VI SA/Wa 2108/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Kozik (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Dorota Dziedzic-Chojnacka Sędzia WSA Tomasz Sałek Protokolant sekr. sąd. Katarzyna Bytner po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 listopada 2022 r. sprawy ze skargi K. S. na decyzję Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] maja 2022 r. nr [...] w przedmiocie zezwolenia na lokalizację zjazdu indywidualnego oddala skargę Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad (dalej: "organ", "GDDKiA") decyzją z 27 maja 2022 r. nr [...], na podstawie art. 29 ust. 1 i ust. 4 ustawy z 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2021 r., poz. 1376 ze zm., dalej: "u.d.p.") i art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r. poz. 735, z późn. zm., dalej: "K.p.a."), po rozpoznaniu wniosku z 24 lutego 2022 r., K. S. (dalej: "Strona", "Skarżąca"), o ponowne rozpatrzenie sprawy, utrzymał w mocy decyzję GDDKiA z 5 lipca 2021 r., w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na lokalizację zjazdu indywidualnego z drogi krajowej nr [...] na teren działki nr [...], obręb 0129 m. K., gm. S.. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ wyjaśnił, że wnioskiem z 19 kwietnia 2021 r., Strona zwróciła się do zarządcy drogi krajowej nr [...], o wydanie zezwolenia na lokalizację zjazdu indywidualnego z tej drogi do działki nr [...] położonej w obrębie [...]K.. Po rozpatrzeniu ww. wniosku i przeprowadzeniu postępowania w tej sprawie Zastępca Dyrektora Oddziału w S. Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad, działając z upoważnienia Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad, wydał 8 lutego 2022 r. decyzję znak [...], którą na podstawie art. 29 ust. 1 i ust. 4 u.d.p. i art. 104 K.p.a., odmówił wydania zezwolenia na lokalizację zjazdu indywidualnego w km 149+415 (strona prawa) z drogi krajowej nr [...] na działkę nr [...] w obrębie [...] m. K., gm. S., przeznaczoną pod budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego. Rozpoznając wniosek Strony o ponowne rozpatrzenia sprawy organ wskazał, że analizowany odcinek drogi krajowej nr [...] został zarządzeniem nr [...] Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z 19 kwietnia 2021 r. w sprawie klas istniejących dróg krajowych (publ.www.qov.Dl/web/qddkia zakładka O urzędzie/Akty prawne), zakwalifikowany do dróg głównych ruchu przyśpieszonego (droga klasy GP). Organ wyjaśnił, że droga krajowa klasy GP usytuowana jest bardzo wysoko w hierarchii dróg publicznych i musi spełniać surowe warunki techniczno-użytkowe aby pełnić swoją funkcję, w szczególności funkcję tranzytową, w odróżnieniu do dróg klasy Z, L lub D, które pełnią funkcję komunikacji lokalnej. Organ powołując się na treść § 9 ust. 1 pkt 3 rozporządzeniu Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. z 2016 r., poz. 124 ze zm., dalej: "rozporządzenie techniczne") wskazał, że stosowanie na drodze klasy GP zjazdów jest dopuszczalne wyjątkowo, gdy w celu obsługi terenów przyległych do pasa drogowego brak jest innej możliwości dojazdu lub nie jest uzasadnione bądź możliwe wykonanie albo wykorzystanie drogi niższej klasy lub dodatkowej jezdni, o której mowa w § 8a ust. 1 pkt 2. Organ stwierdził, ze względy bezpieczeństwa ruchu drogowego na drogach krajowych tej właśnie klasy przemawiają za tym, aby ograniczyć liczbę i częstość lokalizowanych zjazdów z takiej drogi, a zapewnienie dojazdu powinno odbywać się z dróg niższej kategorii, zaś lokalizowanie zjazdów jest dopuszczalne tylko w sytuacjach wyjątkowych, gdy nie ma możliwości zapewnienia innego dojazdu. Podkreślił, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądów administracyjnych w przypadku konfliktu interesów w postępowaniu w przedmiocie wyrażenia zgody na lokalizację zjazdu należy przyznać prymat zasady bezpieczeństwa w ruchu drogowym nad interesem wnioskodawcy (zob. np. wyrok NSA z 2 maja 2011 r., I OSK 1068/10, wyrok NSA z 13 lipca 2010 r., I OSK 1243/09, wyrok NSA z 11 lipca 2007 r., I OSK 1148/06, wyrok z 18 kwietnia 2019 r., I OSK 1747/17, wyrok NSA z 18 września 2019 r., I OSK 355/19). Organ stwierdził, ze z dokumentów znajdujących się w aktach sprawy w szczególności przedłożonej przez wnioskodawczynię kopi aktu notarialnego Rep. [...] z 9 kwietnia 2021 r. oraz danych zawartych w prowadzonej przez Sąd Rejonowy w K. księdze wieczystej [...] wynika, że działka nr [...] stanowi własność wnioskodawczyni - Strony. Przedmiotowa działka ma kształt zbliżony do trapezu, którego podstawa przylega do drogi krajowej nr [...], z zachodu i południa graniczy z innymi działkami prywatnymi, natomiast od strony południowo-wschodniej z działką nr [...], która stanowi część drogi wewnętrzną należącej do Gminy S.. Droga ta łączy się z jednej strony z drogą krajową nr [...] z drugiej z drogą gminną, z uwagi na swoją szerokość ok. 3 m wykorzystywaną jako ciąg pieszy - dojście do przystanku. Organ dodał, że z Generalnych Pomiarów Ruchu wykonanych w roku 2020/2021 wynika, że natężenie ruchu na analizowanym odcinku drogi jest bardzo duże i stale rosnące, w 2015 roku wynosiło 13.240 pojazdów na dobę, a w roku 2020/21 już 14.740 pojazdów na dobę co stanowi wzrost o ponad 10%. Zdaniem organy, tak duże natężenie ruchu jest istotnym czynnikiem wpływającym na bezpieczeństwo ruchu drogowego w tym miejscu. Pozwala też stwierdzić, że lokalizacja zjazdu na przedmiotowym odcinku drogi krajowej, może negatywnie wpłynąć na płynność, a przede wszystkim na bezpieczeństwo ruchu drogowego. Analizowany odcinek drogi znajduje się w strefie oddziaływania skrzyżowania z drogą gminą gdzie kierowcy podejmują decyzje o dalszym kierunku ruchu i muszą zwracać uwagę na pojazdy włączające się do ruchu na skrzyżowaniu z drogą gminą. Przed nieruchomością w km 149+403 znajduje się znak A-6b informujący o skrzyżowaniu z drogą podporządkowaną, poprzedzony znakami B-25 i B-33 w km 149+225 nakazującymi ograniczenie prędkości do 70 km/h i zakazującym wyprzedzania. Również znaki poziome: linia P-4 tzw. "podwójna ciągła" i obszar wyłączony z ruchu wyznaczony liniami P-7b, oznaczony dodatkowo znakiem C-9 "nakaz jazdy z prawej strony", świadczą o szczególnej organizacji ruchu w tym miejscu związanej z pobliskim skrzyżowaniem. Na granicy działki nr [...] rozpoczyna się też zatoka autobusowa i przystanek autobusowy oznaczony znakiem D-15, który ma też swój odpowiednik dla ruchu w przeciwną po drugiej stronie drogi. Organ zaznaczył, że okolice przystanków autobusowych są miejscami na drodze stwarzającymi dodatkowe zagrożenia. Zatoka autobusowa jest to bowiem miejscem, w którym płynność ruchu samochodowego ulega systematycznemu zakłóceniu, na skutek zatrzymywania się autobusów, a następnie włączania się ich do ruchu. Ponadto zatrzymujący się w zatoce autobus powoduje ograniczenie widoczności kierowcom pojazdów wyjeżdżających z nieruchomości i włączających się do ruchu na drodze krajowej. GDDKiA, wyjaśnił również, że z uwagi na istniejący układ drogowy w okolicy, natężenie ruchu i bezpieczeństwo ruchu drogowego prowadzi obecnie prace związane z budową drogi S-6, której zakończenie przewidywane jest w roku przyszłym. Organ zgodził się ze stanowiskiem Strony, że należy przypuszczać, że po zakończeniu tych prac zmniejszy się natężenie ruchu na tym odcinku drogi i obniży się jej klasa i kategoria, jednakże organ zobowiązany jest rozpoznać sprawę w aktualnym stanie faktycznym i prawnym. Organ stwierdził, że obecnie skomunikowanie działki możliwe jest natomiast przez drogę wewnętrzną gminną lub po ustanowieniu odpowiedniej służebności na działkach nr [...] i nr [...] przez zjazd indywidualny zlokalizowany w odległości ok. 65 m na działce nr [...]. Rozwiązania takie pozwalałyby na skomunikowanie przedmiotowej nieruchomości bez budowania nowego (dodatkowego) zjazdu z drogi krajowej nr [...]. GDDKiA, mając na uwadze klasę drogi, zagrożenia jakie występują na danym odcinku drogi oraz istniejące możliwości skomunikowania przedmiotowej nieruchomości w inny sposób uznała, że okoliczności danej sprawy przemawiają za odmową uwzględnienia wniosku Strony. Pismem z 5 lipca 2022 r. Skarżąca zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie decyzję GDDKiA z 27 maja 2022 r., wnosząc o jej uchylenie w całości oraz decyzji I instancji, a także o zasądzenie na rzecz Skarżącej kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji Skarżący zarzucił naruszenie: 1) art. 29 ust. 4 u.d.p., poprzez jego błędną i dowolną wykładnię polegającą na odmowie wydania zezwolenia na zjazd indywidualny, podczas gdy organ nie odniósł się w żaden sposób do kwestii wymogów wynikających z warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne, o których mowa w tym przepisie, a w szczególności wpływu planowanego zjazdu na bezpieczeństwo w ruchu drogowym, poprzestając tylko i wyłącznie na ogólnym stwierdzeniu, że z uwagi na duże natężenie ruchu oraz lokalizację zatoki autobusowej położonej wzdłuż działki nr [...]na przedmiotowym odcinku drogi krajowej kolejny zjazd wpłynąłby na pogorszenie istniejących warunków ruchu na drodze, a w konsekwencji przekroczenie granic uznania administracyjnego, 2) § 9 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia technicznego, poprzez jego błędną wykładnię polegającą na odmowie zezwolenia na zlokalizowanie zjazdu na drogę publiczną w sytuacji, gdy działka Skarżącej nie graniczy z żadną z dróg niższych klas, a także, gdy postulat ograniczenia częstotliwości zjazdów nie stanowi przesłanki do uniemożliwienia dojazdu do nieruchomości, 3) art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a., poprzez zaniechanie przeprowadzenia postępowania dowodowego w sposób wyczerpujący oraz niekompletne rozpatrzenie zebranego materiału dowodowego i brak odniesienia się przez GDDKiA do części zgromadzonych dowodów skutkujące niekompletnym stanem faktycznym sprawy, który jest niezbędny do zastosowania art. 29 ust. 4 u.d.p., a przede wszystkim brak wykazania zagrożenia bezpieczeństwa ruchu na [...] w przypadku lokalizacji wnioskowanego wjazdu oraz brak przeprowadzenia oględzin (wizji lokalnej) terenu, na którym zlokalizowanym miałby być zjazd a nadto nie wzięcie pod uwagę, że zanim GDDKiA przystąpiła do budowy zatoki i przystanku autobusowego zjazd na działkę nr [...]fizycznie istniał albowiem został wykonany przez poprzednich właścicieli podstawie decyzji z 1976 r., 4) art. 8 w zw. z art. 107 § 3 K.p.a., poprzez brak odniesienia się do zarzutów i wniosków dowodowych skarżącego podniesionych we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, co uniemożliwia realizację zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa oraz dokonanie kontroli zaskarżonych decyzji, 5) art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., poprzez utrzymanie w mocy decyzji GDDKiA z 8 lutego 2022 r nr [...]w sytuacji, gdy istniały przesłanki do jej uchylenia. W uzasadnieniu skargi Skarżąca podniosła, że decyzja w przedmiotowej sprawie powinna być oparta na merytorycznych przesłankach podjętych po rozważeniu wszystkich okoliczności sprawy, w tym: ewentualnego natężenia ruchu w przypadku wykonania zjazdu prywatnego i jego wpływu na bezpieczeństwo, konfiguracji przestrzennej działki, z której ma być wykonany zjazd i drogi, zagospodarowania terenu w liniach rozgraniczających drogi i w sąsiedztwie. W ocenie Skarżącej organ winien też wziąć pod uwagę czy przedmiotowy zjazd stanowi jedyną możliwość skomunikowania działki z drogą albowiem nie polegają na prawdzie twierdzenia organu, iż jakoby Skarżąca miała możliwość dojazdu południowo-wschodniego. Wnioski z tej analizy powinny znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji. Organ nie rozważał możliwości nakazania zjazdu z posesji jedynie w prawo czy też wyposażenia zjazdu w dodatkowe pasy ruchu dla pojazdów skręcających z drogi, jeżeli uzasadnione byłoby to względami bezpieczeństwa ruchu. Skarżąca podkreślił, że wprawdzie natężenie ruchu na dzień dzisiejszy jest spore to jednak organ nie wziął pod uwagę faktu, że planowany zjazd byłby zbudowany i użytkowany nie wcześniej niż od 2023 r., kiedy to ma zostać uruchomiany węzeł S. – Z. (G.) i co będzie skutkowało tym, że cały ruch tranzytowy zostanie przekierowany na nową część drogi ekspresowej [...], a obecna droga [...] przy której zlokalizowana jest działka nr [...]zostanie przekwalifikowana z drogi klasy "GP" na drogę klasy "Z" lub nawet klasy "L", co oznacza spadek natężenie ruchu na dotychczasowej drodze krajowej [...] do ok 3 tysięcy pojazdów na dobę. Skarżąca nie zgadza się też z twierdzeniami organu, iż jakoby przystanek i zatoczka autobusowa zlokalizowana wzdłuż północnej granicy działki [...] (wybudowana zresztą bez jakichkolwiek konsultacji z poprzednim właścicielem działki a przecież niewątpliwie ogranicza ona możliwości, co do posadowienia zjazdu do działki) stwarza dodatkowe zagrożenie bezpieczeństwa ruchu. Skoro organ II instancji sam przyznaje, że zatoczka jest miejscem, gdzie płynność ruchu zostaje ulega systematycznemu zakłóceniu, co de facto oznacza spowolnienie ruchu drogowego dla pojazdów do 40/50 km/godz., to wybudowanie zjazdu tuż przed rozpoczynającą się zatoczką autobusową niewątpliwie nie powodowałoby zwiększenia bezpieczeństwa zagrożenia ruchu drogowego, w tym dla pojazdów wyjeżdżających z działki nr [...], lecz raczej skutkowałby by jego zmniejszeniem. Skarżąca podniosła również, iż gdyby organ nakazał wyjazd jedynie w prawo to niewątpliwie nawet zatrzymywanie się autobusu (tylko 6 razy na dobę) na przystanku nie powodowałby "ograniczenia widoczności" ani kierowcom wjeżdżającym ani wyjeżdżającym z posesji. Organ II Instancji nie wziął pod uwagę także tego, że planowany zjazd nie jest zjazdem publicznym, lecz prywatny a więc liczb samochodów wjeżdżających i wyjeżdżających z posesji byłaby bardzo niewielka (2-4 wyjazdów na dobę). Nadto organ II instancji nie wziął pod uwagę, że planowany zjazd ma być zlokalizowany w strefie ograniczonego ruchu do 70 km/godz. oraz przy obowiązującym w tym miejscu zakazie wyprzedzania, co będzie skutkowało tym, że bezpieczeństwo ruchu przy zjeździ i wyjeździe będzie jeszcze wyższe. Skarżąca podniosła dalej, że organ II instancji nie wziął po uwagę faktu, iż wszystkie pozostałe posesje poprzedzające działkę nr [...], w tym zjazd położony zaledwie 65 m od zatoki autobusowej i od przystanku (jak to organ sam przyznał w decyzji), a zlokalizowane po prawnej stronie drogi krajowej [...], mają zlokalizowany lub nawet już wybudowany zjazd z tej drogi i w ich lokalizacji dziwnym trafem nie przeszkadzały względy bezpieczeństwa ruchu drogowego. Skarżąca dodała, że wbrew twierdzeniem decyzji, nie ma możliwości skorzystania z drogi wewnętrznej należącej do gminy Sianów położonej od południowo -wschodniej strony działki nr [...], to jest na działce nr [...]albowiem ta część drogi, która leży wzdłuż granicy działki nr [...]o szerokości zaledwie ok. 3 m stanowi chodnik, który może być wykorzystany jedynie w celu dojścia pieszych do przystanku zaś pozostała część tej drogi leży pomiędzy posesjami innych osób i w ogóle nie łączy się czy też "nie dociera "do działki nr [...]. Skarżąca wątpi też, aby właściciele działek [...]czy też [...], na której w odległości zaledwie 65 m od zatoki autobusowej zlokalizowany jest zjazd byli zainteresowani ustanawianiem i to dobrowolnie i nieodpłatnie służebności drogi koniecznej (służebność musiałaby dotyczyć obu działek). Skarżący podnosi też, że organ II instancji nie wziął pod uwagę faktu, iż zanim GDDKiA przystąpiła do budowy zatoki i przystanku autobusowego zjazd na działkę nr [...]fizycznie istniał albowiem został wykonany przez poprzednich właścicieli na podstawie decyzji z 1976r (w aktach sprawy). O tym, że zjazd na działkę [...]fizycznie istniał świadczy chociażby fakt, iż obecnie posadowiona jest na niej duża reklama wsparta na słupie betonowym, która przecież w jakiś sposób musiała zostać na działkę wwieziona. Zjazd ten został zlikwidowany samowolnie przez GDDKiA właśnie podczas budowy zatoki autobusowej i wykonywania odwodnienia dla tejże zatoki. GDDKiA nie dość, że zlikwidowała istniejący zjazd to na dodatek wykonała tak wspaniale i pomysłowo odwodnienie przystanku, że podczas deszczu ponad 1/3 działki [...]jest systematycznie zalewana. W odpowiedzi na skargę GDDKiA wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja oraz decyzja I instancji nie naruszają przepisów prawa w sposób uzasadniający ich uchylenie. W niniejszej sprawie odmówiono Skarżącej udzielenia zezwolenia na lokalizację zjazdu indywidualnego z drogi krajowej nr [...] na teren działki nr [...], obręb [...] m. K., gm. S., ze względu na stwierdzenie, że w sprawie nie zaistniała wyjątkowa sytuacja, o której mowa w § 9 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia technicznego, przemawiająca za uwzględnieniem wniosku Skarżącej, ponieważ istnieje inna możliwość dojazdy do działki Skarżącej. Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie stanowił art. 29 ust. 1 i ust. 4 u.d.p., zgodnie z którymi budowa lub przebudowa zjazdu należy do właściciela lub użytkownika nieruchomości przyległych do drogi, po uzyskaniu, w drodze decyzji administracyjnej, zezwolenia zarządcy drogi na lokalizację zjazdu lub przebudowę zjazdu, z zastrzeżeniem ust. 2 (ust. 1). Ze względu na wymogi wynikające z warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne, zarządca drogi może odmówić wydania zezwolenia na lokalizację zjazdu lub jego przebudowę albo wydać zezwolenie na lokalizację zjazdu na czas określony (ust. 4, w brzmieniu obowiązującym do 21 września 2022 r.). Jak wynika natomiast z § 9 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia technicznego obowiązującego do 21 września 2022 r., w celu zapewnienia wymaganego poziomu bezpieczeństwa ruchu drogowego określa się następujące warunki połączeń dróg, dopuszczalne odstępy między węzłami lub skrzyżowaniami oraz warunki stosowania zjazdów, przy czym przez odstęp między węzłami lub skrzyżowaniami rozumie się odległość między punktami przecięć osi dróg na sąsiednich węzłach lub skrzyżowaniach – droga klasy GP powinna mieć powiązania z drogami klasy Z (wyjątkowo klasy L) i drogami wyższych klas, a odstępy między skrzyżowaniami (węzłami) poza terenem zabudowy nie powinny być mniejsze niż 2000 m oraz nie mniejsze niż 1000 m na terenie zabudowy; dopuszcza się wyjątkowo pojedyncze odstępy między skrzyżowaniami poza terenem zabudowy nie mniejsze niż 1000 m, a na terenie zabudowy - nie mniejsze niż 600 m, jeżeli potrzeby funkcjonalno-ruchowe lub ukształtowanie istniejącej sieci drogowej takie odstępy uzasadniają, przy czym stosowanie na drodze klasy GP zjazdów jest dopuszczalne wyjątkowo, gdy w celu obsługi terenów przyległych do pasa drogowego brak jest innej możliwości dojazdu lub nie jest uzasadnione bądź możliwe wykonanie albo wykorzystanie drogi niższej klasy lub dodatkowej jezdni, o której mowa w § 8a ust. 1 pkt 2. Zgodnie z art. 4 pkt 8 u.d.p., w brzmieniu obowiązującym do 21 września 2022 r., zjazdem jest połączenie drogi publicznej z nieruchomością położoną przy drodze, stanowiące bezpośrednie miejsce dostępu do drogi publicznej w rozumieniu przepisów o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Brzmienie art. 29 ust. 4 u.d.p., prowadzi do wniosku, że decyzja dotycząca wydania zezwolenia na lokalizację zjazdu lub jego przebudowę bądź odmowy wydania takiego zezwolenia, ma charakter uznaniowy, ograniczony wymogami wynikającymi z warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne. Organ działając w ramach uznania administracyjnego, będąc związanym ogólnymi regułami postępowania administracyjnego jest zobligowany w świetle art. 7 K.p.a., rozważyć również interes społeczny i słuszny interes wnioskodawcy ubiegającego się o uzyskanie zgody na lokalizację zjazdu z drogi publicznej. Nie ulega wątpliwości, że interes społeczny w sprawach dotyczących zezwolenia na lokalizację zjazdu lub jego przebudowę obejmuje przede wszystkim kwestię bezpieczeństwa w ruchu drogowym. W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że naczelną zasadą przy wyrażaniu zgody na lokalizację zjazdu jest zasada bezpieczeństwa w ruchu drogowym, która może ograniczać uprawnienia właściciela w swobodnym korzystaniu z nieruchomości. W orzecznictwie jednoznacznie przyjęto, że w przypadku konfliktu interesów w postępowaniu w przedmiocie wyrażenia zgody na lokalizację zjazdu należy przyznać prymat zasadzie bezpieczeństwa w ruchu drogowym nad interesem wnioskodawcy. Zatem naczelną zasadą przy wyrażaniu zgody na wykonanie nowego zjazdu z drogi jest zasada bezpieczeństwa w ruchu drogowym, która może ograniczać uprawnienia właściciela nieruchomości w swobodnym korzystaniu ze swojej własności (por. wyrok NSA z 11 września 2020 r., sygn. akt I OSK 232/20). Droga krajowa nr [...] na omawianym odcinku została zaliczona zarządzeniem nr 10 Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia 19 kwietnia 2021 r., w sprawie klas istniejących dróg krajowych, do dróg głównych ruchu przyspieszonego klasy GP. W świetle cyt. § 9 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia technicznego, zjazd na tej drodze jest dopuszczalny wyjątkowo, gdy w celu obsługi terenów przyległych do pasa drogowego brak jest innej możliwości dojazdu lub nie jest uzasadnione bądź możliwe wykonanie albo wykorzystanie drogi niższej klasy lub dodatkowej jezdni. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 8 września 2021 r. sygn. akt II GSK 537/21: "(...) w odniesieniu do dróg krajowych klasy GP, z jaką to drogą mamy do czynienia w niniejszej sprawie, przepisy szczególne stawiają nader surowe wymagania w zakresie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać tej klasy drogi, tak aby była zapewniona płynność ruchu i bezpieczeństwo ich użytkowników. Względy bezpieczeństwa ruchu drogowego na drogach krajowych tej właśnie klasy przemawiają za tym, aby lokalizowanie zjazdów z takiej drogi miało miejsce tylko w sytuacjach wyjątkowych, gdy brak innej możliwości dojazdu lub nie jest uzasadnione bądź możliwe wykonanie albo wykorzystanie istniejącej drogi klasy D lub L do obsługi przyległych nieruchomości.". W niniejszej sprawie, organ wskazał na możliwość innego dojazdu na teren działki nr [...]– po ustanowieniu odpowiedniej służebności na działkach nr [...]i nr [...]przez zjazd indywidualny zlokalizowany w odległości ok. 65 m na działce nr [...], albo poprzez drogę wewnętrzną gminną, należącą do Gminy S., znajdującą się w granicach działki nr [...]położonej od strony południowo-wschodniej od spornej działki, a która obecnie z uwagi na swoją szerokość ok. 3 m wykorzystywana jako ciąg pieszy - dojście do przystanku. Organ wyjaśnił również, że natężenie ruchu na analizowanym odcinku drogi jest bardzo duże i wynosiło w roku 2020/21 14.740 pojazdów na dobę. Analizowany odcinek drogi znajduje się w strefie oddziaływania skrzyżowania z drogą gminą, przed nieruchomością w km 149+403 znajduje się w związku z tym znak A-6b informujący o skrzyżowaniu z drogą podporządkowaną, poprzedzony znakami B-25 i B-33 w km 149+225 nakazującymi ograniczenie prędkości do 70 km/h i zakazującym wyprzedzania. Organ dodał, że również znaki poziome: linia P-4 tzw. "podwójna ciągła" i obszar wyłączony z ruchu wyznaczony liniami P-7b, oznaczony dodatkowo znakiem C-9 "nakaz jazdy z prawej strony", świadczą o szczególnej organizacji ruchu w tym miejscu związanej z pobliskim skrzyżowaniem. Na granicy działki nr [...]rozpoczyna się też zatoka autobusowa i przystanek autobusowy oznaczony znakiem D-15, który ma też swój odpowiednik dla ruchu w przeciwną po drugiej stronie drogi. W świetle powyższego, w ocenie Sądu, organ słusznie stwierdził, że duże natężenie ruchu jest istotnym czynnikiem wpływającym na bezpieczeństwo ruchu drogowego w spornym miejscu, a okolice przystanków autobusowych są miejscami na drodze stwarzającymi dodatkowe zagrożenia. Dlatego też, pomimo polemiki Skarżącej z powyższą oceną organu, która nie zgadza się z twierdzeniami organu, że przystanek i zatoczka autobusowa zlokalizowana wzdłuż północnej granicy działki [...]stwarza dodatkowe zagrożenie bezpieczeństwa ruchu, gdyż – ruch w tym miejscu ulega spowolnieniu do 40/50 km/godz., wnioskowany zjazd miał być zjazdem indywidualnym, a nie publicznym, byłby on zlokalizowany w strefie ograniczonego ruchu do 70 km/godz. i możliwy jest nakaz wyjazd jedynie w prawo – zdaniem Sądu, organ prawidłowo uznał, że lokalizacja zjazdu na przedmiotowym odcinku drogi krajowej, może negatywnie wpłynąć na płynność, a przede wszystkim na bezpieczeństwo ruchu drogowego. Z tych względów, a więc ze względów bezpieczeństwa w ruchu drogowym, organ prawidłowo wskazał, na inne możliwości dojazdu do spornej działki Skarżącej, które należy rozważyć w pierwszej kolejności, pomimo faktu, że wymagają one podjęcia dodatkowych czynności, czy to związanych z ustanowieniu służebności na sąsiednich działkach nr [...]i nr [...], czy też dostosowania drogi wewnętrznej gminnej, należącej do Gminy S., do potrzeb dojazdu do przedmiotowej działki Skarżącej. Istotną też okolicznością, na którą wskazał organ, jest budowa drogi ekspresowej [...], wschodniej obwodnicy S., której zakończenie przewidywane jest w przyszłym roku, a której zakończenie doprowadzi do zmniejszenia natężenia ruchu na przedmiotowym odcinku drogi i obniżenia jej klasy i kategorii. Zmieni to w istotny sposób okoliczności faktyczne sprawy pozwalając Skarżącej na ponowienie rozpatrywanego w niniejszej sprawie wniosku. Organ słusznie wskazał, że zobowiązany jest rozpoznać sprawę w aktualnym stanie faktycznym i prawnym, co oznacza, że powyższa, przyszła okoliczność nie mogła mieć wpływu na zaskarżone rozstrzygnięcie organu. Skarżąca nie podnosiła w toku postępowania przed GDDKiA, że zanim GDDKiA przystąpiła do budowy zatoki i przystanku autobusowego zjazd na działkę nr [...]fizycznie istniał albowiem został wykonany przez poprzednich właścicieli na podstawie decyzji z 1976 r., został natomiast zlikwidowany samowolnie przez GDDKiA podczas budowy zatoki autobusowej i wykonywania dla niej odwodnienia. Organ nie mógł w związku z tym odnieść się w postępowaniu do tej argumentacji Skarżącej. Skarżąca nie wykazał również istnienia powyższego zjazdu, w związku z czym podniesiona argumentacja nie ma wpływu na rozstrzygnięcie sprawy. Biorąc pod uwagę powyższe wyjaśnienia Sąd, stwierdza, że nie można uznać za uzasadnione zarzuty skargi dotyczące naruszenia przez GDDKiA przepisów prawa materialnego – art. 29 ust. 4 u.d.p. oraz § 9 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia technicznego, jak również przepisów postępowania – art. 7, art. 8, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 K.p.a. GDDKiA dokładnie wyjaśnił okoliczności niniejszej sprawy uzasadniające odmowę udzielenia zezwolenia na lokalizację wnioskowanego zjazdu indywidualnego, wskazując, możliwy inny dostęp do przedmiotowej działki Skarżącej, który Skarżąca w okolicznościach dużego ruch drogowego na rozważanym odcinku drogowym znajdującym się w strefie oddziaływania skrzyżowania z drogą gminną oraz bliskiego położenia zatoki autobusowej, powinna w pierwszej kolejności uwzględnić podejmując działania mające na celu skomunikowanie działki nr [...]z drogą publiczną. W ocenie Sądu, GDDKiA w wyczerpujący sposób wyjaśnił okoliczności faktyczne niniejszej sprawy nie uchybiając wymogom procedury administracyjnej. Sąd nie stwierdził innych naruszeń przepisów prawa, które powinien uwzględnić z urzędu i które uzasadniałyby uwzględnienie skargi. W związku z tym GDDKiA prawidłowo utrzymał w mocy na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., decyzję GDDKiA z 8 lutego 2022 r. Wobec powyższego Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329), orzekł jak w sentencji.