VI SA/Wa 2068/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Halina Emilia Święcicka (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz Sędzia WSA Pamela Kuraś - Dębecka Protokolant Agnieszka Gajewiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 grudnia 2008 r. sprawy ze skargi S. K. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] sierpnia 2008 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską i gazową oddala skargę Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] sierpnia 2008 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję Komendanta Policji z dnia [...] maja 2008 r. nr [...], którą organ ten, działając na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 i art. 20 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (tekst jednolity - Dz. U. z 2004 r. nr 52, poz. 525 ze zm.), cyt. dalej jako ustawa o broni i amunicji, oraz art. 104 i art. 268a k.p.a., cofnął S. K. pozwolenie na posiadanie broni palnej myśliwskiej i gazowej. W świetle powołanego wyżej przepisu art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji, właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2 – 6 tej ustawy. Z kolei art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy przewiduje, że pozwolenia na broń nie wydaje się osobom, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Stosownie natomiast do art. 20 ustawy, cofnięcie pozwolenia na broń, dopuszczenia do posiadania broni (...) następuje w drodze decyzji administracyjnej. U podstaw podjętego w tej sprawie rozstrzygnięcia legły następujące ustalenia. W dniu 5 czerwca 2007 r. do Komendanta Policji wpłynęło pismo Sądu Rejonowego w W. z dnia [...] maja 2007 r. wraz z załączoną kopią prawomocnego wyroku Sądu Rejonowego w W. Wydział II Karny z dnia [...] kwietnia 2007 r. sygn. akt [...]. W omawianym wyroku Sąd uznał S. K. za winnego popełnienia czynów z art. 218 § 1 k.k. w zbiegu z art. 219 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k., tj. o to że w latach 1999 r. do 2003 r. w W. [...], działając w warunkach ciągu przestępstw uporczywie naruszał prawa pracownicze wynikające ze stosunku pracy i ubezpieczenia społecznego w ten sposób, że zatrudniał pracowników nie zawierając z nimi umów o pracę, nie rejestrując ich jako swoich pracowników oraz nie odprowadzając za nich składek na ubezpieczenie społeczne i zdrowotne w sytuacji, gdy świadczyli pracę w pełnym wymiarze czasu pracy. Sąd za popełnienie ww. czynów wymierzył S. K. karę grzywny. W związku z powyższym, w dniu [...] lipca 2007 r. Komendant Policji wszczął postępowanie administracyjne w sprawie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską oraz palną gazową S. K., dalej zwanemu skarżącym. W trakcie postępowania administracyjnego do organu wpłynęło kolejne pismo Sądu Rejonowego w W., do którego załączono odpis prawomocnego wyroku Sądu Rejonowego w W. Wydział II Karny z dnia [...] listopada 2005 r. sygn. akt [...]. W omawianym wyroku Sąd uznał S. K. za winnego popełnienia czynu z art. 160 § 1 i 3 k.k. tj. o to, że w dniu [...] lipca 2003 r. w W. na terenie budowy naraził nieumyślnie pracownika na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia bądź ciężkiego uszczerbku na zdrowiu w ten sposób, że nie zachowując wymaganej w danych okolicznościach ostrożności, polecił mu wykonywanie prac budowlanych na wysokości - na rusztowaniu, podczas gdy powinien był przewidzieć, że pracownik znajduje się w stanie nietrzeźwości, co uniemożliwia mu bezpieczne wykonanie tych prac i zagraża bezpośrednio jego życiu i zdrowiu, w wyniku którego to zdarzenia pracownik spadł z rusztowania doznając obrażeń ciała skutkujących jego zgonem. W związku z powyższym S. K. skazano na karę grzywny. Uzyskano także pozytywną opinię o skarżącym wyrażoną przez Koło Łowieckie nr [...] w W. oraz opinię Komendanta Powiatowego Policji w W., z której wynika, iż w miejscu zamieszkania i pracy cieszy się pozytywną opinią, a posiadana przez niego broń jest prawidłowo przechowywana. Decyzją Komendanta Policji z dnia [...] maja 2008 r. cofnięto S. K. pozwolenie na posiadanie broni palnej myśliwskiej i gazowej. Organ, powołując się na treść ww. prawomocnych wyroków oraz wskazując na dyspozycję zawartą w art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji, uznał, iż skarżący należy do kategorii osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 6 ww. ustawy, tj. osób, co do których istnieje obawa, że mogą użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Zdaniem organu dyspozycja art. 18 ust. 1 pkt 2 cyt. ustawy ma charakter obligatoryjny, co znaczy, że organy policji zostały ustawowo zobligowane do cofnięcia pozwolenia na broń w przypadku, gdy osoba posiadającej pozwolenie na broń jest skazana prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo popełnione przeciwko życiu i zdrowiu oraz mieniu, z którą to okolicznością sam ustawodawca związał uzasadnioną obawę użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. S. K. wniósł odwołanie od decyzji organu I instancji, wnosząc o jej uchylenie i umorzenie postępowania w sprawie ewentualnie o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji. Skarżący zarzucił organowi naruszenie prawa materialnego, tj. art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 oraz art. 20 ustawy o broni i amunicji poprzez przyjęcie, iż skazanie przez Sąd Rejonowy w W. II Wydział Karny za przestępstwo z art. 160 § 1 i 3 k.k. stanowi wyłączną podstawę do cofnięcia pozwolenia na broń bez konieczności wykazywania istnienia uzasadnionej obawy, że S. K. może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Zdaniem skarżącego przepis art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy nie wskazuje prostego i nierozerwalnego związku między wystąpieniem obawy użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego a skazaniem za przestępstwo przeciwko mieniu, życiu i zdrowiu. Powyższa norma nie stanowi zakazu rozpatrywania przez organy Policji okoliczności, czy w danej sprawie w stosunku do konkretnej osoby w rzeczywistości istnieje obawa użycia broni niezgodnie z prawem, a wręcz nakazuje, aby każdorazowo organ przeanalizował, czy w sprawie występuje bezpośredni związek między skazaniem za określone przestępstwo, a cechami charakteru i dotychczasowym zachowaniem posiadacza, broni, które uzasadniałoby użycie broni w sposób sprzeczny z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego. Skarżący wskazał szereg orzeczeń Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie i Naczelnego Sądu Administracyjnego, w których zawarto powyższy pogląd. Ponadto skarżący postawił zarzut naruszenia art. 7 i 77 § 1 k.p.a. poprzez zaniechanie przez organ ustalenia, czy istnieje uzasadniona obawa, że może on użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. W jego ocenie z całokształtu okoliczności sprawy i zebranego w sprawie materiału dowodowego nie wynika, iż taka obawa istnieje. Według opinii Komendanta Powiatowego Policji w W. w miejscu zamieszkania i pracy cieszy się pozytywną opinią, natomiast z opinii macierzystego koła łowieckiego wynika, iż jest wyjątkowo etycznym myśliwym, który dba o przestrzeganie prawa łowieckiego, zasad etyki i tradycji. Ponadto Walne Zgromadzenie Członków Koła podjęło uchwałę w sprawie wystąpienia do Zarządu Okręgowego Koła z wnioskiem o nadanie mu odznaczenia łowieckiego. Organ odwoławczy, Komendant Główny Policji, po rozpatrzeniu odwołania, decyzją z dnia [...] sierpnia 2008 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję, powtarzając argumentację zawartą w uzasadnieniu decyzji I instancji. Dodatkowo, odnosząc się do zarzutów zawartych w odwołaniu, organ podkreślił, iż przepis art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji ma charakter obligatoryjny, a wyrok sądu karnego skazujący stronę za popełnienie przestępstwa przeciwko zdrowiu i życiu jest wiążący dla organów Policji co do ustalania prawnych i faktycznych przesłanek cofnięcia pozwolenia. W związku z powyższym dla wykazania obawy o której mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ww. ustawy nie jest konieczne przeprowadzanie dodatkowych dowodów obawę tę potwierdzających, a korzystne o posiadaczu pozwolenia na broń opinie środowiskowe (z miejsca zamieszkania i wśród kolegów myśliwych) oraz prawidłowe przechowywanie broni nie mają znaczenia dla sposobu rozstrzygnięcia postępowania administracyjnego. Dodatkowo organ wskazał, iż nie jest warunkiem koniecznym dla cofnięcia pozwolenia na broń ani popełnienie przestępstwa z użyciem do niego broni, ani udowodnienie, że osoba posiadająca broń faktycznie użyła czy użyje broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego. Wystarczające jest bowiem domniemanie takiego zachowania, oparte na zebranym w sprawie materiale dowodowym. S. K. zaskarżył powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, powtarzając argumentację zawartą w odwołaniu od decyzji I instancji. Dodatkowo podniósł, iż występek, za który został skazany prawomocnym wyrokiem, nie ma nic wspólnego z używaniem przez niego broni myśliwskiej. W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o oddalenie skargi podtrzymując dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. W myśl art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, sąd administracyjny bada akty lub czynności z zakresu administracji publicznej pod kątem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (vide: art. 134 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), cyt. dalej jako p.p.s.a. Kontrolując zaskarżoną decyzję z punktu widzenia powyższych zasad sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd nie podzielił zarzutu naruszenia prawa materialnego, bowiem zebrany w sprawie materiał dowodowy dawał organowi administracji podstawę do dokonania oceny stanu faktycznego jako wyczerpującego przesłanki określone w przepisie art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 z późn. zm.). Podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie stanowi przepis art. 18 ust. 1 pkt 2 powołanej ustawy, zgodnie z którym właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2 – 6. Natomiast stosownie do treści art. 15 ust. 1 pkt 6 tej ustawy, pozwolenia na broń nie wydaje się osobom, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Powyższe uregulowanie ma charakter jednoznaczny. Skazanie prawomocnym wyrokiem za przestępstwo przeciwko zdrowiu jest jednym z zachowań, wskazanych w art. 15 ust.1 pkt 6 cyt. ustawy, z którym ustawodawca łączy istnienie uzasadnionej obawy użycia przez niego broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Co do tych osób organ nie musi przeprowadzać oceny czy obawa rzeczywiście istnieje, gdyż oceny tej dokonał już ustawodawca w ustawie. Zatem wobec skazanych prawomocnie o przestępstwa przeciwko zdrowiu organ musi jedynie ustalić fakt skazania za przestępstwo wymienione w przepisie, a oceny, że obawa istnieje dokonał już sam ustawodawca. W sprawie niniejszej skarżący, prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w W. Wydział II Karny z dnia [...] listopada 2005 r. sygn. akt [...] został uznany za winnego popełnienia czynu z art. 160 § 1 i 3 k.k. i skazany na karę grzywny. Przestępstwo to zostało określone w Rozdziale XIX k.k., a więc jest przestępstwem przeciwko życiu i zdrowiu. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem prawomocne skazanie posiadacza pozwolenia na broń za popełnienie choćby jednego z przestępstw wymienionych w art. 15 ustawy o broni i amunicji, nakazuje uznać taką osobę za osobę, co do której istnieje uzasadniona obawa, że może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego (patrz: wyrok NSA z dnia 30 sierpnia 2007 r. sygn. akt II OSK 1166/06, niepublikowany, wyrok NSA z 25 czerwca 2008 r. sygn. akt II OSK 698/07 niepublikowany, wyrok NSA z 29 maja 2008 r. sygn. akt II OSK 556/07 niepublikowany). Naczelny Sąd Administracyjny w ww. wyroku z dnia 30 sierpnia 2007 r. wskazał, że w stanie prawnym obowiązującym od dnia 1 stycznia 2004 r. ustawodawca przesądził jakie zachowania uważa się za powodujące uzasadnioną obawę, że ich sprawca może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego. Wprowadzoną z tym dniem zmianą przepisu art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji stwierdził, iż taką obawę mogą stwarzać w szczególności osoby skazane prawomocnym wyrokiem za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Wprowadzenie takiej regulacji prawnej powoduje, iż osoby skazane za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw należy uznać za stwarzające uzasadnioną obawę użycia posiadanej broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. W przedmiotowej sprawie fakt skazania skarżącego prawomocnym wyrokiem nie budzi wątpliwości, a skarżący nie zaprzecza temu faktowi. Podkreślić należy, iż w niniejszej sprawie organy Policji związane są faktem prawomocnego skazania skarżącego. W zakresie powyższego czynu nie miały zatem potrzeby prowadzenia postępowania dowodowego. W tej sytuacji, podzielając ustalony w sprawie stan faktyczny stwierdzić należy, że chybione są argumenty skargi, iż organy Policji dopuściły się naruszenia art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji w stopniu uzasadniającym konieczność uchylenia zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do zarzutów skarżącego, iż zaskarżona decyzja oraz jej uzasadnienie narusza przepis art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., wskazać należy, iż w opinii Sądu poczynione przez organ zarówno I jak i II instancji ustalenia wynikają z zebranego w sprawie materiału dowodowego, zaś dokonana przez ten organ ocena tego materiału w kontekście zastosowanych przepisów ustawy nie budzi zastrzeżeń. Zdaniem Sądu organy obu instancji wyczerpująco zbadały wszystkie okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą oraz przeprowadziły dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej oraz zasadą pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa. Organ prawidłowo ustalił, że skarżący jest osobą skazaną prawomocnym wyrokiem sądu za popełnienie czynu typizowanego w art. 160 § 1 i 3 k.k., to już sam ten fakt przesądza, iż należy on do kręgu osób, które zdaniem ustawodawcy stwarzają zagrożenie użycia broni w sposób niezgodny z przepisami prawa. W konsekwencji pozostałe okoliczności sprawy wynikające z zebranego materiału dowodnego nie mogły zniwelować istnienia uzasadnionej obawy możliwości użycia broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. W szczególności nie zachodziła potrzeba badania o jaki interes bezpieczeństwa lub porządku publicznego chodzi w przedmiotowym stanie faktycznym, oraz ważenia tego interesu w stosunki do interesu obywatela. Wypełnienie przesłanki zaliczenia skarżącego do osób wskazanych w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji jako osoby wobec której prowadzone jest postępowanie karne o przestępstwo przeciwko mieniu było wystarczającym argumentem - zgodnie z dyspozycją art. 18 ust. 1 pkt 2 tej ustawy – do utrzymania decyzji cofającej pozwolenie na broń. Mając na uwadze wskazane wyżej okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, nie znajdując uzasadnionych podstaw faktycznych i prawnych do uwzględnienia skargi, w oparciu o art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.