VI SA/Wa 2122/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka po rozpoznaniu w dniu 14 maja 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku B. Sp. z o.o. z siedzibą w W. o wstrzymanie wykonania decyzji Ministra Spraw Wewnętrznych z [...] maja 2013 r. [...] w sprawie ze skargi B. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych z [...] maja 2013 r. [...] w przedmiocie cofnięcia koncesji postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżąca – B. Sp. z o.o. z siedzibą w W., złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie - w prawidłowym trybie i terminie, skargę na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych (dalej Minister), którą cofnięto jej koncesję w zakresie usług ochrony i mienia realizowanych w formie bezpośredniej ochrony fizycznej. Następnie skarżąca – reprezentowana przez adwokata, złożyła wniosek o wstrzymanie wykonania ww. decyzji podając, że "jej wykonanie spowoduje powstanie niepowetowanych strat, których odwrócić się już nie da i doprowadzi to w efekcie do upadłości spółki, mając także na uwadze fakt, że okres rozpoznania skargi znacząco się przedłuża". Podniosła, że w obecnej sytuacji ponosi konieczne wydatki tj. wynagrodzenie pracowników (ok 200), opłaty ZUS, koszty najmu lokalu, koszty paliwa i inne wydatki związane z działalnością gospodarczą, przy jednoczesnym cofnięciu koncesji, co w konsekwencji zachwiało jej stabilność finansową. Skarżąca stwierdziła, że natychmiastowe wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje konieczność zwolnienia większości zatrudnionych pracowników oraz sprzedaż majątku ruchomego, co spowoduje nieodwracalne skutki gospodarcze i ekonomiczne. Odnosząc się do powyższego wniosku Minister zajął negatywne stanowisko, gdyż jego zdaniem "pełnomocnik skarżącej w żaden sposób nie uprawdopodobnił (np. załączonymi dowodami), iż wykonanie zaskarżonej decyzji doprowadzi do likwidacji Spółki, a tym samym wyrządzi znaczną szkodę i spowoduje trudne do odwrócenia skutki." Jak wynika ze sprawy skarżąca - po prawomocnym zakończeniu postępowania w przedmiocie zwolnienia jej od kosztów sądowych, w terminie oraz w prawidłowej kwocie opłaciła wpis od rzeczonej na wstępie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r., poz. 270), dalej p.p.s.a. sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z regulacji powyższej wynika, że katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest zamknięty. Przesłanką wstrzymania wykonania decyzji jest niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody, o której można mówić, jeżeli rozmiary szkody wywołanej wykonaniem zaskarżonego aktu administracyjnego są większe niż zwykłe skutki wywołane wykonaniem aktu tego rodzaju. Natomiast spowodowanie trudnych do odwrócenia skutków musi być rozważone z uwzględnieniem specyfiki aktu administracyjnego, którego dotyczy wniosek o wstrzymanie – w tym przypadku decyzji. Przesłanki wskazane w art. 61 § 3 p.p.s.a. dotyczą zdarzeń przyszłych, będących spodziewanym skutkiem wykonania aktu, czy to w drodze egzekucji administracyjnej, czy to w wyniku działań osób trzecich realizujących swoje uprawnienia lub obowiązki. Zaznaczenia przy tym wymaga fakt, że skutki te mają w ocenie wniosku znaczenie niejako potencjalne. Skoro ustawa – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi przyznaje stronie prawo do wystąpienia do sądu z takim wnioskiem, uzależniając możliwość udzielenia ochrony tymczasowej od wystąpienia choć jednej z dwóch wskazanych w art. 61 § 3 p.p.s.a. przesłanek, to obowiązkiem strony jest wskazanie we wniosku okoliczności na poparcie spełnienia przynajmniej jednej z tych przesłanek, a korelatem tego obowiązku po stronie sądu jest powinność zbadania, czy powołane przez wnioskodawcę okoliczności można zakwalifikować jako niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Sąd administracyjny dokonując tych czynności, przy uwzględnieniu, że przesłanki zawarte w art. 61 § 3 p.p.s.a. zostały sformułowane w sposób nieostry, ma obowiązek kierować się interesem zarówno wnioskodawcy, jak i pozostałych uczestników postępowania, mając na uwadze m.in. wytyczne przedstawione w Rekomendacji Komitetu Ministrów Rady Europy z dnia 13 września 1989/89/8 (por. Z. Kmieciak: "Ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym" str. 18 i nast., post. NSA z dnia 10 stycznia 2013 r., sygn. akt I FZ 574/12, zbiór lex nr 1273757, post. NSA z dnia 10 lutego 2006 r., sygn. akt II OZ 102/06 z glosą M. Szubiakowskiego, OSP 2006/10/119). Warunkiem wstrzymania wykonania aktu jest więc wykazanie we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie to winno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności), świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymywanie wykonania zaskarżonej decyzji jest zasadne. Brak takiego uzasadnienia uniemożliwia zaś jego merytoryczną ocenę przez Sąd. Należy przy tym zauważyć, że to po stronie skarżącej leży obowiązek wykazania istnienia przesłanek, które uzasadniają wstrzymanie wykonania decyzji. Sąd nie bada z urzędu faktu czy szkoda lub trudne do usunięcia skutki rzeczywiście mogą zaistnieć. Uprawdopodobnienie tego faktu spoczywa zatem na stronie wnioskującej owstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Nadto warto podnieść, że w przypadku wniosku o wstrzymanie zaskarżonego aktu ustawa Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie przewiduje - jak choćby w ramach instytucji prawa pomocy - możliwości skorzystania z uzupełniającego postępowania dowodowego. Oznacza to, że Sąd nie ma obowiązku wzywać wnioskodawcy, a tym bardziej profesjonalnego pełnomocnika, do przedłożenia dokumentów uprawdopodabniających zaistnienie okoliczności wskazanych we wniosku o wstrzymanie wykonania aktu. Sąd nie może działać za stronę w zakresie uprawdopodobnienia, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Jak już podano to na stronie ciąży ów obowiązek. Nadto należy podnieść, że Sąd rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania aktu ma jedynie obowiązek wziąć pod uwagę całość zgromadzonej w danej sprawie dokumentacji, która może przysłużyć się do weryfikacji twierdzeń zawartych we wniosku o wstrzymanie wykonania aktu, pod kątem spełnienia przesłanek wskazanych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Przedmiotem udzielenia ochrony tymczasowej, o której mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., mogą być jedynie takie akty i czynności, które nadają się do wykonania. Problem wykonania aktu administracyjnego dotyczy bowiem aktów zobowiązujących; ustalających dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania; aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone obowiązki oraz aktów, na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony. Reasumując Sąd rozpoznając ww. wniosek obowiązany jest zbadać trzy kwestie: po pierwsze czy wskazany we wniosku akt administracji – decyzja jest aktem podlegającym wykonaniu – czy nadaje się do wykonania. Po drugie, jeżeli decyzja nadaje się do wykonania, Sąd musi ocenić czy skarżąca w sposób przekonywujący i pełny wykazała przesłanki – okoliczności, przemawiające za koniecznością wstrzymania wykonania ww. decyzji. Po trzecie czy ww. przesłanki istnieją i czy dają one podstawę do zastosowania tymczasowej ochrony w postępowaniu sądowoadministracyjnym, o której mowa w art. 61 p.p.s.a. Żądaniem wstrzymania wykonania została objęta decyzja, którą cofnięto skarżącej koncesję na prowadzenie działalności gospodarczej w ww. zakresie. Zdaniem Sądu nie ulega wątpliwości, że akt ten jest rozstrzygnięciem wymagającym ze strony skarżącej powinnego zachowania, polegającego na zaprzestaniu prowadzenia działalności w owym zakresie. Wobec tego Sąd przyjął, że przedmiot wniosku o wstrzymanie nadaje się do wykonania, a zatem skarżąca mogła wnieść o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Przechodząc do samego wniosku Sąd stwierdza, że nie ma on usprawiedliwionych podstaw. Należy przypomnieć, że skarżąca żądając zastosowania instytucji wstrzymania podniosła, że przemawia za tym jej trudna sytuacja finansowa, związana z cofnięciem ww. koncesji, a mogąca skutkować w konsekwencji likwidacją spółki i zwolnieniem pracowników. Do wniosku tego nie załączono jednak żadnych dokumentów, mających na celu dowieść twierdzenia o trudnej sytuacji finansowej, która mogłaby skutkować koniecznością likwidacji spółki w zawiązku z wykonaniem skarżonej decyzji. Zdaniem Sądu skarżąca pomimo ciążącego na niej obowiązku, nie wykazała więc zaistnienia ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania ww. decyzji. We wniosku swym ograniczyła się bowiem jedynie do twierdzenia, że za wstrzymaniem decyzji przemawia jej trudna sytuacja finansowa, a wykonanie decyzji mogłoby spowodować likwidację spółki. Argumenty te są w ocenie Sądu zbyt ogólnikowe i nie znajdują oparcia w materiałach sprawy, a tym samym nie dają podstaw do stwierdzenia, że w tym przypadku zachodzą przesłanki do zastosowania ochrony tymczasowej, o której mowa w przepisie art. 61 § 3 p.p.s.a. Ponieważ koronną okolicznością powołaną w rozpoznawanym wniosku przez skarżącą była jej sytuacja finansowa związana z cofnięciem ww. koncesji, Sąd pragnie również, że skarżąca swoją działalność prowadzi w 65 różnych przedmiotach, w tym w zakresie działalności ochroniarskiej (vide KRS skarżącej – Dział 3 rubryka 1). Wobec tego - skoro przedmiot jej działalności nie ogranicza się jedynie do działalności ochroniarskiej, dla prowadzenia legalności której wymagana jest koncesja, która jej cofnięto, to jest to o tyle istotne, że skarżąca może czerpać swoje dochody z innych tytułów niż przedmiotowa działalność reglamentowana. Nadto zdaniem Sądu powyższej oceny nie zmieniają także załączone do akt sprawy dokumenty przedłożone przez skarżąca w związku z rozpoznawaniem jej wniosku o przyznanie prawa pomocy. Z dokumentów tych nie wynika bowiem jaka rzeczywiście jest jej sytuacja finansowa, a tym samym nie dają podstaw do stwierdzenia, że w tym przypadku zachodzą przesłanki do zastosowania ochrony tymczasowej, o której mowa w przepisie art. 61 § 3 p.p.s.a., a które wskazano we wniosku. Mając powyższe na uwadze Sąd stwierdza, że w niniejszej sprawie nie ma przesłanek umożliwiających wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, ponieważ skarżąca nie uprawdopodobniła zajścia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W świetle powyższego, Sąd - na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzekł jak w postanowieniu.