VI SA/Wa 2085/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grażyna Śliwińska Sędziowie Sędzia WSA Sławomir Kozik Sędzia WSA Henryka Lewandowska-Kuraszkiewicz (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Eliza Mroczek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 marca 2018 r. sprawy ze skargi N. Sp. z o.o. z siedzibą w S. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lipca 2017 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego (w skrócie: GITD) decyzją z [...] lipca 2017 r., nr [...], po rozpatrzeniu odwołania N. Sp. z o.o. z siedzibą w [...] (dalej: strona, skarżąca, spółka), utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego (w skrócie: [...]WITD) z [...] lipca 2016 r., nr [...]o nałożeniu na stronę kary pieniężnej w wysokości 1.500 zł. Jako podstawę prawną decyzji powołał art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r., poz. 1257, dalej: k.p.a.), art. 16 ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U z 2017r., poz. 953), art. 4, art. 11 oraz art. 107 ustawy z dnia 19 sierpnia 2011 r. o przewozie towarów niebezpiecznych (Dz. U z 2016 r., poz. 1834 z późn. zm., dalej: u.p.t.n.), przepisy: 1.4.1.1, 1.4.2.2.1 lit.(c), 4.3.2.3.3, 4.3.2.3.5, 6.8.2.1.1, 6.8.2.1.2, 6.8.2.2.1 załącznika A do Umowy europejskiej dotyczącej międzynarodowego przewozu drogowego towarów niebezpiecznych (ADR) sporządzonej w Genewie dnia 30 września 1957 r. (Dz. U. z 2017 r., poz. 1119, dalej: umowa ADR) oraz lp. 2.8 załącznika do ustawy o przewozie towarów niebezpiecznych. Powyższą decyzję wydano w oparciu o następujące ustalenia: W dniu [...] kwietnia 2016 r. na drodze krajowej nr 3 (342 km + 870 m) inspektorzy [...]WITD przeprowadzili kontrolę drogową, podczas której zatrzymano należący do spółki zespół pojazdów, składający się z samochodu ciężarowego marki [...] o numerze rejestracyjnym [...]oraz z przyczepy ciężarowej marki [...] o nr rejestracyjnym [...]. Zespołem tym kierował [...]. W trakcie kontroli ustalono, że strona wykonywała przewóz drogowy towarów niebezpiecznych UN 1202 próżnymi nieoczyszczonymi pojazdami cysternami, na podstawie licencji nr[...] dotyczącej międzynarodowego zarobkowego przewozu drogowego rzeczy. Podczas oględzin przyczepy, stwierdzono, że z zamontowanej pod cysterną stalowej rury, wskutek jej nieszczelności, wydobywał się na zewnątrz olej napędowy lub olej opałowy, który zanieczyszczał połączony z tą rurą gumowy przewód. Wyciek był wyraźny i w krótkim czasie pod przyczepą powstawała plama. Wyniki kontroli udokumentowano protokołem nr [...] z [...] kwietnia 2017 r. Po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego, [...]WITD powołaną decyzją z [...] lipca 2016 r. nałożył na spółkę karę pieniężną w wysokości 1500 zł. Jako podstawę faktyczną rozstrzygnięcia podano przewóz środkiem transportu zanieczyszczonym przewożonym towarem niebezpiecznym lub pozostałościami uprzednio przewożonego towaru niebezpiecznego, tj. naruszenie opisane w lp. 2.8 zał. do u.p.t.n. W złożonym w terminie odwołaniu, pełnomocnik spółki zaskarżył decyzję organu I instancji w całości. Zarzucił jej naruszenie: - art. 107 § 1 k.p.a. poprzez niewskazanie konkretnej podstawy prawnej w oparciu, o którą organ dokonał subsumpcji ustalonego stanu faktycznego; - art. 109 ust. 1 pkt 1 u.p.t.n. wskutek jego niezastosowania i nieuwzględnienia okoliczności uzasadniających odstąpienie od nakładania kary pieniężnej na stronę pomimo, że pojazd był należycie serwisowany, przeszedł wszelkie wymagane przeglądy oraz posiadał świadectwo dopuszczenia ADR, natomiast wyciek był spowodowany awarią techniczną i nastąpił bezpośrednio przez kontrolą; - art. 107 ust. 1 w zw. z ust. 2 u.p.t.n. poprzez jego nieprawidłowe zastosowanie i nałożenie na stronę kary pieniężnej w wysokości 1500 zł, podczas gdy odpowiedzialność przedsiębiorcy nie jest absolutna; - art. 92c ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2013 r., poz. 1414 z późn. zm., dalej: u.t.d.), w konsekwencji nieuwzględnienia ratio legis tej ustawy, prowadzącej do ograniczenia odpowiedzialności przedsiębiorcy w sytuacji, gdy nie miał on wpływu na powstanie naruszenia. Wobec powyższych zarzutów spółka wnosiła o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania administracyjnego. Strona zgadzała się z ustalonym stanem faktycznym, niemniej, uważała, że nie miała wpływu na powstanie stwierdzonego w trakcie kontroli naruszenia. Podnosiła, że w trakcie załadunku i rozładunku zespołu pojazdów, kiedy to w rurze panowało wysokie ciśnienie, kierowca nie zauważył żadnej nieszczelności. Do wycieku z rury zaś doszło w wyniku pęknięcia spawu, co nastąpiło przed samą kontrolą drogową. Organ II instancji nie podzielił stanowiska spółki. Zauważył, że stosownie do art. 16 ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw, do postępowań administracyjnych wszczętych i niezakończonych ostateczną decyzją lub postanowieniem przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy stosuje się przepisy ustawy zmienionej, tj. Kodeksu postępowania administracyjnego w brzmieniu dotychczasowym, z tym że do tych postępowań stosuje się przepisy art. 96a - 96n ustawy zmienionej. Stwierdził następnie, że według art. 107 ust. 1, ust. 2, ust. 4 pkt 1 u.p.t.n. uczestnik przewozu towarów niebezpiecznych, który narusza obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy lub przepisów wiążących Rzeczpospolitą Polską umów międzynarodowych, podlega karze pieniężnej w wysokości od 200 zł do 10.000 zł. Wśród naruszeń obowiązków lub warunków, wymienionych w załączniku do tego aktu, w jego lp. 2.8. wskazano przewóz środkiem transportu zanieczyszczonym przewożonym towarem niebezpiecznym lub pozostałościami uprzednio przewożonego towaru niebezpiecznego, usankcjonowany karą pieniężną w wysokości 1500 zł. Opisując obowiązki uczestnika przewozu towarów niebezpiecznych, GITD odwołał się do mających zastosowanie, z mocy art. 4 i 11 u.p.t.n., uregulowań umowy ADR. Wymienił m.in., obowiązek podejmowania przez uczestników opisywanych przewozów środków bezpieczeństwa odpowiednich do natury i zakresu dających przewidzieć się zagrożeń (pkt 1.4.1.1. umowy ADR), np. wzrokowo powinien się upewnić, czy pojazd i ładunek nie mają oczywistych wad, nie występują wycieki, nieszczelności, itp. (pkt 1.4.2..2.1.lit. (c) umowy ADR), obowiązek podejmowania odpowiednich środków zapobiegających wydostawaniu się niebezpiecznych ilości gazów i oparów podczas napełniania i opróżniania cystern (pkt 4.3.2.3.3. umowy ADR), zapobiegania, aby podczas przewozu na zewnętrznej powierzchni cysterny nie znajdowały się niebezpieczne pozostałości przewożonych materiałów (pkt 4.3.2.3.5. umowy ADR), obowiązek odpowiedniego wykonania zbiorników, ich zamocowania oraz wyposażenia obsługowego i konstrukcyjnego (pkt 6.8.2.1.1., 6.8.2.1.2., 6.8.2.2.1. umowy ADR), aby wykazywały odpowiedni poziom bezpieczeństwa, do tego, jaki mają zbiorniki, nie powodowały ryzyka uszkodzenia spowodowanego rozszerzalnością cieplną i kurczeniem się, uderzeniem mechanicznym, zapewniały szczelność wyposażenia stosowanego w normalnych warunkach. Organ odwoławczy podniósł, że z protokołu kontroli przeprowadzonej w dniu [...] kwietnia 2016 r., wynikało, że w wyniku oględzin przyczepy stwierdzono, że z zamontowanej pod cysterną stalowej rury, wskutek jej nieszczelności, wydobywał się na zewnątrz olej napędowy lub olej opałowy, który zanieczyszczał połączony z tą rurą. gumowy przewód. Kontrolujący stwierdził nadto, że wyciek ten był wyraźny i w krótkim czasie pod przyczepą powstała plama oleju. Powyższe ustalenia potwierdzała także sporządzona w trakcie kontroli dokumentacja fotograficzna. Organ II instancji wyjaśnił, że w decyzji pierwszoinstancyjnej [...]WITD jednoznacznie opisał naruszenie, za które na stronę została nałożona kara pieniężna, tj. wynikające z lp. 2.8 załącznika do u.p.t.n. Niewskazanie jedynie w decyzji numeru naruszonego "lp.", przy jednoczesnym jego przytoczeniu skutkowało tym, że strona wiedziała, jakie naruszenie jej przypisano. Nie był więc słuszny zarzut naruszenia art. 107 § 1 k.p.a. Zdaniem GITD nie doszło do naruszenia przez [...]WITD art. 7 czy art. 77 k.p.a. Organ I instancji nie naruszył przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, wypełnił obowiązek wynikający z powołanych przepisów i zgromadził w aktach sprawy dowody, konieczne do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy oraz dopuścił jako dowód wszystko, co może przyczynić się do jej wyjaśnienia, a nie jest sprzeczne z prawem. Ponadto, w ocenie GITD zaskarżona decyzja zawierała niezbędne elementy określone w art. 107 k.p.a., jak: oznaczenie organu administracji publicznej, datę wydania, oznaczenie strony lub stron, powołanie podstawy prawnej, rozstrzygnięcie, uzasadnienie faktyczne i prawne, pouczenie, czy i w jakim trybie służy od niej odwołanie, podpis z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego osoby upoważnionej do wydania decyzji. Organ odwoławczy nie dopatrzył się podstaw do zastosowania art. 109 ust. 1 pkt 1 u.p.t.n., zgodnie z którym nie nakłada się kary pieniężnej, jeżeli okoliczności sprawy i dowody wskazują, że uczestnik przewozu nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek działania osób trzecich lub wskutek zdarzeń i okoliczności, którym podmiot nie mógł zapobiec. Wyjaśnił GITD, że jakkolwiek organ administracji jest zobowiązany do wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału, to jednak strona nie jest zwolniona od współdziałania w wyjaśnianiu okoliczności faktycznych, skoro nieudowodnienie określonego faktu może prowadzić do wydania decyzji dla niej niekorzystnej. Na zarzut spółki, że do rozszczelnienia rury doszło w wyniku pęknięcia spawu przed samą kontrolą drogową i w związku z tym w niniejszej sprawie powinien znaleźć zastosowanie art. 109 u.p.t.n., GITD odwołał się do treści przepisu 6.8.2.1.1 umowy ADR (zbiorniki, ich zamocowanie oraz wyposażenie obsługowe i konstrukcyjne powinny być wykonane w taki sposób, aby wytrzymywały bez utraty zawartości (z wyjątkiem ilości gazu uchodzącego przez otwory do odgazowania) obciążenia statyczne i dynamiczne występujące w normalnych warunkach przewozu określone w 6.8.2.1.2 i 6.8.2.1.13.), także przepisu 6.8.2.2.1 umowy ADR (przewody rurowe powinny być zaprojektowane, wykonane i zamontowane tak, aby uniknąć ryzyka uszkodzenia spowodowanego rozszerzalnością cieplną i kurczeniem się, uderzeniem mechanicznym i wibracjami). W tej sytuacji, zdaniem GITD, rura służąca do rozładunku przyczepy powinna była być tak wykonana i zamocowana, żeby nie doszło do jej uszkodzenia w trakcie normalnej eksploatacji pojazdu. Rozszczelnienie się przedmiotowej rury w trakcie przejazdu świadczyło zaś o tym, że nie odpowiadała ona przepisom umowy ADR. Taką opinię miał też potwierdzać przepis 1.4.2.2.1 lit. (c) umowy ADR. W świetle przedstawionych uregulowań i zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, strona nie dochowała należytej staranności wymaganej przy przewozie towarów niebezpiecznych. Podstawy do zastosowania art. 109 u.p.t.n. nie mogły stanowić okoliczności, że pojazd był należycie serwisowany, przeszedł wszelkie wymagane przeglądy oraz posiadał świadectwo dopuszczenia ADR jako nie kwestionowane przez organ I instancji i pozostające bez znaczenia dla sposobu rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy. Organ II instancji wyjaśnił także, że według art. 109 u.p.t.n., za naruszenie, na które uczestnik przewozu towarów niebezpiecznych nie miał wpływu, trzeba rozumieć tylko takie zjawiska, które występują rzadko, gwałtownie, niespodziewanie, których wystąpienie nie jest możliwe do zaplanowania i uniknięcia przy dołożeniu ze strony uczestnika przewozu towarów niebezpiecznych należytej staranności przy prowadzeniu działalności gospodarczej. Organ II instancji nie znalazł podstaw do zastosowania art. 92c u.t.d. Ustawa o przewozie towarów niebezpiecznych przewiduje bowiem odrębną podstawę do zwolnienia uczestnika przewozu towarów niebezpiecznych z odpowiedzialności za stwierdzone naruszenie, tj. art. 109 tej ustawy. Nie zgadzając się z decyzją GITD, spółka wystąpiła ze skargą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzuciła: 1) naruszenie art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. poprzez nienależyte wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy, brak wyczerpującego uzasadnienia decyzji, zaniechanie zebrania materiału dowodowego w sposób wyczerpujący, nieuwzględnienie zasady załatwienia sprawy z uwzględnieniem interesu społecznego i słusznego interesu obywateli oraz zasady pogłębiania zaufania do władzy publicznej, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy; 2) naruszenie art. 7 i 77 § 1 k.p.a. poprzez zaniechanie zbadania okoliczności sprawy podnoszonej przez stronę, a mianowicie, że przeciek stwierdzony w wyniku kontroli nastąpił tuż przed zatrzymaniem pojazdu, a nie przed rozpoczęciem przewozu, czyli w istocie przyjęcie, że przewoźnik odpowiada również za zdarzenia, na które nie może mieć wpływu, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy; 3) naruszenie art. 109 ust. 1 pkt 1 u.p.t.n. poprzez jego niezastosowanie i nieuwzględnienie okoliczności uzasadniających odstąpienie od nakładania kary pieniężnej na stronę pomimo, że pojazd był należycie serwisowany, przeszedł wszelkie wymagane przeglądy oraz posiadał świadectwa dopuszczenia ADR, natomiast wyciek był spowodowany awarią techniczną i nastąpił bezpośrednio przed kontrolą; 4) naruszenie art. 107 ust. 1 w zw. z ust. 2 u.p.t.n. poprzez jego nieprawidłowe niezastosowanie i nałożenie na stronę kary pieniężnej w wysokości 1500 zł, podczas gdy odpowiedzialność przedsiębiorcy nie jest absolutna; 5) naruszenie art. 92c u.t.d., w konsekwencji nieuwzględnienie ratio legis tej ustawy, prowadzącej do ograniczenia odpowiedzialności przedsiębiorcy w sytuacji, gdy nie ma on wpływu na powstanie naruszenia. Zgłaszając powyższe zarzuty, skarżąca wnosiła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a oraz c; zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych oraz o rozstrzygnięcie sprawy na rozprawie. Główny Inspektor Transportu Drogowego w odpowiedzi na skargę wnosił o jej oddalenie, podtrzymując swoje wcześniejsze argumenty. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga N. Sp. z o.o. z siedzibą w [...] nie zasługuje na uwzględnienie. Zdaniem Sądu organ odwoławczy nie naruszył przepisów postępowania administracyjnego oraz przepisów prawa materialnego wydając kwestionowane rozstrzygnięcie. Przechodząc do oceny decyzji, wskazać należy, że stosownie do treści przepisu art. 2 pkt 5 oraz pkt 8 u.p.t.n. przewóz drogowy towarów niebezpiecznych oznacza każde przemieszczenie towarów niebezpiecznych pojazdem po drodze publicznej lub po innych drogach ogólnodostępnych, z uwzględnieniem postojów wymaganych podczas przewozu oraz czynności związanych z tym przewozem. Zgodnie zaś z art. 4 u.p.t.n. w sprawach nieuregulowanych tym aktem do przewozu towarów niebezpiecznych, w tym do środków transportu i urządzeń transportowych, stosuje się odpowiednio ADR, RID lub ADN. Uczestnikami przewozu towarów niebezpiecznych, w myśl art. 2 pkt 8 u.p.t.n., są podmioty wymienione w ADR, RID lub ADN lub jednostka wojskowa, prowadząca działalność związaną z przewozem towarów niebezpiecznych. W niniejszej sprawie nie było sporne, że spółka była uczestnikiem przewozu towarów niebezpiecznych. Według przepisu art. 11 u.p.t.n. obowiązki uczestnika przewozu towarów niebezpiecznych określają odpowiednio ADR, RID lub ADN oraz przepisy ustawy. Zasada ta, uszczegółowiona została zawarta w 1.4.1.1. umowy ADR. Zgodnie z nią uczestnicy przewozu towarów niebezpiecznych powinni podejmować środki bezpieczeństwa odpowiednie do natury i zakresu dających przewidzieć się zagrożeń, w celu zapobieżenia szkodom i urazom oraz, jeżeli jest to wskazane, w celu zminimalizowania ich skutków. Uczestnicy przewozu powinni, w każdym przypadku, stosować się do odpowiednich wymagań ADR. Stosownie do treści przepisu 1.4.2.2.1. lit. c umowy ADR, odpowiednio do zakresu podanego pod 1.4.1. przewoźnik powinien w szczególności sprawdzić wzrokowo, czy pojazdy i ładunek nie mają oczywistych wad, wycieków lub pęknięć, braków w wyposażeniu. Organ powołał szereg przepisów umowy ADR dotyczących wymagań co do stanu pojazdu, którym przewożone są towary niebezpieczne, m.in. 4.3.2.3.3. (obwiązek zapobiegania wydostawania się niebezpiecznych ilości gazu i pary podczas napełniania i opróżniania cystern, zapewnienia, aby wszystkie zamknięcia cysterny uniemożliwiały wyciek), 4.3.2.3.5. (podczas przewozu na zewnętrznej powierzchni cysterny nie powinny znajdować się niebezpieczne pozostałości przewożonych materiałów), czy 6.8.2.1. (dotyczących technicznych warunków cystern). Skarżąca nie kwestionowała, że była obowiązana spełniać te wymagania. Zatem potwierdzała, że wobec niej znajduje także zastosowanie art. 59 u.p.t.n. wymagający, aby środki transportu przewożące towary niebezpieczne były przystosowane, wyposażone i oznakowane, zgodnie z ADR, RID lub ADN, z wyłączeniem pojazdów należących do sił zbrojnych wykonujących krajowy przewóz towarów niebezpiecznych. Sporne pozostawało, czy stwierdzony podczas kontroli wyciek oleju napędowego lub oleju opałowego (wyraźny) z zamontowanej pod cysterną stalowej rury, wskutek jej nieszczelności i zanieczyszczający połączony z tą rurą przewód gumowy był skutkiem niewypełnienia przez stronę obowiązków w zakresie bezpieczeństwa, czy też mógł być potraktowany w realiach omawianej sprawy jako okoliczność powstała bez wpływu skarżącego i powodująca wyłączenie odpowiedzialności spółki. Sąd podzielił stanowisko organu. Zostało bowiem przeprowadzone rzetelne i wyczerpujące postępowanie administracyjne, z uwzględnieniem reguł wynikających z art. 7 k.p.a. (w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli), art. 8 k.p.a. (Organy administracji publicznej prowadzą postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej), art. 77 § 1 k.p.a. (Organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy), jak i również art. 80 k.p.a. (Organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona.). Stwierdzona usterka bowiem znajdowała się na zewnątrz pojazdu, pod cysterną. Była na tyle duża, że wyciek oleju był wyraźny, a pod pojazdem w krótkim czasie powstała widoczna plama. Istotne też jest to, że w trakcie kontroli cysterna była już opróżniona, nieoczyszczona czyli w zasadzie pozbawiona ładunku. Kierujący pojazdem potwierdził te ustalenia. Podpisał bowiem protokół kontroli bez zastrzeżeń (por. protokół kontroli, k. – 22-24 akt adm.). Późniejsze oświadczenia kierowcy (z porównania podpisu i zapisów oświadczenia wynikało, że dokument ten został sporządzony przez dwie osoby, k. - 42 akt adm.) nie wpłynęły na zmianę opinii organów w kwestii odpowiedzialności spółki. Nie kwestionowano w nich stwierdzonej przez kontrolujących usterki, a tylko podnoszono, że kierowca podczas dwóch postojów w [...] nie zauważył wycieku oleju. Nie oznaczało to oświadczenie, że usterki jeszcze nie było. Mogło jedynie świadczyć o niedokładnym obejrzeniu przez kierowcę pojazdu, zważywszy, że naprawa obejmowała nie tylko zespawanie uszkodzonej rury, ale i częściową jej wymianę (por. faktury, k. – 36, 41 akt adm., dokumentacja zdjęciowa, k. – 38-40 akt adm.), czyli była widoczna. Poza sporem pozostaje okoliczność, że kierowca kontrolowanego pojazdu był obecny przy dokonywaniu kontroli pojazdu przez funkcjonariuszy organu i bez żadnych zastrzeżeń podpisał protokół kontroli, nie wskazując na przyczyny stwierdzonej usterki. Podkreślić należy, że w orzecznictwie NSA przyjmuje się, że protokół z kontroli sporządzony przez inspektorów transportu drogowego ma cechy dokumentu urzędowego w rozumieniu art.76 § 1 k.p.a. (por. wyrok NSA z dnia 8 grudnia 2016 r, sygn. akt II GSK 1252/15, opubl orzenia.nsa.gov.pl). W ocenie Sądu organy ITD prawidłowo przyjęły, że powstanie opisywanej usterki nie mieściło się wśród okoliczności, na których powstanie przewoźnik nie miał wpływu bądź nastąpiły wskutek zdarzeń, którym skarżący nie mógł zapobiec. Nie podpadało więc stwierdzone naruszenie pod przesłanki z art. 109 ust. 1 pkt 1 u.p.t.n. wyłączające odpowiedzialność strony. Okoliczności, o których mowa w w/w przepisie prawa, w zasadzie odnoszą się do sytuacji i zdarzeń nieoczekiwanych, nadzwyczajnych, których nie można przewidzieć, którym nie można zapobiec (por. wyrok NSA z dnia 29 czerwca 2017 r., sygn. akt II GSK 2750/16, opubl. orzeczenia.nsa.gov.pl). Z akt sprawy nie wynika natomiast, aby skarżąca przedstawiła dowody, które wskazywałyby na zaistnienie przesłanek, o których mowa w art.109 ust.1 pkt 1 u.p.t.n. Stwierdzona usterka była wynikiem nieuwagi spółki, brakiem staranności jej pracowników. W tej sytuacji zasadnie organy ITD zakwalifikowały ustaloną usterkę jako naruszenie z art. 107 ust. 1 w zw. z ust. 2 u.p.t.n. w zw. lp. 2.8 załącznika do ww aktu. Był bowiem dokonywany przewóz środkiem transportu zanieczyszczonym przewożonym towarem niebezpiecznym lub pozostałościami uprzednio przewożonego towaru niebezpiecznego. Za tego rodzaju naruszenie została przewidziana kara 1.500 zł w lp. 2.8. załącznika do u.p.t.n. Słusznie także GITD nie znalazł podstaw do zastosowania art. 92c u.t.d. W myśl art. 107 ust. 5 u.p.t.n. postępowanie administracyjne w sprawach o nałożenie kary pieniężnej, o której mowa w ust. 1, w zakresie przewozu drogowego, prowadzone jest, z zastrzeżeniem przepisów niniejszej ustawy, na zasadach i w trybie określonym w rozdziale 11 u.t.d. Znajdujący się w omawianym rozdziale u.t.d. przepis art. 92c ma analogiczne brzmienie jak art. 109 ust. 1 u.p.t.n. W tej sytuacji, zgodnie z powołanym art. 107 ust. 5 u.p.t.n. najpierw stosuje się tę ustawę, a ona kompleksowo uregulowała kwestię uwolnienia od odpowiedzialności administracyjnej Przypadek z art. 92c ust. 1 pkt 3 u.t.d. nie był bowiem przez stronę podnoszony i nawet nie wystąpił, bo nie upłynął okres ponad 2 lat od ujawnienia naruszenia. Wobec powyższych argumentów decyzja GITD spełniła także wymagania z art. 107 § 3 k.p.a. Z powyższych względów skargę jako nieuzasadnioną należało oddalić na mocy art. 151 p.p.s.a.