VI SA/Wa 2177/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Piotr Borowiecki (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Andrzej Czarnecki Sędzia WSA Magdalena Maliszewska Protokolant st. sekr. sąd. Karolina Pilecka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 marca 2014 r. sprawy ze skargi R. Z. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] maja 2013 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za wykonywanie przejazdu bez uiszczenia opłaty elektronicznej oddala skargę Zaskarżoną decyzją z dnia [...] maja 2013 r., nr [...], Główny Inspektor Transportu Drogowego - działając na podstawie przepisów art. 127 § 3 k.p.a. w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., a także art.13 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 13k ust. 1 pkt 1 i ust. 4 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tekst jednolity Dz. U z 2013 r. poz. 260 ze zm. - dalej także: "u.d.p.") oraz załącznika nr 2 do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 22 marca 2011 r. w sprawie dróg krajowych lub ich odcinków, na których pobiera się opłatę elektroniczną, oraz wysokość stawek opłaty elektronicznej (Dz. U. z 2011 r. Nr 80, poz. 433 ze zm.) oraz art. 50 pkt 1 lit. j, art. 51 ust. 6 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r. poz. 1265 ze zm. - dalej także: "u.t.d. "), po rozpoznaniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, utrzymał w mocy swoją wcześniejszą decyzję z dnia [...] lutego 2013 r., nr [...] nakładającą na R. Z. (dalej także: "skarżący" lub "strona skarżąca") karę pieniężną w kwocie 3.000 złotych za przejazd po drodze krajowej bez uiszczenia opłaty elektronicznej. Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym. Z protokołu kontroli z dnia [...] lutego 2013 r., nr [...] wynika, że w owym dniu na drodze krajowej nr [...] na odcinku skrzyżowanie z drogą wojewódzką nr [...] - granica miasta [...], w miejscowości [...] (drogi klasy GP i G) dokonano kontroli zespołu pojazdów składających się z samochodu marki [...] o numerze rejestracyjnym [...] i dopuszczalnej masie całkowitej (dmc) 3,5t wraz z przyczepą marki [...] o numerze rejestracyjnym [...] i dmc 750kg. Kontrola została wykonana za pośrednictwem urządzenia DSRC (skanera) zainstalowanego w pojeździe służbowym Inspekcji Transportu Drogowego i wykazała, iż zatrzymany pojazd, którym kierował skarżący R. Z., nie został wyposażony w urządzenie pokładowe viaBox, służące do naliczania i pobierania opłat elektronicznych. Dopuszczalna masa całkowita kontrolowanego zespołu pojazdów przekraczała 3,5 tony co oznaczało, że powinien on być wyposażony we wskazane powyżej urządzenie służące do uiszczania stosownej opłaty elektronicznej. W czasie przedmiotowej kontroli ustalono ponadto nieuiszczenie opłat za przejazdy: w dniu [...] lutego 2013 r. (sprostowanie postanowieniem z dnia [...] czerwca 2013 r.) o godz. 06:36:37 po drodze krajowej G i GP nr [...] na odcinku skrzyżowanie z drogą wojewódzką nr [...] - granica m. [...], w dniu [...] lutego 2013 r. o godz. 17:03:33 po tej samej drodze i na tym samym odcinku, w dniu [...] lutego 2013 r. o godz. 06:23:13 po tej samej drodze i na tym samym odcinku, w dniu [...] stycznia 2013 r. o godz. 07:10:42 po tej samej drodze i na tym samym odcinku, w dniu [...] stycznia 2013 r. o godz. 17:31:31 po tej samej drodze i na tym samym odcinku, tego samego dnia o godz. 06:48:42 po tej samej drodze i na tym samym odcinku, tego samego dnia o godz. 06:20:36 po tej samej drodze i na tym samym odcinku oraz w dniu [...] stycznia 2013 r. o godz. 16:37:55 po tej samej drodze i na tym samym odcinku. Protokół kontroli został podpisany przez skarżącego kierowcę bez zastrzeżeń. W protokole przesłuchania kierowca wyjaśnił, iż myślał, że urządzenie viaBox nie jest wymagane w stosunku do kierowanego przez niego zespołu pojazdów. Skarżący wyjaśnił ponadto, że był przekonany, że przy ustalaniu masy pojazdu pod uwagę bierze się masę własną pojazdów z dowodu rejestracyjnego (poz. G). Skarżący przyznał jednocześnie, że to on prowadził pojazd w chwili powstania ww. incydentów. Zawiadomieniem z dnia [...] lutego 2013 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego poinformował stronę skarżącą o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie nałożenia kary pieniężnej. W tym samym dniu Główny Inspektor Transportu Drogowego wydał decyzję nr [...] nakładającą na skarżącego R. Z. karę pieniężną w kwocie 3.000 złotych za przejazd w dniu [...] lutego 2013 r. o godz. 8.20 na DK nr [...] na odcinku skrzyżowanie z drogą wojewódzką nr [...] - granica miasta [...], w miejscowości [...], bez uiszczenia opłaty elektronicznej. Pismem z dnia [...] lutego 2013 r. skarżący złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania oraz o wstrzymanie rygoru natychmiastowej wykonalności, strona skarżąca zarzuciła organowi Inspekcji Transportu Drogowego naruszenie zarówno przepisów ustawy o drogach publicznych, jak i przepisów Konstytucji RP oraz przepisów postępowania. W uzasadnieniu skarżący wskazał, że decyzja administracyjna musi być oparta na obowiązujących przepisach prawa i zgodna z ich treścią. Powołując się na przepisy art. 13 ust. 3a w związku z art. 4 pkt 20 oraz z art. 19 u.d.p. w związku z przytoczonymi przepisami Konstytucji RP i przepisami postępowania, skarżący pokreślił, że na podstawie zawartej z zarządcą drogi umowy o partnerstwie publiczno-prywatnym był zwolniony od ponoszenia opłaty elektronicznej. Na potwierdzenie swojego stanowiska skarżący przedłożył umowę z dnia [...] czerwca 2012 r. zawartą przez Generalną Dyrekcję Dróg Krajowych i Autostrad ze spółką P. sp. z o.o. z siedzibą w [...] na wykonywanie zabiegów pielęgnacyjnych drzew m.in. przy drodze krajowej nr [...] oraz umowę z dnia [...] listopada 2012 r. zawartą przez P. sp. z o.o. z M. A. (podwykonawcą) prowadzącym działalność w [...] pod nazwą [...] na realizację zabiegów pielęgnacyjnych drzew określonych we wskazanej powyżej umowie zawartej pomiędzy GDDKiA a spółką [...] sp. z o.o., a także umowę zlecenia z dnia [...] stycznia 2013 r., na podstawie której M. A. zlecił firmie H. na posprzątanie i zagospodarowanie gałęzi po pielęgnacji drzew przy drodze krajowej nr [...] pomiędzy miejscowościami [...] i [...], w terminie do [...] lutego 2013 r. Skarżący podniósł, że zgodnie z art. 13 ust. 3 a u.d.p. od opłat za korzystanie z dróg krajowych zwolnione są pojazdy zarządcy dróg krajowych wykorzystywane do utrzymania tych dróg (art. 13 ust. 1 pkt 3 u.d.p.). Skarżący zwrócił uwagę, że zgodnie z brzmieniem art. 4 pkt 20 u.d.p., utrzymanie drogi to wykonywanie robót konserwacyjnych, porządkowych i innych zmierzających do zwiększenia bezpieczeństwa i wygody ruchu, w tym także odśnieżanie i zwalczanie śliskości zimowej. Ponadto wskazał, że na podstawie art. 19 ust. 2 pkt 1 u.d.p., zarządcami dróg, z zastrzeżeniem ust. 3, ust. 5 i ust. 8 tegoż artykułu, jest dla dróg krajowych Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad. Skarżący podkreślił, że zgodnie z art. 19 ust. 7 u.d.p., w przypadku zawarcia umowy o partnerstwie publiczno-prywatnym zadania zarządcy, o których mowa w art. 20 pkt 3-5, 7, 11-13 oraz 15 i 16, może wykonywać partner prywatny. Skarżący wskazał, że w odniesieniu do art. 20 ust. 16 u.d.p. do zarządcy drogi należy w szczególności utrzymywanie zieleni przydrożnej, w tym sadzenie i usuwanie drzew oraz krzewów. Skarżący stwierdził, iż katalog organów posiadających kompetencje zarządców dróg w odniesieniu do poszczególnych kategorii dróg publicznych wynika z art. 19 ust. 2, ust. 3, 5 i 7-8 u.d.p. i może podlegać modyfikacjom wskutek przekazania zarządzania drogami publicznymi innym zarządcom na mocy porozumienia (por. art. 19 ust. 4 u.d.p.). Skarżący zauważył, że na podstawie wskazanych powyżej regulacji, partner prywatny - może pełnić wyłącznie niektóre zadania zarządcy drogi, w przypadku zawarcia umowy o partnerstwie publiczno-prywatnym (art. 19 ust. 7 u.d.p.), takie jak: sprawowanie funkcji inwestora; utrzymanie nawierzchni drogi, chodników, drogowych obiektów inżynierskich, urządzeń zabezpieczających ruch i innych urządzeń związanych z drogą, z wyjątkiem części pasa drogowego, udostępnianego nieodpłatnie gminie w celu budowy, przebudowy i remontu wiat przystankowych lub innych urządzeń służących do obsługi zakresie inżynierii ruchu, koordynacji robót w pasie drogowym, wykonywania robót interwencyjnych, robót utrzymaniowych i zabezpieczających; przeciwdziałanie niszczeniu dróg przez ich użytkowników; przeciwdziałanie niekorzystnym przeobrażeniom środowiska mogącym powstać lub powstającym w następstwie budowy lub utrzymania dróg; dokonywanie okresowych pomiarów mchu drogowego i tym sadzenie i usuwanie drzew oraz krzewów. Skarżący, powołując się na fundamentalną zasadę postępowania administracyjnego wyrażoną w przepisie art. 7 k.p.a., tj. zasadę prawdy obiektywnej - stwierdził, że organ winien podejmować wszelkie kroki niezbędne do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Skarżący nadmienił, że powyższa zasada ma znaczący wpływ na ukształtowanie postępowania administracyjnego, a zwłaszcza na rozłożenie ciężaru dowodu w postępowaniu administracyjnym. Z powyższej zasady wynika, jak wskazała strona skarżąca, że organ administracji publicznej zobligowany jest do wyczerpującego zbadania wszystkich okoliczności faktycznych związanych z określoną sprawą, aby w ten sposób stworzyć jej rzeczywisty obraz i uzyskać podstawę do trafnego zastosowania przepisu prawa. Nadto, przywołując brzmienie art. 7 Konstytucji RP, skarżący stwierdził, że organy władzy publicznej winny działać na podstawie i w granicach prawa. Odnosząc się do zasady swobodnej oceny dowodów, skarżący podkreślił, że organy administracji publicznej nie mogą pozostawić poza rozwagą wybranych elementów materiału dowodowego. Zdaniem strony, organy administracji winny były zgromadzić i rozpoznać pełen materiał dowodowy także w przypadku, gdy działają w granicach uznania administracyjnego. W konsekwencji skarżący zarzucił, że organ naruszył wskazane przepisy postępowania. Mając na uwadze powyższe, skarżący wniósł o uchylenie decyzji i umorzenie postępowania, jako bezprzedmiotowego. Główny Inspektor Transportu Drogowego, ponownie rozpatrując sprawę, pismem z dnia [...] marca 2013 r. zwrócił się do Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad - Oddział w [...] o zajęcie stanowiska, czy na podstawie umowy zawartej z GDDKiA kierującemu (skarżącemu) przysługuje przewidziane w art. 13 ust. 3a ustawy o drogach publicznych zwolnienie dla pojazdów zarządów dróg od uiszczania opłaty elektronicznej, jednocześnie podnosząc, że przedmiotowa informacja jest konieczna dla prawidłowego rozstrzygnięcia prowadzonego postępowania administracyjnego. Ustosunkowując się do powyższego zapytania, Generalna Dyrekcja Dróg Krajowych i Autostrad - Oddział w [...] w piśmie z dnia [...] marca 2013 r. poinformowała Głównego Inspektora Transportu Drogowego, że zgodnie art. 13 ust. 3a u.d.p. zwolnienie z uiszczenia opłaty elektronicznej dotyczy tylko i wyłącznie pojazdów zarządcy drogi (w tym przypadku Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad). Ponadto GDDKiA podkreśliła, że skarżący kierowca wykonywał usługi na rzecz GDDKiA, lecz pojazd, którym skarżący się poruszał nie należy do zarządcy drogi, a zatem - w opinii GDDKiA - nie może być zwolniony z obowiązku uiszczenia opłaty elektronicznej. W wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] maja 2013 r. utrzymał w mocy swoją wcześniejszą decyzję z dnia [...] lutego 2013 r. W uzasadnieniu decyzji organ stwierdził, że okoliczności podniesione przez skarżącego nie mogą stanowić podstawy do umorzenia postępowania administracyjnego w przedmiocie nałożenia na stronę kary pieniężnej za wykonywanie przejazdu z naruszeniem obowiązku uiszczenia opłaty elektronicznej. Zdaniem Głównego Inspektora Transportu Drogowego, z całokształtu zebranego materiału dowodowego w sposób niebudzący wątpliwości wynika, że kontrolowany zespół pojazdów, niewyposażony w urządzenie viaBox służące do poboru opłaty elektronicznej, poruszał się w dniu [...] lutego 2013 r. po drodze krajowej wymienionej w załączniku nr 2 pkt 8 lit. a do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 22 marca 2011 r. w sprawie dróg krajowych lub ich odcinków, na których pobiera się opłatę elektroniczną oraz wysokości stawek opłaty elektronicznej. Zdaniem organu, również strona postępowania administracyjnego została ustalona prawidłowo, gdyż z akt sprawy wynika jednoznacznie, iż skarżący R. Z. w dniu [...] lutego 2013 r., o godzinie 8:20, kierował zatrzymanym do kontroli zespołem pojazdów, co potwierdził we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Organ stwierdził, że ustawodawca nie przewidział okoliczności pozwalających na odstąpienie od nałożenia kary pieniężnej za naruszenie obowiązków określonych w art. 13k ust. 1 i ust. 2 u.d.p. w przypadku nieuiszczenia opłaty elektronicznej. Zdaniem Głównego Inspektora Transportu Drogowego, skarżący nie posiadając urządzenia viaBox w kierowanym przez siebie pojeździe, nie powinien poruszać się po odcinkach krajowych dróg płatnych. Organ ponadto podkreślił, że podniesione przez stronę skarżącą zarzuty naruszenia przepisów postępowania - były bezzasadne, ponieważ postępowanie. w wyniku którego wydano zaskarżoną decyzję, było prowadzone na podstawie i w granicach prawa. Zdaniem organu, w dacie kontroli skarżący podał jedynie, że myślał, iż nie miał obowiązku posiadania urządzenia viaBox, gdyż w jego przekonaniu do opłaty elektronicznej bierze się masę własną pojazdu określoną w dowodzie rejestracyjnym (poz. G.). Główny Inspektor Transportu Drogowego zwrócił uwagę na fakt, że skarżący w toku kontroli nie wspomniał o jakichkolwiek umowach na pielęgnację drzew, co może dodatkowo budzić wątpliwość co do wiarygodności jego wyjaśnień. Odnosząc się do przedstawionych przez skarżącego umów o współpracy, a także mając na uwadze pismo wyjaśniające GDDKiA z dnia [...] marca 2013 r. - organ podkreślił, że pojazd, którym kierował skarżący, nie był pojazdem zarządcy drogi, który - zgodnie z przepisem art. 13 ust. 3a ustawy o drogach publicznych - podlega zwolnieniu z obowiązku uiszczania opłaty elektronicznej w systemie viaToll. Organ wskazał, że zarządcą drogi krajowej nr [...] kategorii G i GP, zgodnie z art. 19 ust. 2 pkt 1 u.d.p., jest Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad. Organ wyjaśnił, że ustawodawca nie przewidział okoliczności pozwalających na odstąpienie od nałożenia kary pieniężnej za naruszenie obowiązków określonych w art. 13k ust. 1 i ust. 2 ustawy o drogach publicznych w przypadku nieuiszczenia opłaty elektronicznej. Z tych względów - w ocenie Głównego Inspektora Transportu Drogowego - okoliczności, z powodu których opłata nie została uiszczona, nie są okolicznościami istotnymi dla rozpoznania sprawy administracyjnej. Zdaniem organu, kary pieniężne wynikające z naruszenia przepisów ustawy o drogach publicznych są nakładane na podstawie obiektywnie stwierdzonych naruszeń. Według organu, okoliczność wskazana przez stronę skarżącą w trakcie przesłuchania podczas kontroli drogowej, z której wynika, że skarżący nie wiedział o obowiązku uiszczenia opłaty za przejazd dla prowadzonego przez siebie zespołu pojazdów, będąc przekonanym, że przy określaniu masy pod uwagę bierze się masę własną pojazdów wchodzących w skład zespołu, a nie dopuszczalną masę całkowitą - nie miała jakiegokolwiek znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Organ stwierdził, że z akt administracyjnych niniejszej sprawy bezspornie wynik, że kierujący poruszał się po płatnym odcinku drogi krajowej bez uiszczenia wymaganej opłaty elektronicznej i za takie postępowanie należało wymierzyć karę 3.000 złotych, przewidzianą w bezwzględnie obowiązujących przepisach prawa. W ocenie Głównego Inspektora Transportu Drogowego, twierdzenie strony skarżącej, zawarte we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, że organ przy wydawaniu decyzji nie wziął pod uwagę okoliczności, z których ona wywodzi swoje prawa polegające na zwolnieniu od ponoszenia opłaty elektronicznej na podstawie umów zawartych z GDDKiA, nie zasługuje na uwzględnienie. Organ podkreślił, że w wyjaśnieniach złożonych do protokołu w momencie kontroli, kierowca zeznał, że był przekonany, iż urządzenie viaBox nie jest wymagane w stosunku do kierowanego przez niego zespołu pojazdów, a nadto wydawało mu się, że przy ustalaniu masy zespołu pojazdu pod uwagę bierze się masę własną pojazdów określoną w dowodzie rejestracyjnym (poz. G). Organ podkreślił fakt, że skarżący w momencie dokonywania kontroli drogowej nie wspomniał o umowach zawartych z GDDKiA oraz o zwolnieniu przysługującym mu z tego tytułu. W ocenie organu, rzeczą nieprawdopodobną jest fakt, że o tak ważnej okoliczności dotyczącej przejazdu, przesłuchany w charakterze strony kierowca nie pamiętał. Organ powołał się na pismo GDDKiA z dnia [...] marca 2013 r., z którego wynika, że pojazdy podmiotów wykonujących jedynie usługi na rzecz Oddziału GDDKiA (w tym m.in. zespół pojazdów prowadzony przez skarżącego) nie są pojazdami zarządcy drogi, co - w ocenie organu - świadczy o tym, iż pojazdy te nie mogą być zwolnione z opłat elektronicznych za przejazd po drodze krajowej. Organ zwrócił także uwagę, że wina i stopień ewentualnego zawinienia nie są przesłankami odpowiedzialności administracyjnej. Podkreślił, że przesłankami odpowiedzialności jest stwierdzenie nieprzestrzegania przez określony podmiot nałożonych prawem obowiązków. Zdaniem GITD - skoro kierujący nie posiadał w pojeździe wymaganego urządzenia viaBox pozwalającego na uiszczenie stosownej opłaty, nie powinien w takiej sytuacji dokonywać przejazdu po odcinkach płatnych dróg krajowych, czym narażał się na odpowiedzialność administracyjnoprawną za naruszenie obowiązku uiszczenia opłaty elektronicznej. Organ podkreślił ponadto, że kierujący pojazdami samochodowymi mają obowiązek znać podstawowy zakres przepisów dotyczących dróg publicznych. Zdaniem organu, brak wiedzy, czy świadomości w zakresie obowiązującej w Polsce kategorii dróg publicznych, czy też ponoszenia opłat elektronicznych, nie może niewątpliwie być usprawiedliwieniem dla naruszenia przepisów. Pismem z dnia [...] lipca 2013 r. skarżący R. Z., działając za pośrednictwem organu, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] maja 2013 r., nr [...]. Wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i wstrzymanie jej wykonania oraz o zasądzenie kosztów postępowania sądowego, skarżący zarzucił zaskarżonej decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 13 ust. 3a pkt. 3 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych w związku z art. 19 ust. 2 pkt 1 w związku z art. 19 ust.7 tej ustawy. W uzasadnieniu skargi, strona skarżąca stwierdziła, że - wbrew stanowisku organu - kontrolowany zespół pojazdów podlegał zwolnieniu od ponoszenia opłaty elektronicznej, gdyż zgodnie z art. 19 ust. 7 u.d.p. zadania zarządcy drogi może wykonywać partner prywatny na podstawie umowy o partnerstwie publiczno-prywatnym. Skarżący wskazał, że zgodnie z art. 20 ust. 16 u.d.p. umowa ta może obejmować utrzymywanie zieleni przydrożnej, w tym sadzenie i usuwanie drzew i krzewów. Zdaniem skarżącego, jego pojazd wykonywał usługi na rzecz Oddziału GDDKiA, zgodnie z treścią art. 20 ust. 16 w zw. z art. 19 ust. 7 ustawy o drogach publicznych. Tymczasem, jak wskazał skarżący, organ administracji, naruszając stosowne przepisy postępowania, nie dokonał w tym zakresie niezbędnych ustaleń powołując się w uzasadnieniu spornej decyzji wyłącznie na pismo Oddziału GDDKiA w [...] z dnia [...] marca 2013 r. Skarżący zarzucił, że status bycia pojazdem zarządcy drogi ni jest elementem warunkującym możliwość zwolnienia, albowiem - wbrew stanowisku organu - istotnym jest charakter świadczonej usługi utrzymywania zieleni przydrożnej, w tym sadzenie i usuwanie drzew oraz krzewów, tzn. wykonywanie zadania zarządcy drogi, w przypadku zawarcia umowy o partnerstwie publiczno-prywatnym (art. 19 ust. 7 u.d.p.). W ocenie strony skarżącej, organ zbagatelizował w ten sposób powołane przez skarżącego właściwe normy prawne. W konsekwencji, skarżący zarzucił organowi naruszenie podstawowych zasad postępowania administracyjnego, w tym m. in. zasadę zaufania obywateli do organów praworządnego Państwa. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Organ podkreślił w uzasadnieniu odpowiedzi na skargę, że zgodnie z treścią art. 19 ust. 2 ustawy o drogach publicznych, zarządcą dróg krajowych jest Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad, z zastrzeżeniem art. 19 ust. 3, ust. 5 i ust. 8 u.d.p. W związku z powyższym, według organu, tylko we wskazanych przez ustawodawcę wypadkach mogą zostać przeniesione na inny podmiot kompetencje zarządcy. Zdaniem organu, żadna z sytuacji wskazanych w przepisach art. 19 ust. 3, ust. 5 i ust. 8 ustawy o drogach publicznych nie wystąpiła w niniejszej sprawie. W związku z powyższym, Główny Inspektor Transportu Drogowego stwierdził, że nie ma podstaw, by uznać, że skarżący kierował pojazdem, który należał do zarządcy drogi, a tym samym był zwolniony z obowiązku uiszczenia opłaty elektronicznej. Organ jednocześnie podniósł, że wskazany przez stronę skarżącą przepis art. 19 ust. 7 u.d.p. rzeczywiście określa, iż niektóre zadania zarządcy drogi mogą być wykonywane przez partnera prywatnego. W ocenie organu, na podstawie ww. przepisu podmiot prywatny nie staje się zarządcą danej drogi. Innymi słowy, zdaniem organu, przeniesienie niektórych zadań zarządcy drogi na podmiot prywatny nie rozszerza automatycznie kręgu podmiotów mogących korzystać ze statusu zarządcy drogi. Organ w konsekwencji uznał, że przedłożone przez skarżącego umowy nie stanowią dowodu, iż pojazd kierowany w dniu kontroli drogowej przez stronę skarżącą posiadał status pojazdu zarządcy drogi, który w świetle przepisów ustawy był zwolniony z obowiązku uiszczania opłaty elektronicznej. Według organu, stanowisko powyższe znajduje dodatkowe potwierdzenie w informacji zawartej w piśmie Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] marca 2013 r. W konsekwencji, Główny Inspektor Transportu Drogowego uznał, że na podstawie art. 19 ust. 7 u.d.p. skarżący nie mógł nabyć uprawnień zarządcy drogi przewidujących zwolnienie go od ponoszenia opłat za korzystanie z drogi płatnej. Ponadto organ nie zgodził się z zarzutem naruszenia art. 10 § 1 k.p.a., wskazując, że strona miała w toku postępowania pełne prawo do przedstawienia wszelkich wyjaśnień i ustosunkowania się do zarzutów stawiany przez Inspekcję Transportu Drogowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z przepisami art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanych przepisów cyt. ustawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (vide: art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. - dalej także: "p.p.s.a."). Należy przy tym wyraźnie zaznaczyć, że od dnia wejścia w życie Traktatu Akcesyjnego z dnia 16 kwietnia 2003 r. (Dz. U. z 2004 r. Nr 90, poz. 864), na mocy którego Polska stała się państwem członkowskim Unii Europejskiej, kontrola sądu administracyjnego obejmuje również zgodność rozstrzygnięć organów administracji publicznej z prawem wspólnotowym (prawem Unii Europejskiej), rozumianym jako całokształt dorobku prawnego Wspólnoty Europejskiej (acquis communautaire), w tym zasad ogólnych prawa wspólnotowego (prawa Unii Europejskiej), interpretowanych oraz stosowanych w sposób jednolity na całym obszarze Unii Europejskiej. W świetle powyższego, zdaniem Sądu, należy stwierdzić, że analizowana pod tym kątem skarga R. Z. nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem Główny Inspektor Transportu Drogowego, wydając zarówno zaskarżoną decyzję z dnia [...] maja 2013 r., jak również poprzedzającą ją decyzję z dnia [...] lutego 2013 r. w przedmiocie nałożenia na skarżącego kierowcę kary pieniężnej w wysokości 3.000 złotych z tytułu wykonywania przejazdu po drodze krajowej bez uiszczenia opłaty elektronicznej - nie dopuścił się naruszenia przepisów prawa. W ocenie Sądu, Główny Inspektor Transportu Drogowego, wydając obie sporne decyzje administracyjne, nie dopuścił się zarówno naruszenia stosownych przepisów prawa materialnego, w tym przede wszystkim unormowań zawartych w przepisach art.13 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 13k ust. 1 pkt 1 i ust. 4 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych w zw. z załącznikiem nr 2 do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 22 marca 2011 r. w sprawie dróg krajowych lub ich odcinków, na których pobiera się opłatę elektroniczną, oraz wysokość stawek opłaty elektronicznej, a także odpowiednich przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym, w szczególności art. 50 pkt 1 lit. j i art. 51 ust. 6 pkt 1 lit. b u.t.d., jak również nie uchybił przepisom kodeksu postępowania administracyjnego, w tym w szczególności art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 10 § 1 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a. oraz art. 107 § 3 k.p.a., w stopniu mogącym mieć jakikolwiek istotny wpływ na ostateczny wynik sprawy. Skarżący R. Z. w toku postępowania administracyjnego oraz w złożonej do Sądu skardze, odwołując się do przepisów ustawy o drogach publicznych - wywodził, iż nie musiał wnosić opłaty w systemie elektronicznym za przejazd po drodze podlegającej tej opłacie, gdyż ze względu na wykonywanie czynności porządkowych na rzecz zarządcy drogi był od tej opłaty zwolniony. Ustosunkowując się do zarzutów strony skarżącej, należy zauważyć na wstępie, że droga publiczna, po której poruszał się skarżący (vide: droga krajowa nr [...] kategorii G i GP - odcinek skrzyżowania z drogą wojewódzką nr [...] - granica miasta [...]), zgodnie z załącznikiem nr 2 pkt 8 lit. a) do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 22 marca 2011 r. w sprawie dróg krajowych lub ich odcinków, na których pobiera się opłatę elektroniczną oraz wysokości stawek opłaty elektronicznej - była drogą, za przejazd po której należało wnieść stosowną opłatę w systemie elektronicznym. Zgodnie z § 2 pkt 2 i § 3 pkt 2 cyt. rozporządzenia, drogi kategorii G i GP są drogami krajowymi. Stosownie natomiast do art. 18 ust. 1 pkt 1 oraz art. 19 ust. 2 pkt 1 ustawy o drogach publicznych, zarządcą dróg krajowych jest Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad. Skarżący kierowca, wskazując na przedłożone w postępowaniu administracyjnym umowy, odwoływał się do przepisu art. 13 ust. 3a pkt 3 ustawy o drogach publicznych, stwierdzając, że działał niejako z upoważnienia zarządcy drogi - Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad, co uzasadniało zwolnienie kontrolowanego przejazdu drogą krajową nr [...] na wskazanym w decyzji odcinku z konieczności wnoszenia opłaty elektronicznej, o której mowa w art. 13 ust. 1 pkt 3 cyt. ustawy. Zdaniem Sądu, należy wyjaśnić, że zgodnie z przepisem art. 13 ust. 3a pkt 3 u.d.p., od opłat, o których mowa w ust. 1 pkt 3, są zwolnione pojazdy zarządcy dróg krajowych wykorzystywane do utrzymania tych dróg. Należy podkreślić, że przepis ten wskazuje na konieczność kumulatywnego spełnienia dwóch przesłanek koniecznych dla zwolnienia przejazdu z obowiązku wniesienia wymaganej opłaty. Po pierwsze, pojazd musi być pojazdem zarządcy drogi, w tym przypadku, ponieważ chodzi o drogę krajową, musiał być to pojazd GDDKiA, zaś po wtóre, pojazd taki musiał być wykorzystany do utrzymania drogi, w rozumieniu art. 4 pkt 20 ustawy. Należy podkreślić, że z ustaleń organu administracji wynika natomiast, że kontrolowany zespół pojazdów należał do R. Z. (skarżącego w niniejszej sprawie) - pojazd silnikowy, oraz do E. Z. - przyczepa lekka. Zatem oba pojazdy nie były pojazdami zarządcy drogi, gdyż zgodnie z ustaleniami organu administracji, nie znajdowały się także w czasowej prawnej dyspozycji tego zarządcy. Skarżący, odwołując się jednak do załączonych umów cywilno-prawnych, wskazywał na wystąpienie okoliczności przewidzianych w przepisie art. 19 ust. 7 ustawy o drogach publicznych, który stanowi, iż w przypadku zawarcia umowy o partnerstwie publiczno-prywatnym zadania zarządcy, o których mowa w art. 20 pkt 3-5, 7, 11-13 oraz 15 i 16, może wykonywać partner prywatny. Ustosunkowując się do powyższego argumentu strony skarżącej, należy zauważyć, że w ramach wspomnianej umowy o partnerstwie publiczno-prywatnym, partner prywatny może - zgodnie z art. 20 pkt 16 ustawy o drogach publicznych - być zobowiązany do utrzymywania zieleni przydrożnej, w tym sadzenia i usuwania drzew oraz krzewów. Należy jednak wyraźnie podkreślić, że nawet przez zawarcie umowy o partnerstwie publiczno-prywatnym zarządca drogi nie traci swojego statusu zarządcy, gdyż o tym statusie zarządcy decyduje kategoria drogi, w tym przypadku status drogi krajowej kategorii G i GP (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 sierpnia 2011 r., sygn. akt I OW 51/11, czy też z dnia 26 kwietnia 2012 r., sygn. akt I OW 21/12). Powyższy wniosek daje się wyprowadzić z treści samego przepisu art. 19 ust. 7 in fine ustawy o drogach publicznych, który stanowi, iż partner prywatny może jedynie wykonywać zadania zarządcy drogi, a więc nie staje się sam tym zarządcą. W związku z odwoływaniem się przez stronę skarżącą do umów cywilno-prawnych przedłożonych w toku postępowania administracyjnego, należy zauważyć, iż w ramach tych ustaleń organu administracji, twierdzenie skarżącego o możliwości wykonywania przejazdu bez wniesienia opłaty nie zasługuje na akceptację. Należy wskazać, że pierwsza z tych umów, a więc umowa z dnia [...] czerwca 2012 r. to umowa zawarta pomiędzy spółką P. sp. z o.o. z siedzibą w [...] a Generalną Dyrekcją Dróg Krajowych i Autostrad, która dotyczyła wykonania przez wymienioną spółkę zabiegów pielęgnacyjnych drzew polegających na redukcji koron i przycinaniu konarów ograniczających skrajnię oraz na usuwaniu posuszu przy podanych w umowie drogach krajowych (m.in. przy drodze krajowej nr [...]) na terenie administrowanym przez Rejon w [...] GDDKiA Oddział w [...]. Wykonawca tej umowy, a więc spółka P. sp. z o.o., następnie umową z dnia [...] listopada 2012 r. zleciła M. A. ([...] w [...]), jako podzleceniodawcy, wykonanie wskazanych powyżej prac pielęgnacyjnych do dnia [...] grudnia 2012 r. Z kolei M. A. kolejną umową z dnia [...] stycznia 2013 r. zlecił firmie H. z [...] posprzątanie i zagospodarowanie gałęzi powstałych po pielęgnacji drzew przy drodze krajowej nr [...] pomiędzy miejscowościami [...] i [...] w terminie do [...] lutego 2013 r. Jak wynika z ustaleń organu administracji umowę tą podpisał skarżący R. Z. Zdaniem Sądu, z powyższych umów zgromadzonych w toku postępowania administracyjnego w żaden sposób nie można, wbrew sugestiom skarżącego, wywieść zlecenia z powoływaniem się na przepis art. 19 ust. 7 ustawy o drogach publicznych. Z przedłożonych umów oraz zlecenia bezpośrednio wiążącego firmę H. z [...] z firmą M. A. - działającego jako [...] w [...], brak jest podstaw do zasadnego wnioskowania, by skarżący zawarł jakąkolwiek umowę o partnerstwie publiczno-prawnym z zarządcą drogi - Generalną Dyrekcją Dróg Krajowych i Autostrad. Przedmiotowe zlecenie, otrzymane przez firmę, w ramach której jeździł skarżący od M. A., dotyczyło wyłącznie posprzątania określonego odcinka drogi krajowej nr [...] i wiązało wyłącznie zleceniodawcę i określonego w nim zleceniobiorcę. Te ustalenia organu administracji publicznej pozwalają na stwierdzenie o braku podstaw do przypisywania skarżącemu innego statusu, niż wyłącznie podmiotu wykonującego przejazd w ramach określonych przez przepis art. 13 ust. 3 ustawy o drogach publicznych. W ocenie Sądu, należy stanowczo podkreślić, iż organ Inspekcji Transportu Drogowego, wydając obie sporne decyzje administracyjne w przedmiocie nałożenia na stronę kary pieniężnej, był związany rygorami procedury administracyjnej, określającej jego obowiązki w zakresie sposobu przeprowadzenia postępowania, a następnie końcowego rozstrzygnięcia sprawy. Związanie rygorami procedury administracyjnej oznacza, że wskazany organ zobowiązany był m. in. do przestrzegania zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów praworządnego Państwa (art. 8 k.p.a.). Z zasady wyrażonej w art. 8 k.p.a. wynika przede wszystkim wymóg praworządnego i sprawiedliwego prowadzenia postępowania i rozstrzygnięcia sprawy przez organ administracji publicznej, co jest zasadniczą treścią zasady praworządności. Tylko postępowanie odpowiadające takim wymogom i decyzje wydane w wyniku postępowania tak ukształtowanego mogą wzbudzać zaufanie obywateli do organów administracji publicznej, nawet wtedy, gdy decyzje administracyjne nie uwzględniają ich żądań. Naczelny Sąd Administracyjny m. in. w wyroku z dnia 7 grudnia 1984 r., sygn. akt III SA 729/84 (ONSA z 1984 nr 2, poz. 117) podkreślił, że w celu realizacji tej zasady konieczne jest przede wszystkim ścisłe przestrzeganie prawa, zwłaszcza w zakresie dokładnego wyjaśnienia okoliczności sprawy, konkretnego ustosunkowania się do żądań i twierdzeń stron oraz uwzględnienia w decyzji zarówno interesu społecznego, jak i słusznego interesu obywateli. Organ administracji jest ponadto obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i ocenić cały materiał dowodowy (art. 7, art.77 § 1 i art. 80 k.p.a.) oraz uzasadnić swoje rozstrzygnięcie według wymagań określonych w przepisie art. 107 § 3 k.p.a. Należy wskazać, że z zasady prawdy obiektywnej, wyrażonej w art. 7 k.p.a., zaś uzupełnionej w przepisie art. 77 § 1 k.p.a. - wynika co do zasady, iż to organ administracji zobowiązany jest do podejmowania wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, poprzez zebranie i rozpatrzenie całego materiału dowodowego. Organ winien jednocześnie dopuścić jako dowód wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia istoty danej sprawy, z zastrzeżeniem, że nie jest to sprzeczne z obowiązującym prawem. Zgodnie z przepisem art. 80 k.p.a., organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Niewątpliwie ocena zgromadzonego materiału dowodowego powinna być oparta na wszechstronnej analizie całokształtu materiału dowodowego, co oznacza, że organ nie może w tej analizie pominąć jakiegokolwiek dowodu, dokonując oceny znaczenia i wartości danego dowodu dla toczącej się sprawy. Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, należy uznać, że - wbrew zarzutom strony skarżącej - ze zgromadzonego w niniejszej sprawie materiału dowodowego, w tym przede wszystkim z jednoznacznych ustaleń kontroli drogowej - wynika, że skarżący R. Z., jako kierowca, wykonywał przewóz po drodze krajowej bez uiszczenia stosownej opłaty elektronicznej, co w konsekwencji dało podstawę do nałożenia kary pieniężnej w wysokości 3.000 złotych, zgodnie z przepisem art. 13k ust. 1 pkt 1 ustawy o drogach publicznych W toku kontroli prawidłowo ustalono, że zespół pojazdów kierowany przez skarżącego R. Z. poruszał się po drodze krajowej nr [...] kategorii G i GP przekraczając dopuszczalną masę całkowitą 3,5 t. W kontrolowanym pojeździe nie było urządzenia umożliwiającego wnoszenie opłaty elektronicznej (viaBox), której wniesienie w systemie elektronicznym na tej drodze było wymagane. Zdaniem Sądu, należy uznać, iż - wbrew zarzutom strony skarżącej - w niniejszym postępowaniu, z uwagi na jednoznaczny materiał wynikający z kontroli drogowej, zasadniczy ciężar dowodu spoczywał przede wszystkim na skarżącym kierowcy. Wprawdzie z zasady prawdy obiektywnej (wyrażonej w art. 7 k.p.a. i uzupełnionej w przepisie art. 77 § 1 k.p.a.) wynika, iż to organ administracji publicznej zobowiązany jest do podejmowania wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, poprzez zebranie i rozpatrzenie całego materiału dowodowego, niemniej - w ocenie Sądu - w spornym postępowaniu przyjąć należy, że obowiązek poszukiwania dowodów ciążył przede wszystkim na stronie postępowania, która w swym dobrze rozumianym interesie powinna wykazywać dbałość o przedstawienie odpowiednich środków dowodowych. Zdaniem Sądu, oznacza to, iż w postępowaniu dotyczącym kwestii przestrzegania zasad obowiązujących w transporcie, w którym specyfika polega na tym, że zasadnicza część materiału dowodowego gromadzona jest "na gorąco" w toku kontroli przeprowadzanej na drodze, wymagać należy od skarżącego czynnego udziału w postępowaniu dowodowym, albowiem w szczególności - w świetle jednoznacznych zeznań kierowcy odebranych w ramach czynności kontrolnych - inicjatywa dowodowa na dalszym etapie postępowania administracyjnego musi być w tym zakresie przejawiana nie tylko przez organ Inspekcji Transportu Drogowego, ale również - a właściwie przede wszystkim - przez stronę skarżącą, jako podmiot zainteresowany uzyskaniem określonego rozstrzygnięcia. Należy zauważyć, iż w literaturze oraz orzecznictwie przyjmuje się, że strona nie jest zwolniona od obowiązku czynnego udziału w procesie gromadzenia materiału dowodowego, zwłaszcza w sytuacji, gdy nieudowodnienie określonej okoliczności faktycznej może prowadzić do rezultatów niekorzystnych dla strony (vide: m.in. R. Kędziora, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2005, s. 208 i cyt. tam literatura i orzecznictwo; podobnie: np. wyrok NSA z dnia 19 stycznia 2006 r., II GSK 320/05). W tej sytuacji stwierdzić należy, iż organ Inspekcji Transportu Drogowego - kierując się właśnie potrzebą dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego - zasadnie zwrócił się zarówno do strony skarżącej, jak również zarządcy drogi (GDDKiA) o przesłanie stosownych dokumentów, które ewentualnie miały potwierdzić stanowisko skarżącego kierowcy. Analizując zarzuty strony skarżącej, skład orzekający Sądu uznał, że w toku badania legalności obu spornych decyzji, nie stwierdził jakichkolwiek istotnych podstaw, aby zakwestionować czynności organu administracji publicznej podejmowanych w toku niniejszej sprawy, a zmierzających do jej wyjaśnienia. W szczególności Sąd uznał, że zostały wyczerpująco zbadane wszelkie istotne w sprawie okoliczności, które poprzedzono przeprowadzeniem stosownych dowodów służących ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej (art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a.). W ocenie Sądu, zebrana w sprawie dokumentacja oraz utrwalone w protokole kontroli twierdzenia kierowcy, uzyskane w wyniku jego przesłuchania w charakterze świadka, stanowią wystarczający materiał dowodowy dla wykazania naruszenia, o którym mowa w treści spornych decyzji. Mając na względzie powyższe, Sąd uznał, że poczynione przez organ administracji ustalenia, w zakresie stwierdzonych podstaw do nałożenia wspomnianej kary pieniężnej, wynikają z prawidłowo zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, zaś dokonana przez te organy ocena tego materiału, w kontekście zastosowanych przepisów zarówno ustawy o drogach publicznych, jak i ustawy o transporcie drogowym - nie budzi jakichkolwiek zastrzeżeń. W ocenie Sądu, należy w konsekwencji uznać, że organ administracji publicznej, rozstrzygając w niniejszej sprawie, wyczerpująco zbadał wszystkie istotne okoliczności faktyczne oraz przeprowadził dowody służące ustaleniu owego stanu zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej (art. 7 i art. 77 k.p.a). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, że organ oparł swoje rozstrzygnięcia na materiale dowodowym prawidłowo zebranym w toku kontroli, dokonując jego wszechstronnej oceny. Ponadto należy uznać, że stanowisko wyrażone w obu spornych decyzjach Główny Inspektor Transportu Drogowego uzasadnił w sposób prawidłowy, przestrzegając wszelkich zasad określonych szczegółowo przez ustawodawcę w przepisie art. 107 § 3 k.p.a. Biorąc powyższe pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji wyroku, działając na podstawie przepisu art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.