nich szczegółowo w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji nr [...] z dnia [...] czerwca 2015 r. W pierwszej kolejności organ podniósł, że nie znajduje uzasadnienia stanowisko strony skarżącej, zgodnie z którym decyzja Ministra Administracji i Cyfryzacji została wydana z naruszeniem przepisów postępowania. Poza uwagą skarżącego pozostaje bowiem okoliczność, że organ dysponuje protokołem z kontroli z dnia [...] lutego 2015 r. Przywołany protokół zawiera oświadczenie wiedzy osoby uczestniczącej w kontroli - nota bene samego skarżącego - która to złożyła oświadczenie w przedmiocie posiadania 5 odbiorników radiofonicznych przez okres przekraczający 14 dni na ich zarejestrowanie. Co istotne, protokół obrazuje stan faktyczny, który później może być trudny do odtworzenia i jako taki stanowi podstawowy dowód w sprawie w którym utrwalono przebieg i wynik przeprowadzonej kontroli. Protokół z przeprowadzonej kontroli zaliczany jest natomiast do kategorii dowodów wymienionych w art. 75 § 1 k.p.a. W niniejszym stanie faktyczny protokół z kontroli został podpisany przez skarżącego bez zastrzeżeń, co wskazuje że nie kwestionował on ustaleń kontroli. W rozpoznawanej sprawie protokół został sporządzony i podpisany przez kontrolerów legitymujących się upoważnieniami do wykonywania czynności kontrolnych udzielonymi przez Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej, tj. organ powołany do kontroli wykonywani; obowiązku rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych oraz osobę uczestnicząca w kontroli- samego skarżącego - co uzasadnia przyjęcie go za wiarygodny dowód w sprawie Niewątpliwie w kontroli uczestniczył sam skarżący, a zatem osoba posiadająca wiedzę w przedmiocie liczby posiadanych odbiorników, ich zdolności do natychmiastowego odbioru programów oraz okresu używania. Wbrew twierdzeniom skarżącego w niniejszej sprawie nie doszło do naruszenia przepisów postępowania, a mianowicie art. 7, 77, 79 § 2 oraz art. 130 § 2 kpa. Organy przeprowadziły postępowanie dowodowe co do wszystkich istotnych okoliczności sprawy, zapewniając skarżącemu udział we wszystkich etapach postępowania. Wzięto pod uwagę, przy wydawaniu decyzji, wszystkie okoliczności stwierdzone podczas kontroli. Trudno zgodzić się z twierdzeniem skarżącego, że w niniejszej sprawie doszło do naruszenia art. 79 § 2 kpa, stosownie do którego to strona ma prawo brać udział w przeprowadzeniu dowodu, może zadawać pytania świadkom, biegłym i stronom oraz składać wyjaśnienia. Skarżący wskazał, że do naruszenia wskazanej dyspozycji dojść miało poprzez nieprzesłuchanie osób trzecich - mogących uściślić i wyjaśnić kwestię własności odbiorników radiofonicznych. Organ stoi na stanowisku, że wskazaną dyspozycję można naruszyć w przypadku, gdy dowód jest przeprowadzony, a stronie pozbawiono gwarancji w nim wskazanych, W niniejszej sprawie organ uznał, że nie ma potrzeby przeprowadzenia dodatkowych dowodów, albowiem w ocenie organu w oparciu o ustalony stan faktyczny bezspornie można było stwierdzić, że skarżąca używała odbiorników radiofonicznych z naruszeniem przepisów ustawy o opłatach abonamentowych. W rozpoznawanej sprawie w toku postępowania administracyjnego skarżący nie zgłosił żadnych wniosków dowodowych. Istotnie, strona skarżąca kwestionowała ustalenia oparte na dowodach zgromadzonych w sprawie, ale dopiero na etapie postępowania odwoławczego. W ocenie organu, sam fakt zaprzeczania wiarygodności materiału dowodowego nie oznacza, że organ zobligowany był do poszukiwania dowodów potwierdzających stanowisko skarżącej (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 lipca 2015 r., sygn. akt II GSK 1066/13). Dodatkowo organ wskazuje, że w niniejszej sprawie nie doszło do naruszenia żadnego z wskazanych przepisów postępowania. Organy administracji przeprowadziły postępowanie dowodowe co do wszystkich istotnych okoliczności sprawy, zapewniając stronie udział we wszystkich etapach postępowania. Wzięto pod uwagę, przy wydawaniu decyzji, wszystkie okoliczności stwierdzone podczas kontroli. Zatem działanie organów administracji było zgodne z zasadami wyrażonymi w kpa. Decyzje organu I instancji oraz organu II instancji są niewątpliwie zgodne z obowiązującymi uregulowaniami prawnymi. Oczywistym jest, że podstawowym dowodem w niniejszej sprawie był protokół z przeprowadzonej kontroli wykonania obowiązku rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych. Strona na żadnym etapie postępowania nie udowodniła innej liczby odbiorników radiofonicznych aniżeli stwierdzone w toku kontroli, ani też nie wskazała innego wiarygodnego okresu ich używania. Podnieść należy, iż dokonane w toku kontroli ustalenia dały pełną podstawę do zastosowania domniemania wynikającego z art. 2 ust. 2 ustawy o opłatach abonamentowych. Domniemania tego, co warte podkreślenia, strona nie obaliła na żadnym etapie postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.– Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz.U Nr 153, poz. 1270, z późn. zm.; zwaną dalej p.p.s.a.). Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, że nie zasługuje ona na uwzględnienie. Przedmiotem rozpoznania przez Sąd była skarga na decyzję Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia [...] czerwca 2015 r., którą po rozpatrzeniu odwołania p. B.H., prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą "S." B.H. z głównym miejscem wykonywania działalności w S., od decyzji z dnia [...] maja 2015 r. wydanej przez Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej Poczta Polska S.A., nakazującej rejestrację pięciu używanych odbiorników radiofonicznych oraz ustalającej opłatę za używanie pięciu niezarejestrowanych odbiorników radiofonicznych w kwocie [...] zł utrzymano w mocy zaskarżoną decyzję. Zaskarżonej decyzji zarzucono w skardze rażące naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 7, art. 77 § 1, art. 79 § 2 oraz art. 130 § 2, kpa, sprowadzające się do twierdzenia, że organ nie dysponując zgromadzonym materiałem dowodowym przyjął, że przedmiotowe odbiorniki radiowe należą do strony i używane są w jej przedsiębiorstwie bez wcześniejszego zarejestrowania, a osoby kontrolujące nie przesłuchały osób trzecich, mogących uściślić i wyjaśnić kwestię własności wspomnianych odbiorników radiofonicznych w trakcie czynności kontrolnych i nie zawarły odpowiednich wzmianek w protokole. Skarżący podniósł też, że stronie nie dano żadnej szansy, aby brała udziału w przeprowadzeniu dowodu podczas kontroli, nie mogła przedstawić ewentualnych świadków, czy udzielić wyjaśnień osobom kontrolującym. Ponadto skarżący zarzucił niezgodność podstaw prawnych zaskarżonej decyzji organu z Konstytucją Rzeczypospolitej Polskiej. Uznał on mianowicie, że: "orzeczenie wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 16 marca 2010 r. sygn. akt K 24/08 (Dz. U. 2010 nr 48 poz. 285) stwierdza, że art. 7 ust. 1 i 5 Ustawy z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych są niezgodne z art. 1, art. 2 oraz z art. 84 Konstytucji w związku z art. 217 Konstytucji. Powyższe oznacza tym samym, że w przypadku stwierdzenia używania niezarejestrowanego odbiornika RTV, to stosowanie do pobierania opłat przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (art. 7 ust. 3 ustawy o opłatach abonamentowych) jest niezgodne z Konstytucją, a także, że w przypadku stwierdzenia przez kierownika jednostki operatora publicznego używania niezarejestrowanego odbiornika RTV, to ustalanie przez niego zawyżonych opłat w postaci 30-krotnej opłaty abonamentowej za używanie tego odbiornika (art. 7 ust. 6) jest niezgodne z Konstytucją. Ponadto przeprowadzanie kontroli wykonania obowiązku rejestracji odbiorników RTV oraz obowiązku uiszczania opłaty abonamentowej przez operatora publicznego (art. 7 ust. 1) jest niezgodne z Konstytucją, a także uprawnienie do żądania wykonywania uprawnień przez kierowników jednostek operatora publicznego w drodze egzekucji administracyjnej (art. 7 ust. 5) jest także niezgodne z Konstytucją. Twierdzenie to wynika ze wspomnianego wyżej orzeczenia wyroku Trybunału Konstytucyjnego." Biorąc pod uwagę powyższe skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji "...w związku z art. 156 § 1 pkt 2 kpa." Zgodnie z zasadami orzekania przyjętymi w sądach administracyjnych, w pierwszej kolejności podlegają rozpatrzeniu zarzuty naruszenia Konstytucji RP, następnie – zarzuty dotyczące naruszenia przepisów proceduralnych, gdyż wadliwie prowadzone postępowaniu przekreśla możliwość uzyskania prawidłowego rozstrzygnięcia, a dopiero na końcu – zarzuty naruszenia prawa materialnego. Rozpatrując w związku z powyższym najpierw podniesiony zarzut naruszenia przepisów Konstytucji RP należy uznać, że jest on co najmniej wynikiem nieporozumienia. Wspomniany wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 16 marca 2010 r. (Dz. U. 2010.48.285), sygn. akt K 24/08, sprowadza się bowiem w istocie do dwóch tez, zgodnie z którymi: "1. Art. 7 ust. 3 i 6 ustawy z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych (Dz. U. Nr 85, poz. 728 i Nr 157, poz. 1314 oraz z 2010 r. Nr 13, poz. 70) są zgodne z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej i nie są niezgodne z art. 1 oraz z art. 84 w związku z art. 217 Konstytucji. 2. Art. 7 ust. 1 i 5 ustawy powołanej w punkcie 1 nie są niezgodne z art. 1, art. 2 oraz z art. 84 w związku z art. 217 Konstytucji." Jak łatwo zauważyć, są to tezy całkowicie odmienne od tez przedstawionych przez pełnomocnika skarżącego. W tym stanie rzeczy dyskusja z zarzutami strony skarżącej jest zbędna, gdyż w świetle orzeczenia TK nie zachodzi w sposób oczywisty sprzeczność między art. 7 ustawy o opłatach abonamentowych a powołanymi wyżej przepisami Konstytucji RP. Pozostałe zarzuty skarżącego mają w istocie charakter procesowy, związany z niewłaściwym lub niedostatecznym ustaleniem stanu faktycznego. W ocenie Sądu, w stanie faktycznym ustalonym w niniejszej sprawie organ miał w pełni uzasadnione podstawy do tego, aby nałożyć na skarżącego opłatę za używanie niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych. Zgodnie z art. 2 ust. 1 i 2 u.o.a. za używanie odbiorników radiofonicznych oraz telewizyjnych pobiera się opłaty abonamentowe. W myśl ust. 2 powołanego przepisu domniemywa się, że osoba, która posiada odbiornik radiofoniczny lub telewizyjny w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu, używa tego odbiornika. Co do zasady opłatę abonamentową uiszcza się za każdy odbiornik radiofoniczny i telewizyjny (ust. 4 art. 2 u.o.a.). Modyfikację tej zasady ustawodawca wprowadza w ust. 5 art. 2 u.o.a określając krąg podmiotów, które niezależnie od liczby używanych odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych zobowiązane są do uiszczania tylko jednej z opłat abonamentowych. Z językowej wykładni powołanych przepisów wynika, że ich adresatem jest posiadacz odbiornika radiofonicznego lub telewizyjnego, który w sytuacji jego używania, zobowiązany jest do uiszczania opłaty abonamentowej. Przy czym "używanie" objęte jest domniemaniem zakładającym, że w sytuacji, gdy odbiornik znajduje się on w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu, to jest on używany przez jego posiadacza. W myśl art. 7 ust. 1 i 2 u.o.a. kontrolę wykonywania obowiązku rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych oraz obowiązku uiszczania opłaty abonamentowej prowadzi operator publiczny, o którym mowa w art. 5 ust. 1, a nadzór nad wykonywaniem kontroli obowiązku rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych oraz obowiązku pobierania opłaty abonamentowej sprawuje minister właściwy do spraw łączności. W przypadku stwierdzenia używania niezarejestrowanego odbiornika radiofonicznego lub telewizyjnego kierownik jednostki operatora publicznego, o którym mowa w art. 5 ust. 1, przeprowadzający kontrolę, wydaje decyzję, w której nakazuje rejestrację odbiornika oraz ustala opłatę za używanie niezarejestrowanego odbiornika radiofonicznego lub telewizyjnego, o której mowa w art. 5 ust. 3. Od decyzji służy odwołanie do ministra właściwego do spraw łączności, (ust. 6 i 7 art. 7 u.o.a.). W toku przeprowadzonej przez operatora publicznego kontroli w dniu 13 lutego 2012 r. ustalono, że w biurz firmy S., prowadzonej przez skarżącego znajduje się 1 niezarejestrowany, sprawny i wyposażony w antenę odbiornik radiowy, w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu, a pozostałe 4 odbiorniki są zamontowane w samochodach służbowych firmy. Ustaleń tych organ dokonał na podstawie protokołu kontroli, oświadczenia wiedzy złożonego przez właściciela firmy. Sąd podziela stanowisko organów I i II instancji, że brak jest podstaw do kwestionowania wiarygodności złożonego przez właściciela firmy oświadczenia. Właściciel firmy stanowi wiarygodne źródło dowodowe, którego wartości dowodowej nie można zakwestionować. Zgodnie z art. 75 § 1 k.p.a. - jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Zatem ustalenia kontroli oparte na oświadczeniach właściciela firmy organ prawidłowo przyjął za wiarygodne. Skoro skarżący kwestionował wiarygodność swoich oświadczeń, to przecież w toku postępowania, mając zapewniony czynny udział w każdym z jego stadiów, miał możliwość przedstawienia przeciwdowodów na okoliczności objęte jego oświadczeniem. Zdaniem Sądu, bezsporne jest, że w dacie kontroli właściciel firmy był w posiadaniu 5 niezarejestrowanych i sprawnych odbiorników radiofonicznych. Skoro zatem w dacie kontroli, w biurze firmy i w jej samochodach znajdowały się odbiorniki, to w ocenie Sądu nie można uznać za dowolne ustalenia organów, że odbiorniki te znajdowały się w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu. Jak podkreśla się w orzecznictwie, ustalenie, czy odbiorniki znajdują się w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu może dokonać się w drodze bezpośredniego sprawdzenia tej okoliczności lub ewentualnie w drodze oświadczenia osoby, na której ciąży obowiązek zarejestrowania odbiorników. Zarówno jeden, jak i drugi sposób ustalenia, jest dopuszczalny, jednak informacja o tym fakcie musi znaleźć się w protokole z kontroli podpisanym przez kontrolujących i przez kontrolowanego - stronę postępowania ewentualnie przez osobę przez niego upoważnioną (Wyrok WSA w warszawie z dnia 20 kwietnia 20058 r. sygn. akt: VI SA/Wa 1992/04). W przedmiotowej sprawie z treści protokołu jasno wynika, iż kontrolerzy weszli w posiadanie informacji dotyczących ilości ujawnionych odbiorników i ich gotowości do natychmiastowego odbioru programu w oparciu o oświadczenie właściciela firmy złożone do protokołu. Wskazać należy, iż nie jest trafny zarzut strony odnośnie rażącego naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 7, art. 77 § 1, art. 79 § 2 oraz art. 130 § 2, kpa, polegającego m.in. na zaniechaniu analizy przez organ wydający decyzję stanowiska kontrolowanego w postępowaniu oraz nie poinformowaniu kontrolowanego o możliwości i sposobach zgłaszania dowodów na poparcie swoich twierdzeń, a nadto nie udzieleniu wyjaśnień co do skutków faktycznych i prawnych podejmowanych z urzędu czynności przez organ kontrolujący. W myśl art. 7 k.p.a. w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Zgodnie z art. 77 k.p.a. organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Organ może w każdym stadium postępowania zmienić, uzupełnić lub uchylić swoje postanowienie dotyczące przeprowadzenia dowodu. Organ przeprowadzający postępowanie na wezwanie organu właściwego do załatwienia sprawy (art. 52) może z urzędu lub na wniosek strony przesłuchać również nowych świadków i biegłych na okoliczność będące przedmiotem tego postępowania. Fakty powszechnie znane oraz fakty znane organowi z urzędu nie wymagają dowodu. Fakty znane organowi z urzędu należy zakomunikować stronie. W realiach niniejszej sprawy organ należycie wypełnił ciążące na nim obowiązki. Materiał dowodowy został zebrany i rozpatrzony przez organ w sposób wyczerpujący. Organ przeprowadził postępowanie dowodowe co do wszystkich istotnych okoliczności sprawy. Zapewnił stronie udział we wszystkich etapach postępowania. Strona zgodnie z pouczeniem zawartym w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania administracyjnego, na podstawie art. 10 § 1 kpa, miała prawo do wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań przed wydaniem decyzji nakładającej opłatę za używanie niezarejestrowanych odbiorników. Z możliwości tej nie skorzystała, a dopiero na etapie składania odwołania strona zakwestionowała dokonane ustalenia podczas kontroli. W ocenie Sądu, w rozpatrywanej sprawie trudno w ogóle mówić o naruszeniu wymienionych wyżej przepisów postępowania, a tym bardziej – uznać to naruszenie za rażące, tym bardziej, że strona skarżąca nawet nie próbowała uzasadnić tego zarzutu. Zważyć przy tym należy, że przepis art. 80 K.p.a. wprowadza zasadę swobodnej oceny dowodów, zgodnie z którą organ prowadzący postępowanie ocenia według swojej wiedzy, doświadczenia oraz wewnętrznego przekonania wartość dowodową poszczególnych środków dowodowych i nie jest skrępowany żadnymi formalnymi regułami dotyczącymi wskazania jak ma dowody oceniać. Jednocześnie zasada ta nie oznacza, iż organ jest uprawniony do oceny dowodów dowolnie, lecz musi oprzeć swoją ocenę na przekonujących podstawach i dać temu wyraz w uzasadnieniu decyzji (por. B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, Wydanie 7, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2005, s. 410). W ocenie Sądu, należy w konsekwencji uznać, że organy obu instancji w toku postępowania wyczerpująco zbadały wszystkie istotne okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą oraz przeprowadziły dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej (art. 7 i art. 77 k.p.a.), oparły swoje rozstrzygnięcia na materiale dowodowym prawidłowo zebranym w toku kontroli, dokonując jego wszechstronnej oceny oraz uzasadniły swoje stanowisko wyrażone w spornych decyzjach, w sposób wymagany przez normę prawa zawartą w przepisie art. 107 § 3 K.p.a. Podkreślić też trzeba, że skarżący nie kwestionował w skardze prawidłowości naliczenia opłat za używanie 5 niezarejestrowanych odbiorników radiofonicznych w kwocie [...] zł; w istocie w ogóle nie podniósł kwestii opłat z tego tytułu. Wreszcie podnieść należy, iż kwestie związane z obowiązkiem uiszczania abonamentu są powszechnie znane, zwłaszcza w związku ze wzmożoną kampanią przypominającą i nakłaniającą do opłacania abonamentu, a ponadto uregulowane obowiązującymi przepisami prawnymi. Strona będąca jednocześnie przedsiębiorcą powinna znać przepisy prawa, zważywszy, że obowiązek rejestracji odbiorników ciąży na każdej osobie używającej odbiornika, zaś uregulowania dotyczące terminu, w którym należy dokonać rejestracji są tożsame dla wszystkich. Nie ma więc znaczenia, okoliczność, iż strona nie została wezwana do zapłaty, czy też dokonania rejestracji odbiornika Wobec powyższego Sąd uznał zaskarżoną decyzję wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. za prawidłową, co znajduje też oparcie w aktualnym orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (por: wyrok NSA z dnia 7 lutego 2012 r., sygn. akt II GSK 1531/10) oraz poglądach doktryny (Małgorzata Jaśkowska, Andrzej Wróbel "Kodeks postępowania administracyjnego", Komentarz, Wydanie II, Zakamycze 2005 str. 802, "Kodeks postępowania administracyjnego" - Komentarz pod red. prof. Marka Wierzbowskiego oraz prof. Aleksandry Wiktorowskiej, str. 772). Ponadto oceniając zaskarżoną decyzję Sąd nie stwierdził żadnych innych uchybień, których istnienie powinien uwzględnić z urzędu. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.u. Nr 153, poz. 127, z późn. zm.) orzekł jak w sentencji wyroku.