VI SA/Wa 2129/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Olga Żurawska - Matusiak Sędziowie Sędzia WSA Maria Jagielska (spr.) Sędzia WSA Izabela Głowacka - Klimas Protokolant Jan Czarnacki po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 lutego 2008 r. sprawy ze skargi S. B. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] października 2007 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej oddala skargę Decyzją z dnia [...] października 2007 r. Nr [...] Komendant Główny Policji utrzymał w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z dnia [...] lipca 2007 r. I.dz. [...] cofającą skarżącemu, S. B. pozwolenie na broń palną myśliwską. Do wydania decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym. Pismem z dnia 16 stycznia 2007 r., Komendant Wojewódzki Policji w K. poinformował skarżącego, iż wszczął z urzędu postępowanie administracyjne zmierzające do cofnięcia skarżącemu pozwolenia na broń myśliwską. Powodem wszczęcia postępowania było uzyskanie przez organ informacji o tym, iż wyrokiem z dnia 31 maja 2004 r. sygn. akt IIK 96/03 Sąd Rejonowy w T. uznał skarżącego winnym popełnienia wykroczenia z art. 86 § 1 kw oraz przestępstwa z art. 288 § 1 kk za co wymierzył skarżącemu karę: za pierwszy czyn - grzywnę w wysokości 2 000 zł, orzekł zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych w postaci samochodów na okres 8 miesięcy, za drugi z czynów - karę 6 miesięcy pozbawienia wolności, której wykonanie zostało warunkowo zawieszone na okres 3 lat. Dodatkowo Sąd zobowiązał skarżącego do naprawienia wyrządzonej szkody w całości poprzez zapłatę pokrzywdzonemu kwoty 600 zł. Wyrok uprawomocnił się dnia 9 listopada 2004 r. Powyższe dotyczyło sytuacji, kiedy to skarżący, kierując samochodem osobowym naruszył zasady bezpieczeństwa w ruchu drogowym, najeżdżając na rower innego użytkownika ruchu drogowego. Skarżący został ponadto wyrokiem Sądu Rejonowego w T. z dnia 22 kwietnia 2005 r. (sygn. akt II K 88/05) uznany winnym popełnienia przestępstwa z art. 270 § 1 kk i skazany na karę 10 miesięcy pozbawienia wolności, której wykonanie warunkowo zawieszono na 2-letni okres próby oraz karę grzywny. Wyrok uprawomocnił się z dniem 7 lipca 2005 r. Jak wynika z akt sprawy skarżący , w celu użycia za autentyczny przedłożył przedstawicielowi [...] własnoręcznie podrobiony dokument w postaci zaświadczenia o braku zaległości podatkowych wobec Urzędu Skarbowego w T. W toku prowadzonego postępowania do akt dołączono opinie z których wynika, iż zarówno Koło Łowieckie [...] jak i PZŁ Zarząd Okręgowy K. nie posiadają materiałów mogących świadczyć o nieodpowiednim obchodzeniu się z bronią przez skarżącego. Ponadto w macierzystym kole łowieckim, jak i w miejscu zamieszkania skarżący postrzegany jest jako osoba spokojna, opanowana i zaangażowana w łowiectwo. Brak również zastrzeżeń co do warunków przechowywania broni przez skarżącego. Decyzją z dnia [...] lipca 2007 r. Nr [...] organ cofnął skarżącemu pozwolenie na broń palną myśliwską. W uzasadnieniu decyzji organ, powołując się na okoliczność uznania skarżącego winnym popełnienia przestępstwa przeciwko mieniu, wskazał, iż powyższe w pełni pozwala zakwalifikować skarżącego do kategorii osób, co do których istnieje obawa, że mogą użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Ten rodzaj czynów został przez ustawodawcę bezpośrednio wymieniony w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji (ubia) dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (tekst jednolity z 2004 r. Dz. U. Nr 52, poz. 525 ze zm.), jako szczególnie uzasadniający istnienie obawy, o której w tym przepisie mowa. Wskazując na obligatoryjność dyspozycji zawartej w art. 18 ust. 1 pkt 2 ubia organ podkreślił, iż ustawowo został zobowiązany do cofnięcia skarżącemu pozwolenia na broń. Organ podkreślił ponadto, iż o istnieniu powyższej obawy świadczy dodatkowo fakt, iż strona została uznana winną popełnienia przestępstwa przeciwko wiarygodności dokumentów, które to przestępstwo jest przestępstwem umyślnym. Organ przyjął, iż skarżący poprzez swe świadome działanie wszedł w konflikt z prawem, a zatem jego zachowanie wskazuje, na istnienie realnej obawy świadomego użycia broni sprzecznego z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Pismem z dnia 8 sierpnia 2007 r. skarżący wniósł odwołanie od powyższej decyzji, domagając się jej uchylenia. Rozstrzygnięciu organu zarzucił naruszenie przepisu art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust 1 pkt 6 ubia, poprzez uznanie, iż prawomocne skazanie za przestępstwo wymienione w art. 15 ust. 1 pkt 6 ubia obliguje organ do cofnięcia pozwolenia na broń. Zdaniem strony istotą ww. przepisu jest ustalenie czy wobec konkretnej osoby istnieje uzasadniona obawa użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. W ocenie skarżącego co do jego osoby taka obawa nie istnieje, o czym świadczy m. in. jego długoletni staż jako posiadacza broni myśliwskiej oraz nienaganna opinia wśród sąsiadów i kolegów myśliwych. Ponadto skarżący posiada aktualne orzeczenie stwierdzające zdolność do dysponowania bronią, a ponadto nigdy nie zdarzył się mu incydent z bronią. W świetle powyższego, w ocenie skarżącego, uznanie przez organ, iż podstawą cofnięcia powalenia na broń jest wyrok skazujący za przestępstwo przeciwko mieniu o wartości 600 zł, czy też skazanie za czyn z art. 270 § 1 kk. należy uznać za sprzeczne z prawem. Na poparcie swojego stanowiska strona przytoczyła orzecznictwo sądu administracyjnego, z którego wynika, że nie można powoływać się wyłącznie na fakt skazania, a popełnienie przestępstwa przeciwko wiarygodności dokumentów nie wystarcza do uznania, iż obawa, o której mowa w art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy jest uzasadniona. Dodatkowo podkreślił, iż w jego ocenie argumenty jakich użył organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji dotyczące jego osobowości i charakteru stanowią naruszenie jego dóbr osobistych. Przypomniał, że należy do PZŁ od prawie 30 lat, kontynuując tradycje rodzinne, zatem odebranie prawa do posiadania broni odbiera jako porażkę. Po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] października 2007 r. Nr [...] utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Uzasadniając swoje stanowisko w pierwszej kolejności organ powołał się na okoliczność, iż prawomocnym wyrokiem Sądu skarżący został uznany za winnego popełnienia przestępstwa z art. 288 § 1 kk. tj. przestępstwa przeciwko mieniu. Organ podkreślił, iż ww. przestępstwo zostało wprost wskazane przez ustawodawcę, jako przesłanka uzasadniająca przekonanie organu, że osoba która dopuściła się takiego przestępstwa stwarza obawę użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Powyższa okoliczność w ocenie organu ma kluczowe znaczenie dla sprawy z uwagi na obligatoryjność przepisu art. 18 ust. 1 pkt 2 ubia. Powyższe przesądza również to, iż zgromadzone w sprawie dowody w opinii o skarżącym z miejsca zamieszkania oraz koła łowieckiego nie mogą mieć wpływu na wynik sprawy. Organ podkreślił ponadto, iż wyroki zapadłe wobec strony znajdują się obecnie w obrocie prawnym, a termin do zatarcia skazania nimi orzeczonego jeszcze nie minął. W skardze na powyższą decyzję skarżący wniósł o jej uchylenie w całości, powtarzając argumenty przedstawione w odwołaniu od decyzji I instancji. Organowi odwoławczemu zarzucił, iż rozpoznając sprawę błędnie uznał, że zebrane w sprawie, korzystne dla skarżącego (opinia z miejsca zamieszkania i z koła łowieckiego) nie mogą przesądzić sprawy na rzecz skarżącego. Na tę okoliczność skarżący przywołał orzeczenia WSA w Warszawie z dnia 28 kwietnia 2004 r. (III SA 2258/02 oraz VI SA/Wa 709/05). W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego artykułu, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne sprawują, więc m.in. kontrolę decyzji administracyjnych pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego. Badając rozstrzygnięcie Komendanta Głównego Policji pod tym kątem Sąd stwierdził, iż zaskarżona decyzja nie narusza prawa, a zatem skarga nie podlega uwzględnieniu. Stosownie do art. 18 ust.1 pkt 2 ubia właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2-6 tej ustawy. Zgodnie z treścią przepisu art. 15 ust. 1 pkt 6 ubia są to osoby, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Przedmiotem rozpoznania przez Sąd jest decyzja Komendanta Głównego Policji z dnia [...] października 2007 r. Nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z dnia [...] lipca 2007 r. I.dz. [...] cofającą skarżącemu pozwolenie na broń myśliwską na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 6 ubia. W sprawie nie jest sporne, że skarżący prawomocnym wyrokiem Sądu skarżący został skazany, za popełnienie wykroczenia z art. 86 § 1 k.w. i przestępstwa z art. z art. 288 § 1 k.k., a ponadto, został uznany za winnego popełnienia przestępstwa z art. 270 § 1 k.k. W tym miejscu warto przypomnieć, że decyzja wydana w oparciu o art.18 ust. 1 pkt 2 ubia. jest decyzją mającą charakter związania administracyjnego, które charakteryzuje się tym, że organ administracji w przypadku stwierdzenia określonego stanu faktycznego przewidzianego ustawą (w przedmiotowej sprawie jest to stan opisany w art. 15 ust. 1 pkt 6 ubia.) ma obowiązek cofnąć pozwolenie na broń. Należy jednak dodać, iż art. 15 ust. 1 pkt 6 cyt. ustawy nie formułuje stanu faktycznego, będącego podstawą wydania decyzji związanej, w sposób jednoznaczny, lecz w sposób stwarzający w pewnej mierze właściwemu organowi administracji pole do oceny, czy stan faktyczny, od którego uzależnione jest zastosowanie normy prawa (tu – cofnięcie pozwolenia na broń) istnieje, czy nie. Ocena czy posiadacz broni, wobec którego toczy się postępowanie administracyjne o cofnięcie tej broni na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 2 ubia., jest osobą co do której istnieje uzasadniona obawa, że może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, wydana zostać musi w oparciu o zebrane w trakcie postępowania administracyjnego dowody. Do jednych z takich dowodów należą orzeczenia sądowe, w szczególności dotyczące skazania za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu lub informacje o toczących się postępowaniach karnych w takich sprawach. Należy stwierdzić, iż przepis art. 15 ust. 1 pkt 6 ubia. eksponując fakt skazania za przestępstwa przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu (lub toczącego się postępowania w takich sprawach), a więc precyzując stan faktyczny, od którego zależy zastosowanie normy prawnej wobec posiadacza broni, którego skazanie dotyczy, przesądził o tym, iż co do takich osób obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, jest uzasadniona, a to z kolei skutkować musi cofnięciem pozwolenia na broń. Powyższy pogląd podzielił Naczelny Sąd Administracyjny, który w orzeczeniu z dnia 30 sierpnia 2007r. (sygn. akt II OSK 1166/06) stwierdził, iż w stanie prawnym od dnia 1 stycznia 2004 r. ustawodawca przesądził jakie zachowania uważa za powodujące uzasadnioną obawę, że ich sprawca może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Obawę taką zgodnie z art. 15 ust. 1 pkt 6 ubia. mogą stwarzać osoby skazane prawomocnym wyrokiem za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Taka regulacja, w ocenie NSA, prowadzi do oceny, że osoby skazane za przestępstwa przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu niezależnie od rozmiaru dopuszczonego się czynu (lub wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw) należy uznać za stwarzające uzasadnioną obawę, o której mowa w cyt. przepisie. W rozpoznawanej sprawie fakt skazania skarżącego za przestępstwo przeciwko mieniu nie podlega kwestii, a zatem nieuzasadnione i nieznajdujące oparcia w prawie są wyrażone w odwołaniu, a następnie w skardze oczekiwania, aby organ poza samym wyrokiem skazującym za przestępstwo przeciwko mieniu, oceniając całokształt okoliczności, wykazał związek pomiędzy czynami jakich skarżący dokonał, a istnieniem obawy użycia przez niego broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa Państwa. W sytuacji skazania posiadacza broni za przestępstwo przeciwko mieniu, w świetle art. 15 ust. 1 pkt 6 ubia. negatywna ocena tej osoby w zakresie rokowań czy może ona użyć broni w celach sprzecznych z porządkiem lub bezpieczeństwem publicznym jest oczywista i nie wymaga przeprowadzania przez organ dodatkowego postępowania wyjaśniającego. Na tle tej konstatacji i niespornego co do skazania skarżącego za przestępstwo przeciwko mieniu stanu faktycznego, wbrew twierdzeniu strony, pozyskane przez organ policji dowody w postaci pozytywnych opinii o skarżącym nie mogły mieć wpływu na wynik sprawy. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.