VI SA/Wa 2130/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Olga Żurawska - Matusiak Sędziowie Sędzia WSA Maria Jagielska (spr.) Sędzia WSA Izabela Głowacka - Klimas Protokolant Jan Czarnacki po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 lutego 2008 r. sprawy ze skargi S. B. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] października 2007 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej oddala skargę W dniu 3 kwietnia 2007 r. S. B., zwany dalej skarżącym zwrócił się do Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z wnioskiem o wydanie pozwolenia na posiadanie 3 sztuk broni palnej myśliwskiej. We wniosku wyjaśnił, iż jest członkiem PZŁ i w związku z tym chciałby zakupić trzy egzemplarze broni, tj. sztucer, dubeltówkę oraz jednostkę małokalibrową dla celów ćwiczebnych. Zaznaczył, iż na podstawie decyzji z [...] kwietnia 1991 roku L.dz.[...] dysponuje 2 jednostkami broni palnej do celów łowieckich. Do wniosku strona dołączyła aktualne orzeczenia lekarskie i psychologiczne stwierdzające brak przeciwwskazań do dysponowania bronią oraz zaświadczenie o członkostwie w PZŁ. Na wniosek strony organ wszczął postępowanie administracyjne w ramach, którego ustalił, iż wyrokiem z dnia 31 maja 2004 r. sygn. akt IIK 96/03 Sąd Rejonowy w T. uznał skarżącego winnym popełnienia wykroczenia z art. 86 § 1 kw oraz przestępstwa z art. 288 § 1 kk za co wymierzył skarżącemu karę: za pierwszy czyn - grzywny w wysokości 2 000 zł, orzekł zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych w postaci samochodów na okres 8 miesięcy, za drugi z czynów - karę 6 miesięcy pozbawienia wolności, której wykonanie zostało warunkowo zawieszone na okres 3 lat. Wyrok uprawomocnił się dnia 9 listopada 2004 r. Ponadto, wyrokiem Sądu Rejonowego w T. z dnia 22 kwietnia 2005 r. sygn. akt II K 88/05 skarżący został uznany winnym popełnienia przestępstwa z art. 270 § 1 kk i skazany na karę 10 miesięcy pozbawienia wolności (wykonanie warunkowo zawieszono na 2-letni okres próby) oraz karę grzywny. Wyrok uprawomocnił się z dniem 7 lipca 2005 r. Jak wynika z akt sprawy skarżący, w celu użycia za autentyczny przedłożył przedstawicielowi [...] własnoręcznie podrobiony dokument w postaci zaświadczenia o braku zaległości podatkowych wobec Urzędu Skarbowego w T. Decyzją z dnia [...] lipca 2007 r. L.dz. [...] Komendant Wojewódzki Policji w K. działając na podstawie art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji - ubia (tj. Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) odmówił skarżącemu wydania pozwolenia na broń palną myśliwską. W uzasadnieniu decyzji organ, przetaczając treść art. 15 ust. 1 pkt 6 ubia. oraz wskazując na obligatoryjność dyspozycji zawartej w ww. przepisie, podkreślił, iż w sytuacji prawomocnego skazania skarżącego za przestępstwo przeciwko mieniu oraz przeciwko wiarygodności dokumentów, a także wykroczenie przeciwko bezpieczeństwu i porządkowi w komunikacji ustawowo został zobowiązany odmówić stronie pozwolenia na broń. W odwołaniu od powyższej decyzji skarżący wnosząc o jej uchylenie podniósł, iż jego zdaniem stanowisko organu I instancji w myśl którego prawomocne skazanie za przestępstwo wymienione w art. 15 ust. 1 pkt 6 ubia obliguje organ do odmowy wydania pozwolenia, jest całkowicie błędne. Zdaniem strony istotą ww. przepisu jest ustalenie czy wobec konkretnej osoby istnieje uzasadniona obawa użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. W ocenie skarżącego co do jego osoby taka obawa nie istnieje, o czym świadczy m. in. jego długoletni staż jako posiadacza broni myśliwskiej oraz nienaganna opinia wśród sąsiadów i kolegów myśliwych. Ponadto skarżący posiada aktualne orzeczenie stwierdzające zdolność do dysponowania bronią jak również nigdy nie zdarzył mu się incydent z bronią. W świetle powyższego, w ocenie skarżącego, uznanie przez organ, iż podstawą odmowy wydania powalenia na broń jest wyrok skazujący za przestępstwo przeciwko mieniu o wartości 600 zł, czy też skazanie za czyn z art. 270 § 1 kk. jest sprzeczne z prawem. Na poparcie swojego stanowiska strona przytoczyła orzecznictwo sądu administracyjnego, z którego wynika, że nie można powoływać się wyłącznie na fakt skazania, ponadto popełnienie przestępstwa przeciwko wiarygodności dokumentów nie wystarcza do uznania, iż obawa, o której mowa w art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy jest uzasadniona. Dodatkowo podkreślił, iż w jego ocenie argumenty, jakich użył organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji dotyczące jego osobowości i charakteru stanowią naruszenie jego dóbr osobistych. Po przeprowadzeniu postępowania odwoławczego Komendant Główny Policji, nie znajdując podstaw do rozstrzygnięcia sprawy zgodnie z wolą strony, decyzją z dnia [...] października 2007 r. Nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w K., uznając ją za prawidłową. Uzasadniając swoje stanowisko organ wskazał, iż z zebranego w sprawie materiału dowodowego jednoznacznie wynika, iż prawomocnym wyrokiem Sądu skarżący został skazany, za popełnienie wykroczenia z art. 86 § 1 k.w. i przestępstwa z art. z art. 288 § 1 k.k. Ponadto, w toku postępowania administracyjnego ujawniono, iż został również uznany za winnego popełnienia przestępstwa z art. 270 § 1 k.k. Zdaniem organu, rodzaj czynów, jakich dopuścił się skarżący jednoznacznie wskazuje, iż można uznać go za osobę, o której mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ubia. Organ podkreślił, iż od posiadaczy broni, z uwagi na ścisły związek tego prawa ze sferą ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego, wymagana jest nieskazitelna postawa. W przypadku skarżącego dopuszczającego się kilku przestępstw, w tym przeciwko mieniu o nieskazitelnej postawie nie można mówić bowiem skarżący dwukrotnie naruszył ład prawny, godząc w różne dobra prawem chronione. W ocenie organu obawa, o której mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ubia wynika przede wszystkim z faktu, iż strona została skazana za przestępstwo przeciwko mieniu, a więc takie, które sam ustawodawca zakwalifikował do czynów uzasadniających obawę użycia broni w sposób, o którym mowa w tym przepisie prawa. W konkluzji organ uznał, iż w przypadku skarżącego niewątpliwym jest, iż spełnione zostały przesłanki odmowy wydania skarżącemu pozwolenia na broń bowiem. Jak zaznaczył wyroki sądu zapadłe wobec strony znajdują się w obrocie prawnym, a termin do zatarcia skazania nimi orzeczonego nie minął. W takiej sytuacji z uwagi na obligatoryjność przepisu art. 15 ust. 1 pkt 6 ubia dowody pozytywnie o stronie świadczące takie, jak opinia z miejsca zamieszkania i z koła łowieckiego nie mogą przesądzić sprawy na korzyść skarżącego. W skardze na powyższą decyzję skarżący wniósł o jej uchylenie w całości jako naruszającej prawo w szczególności art. 15 ust. 1 pkt 6 ubia. Powtarzając argumenty przedstawione w odwołaniu od decyzji I instancji, skarżący zarzucił organowi błędnie przyjęcie, iż zebrane w sprawie inne dowody (opinia z miejsca zamieszkania i z koła łowieckiego) nie mogą przesadzić sprawy na korzyść skarżącego. Na tę okoliczność skarżący przywołał orzeczenia WSA w Warszawie z dnia 28 kwietnia 2004 r. III SA 2258/02 oraz VI SA/Wa 709/05. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art.1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153 z 2002 r. poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne sprawują więc kontrolę aktów i czynności z zakresu administracji publicznej pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi. Rozpoznając niniejszą sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów, Sąd uznał, iż skarga wniesiona przez S. B. nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd nie stwierdził, aby zaskarżona decyzja Komendanta Głównego Policji z dnia [...] października 2007 r. Nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z dnia [...] lipca 2007 r. L.dz. [...] została wydana z naruszeniem prawa. Odnosząc się do głównego zarzutu skargi tj. naruszenia przez organ prawa materialnego poprzez błędną jego wykładnię oraz błędne powołanie na dotychczasowe orzecznictwo Sąd uznał, iż jest on nieuzasadniony. Zgodnie z art. 15 ust.1 pkt. 6 ustawy o broni i amunicji nie wydaje się pozwolenia na broń osobom, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec, których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Powyższe uregulowanie ma charakter jednoznaczny. Użycie w cytowanym przepisie słów "w szczególności" poprzedzających wymienienie osób, oznacza, że co do osób skazanych za przestępstwa przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu, ewentualnie wobec których toczy się postępowanie o popełnienie, takich przestępstw ustawodawca sam rozstrzygnął, iż względem nich istnieje obawa sprzecznego z prawem użycia broni. Powyższe należy rozumować w ten sposób, że organ zwolniony jest z obowiązku dokonywania dodatkowej oceny, czy w stosunku do osoby skazanej za przestępstwa wymienione w cytowanym przepisie obawa rzeczywiście istnieje, gdyż oceny tej dokonał już ustawodawca w sposób wiążący. Odnosząc się do argumentów strony w tym powołanego orzecznictwa Sądu Administracyjnego w Warszawie sygn. akt III SA 2258/02 oraz SA/Wa 709/05 Sąd w pełni podziela pogląd przedstawiony w cytowanych przez skarżącego wyrokach, co jednak nie zmienia faktu, iż oceniane w nich decyzje zapadły na tle odmiennego stanu faktycznego bowiem skarżący, nie należeli do grupy osób wprost wymienionych w katalogu ustawowym, zatem zasadnie Sąd uznał, że organ powinien szczegółowo rozważać i uzasadnić istnienie, względem tych osób obawy użycia broni w interesie sprzecznym z bezpieczeństwem i porządkiem publicznym. W niniejszej sprawie mamy do czynienia z sytuacją odmienną, bowiem bezspornym jest, iż skarżący został prawomocnie skazany za przestępstwo przeciwko mieniu a wyrok jaki zapadł wobec niego funkcjonuje w obrocie prawnym. Powyższa okoliczność ma znaczenie decydujące przy ocenie zasadności odmowy wydania pozwolenia na broń. Skoro zatem organ prawidłowo ustalił, że skarżący w dacie decyzji był osobą skazaną za przestępstwo przeciwko mieniu, to w świetle powołanych wyżej wywodów należało uznać, iż fakt ten był wystarczającą przesłanką do uznania, iż skarżący należy do kręgu osób, które zdaniem ustawodawcy stwarzają zagrożenie użycia broni w sposób niezgodny z przepisami prawa i nie mogą dysponować bronią. Powyższe potęguje również okoliczność popełnienia przez skarżącego przestępstwa przeciwko wiarygodności dokumentów (art. 270 kk) oraz dopuszczenie się wykroczenia powodującego zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym. Mając na uwadze obligatoryjny charakter przepisu art. art. 15 ust. 1 pkt 6 ubia należy stwierdzić, iż organ związany był jego dyspozycją, co oznacza brak możliwości zadośćuczynienia interesowi skarżącego, który w stwierdzonych, a nie kwestionowanych przez skarżącego okolicznościach musiał ustąpić interesowi społecznemu. Dodatkowo zaznaczyć należy, że fakt, iż czyny, za które skarżący został skazany nie miały żadnego związku z bronią, nie mógł mieć znaczenia dla sprawy, bowiem przepisy ustawy o broni i amunicji, stanowiące podstawę materialnoprawną odmowy wydania pozwolenia, wymogu takiego nie ustalają. Ponadto, wbrew twierdzeniom strony, zgromadzone w sprawie dowody w postaci pozytywnej opinii z miejsca zamieszkania czy środowiska łowieckiego przy obligatoryjnym charakterze przepisu art. 15 ust.1 pkt.6 ubia nie mogły mieć wpływu na wynik rozstrzygnięcia, bowiem jak trafnie podkreślił organ ustawodawca wykluczył możliwość posiadania broni palnej przez osobę, którą należy zaliczyć do osób wskazanych w ww. przepisie. W świetle powyższego należało uznać, że organ prawidłowo ocenił, iż co do skarżącego skazanego m.in. za przestępstwo przeciwko mieniu, co do którego nie nastąpiło zatarcie skazania z mocy prawa, istnieje przesłanka uzasadniająca odmowę wydania pozwolenia na broń przewidziana cytowanymi powyżej przepisami. W tym stanie rzeczy Sąd nie dopatrzył się w zaskarżonych decyzjach naruszenia prawa, a zarzuty skargi uznał za nieuzasadnione. Zważywszy powyższe działając na podstawie art.151 p.p.s.a. Sąd orzekł jak w sentencji i oddalił skargę.