VI SA/Wa 2071/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Sałek Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Maliszewska Sędzia WSA Jakub Linkowski (spr.) Protokolant ref. staż. Agata Rosiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 stycznia 2020 r. sprawy ze skargi S. Sp. z o.o. z siedzibą w [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] sierpnia 2019 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Prezydenta [...] z dnia [...] kwietnia 2019 r. 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] na rzecz skarżącej S. Sp. z o.o. z siedzibą w [...] kwotę 2076 (dwa tysiące siedemdziesiąt sześć) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania Zaskarżoną decyzją z dnia [...] sierpnia 2019 r. nr [...]Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. utrzymało w mocy decyzję Prezydenta [...]z dnia [...] kwietnia 2019 r., którą wymierzono "[...]" sp. z o.o. z siedzibą w [...] (dalej Skarżąca, Spółka) karę pieniężną w kwocie 6464,88 złotych za zajęcie pasa drogowego (drogi wojewódzkiej) ul. [...] w rej. Nr [...] w dniach [...]lutego 2019 r. poprzez umieszczenie w nim dwustronnej reklamy o treści 1) "[...]..." 2) "[...]o łącznej pow. 8,76 m2 bez zezwolenia zarządcy drogi. Powyższe rozstrzygnięcia zapadły w następującym stanie faktycznym i prawnym. W dniu 8 lutego 2019 r. pracownicy Wydziału Kontroli Pasa Drogowego – Zarządu Dróg Miejskich przeprowadzili kontrolę pasa drogowego ul [...] w rej. Nr [...] i stwierdził umieszczenie w nim dwustronnej reklamy o treści 1) "[...]..." 2) "[...]o łącznej pow. 8,76 m2 bez zezwolenia zarządcy drogi. Podczas kontroli wykonano dokumentację fotograficzną oraz sporządzono protokół, w którym zapisano zmierzoną powierzchnię reklamy. Kolejne kontrole przeprowadzone w dniach [...] lutego 2019 r., potwierdziły nielegalne funkcjonowanie reklamy, czego dowodem jest karta kontroli oraz dokumentacja fotograficzna sporządzone przez pracowników Wydziału Kontroli Pasa Drogowego. Ustalenia te stały się podstawą do wszczęcia postępowania administracyjnego, o czym organ zawiadomił stronę pismem z dnia 18 lutego 2019 r. Prezydent [...]decyzją z dnia [...] kwietnia 2019 r. nałożył na Skarżącą karę pieniężną w wysokości 6464,88 złotych za zajęcie pasa drogowego (drogi wojewódzkiej) ul. [...] w rej. Nr [...] w dniach [...] lutego 2019 r. poprzez umieszczenie w nim dwustronnej reklamy o treści 1) "[...] 2) "[...]o łącznej pow. 8,76 m2 bez zezwolenia zarządcy drogi. Podstawę prawną decyzji stanowił art. 20 pkt. 8, art. 40 ust. 12 i ust. 13 w związku z art. 40d ust. 2 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2018 r. poz. 2068 ze zm.- dalej u.d.p.); uchwała Rady [...]Nr [...]z dnia [...] maja 2008 r. w sprawie statutu Zarządu Dróg Miejskich oraz uchwała Rady [...] Nr [...]z dnia [...] maja 2004 r. w sprawie wysokości stawek opłat za zajęcie pasa drogowego dróg publicznych na obszarze [...], z wyjątkiem autostrad i dróg ekspresowych (Dziennik Urzędowy Województwa [...] z 2004 r. Nr 148, poz. 3717 ze zm.); Od tej decyzji Skarżąca wniosła odwołanie. W odwołaniu podniesiono zarzuty: 1) naruszenia art. 40 w zw. z art. 4 ust. 1 i art. 4 pkt 23 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tekst jednolity Dz. U. 2018 poz. 2068 ze zm.) polegające na błędnym przyjęciu, że sformułowania "[...]" oraz "[...]stanowią reklamę posadowioną w granicach pasa drogowego, podczas gdy sformułowania te nie zawierają treści wartościujących, a wyłącznie informacyjną i posadowiono je na terenie działki dzierżawionej przez skarżącą od [...], 2) naruszenia art. 40 ust. 12 ustawy o drogach publicznych polegające na jego niewłaściwym zastosowaniu poprzez nałożenie kary pieniężnej bez istnienia przesłanki świadomości i samowolności po stronie skarżącej i bez istnienia winy skarżącej, podczas gdy podstawą wymierzenia sankcji administracyjnej opisanej w art. 40 ust. 12 ustawy o drogach publicznych jest dokonanie zajęcia pasa drogowego w sposób świadomie bezprawny, 3) naruszenia art. 107 § 1 k.p.a. polegające na przyjęciu poz. 19b załącznika nr 3 do uchwały Rady [...] nr [...]z dnia [...] maja 2004 r. jako podstawy nałożenia kary pieniężnej (str. 2 pkt 2 zaskarżonej decyzji), podczas gdy wskazany załącznik ani w brzmieniu pierwotnym ani w brzmieniu nadanym uchwałą nr [...] z dnia [...] marca 2018 r. nie zawiera poz. 19b, 4) naruszenia art. 107 § 3 k.p.a., polegające na: a) niewykazaniu w zaskarżonej decyzji w żadnej formie, w tym ani w postaci opisowej ani w postaci graficznej, obszaru pasa drogowego ul. [...] w [...] w rejonie posesji oznaczonej nr [...], w tym brak wykazania jego granic i przebiegu oraz nieprzedstawienie planu nieruchomości z zaznaczeniem obszaru tego pasa, b) niewykazaniu w zaskarżonej decyzji okoliczności, z których wynikać ma powierzchnia rzekomej reklamy (2x4,38m2) przyjęta za podstawę obliczenia kwoty kary pieniężnej, c) niewykazaniu w zaskarżonej decyzji przyczyn zaklasyfikowania rzekomej reklamy do kategorii wskazanej w pozycji 19b załącznika nr 3 do uchwały Rady [...] nr [...] z dnia [...] maja 2004 r., 5) naruszenia przepisów postępowania administracyjnego tj. art. 7 i art. 77 k.p.a. poprzez niedostateczne ustalenie stanu faktycznego sprawy i w konsekwencji przyjęcie, że a) obszar działki której skarżąca jest dzierżawcą, stanowi obszar pasa drogowego, b) sformułowania "[...]" oraz "[...]" stanowią reklamę c) powierzchnia rzekomej reklamy wynosi 8,76 m2 (2x4,38m2), 6) naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, tj. art. 8 k.p.a. i sformułowanej w nim zasady zaufania do organów Państwa, polegające na a) niewyjaśnieniu w zaskarżonej decyzji przebiegu i granic pasa drogowego ul. [...] w [...] w rejonie posesji oznaczonej nr [...], b) niedostateczne ustalenie stanu faktycznego sprawy i w konsekwencji przyjecie, że (i) obszar działki, której skarżąca jest dzierżawcą, stanowi obszar pasa drogowego, (ii) sformułowania "[...]" oraz "[...]stanowią reklamę, (iii) powierzchnia rzekomej reklamy wynosi 8,76 m2 (2x4,38 m2), c) nieuwzględnieniu współpracy skarżącej w toku postępowania administracyjnego, a w konsekwencji nieuwzględnienie przy wydaniu zaskarżonej decyzji słusznego interesu skarżącej. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2019 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. SKO podkreśliło, że w sprawie wykazano fakt i czas trwania zajęcia pasa drogowego, a to na podstawie protokołów kontroli pasa drogowego, wykonanych fotografii i stosownych map. Kolegium stwierdziło, że z dokumentacji fotograficznej, protokołu z kontroli pasa drogowego z dnia [...].02.2019 r., wypisu z rejestru gruntów, wydruku mapy zasadniczej znajdującej się w aktach sprawy, wynika niezbicie, iż w pasie drogowym (drogi wojewódzkiej) ul. [...] w rej. Nr [...] w dniach 08 - 25 lutego 2019 r. była umieszczona dwustronna reklama o treści 1) "[...]2) "[...] o łącznej pow. 8,76 m2 bez zezwolenia zarządcy drogi. Granice pasa drogowego są zaznaczone na zielono na mapie zasadniczej. W granicach tego pasa była zaś umieszczona przedmiotowa reklama. Zostało to wyraźnie zobrazowane na mapie zasadniczej. Tak więc, obszar pasa drogowego i miejsce jego zajęcia zostało należycie wykazane. Nie ma też żadnych podstaw, aby podważyć prawidłowość zmierzenia powierzchni reklamy. Zresztą odwołująca się nie przedstawia w tym zakresie żadnych dowodów, z których miałoby wynikać, iż ta powierzchnia jest inna. Droga była drogą wojewódzką, co wynika wprost z wypisu z rejestru gruntów - droga publiczna. Reklama została uznana prawidłowo za dwustronną - reklamy ciemne o powierzchni przekraczającej 3 uf do 9 uf włącznie (zob. poz. 21 Załącznik Nr 2 do uchwały Nr [...]Rady [...] z dnia [...] marca 2018 r.). Reklama ta nie kwalifikuje się do innych reklam wymienionych w tym załączniku. Nadto, zdjęcia pokazujące reklamę zawierają treść "[...]oraz "[...] Poza tym zawierają informację o godzinach otwarcia sklepu. W tym przypadku, trudno uznać, iż nie jest to reklama, skoro zawiera nazwę sklepu i informacje o godzinach jego funkcjonowania. Są to niewątpliwie reklamy. W tych więc okolicznościach, były podstawy do ustalenia kary pieniężnej, skoro doszło do zajęcia pasa drogowego bez zezwolenia. Dla ustalenia kary istotne jest stwierdzenie, iż doszło do takiego zajęcia, co miało miejsce w niniejszej sprawie. Nie są istotne przyczyny zajęcia oraz wina zajmującego pas. Stąd, w ocenie Kolegium, organ I instancji nie dopuścił się naruszenia przepisów prawa, bowiem prawidłowo ustalił i wyliczył karę pieniężną opierając się o uchwałę nr [...]Rady [...]z dnia [...] maja 2004 r. w sprawie wysokości stawek opłat za zajęcie pasa drogowego dróg publicznych na obszarze [...] (Dz. Urz. Woj., Nr 148, poz. 3717 ze zm.) z wyjątkiem autostrad i dróg ekspresowych. Stawkę określa zaś wyraźnie poz. 21 - Załącznik Nr 2 do uchwały Nr [...] Rady [...] z dnia [...] marca 2018 r. Nie stwierdzono też, aby zaszły przesłanki do zastosowania art. 189f § 1 k.p.a. W przedmiotowej sprawie nie zachodziły też żadne okoliczności, aby w zakresie wysokości stawki stosować art. art. 7a § 1 w zw. z art. 81a § 1 k.p.a. A zatem, zarzuty odwołania nie mogły zasługiwać na uwzględnienie. Zważywszy na powyższe, Kolegium uznało, że karę ustalono w sposób prawidłowy. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Spółka zarzuciła naruszenie prawa materialnego i przepisów postępowania administracyjnego tj.: - art. 40 w zw. z art. 4 ust. 1 i art. 4 pkt 23 u.d.p., poprzez wymierzenie kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego za umieszczenie w pasie drogowym nośnika reklamowego podczas gdy przedmiotowe tablice nie były reklamami - art. 7, 77 § 1, 80 oraz art. 84 § 1 k.p.a. poprzez zaniechanie podjęcia czynności mających na celu dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy i zaniechanie wyczerpującego zebrania całokształtu materiału dowodowego - art. 8 k.p.a. poprzez naruszenie zasady zaufania obywateli do organów państwa. Skarżąca wniosła o uchylenie decyzji SKO oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta [...]w całości oraz o zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi podkreślono, że ustalenie lokalizacji nośnika względem granicy pasa drogowego miało kluczowe znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy i wobec tego pozyskanie wiadomości specjalnych było czynnością, którą Kolegium zobowiązane było podjąć w toku rozpoznawania sprawy w II instancji. Należało bowiem w szczególności uzupełnić materiał dowodowy w zakresie opinii biegłego geodety, co pozwoliłoby na ustalenie, czy nośnik rzeczywiście znajduje się w granicach pasa drogowego, z uwzględnieniem właściwie odczytanej definicji pasa drogowego. Strona podkreśliła, że dopiero na etapie postępowania odwoławczego dołączono do akt sprawy dokumenty (mapa zasadnicza oraz wypis z rejestru gruntów) na podstawie których organ uznał, że nośnik reklamowy znajduje się w pasie drogowym. Reasumując skarżąca stwierdziła, że organy administracji nie wykazały, że tablice reklamowe istotnie znajdowały się w pasie drogowym, co powoduje bezzasadność nałożenia kary. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie jako niezasadnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżone decyzje dotknięte są naruszeniem prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy a także prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.- dalej p.p.s.a.). Przedmiotem postępowania administracyjnego prowadzonego w niniejszej sprawie było ustalenie odpowiedzialności z tytułu kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego bez stosownego zezwolenia. Zgodnie z art. 4 pkt 1 u.d.p. pas drogowy stanowi wydzielony liniami granicznymi grunt wraz z przestrzenią nad i pod jego powierzchnią, w którym są zlokalizowane droga oraz obiekty budowlane i urządzenia techniczne związane z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu, a także urządzenia związane z potrzebami zarządzania drogą. W myśl art. 39 ust. 1 ustawy o drogach publicznych pas drogowy jako strefa ruchu drogowego podlegająca szczególnej ochronie prawnej objęta jest rozlicznymi zakazami co do sposobu jego wykorzystania. Przede wszystkim samowolne zajmowanie pasa drogowego przez podmiot inny niż zarządca drogi działający w celu budowy, przebudowy, remontu lub ochrony drogi jest niedopuszczalne (art. 40 ust. 1 ustawy o drogach publicznych). Zabronione jest bowiem dokonywanie jakichkolwiek czynności, które mogłyby powodować niszczenie lub uszkodzenie drogi i jej urządzeń albo zmniejszenie jej trwałości oraz zagrażać bezpieczeństwu ruchu drogowego. Zajęcie pasa drogowego jest natomiast możliwe, w myśl art. 40 ust. 1 i 2 ustawy o drogach publicznych, po uzyskaniu – w formie decyzji administracyjnej – zgody zarządcy drogi. Naruszenie zakazu zajęcia pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi obciążone jest odpowiedzialnością karno-administracyjną. Zgodnie bowiem z art. 40 ust. 12 ustawy o drogach publicznych za zajęcie pasa drogowego zarządca drogi wymierza, w drodze decyzji administracyjnej, karę pieniężną w wysokości 10-krotności opłaty, która byłaby należna, gdyby zajęcie stanowiło realizację zezwolenia (art. 40 ust. 4 i 6 ustawy o drogach publicznych). Opłata ta stanowi rezultat mnożenia powierzchni zajętego pasa drogowego oraz obowiązujących lokalnie stawek w tym zakresie. W sprawie niniejszej zakres postępowania wyjaśniającego obejmował zatem to, czy istotnie doszło do zajęcia pasa drogowego bez zezwolenia. Konieczne w tym celu było ustalenie granic pasa drogowego oraz tego, czy istotnie należąca do Skarżącej reklama zajmowała jego przestrzeń, a jeżeli tak – na jakiej powierzchni. Należy podkreślić, że w postępowaniu administracyjnym reguły determinujące czynności ustalania stanu faktycznego, zwane zbiorczo postępowaniem wyjaśniającym, wytyczone są przede wszystkim przez uregulowane w art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k. p. a. zasadę prawdy obiektywnej, zasadę oficjalności, zasadę ciężaru dowodu, bezpośredniości i zupełności zgromadzonego materiału. Treścią zasady prawdy obiektywnej jest powinność organu procesowego dokonania ustaleń co do faktów zgodnie z ich rzeczywistym przebiegiem. Tylko takie fakty mogą stanowić podstawę załatwienia sprawy (zob. wyrok NSA z 14.02.2013 r., sygn. akt II GSK 2173/11, LEX nr 1358369). Za zgodne z prawdą przyjmuje się w orzecznictwie takie ustalenia faktyczne, które prowadzą do konkluzji, że "w świetle przeprowadzonych dowodów fakt przeciwny dowodzeniu jest niemożliwy lub wysoce nieprawdopodobny" (zob. postanowienie SN z 4.04.2013 r., sygn. akt V KK 13/13, LEX nr 1312594; wyrok SA w Katowicach z 13.06.2013 r., sygn. akt II AKa 156/13, LEX nr 1349898). Wniosek o zaistnieniu określonego przebiegu zdarzeń może stanowić także rezultat uwzględniającego wiedzę wynikającą z zasad doświadczenia życiowego i obserwacji życia społecznego oraz logicznego rozumowania o faktach wykazanych określonymi dowodami (zob. postanowienie SN z 23.05.2002 r., sygn. akt V KKN 426/00, OSNKW 2002/9–10, s. 81). Natomiast ustanowiona w kodeksie zasada oficjalności obciąża organ administracji publicznej obowiązkiem zebrania, a następnie rozważenia całego materiału dowodowego z urzędu. Koresponduje z nim przyjęta w postępowaniu administracyjnym koncepcja spoczywającego na organach administracji ciężaru dowodu, która nabiera szczególnego znaczenia w postępowaniu, którego przedmiotem jest nałożenie sankcji administracyjnej, a więc obowiązku o quasi karnym charakterze. W rozpoznawanej sprawie materiał dowodowy, na którym oparto decyzję o nałożeniu kary stanowią protokoły kontroli pasa drogowego, fotografie oraz wypis z rejestru gruntów, wyrys z mapy ewidencyjnej i wydruk z mapy zasadniczej, na której zaznaczono zajęcie pasa drogowego i granice pasa drogowego. Zdaniem SKO z tych dokumentów wynika, że doszło do zajęcia pasa drogowego. Innego zdania jest skarżąca spółka, która uważa, że naniesienie lokalizacji reklamy na mapę, które polegało na odręcznej notatce pracownika ZDM sporządzonej na mapie oraz na odręcznym i nieprecyzyjnym oznaczeniu miejsca, w którym znajduje się ten nośnik, nie może stanowić wystarczającego dowodu, że reklama umieszczona została w pasie drogowym. Sąd podzielił stanowisko Skarżącej, że istotnie materiał dowodowy zebrany w sprawie niniejszej jest niewystarczający do uznania, że doszło do zajęcia pasa drogowego (drogi wojewódzkiej) ul. [...] w rej. Nr [...] w dniach 8 - 25 lutego 2019 r. poprzez umieszczenie w nim dwustronnej reklamy o treści 1) "[...]2) "[...]" o łącznej pow. 8,76 m2 - bez zezwolenia zarządcy drogi. Co prawda ul. [...] w rej. Nr [...] stanowi pas drogowy. Natomiast odnośnie posadowienia spornej reklamy w tym pasie nie ma pewności bowiem na żadnej spośród znajdujących się w aktach sprawy map nie został przez uprawnioną do tego osobę wrysowany, w odpowiedniej skali przedmiot, który – zdaniem organów – zajmuje bezprawnie pas drogowy. Dodać należy, że z fotografii znajdujących się w aktach sprawy ta okoliczność nie wynika. Idąc tym tokiem rozumowania Sąd doszedł do przekonania, że obciążenie strony sankcją administracyjną musi być poprzedzone jednoznacznym, nie budzącym jakichkolwiek wątpliwości ustaleniem faktu, iż istotnie naruszyła ona prawo, z którym to naruszeniem ustawa wiąże odpowiedzialność karno-administracyjną. Przyjęta w art. 75 k.p.a. zasada otwartego katalogu dowodów postępowania administracyjnego nie oznacza bowiem, że każdy fakt można wykazać dowolnie obraną kategorią dowodu. Niektóre fakty wymagają wręcz posłużenia się tylko im dedykowanymi dowodami. (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie o sygn. akt VI SA/Wa 1062/19). W tej sprawie dowodem, którego przeprowadzenie pozwalałoby na skuteczne postawienie stronie zarzutu bezprawnego zajęcia pasa drogowego powinna być mapa do celów prawnych z wrysowanym przedmiotem, który narusza przestrzeń pasa drogowego. Taka bowiem mapa, w myśl § 75 – § 77 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 9 listopada 2011 r. w sprawie standardów technicznych wykonywania geodezyjnych pomiarów sytuacyjnych i wysokościowych oraz opracowywania i przekazywania wyników tych pomiarów do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego (Dz. U. Nr 263, poz. 1562 ze zm.), sporządzona być powinna na potrzeby prowadzonego postępowania administracyjnego. Wskazanie miejsca usytuowania reklamy na mapie geodezyjnej przez inspektora ZDM nie oznacza, że poczynione zostały bezsporne ustalenia określające linie graniczne tego pasa oraz usytuowanie spornej reklamy wobec tych linii. Bez znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy pozostaje zaś to, że kwestia ta jest dla organu oczywista. W rozpoznawanej sprawie nie został przedstawiony żaden urzędowy dokument geodezyjny, czy też opinia biegłego geodety, określający, z jednej strony, linie graniczne pasa drogowego, o którym mowa w art. 4 pkt 1 ustawy, z drugiej zaś - kolizję umieszczonej w pasie drogowym reklamy z tymi liniami, pozwalającą stwierdzić fakt zajęcia tego pasa drogowego. Zaskarżona decyzja dotknięta jest zatem naruszeniem art. 7, art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a., które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zaakcentować należy, że na obowiązek organów jednoznacznego wykazania granic pasa drogowego i lokalizacji obiektu, który ów pas zajmuje w sprawach dotyczących nałożenia sankcji administracyjnej zwrócono już uwagę w orzecznictwie sądów administracyjnych (zob. np. wyrok NSA z 22 stycznia 2019 r., sygn. akt II GSK 3850/16, wyrok WSA w Warszawie z 4 września 2019 r., sygn. akt VI SA/Wa 725/19, www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Przy ponownym rozpatrywaniu sprawy organ weźmie pod uwagę, że decyzja powinna być poprzedzona jednoznacznym ustaleniem czy sporna reklama znajduje się w przestrzeni pasa drogowego za pomocą prawidłowej mapy i widniejącego na niej naniesienia w odpowiedniej skali, sporządzonych przez uprawniony podmiot. Tylko w ten sposób będzie można stwierdzić, czy przypisanie stronie odpowiedzialności za delikt administracyjny jest rzeczywiście uprawnione, czy też nie. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. orzekł jak w punkcie pierwszym wyroku. O kosztach postępowania Sąd postanowił na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a.