VI SA/Wa 2138/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Aneta Lemiesz po rozpoznaniu w dniu 3 kwietnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku F. spółka jawna z siedzibą w [...] o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi F. spółka jawna z siedzibą w [...] na decyzję Głównego Inspektora Farmaceutycznego z dnia [...] sierpnia 2016 r., Nr [...] w przedmiocie nakazu zaprzestania prowadzenia reklamy apteki ogólnodostępnej położonej w [...] przy ul. [...] oraz nałożenia kary pieniężnej postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji F. spółka jawna z siedzibą w [...] (dalej także "Skarżąca" lub "Strona") wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Głównego Inspektora Farmaceutycznego z dnia [...] sierpnia 2016 r., Nr [...] w przedmiocie nakazu zaprzestania prowadzenia reklamy apteki ogólnodostępnej położonej w [...] przy ul. [...] oraz nałożenia kary pieniężnej. Jednocześnie Strona wniosła na podstawie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.; dalej "p.p.s.a.") o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Z uwagi na wadliwość zaskarżonej decyzji oraz fakt, że kara pieniężna została nałożona w rażąco wysokiej kwocie zdaniem Skarżącej należy wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji. Uiszczenie kwoty 5000 zł w przypadku prowadzenia apteki w [...], gdzie według oficjalnych danych zamieszkuje niewiele ponad 17 tysięcy osób i prowadzonych jest ponad 15 aptek może spowodować nieodwracalne straty po stronie Skarżącej. Skarżąca zauważyła, że branża farmaceutyczna wymaga ciągłych nakładów finansowych związanych z zapewnieniem odpowiedniej dostępności produktów leczniczych, czy ponoszenia kosztów wykwalifikowanego personelu aptecznego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 61 § 1 p.p.s.a. wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże po przekazaniu sądowi skargi, jeśli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o czym stanowi art. 61 § 3 tej ustawy. Z powołanego przepisu wynika, że wstrzymanie przez sąd wykonania zaskarżonego aktu lub czynności ma charakter wyjątkowy. Strona, dążąc do wstrzymania wykonania decyzji, składając stosowny wniosek, jest zobowiązana uprawdopodobnić, że istnieją przesłanki uzasadniające odstąpienie od zasady wykonalności orzeczeń ostatecznych i wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia. Pod pojęciem wyrządzenia znacznej szkody należy rozumieć taką szkodę – majątkową lub niemajątkową – której nie będzie można wynagrodzić przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub nie będzie można jej wyegzekwować ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Natomiast trudne do odwrócenia skutki, to takie skutki prawne lub faktyczne, które raz zaistniałe, spowodują istotną bądź trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. Sąd, wydając orzeczenie w omawianym przedmiocie, powinien swoje rozstrzygnięcie oprzeć zarówno na ocenie wniosku strony, jak i na materiale dowodowym zgromadzonym w aktach sprawy, w aspekcie wystąpienia, bądź też nie, przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, tj. niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wspomniana konieczność uwzględnienia w postępowaniu sądowoadministracyjnym całości akt sprawy nie oznacza, że Sąd w odniesieniu do wniosku miałby się domyślać, jakie dowody wnioskodawca chciałby przedstawić, celem wykazania, że spełnia przesłanki z art. 61 § 3 p.p.s.a. (por. postanowienie NSA z dnia 18 marca 2010 r. sygn. akt II FSK 502/09, Lex nr 569795), albowiem uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego aktu lub czynności spoczywa na składającym wniosek (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 31 marca 2011 r., sygn. akt II FSK 632/11), poprzez odniesienie się do konkretnych zdarzeń świadczących o tym, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. W postanowieniu z dnia 18 maja 2004 r., sygn. akt FZ 65/04, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że brak takiego uzasadnienia wniosku uniemożliwia jego merytoryczną ocenę. Strona zobowiązana jest zatem do uzasadnienia wniosku poprzez poparcie go stosownymi twierdzeniami i dokumentami na okoliczność spełnienia ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania decyzji (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 listopada 2007 r. sygn. akt II FZ 338-339/07). Użyte przez ustawodawcę nieostre pojęcia – znaczna szkoda lub trudne do odwrócenia skutki, wymagają konkretyzacji w dokładnie i wszechstronnie zgromadzonym materiale dowodowym, który powinien w szczególności przedstawić wnioskodawca (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 września 2012 r., sygn. akt II FSK 1894/12). Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy wskazać należy, że argumentacja Skarżącej sprowadza się do stwierdzenia, że uiszczenie kary pieniężnej w kwocie 5000 zł może spowodować nieodwracalne straty. Sąd pragnie podkreślić, że Skarżąca do wniosku o wstrzymanie zaskarżonej decyzji nie dołączyła dokumentów obrazujących jej sytuację finansową. Aby móc ocenić skutki zapłaty przez Skarżącą kwoty 5000 zł, Sąd powinien dysponować wiedzą, nie tylko o zobowiązaniach Skarżącej, ale również o wysokości jej przychodów, należności oraz gotówki. W związku z powyższym Sąd stwierdza, że nie jest w stanie ocenić, czy wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje po stronie Skarżącej niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Sąd w tym zakresie nie może działać za stronę (por. postanowienie NSA z dnia 25 lipca 2008 r., II OZ 766/08, postanowienie NSA z dnia 5 grudnia 2012 r., II GZ 457/12). Należy jednocześnie podkreślić, że zawarte w skardze zarzuty dotyczące zaskarżonej decyzji nie mają wpływu na niniejsze rozstrzygnięcie. Zgodnie z uchwałą siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 kwietnia 2007 r., sygn. akt I GPS 1/07 ustawodawca nie wiąże – choćby w najmniejszym stopniu – wystąpienia podstaw udzielenia ochrony tymczasowej z prawdopodobieństwem uwzględnienia skargi na decyzję. Sąd rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji nie może badać, choćby wstępnie, czy zaskarżona decyzja dotknięta jest wadą uzasadniającą jej uchylenie lub stwierdzenie nieważności (vide: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, pod red. T. Wosia, wydawnictwo LexisNexis, Warszawa 2011, s. 435). W związku z powyższym Sąd, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.