VI SA/Wa 2063/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Marcinkowska Sędziowie Sędzia WSA Jolanta Królikowska-Przewłoka Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka (spr.) Protokolant Eliza Mroczek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 stycznia 2009 r. sprawy ze skargi D. B. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lipca 2008 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską oddala skargę Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] lipca 2008 r., działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 268a k.p.a., art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust.1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (tekst jednolity Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania D. B. od decyzji [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w P. z dnia [...] maja 2008 r. cofającej pozwolenie na broń palną myśliwską, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Do wydania powyższych decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym: [...] Komendant Wojewódzki Policji w P. w dniu [...] maja 2008 r. na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji wydał decyzję, mocą której cofnął stronie pozwolenie na broń palną myśliwską. Jako podstawę faktyczną rozstrzygnięcia organ wskazał na prawomocny wyrok Sądu Rejonowego w K. [...] marca 2008 r., sygn. akt [...], uznający D. B. winnym popełnienia przestępstwa przeciwko mieniu (występek umyślnego paserstwa) z art. 291 § 1 k.k. tj. nabycia oleju napędowego pochodzącego z kradzieży. Za ten czyn została mu wymierzona kara 4 miesięcy pozbawienia wolności, której wykonanie zostało zawieszone na okres 2 lat oraz kara grzywny. Organ uznał, że strona budzi uzasadnioną obawę, że może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego. Od tej decyzji D. B. (skarżący) złożył w ustawowym terminie odwołanie do Komendanta Głównego Policji, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji. Skarżący podniósł, iż od [...] r. posiada pozwolenie na broń palną myśliwską i przez cały ten okres nigdy nie użył jej w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Przestępstwo, za które został skazany nie miało związku z bronią. Ponadto posiada pozytywne opinie w miejscu zamieszkania i Polskim Związku Łowieckim a więc w jego ocenie decyzja organu I instancji została wydana w wyniku nadinterpretacji art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji i jest dla niego krzywdząca. Komendant Główny Policji, po przeprowadzeniu postępowania i ponownym rozpatrzeniu sprawy stwierdził, że odwołanie nie jest zasadne. Wyjaśnił, że treści przepisów art. 15 ust. 1 pkt 2- 6 i art. 18 ust. 1 ustawy o broni i amunicji w sposób nie budzący wątpliwości wynika, że ustawodawca sam rozstrzygnął, iż obawę użycia broni w sposób określony w przepisie uzasadnia sam fakt prawomocnego skazania, m. in. za popełnienie przestępstwa skierowanego przeciwko mieniu. Organ odwoławczy wskazał, iż przepis art. 18 ust 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji ma bowiem charakter obligatoryjny, co oznacza, że ustawodawca nie dał organom Policji - w przypadku zaistnienia okoliczności spełniających dyspozycję tego przepisu prawa - żadnych możliwości wyboru sposobu rozstrzygnięcia sprawy co do istoty. W takich bowiem przypadkach, do zastosowania dyspozycji art. 18 ust 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji, tj. cofnięcia pozwolenia na broń, wystarczające jest tylko ustalenie takiej okoliczności, a dla wykazania obawy, o której mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy nie jest konieczne przeprowadzenie dodatkowych dowodów obawę tę potwierdzających. Powyższe stanowisko znajduje swoje odzwierciedlenie w licznym orzecznictwie sądów administracyjnych w podobnych, jak rozpatrywana sprawach (np. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 maja 2005 sygn. akt VI SA/Wa 1879/04, LEX nr 168056, z dnia 8 marca 2007 r. sygn. akt VI SA/Wa 1574/06 i ostatnio Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 maja 2008 r. sygn. akt II OSK 556/07 niepublik.). W tej sytuacji żaden z argumentów odwołania nie ma - w świetle znajdujących się w aktach sprawy dokumentów - wpływu na sposób rozstrzygnięcia sprawy i nie daje możliwości zachowania stronie pozwolenia. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie D. B. podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie wniósł o uchylenie decyzji Komendanta Głównego Policji oraz decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w P. podnosząc, że podstawowa przesłanką z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji jest obawa użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Zdaniem skarżącego, obawę należy badać także w przypadku przestępstw przeciwko mieniu. Zakup paliwa rolniczego przez skarżącego, biorąc pod uwagę dotychczasowy tryb życia skarżącego, jego duże zaangażowanie w działalność łowiecką i pozytywne opinie środowiskowe pozwalają na uzasadnione twierdzenie że skarżący będzie w przyszłości przestrzegał prawa i obawa z art. 15 ust. pkt 6 ustawy o broni i amunicji nie występuje. Skarżący wyjaśnia, że jest rolnikiem, posiada własne gospodarstwo zaś sytuacja w rolnictwie nie jest dobra. Ponadto ma na utrzymaniu żonę i trójkę dzieci w wieku szkolnym. Skarżący stwierdza, iż żałuje swojego czynu i zapewnia, że taka sytuacja się nie powtórzy, Wyjaśnia, że uregulował wszystkie opłaty związane z wyrokiem karnym. W odpowiedzi na skargę, organ wniósł o jej oddalenie. Przytoczył argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonych decyzji, a odnosząc się do zarzutów sformułowanych w skardze uznał je za nieuzasadnione. Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje; Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego artykułu, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne sprawują więc kontrolę aktów i czynności z zakresu administracji publicznej pod względem ich zgodności z prawem materialnym i procesowym. Ponadto, zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 dalej jako p.p.s.a.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi i powołaną podstawą prawną. Badając zaskarżoną decyzję pod tym kątem Sąd uznał, że skarga nie jest zasada. Stosownie do art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji pozwolenie na broń cofa się jeśli osoba, której pozwolenie wydano należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2-6 ustawy. Z kolei art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy stanowi, iż pozwolenia na broń nie wydaje się osobom, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem prawomocne skazanie ubiegającego się o pozwolenie na broń za choćby jedno z przestępstw wymienionych w art. 15 ustawy o broni i amunicji nakazuje uznać taką osobę za osobę, co do której istnieje uzasadniona obawa, że może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. (wyrok WSA w Warszawie z dnia 13 maja 2005 r., sygn. akt VI SA/Wa 1879/04, Lex nr 1680056). Powyższa reguła ma zastosowanie także w sprawach dotyczących cofnięcia pozwoleń na broń i znalazła swoje potwierdzenie w stanowisku Naczelnego Sądu Administracyjnego zawartym w wyroku tego Sądu z dnia 30 sierpnia 2007 r. sygn. akt II OSK 1166/06. W wyroku tym Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że w stanie prawnym obowiązującym od dnia 1 stycznia 2004 r. ustawodawca przesądził jakie zachowania uważa się za powodujące uzasadnioną obawę, że ich sprawca może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego. Wprowadzoną z tym dniem zmianą przepisu art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji stwierdził, iż taką obawę mogą stwarzać w szczególności osoby skazane prawomocnym wyrokiem za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Wprowadzenie takiej regulacji prawnej powoduje, iż osoby skazane za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw należy uznać za stwarzające uzasadnioną obawę użycia posiadanej broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. W sprawie niniejszej w stosunku do skarżącego organy powoływały się na prawomocny wyrok Sądu Rejonowego w K. [...] marca 2008 r., sygn. akt [...], uznający D. B. winnym popełnienia przestępstwa przeciwko mieniu ( występek umyślnego paserstwa) z art. 291 § 1 k.k. tj. nabycia oleju napędowego pochodzącego z kradzieży. Za ten czyn została mu wymierzona kara 4 miesięcy pozbawienia wolności, której wykonanie zostało zawieszone na okres 2 lat oraz kara grzywny. Mając na względzie wskazane wyżej okoliczności, podzielając ustalony w sprawie stan faktyczny trzeba podkreślić, że chybione są argumenty skargi, iż organ Policji dopuścił się naruszenia przepisów w stopniu uzasadniającym konieczność uchylenia zaskarżonej decyzji. W ocenie Sądu słuszne jest stanowisko Komendanta Głównego Policji, iż z cytowanych wyżej przepisów ustawy obroni i amunicji wynika, że organy policji były zobligowane cofnąć wydane pozwolenie na posiadanie broni skarżącemu jako osobie skazanej za popełnienie przestępstwa przeciwko mieniu. Cofnięcie to następuje bez względu na inne okoliczności świadczące o posiadanych przez stronę kwalifikacjach łowieckich i nienagannej opinii w środowisku. Ustosunkowując się do zarzutu skargi dotyczącego zapłaty grzywny oraz trudnej sytuacji osobistej i majątkowej skarżącego należy stwierdzić, iż nie ma to znaczenia dla ostatecznego rozstrzygnięcia sprawy bowiem, jak już wyżej wskazano, samo popełnienie przez posiadacza pozwolenia na broń przestępstwa przeciwko mieniu stanowi samoistną przesłankę dla organów Policji do cofnięcia tej osobie pozwolenia na broń. Jednocześnie trzeba - zdaniem Sądu - podkreślić, iż wydając zaskarżoną decyzję administracyjną w sprawie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską organ co do zasady uwzględnił wszelkie rygory procedury administracyjnej, określające obowiązki w zakresie sposobu przeprowadzenia postępowania, a następnie końcowego rozstrzygnięcia sprawy. Z tych wszystkich względów, w ocenie Sądu, brak było uzasadnionych podstaw faktycznych i prawnych do uwzględnienia skargi. Mając na uwadze wskazane wyżej okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny, w oparciu o art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.