VI SA/Wa 2214/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca: Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka Sędziowie: Sędzia WSA Aneta Lemiesz Sędzia WSA Danuta Szydłowska (spr.) Protokolant: ref. staż. Julia Murawska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 marca 2015 r. sprawy ze skargi [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] na decyzję Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów z dnia [...] maja 2014 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za wprowadzenie do obrotu produktu zafałszowanego oddala skargę VI SA/Wa 2214/14 Uzasadnienie Zaskarżoną decyzją z dnia [...] maja 2014 r., Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa, art. 1 ust. 3, art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o Inspekcji Handlowej (Dz.U. z 2014 r., poz. 148), art. 40a ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 21 grudnia 2000 r. o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych (Dz.U. z 2005 r., Nr 187, poz. 1577 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania P. Sp. z o.o. z siedzibą w [...], utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej z dnia 27 marca 2014 r. wymierzającą wyżej wymienionemu przedsiębiorcy karę pieniężną w wysokości 4 000 zł z tytułu wprowadzenia do obrotu zafałszowanej partii artykułu rolno-spożywczego, tj.: Sera morskiego, oznaczonego datą minimalnej trwałości: "28.10.2013", stanowiącą jednocześnie numer partii, wyprodukowanego przez M. Sp. z o.o. z siedzibą w [...]. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia organ odwoławczy wyjaśnił, iż w toku kontroli przeprowadzonej w dniach 10-12 września 2013 r. przez inspektorów [...] Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej, w sklepie "[...]", mieszczącym się w [...] przy ul. [...], należącym do P. Sp. z o.o. z siedzibą w [...], pobrano do badań laboratoryjnych m.in. próbkę produktu "Ser morski", oznaczonego datą minimalnej trwałości: "28.10.2013", będącą jednocześnie numerem partii, produkcji M. Sp. z o.o. z siedzibą w [...] co udokumentowano w protokole kontroli z dnia [...] września 2013 r. oraz protokole pobrania próbki produktu nr [...] z dnia 11 września 2013 r. Jednocześnie z tej samej partii pobrano, zabezpieczono i przekazano kontrolowanemu w celu przechowania, dodatkową próbkę kontrolną (protokół pobrania próbki kontrolnej nr [...] z dnia 11 września 2013 r.). Badania wykonane przez Laboratorium Kontrolno-Analityczne Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów w [...] w zakresie cech organoleptycznych i fizyczno-chemicznych wykazały, że Ser morski nie odpowiadał wymaganiom zawartym w art. 114 i załączniku XII Rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 z dnia 22 października 2007 r. ustanawiającego wspólną organizacją rynków rolnych oraz przepisy szczegółowe dotyczące niektórych produktów rolnych (Dz. U. L 299 z 16.11.2007, s. 1 ze zm.) z uwagi na obecność tłuszczu obcego w tłuszczu mlecznym (stwierdzono 91,66%±0,13% tłuszczu obcego) oraz obecność steroli pochodzenia roślinnego (B-sitosterolu w ilości 349 mg/kg, stigmasterolu w ilości 75 mg/kg, campesterolu w ilości 132 mg/kg oraz brassicasterolu w ilości 9 mg/kg). Powyższe udokumentowano w sprawozdaniu z badań nr [...] z dnia 23 września 2013 r. Strona nie skorzystała z przysługującego jej prawa do przebadania próbki kontrolnej. Organ wskazał, iż zgodnie z art. 114 rozporządzenia 1234/2007 produkty żywnościowe przeznaczone do spożycia przez ludzi można wprowadzać do obrotu jako mleko i przetwory mleczne, tylko jeśli są zgodne z definicjami i nazwami ustanowionymi w załączniku XII rozporządzenia. Przetwory mleczne oznaczają produkty uzyskiwane wyłącznie z mleka, przez co należy rozumieć, że można dodać do nich substancje konieczne do ich wytwarzania, pod warunkiem, że substancje te nie są używane do zastąpienia w całości lub częściowo jakichkolwiek naturalnych składników mleka. Ustawa o jakości handlowej stanowi w art. 4 ust. 1, że wprowadzane do obrotu artykuły rolno - spożywcze powinny spełniać wymagania w zakresie jakości handlowej, jeżeli w przepisach o jakości handlowej zostały określone takie wymagania, oraz dodatkowe wymagania dotyczące tych artykułów, jeżeli ich spełnienie zostało zadeklarowane przez producenta. W świetle art. 17 ust. 1 rozporządzenia nr 178/2002, obowiązek zapewnienia zgodności artykułów spożywczych z wymogami prawa żywnościowego spoczywa także na dystrybutorze tych artykułów. Natomiast w myśl art. 40a ust. 1 pkt 4, ustawy o jakości handlowej, każdy, kto wprowadza do obrotu artykuły rolno-spożywcze zafałszowane, podlega karze pieniężnej w wysokości nie wyższej niż 10% przychodu osiągniętego w roku rozliczeniowym poprzedzającym rok nałożenia kary, nie niższej jednak niż 1.000 zł. Wojewódzki inspektor Inspekcji Handlowej ustalając wysokość kary pieniężnej uwzględnia stopień szkodliwości czynu, stopień zawinienia, zakres naruszenia, dotychczasową działalność podmiotu działającego na rynku artykułów rolno-spożywczych i wielkość jego obrotów.Definicję produktu zafałszowanego zawiera art. 3 pkt. 10 ustawy o jakości handlowej. Odnosząc się szczegółowo do zarzutów podniesionych w odwołaniu organ uznał je za bezzasadne. Podkreślił, że zgodnie ze stanowiskiem przyjętym w orzecznictwie, przepisy prawa żywnościowego, w tym przepisy prawa o jakości handlowej, sprzeciwiają się każdej praktyce, również dotyczącej oznakowania środka spożywczego, mogącej w jakikolwiek sposób wprowadzać w błąd konsumenta. Obowiązkiem przedsiębiorcy, który tak jak w przedmiotowej sprawie, wprowadził do obrotu zakwestionowany produkt, jest zatem wprowadzanie do obrotu produktów oznakowanych zgodnie z przepisami, w sposób rzetelny i nie budzący wątpliwości. Podniósł, że w zakresie definicji "obrotu", ustawa o jakości handlowej w art. 3 pkt 4 odsyła do art. 3 pkt 8 rozporządzenia 178/2002, gdzie "wprowadzanie na rynek" oznacza posiadanie żywności w celu sprzedaży, z uwzględnieniem oferowania do sprzedaży lub innej formy dysponowania, bezpłatnego lub nie oraz sprzedaż, dystrybucję i inne formy dysponowania. Natomiast "wprowadzenie do obrotu" dotyczy każdego etapu obrotu (również sprzedaży detalicznej) i nie jest zawężone wyłącznie do pierwszego wprowadzenia na rynek przez producenta lub importera. Organ wywiódł, że stosując nazwę środka spożywczego niezgodną z rzeczywistością, strona naruszyła art. 46 i 47 ww. ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia (a tym samym art. 6 ust. 2 i art. 7 ust. 2 pkt 1 ustawy o jakości handlowej) wprowadzając konsumentów w błąd co do rzeczywistego charakteru nabywanego produktu, który wbrew przekazowi wynikającemu z nazwy nie był produktem, który konsumenci chcieliby nabyć. Zdaniem Prezesa UOKiK, dyspozycja art. 3 pkt 10 ustawy o jakości handlowej została spełniona i wprowadzenie do obrotu przez P. Sp. z o.o. z siedzibą w [...] Sera morskiego, który w rzeczywistości zawierał w swoim składzie tłuszcz obcy, wprowadzało konsumentów w błąd i w sposób istotny naruszało ich interesy, gdyż otrzymywali oni inny produkt, niż sugerowała jego nazwa, i zatem pozbawieni byli także możliwości dokonania świadomego wyboru. Podkreślił, że przepis art. 40a ustawy, jest przepisem administracyjnym, a nie wbrew temu, co próbuje dowieść strona, przepisem karnym i nie uzależnia on zastosowania sankcji od stwierdzenia winy po stronie podmiotu, który wprowadził do obrotu produkty niezgodne z wymaganiami jakości handlowej. Wywiódł nadto, że P. Sp. z o.o. z siedzibą w [...] jako podmiot działający na rynku detalicznym wprowadzał do obrotu zafałszowany Ser morski i jego działalność była przedmiotem przeprowadzonej kontroli, zatem wyłącznie jemu, nie zaś producentowi, przynależą wszelkie wynikające z tego tytułu uprawnienia procesowe . Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów stwierdził także, iż zarówno pobranie, przechowywanie jak i wszelkie inne czynności związane z badaniem pobranych próbek przebiegło zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami prawa. Zdaniem organu II instancji [...] Wojewódzki Inspektor Inspekcji Handlowej wymierzając karę w wysokości 4 000 zł,, w sposób prawidłowy określił stopień szkodliwości czynu, stopień zawinienia, zakres naruszenia, dotychczasową działalność podmiotu działającego na rynku artykułów rolno-spożywczych i wielkość jego obrotów. Powyższy sposób wymierzenia wysokości kary był zgodny z wytycznymi wskazanymi w art. 40a ust. 5 ustawy o jakości i znajdował uzasadnienie w zebranym materiale dowodowym. W skardze złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, P. Sp. z o.o. z siedzibą w [...], zwane dalej skarżącą, wniosło o uchylenie zaskarżonej decyzji, zasądzenie koszów postępowania oraz przeprowadzenie dowodu uzupełniającego z dokumentu ze sprawozdania z badań nr [...] oraz [...] próbki kwestionowanego produktu pochodzącej z tzw. "biblioteczki", na okoliczność właściwej jakości handlowej kwestionowanego produktu; - w postaci przedłożenia przez ŁWIIH do akt dokumentów zaświadczających, że od momentu pobrania próbki kwestionowanej partii produktu do momentu jej dostarczenia do laboratorium przedmiotowa próbka była przechowywana w ściśle określonych warunkach chłodniczych odpowiadających normie ISO 707 i przeprowadzenie z niej dowodu na okoliczność czy próbka kwestionowanej partii produktu była przechowywana w odpowiednich warunkach chłodniczych. Skarżąca podniosła zarzut naruszenia prawa materialnego tj. -art. 40a ust. 1 pkt. 4 ustawy z dnia 21 grudnia 2000 r. o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych poprzez jego zastosowanie w sytuacji, gdy nie wystąpiły ku temu przesłanki, -art. 40a ust. 5 UoJHARS poprzez jego błędną wykładnię i niewłaście zastosowanie w zakresie wymiaru kary, -art. 17 ust. 2 rozporządzenia (WE) 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2002 r. ustanawiającego ogólne zasady i wymagania prawa żywnościowego, powołującego Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności oraz ustanawiającego procedury w zakresie bezpieczeństwa żywności w zw. z art. 40a ust. 5 UoJHARS poprzez nałożenie kary zbyt wygórowanej i dotkliwej, -art. 18 ust 1 - 5 rozporządzenia Komisji (WE) nr 273/2008 z dnia 5 marca 2008 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1255/1999 w odniesieniu do metod analizy oceny jakości mleka i przetworów mlecznych oraz załączników nr II, XX i XXI do tego rozporządzenia w zw. z art. 138 § 1 pkt. 2 in flne k.p.a. poprzez ich niezastosowanie i w efekcie pozbawienie producenta możliwości wykazania niewłaściwego przeprowadzenia procedury pobierania próbek w sytuacji, gdy artykuł ten przewiduje uprawnienie producenta do wypowiedzenia się co do sposobu pobierania próbek. -art. 18 ust 1 - 5 rozporządzenia Komisji (WE) nr 273/2008 z dnia 5 marca 2008 r. ustanawiającym szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1255/1999 w odniesieniu do metod analizy oceny jakości mleka i przetworów mlecznych oraz załączników nr II, XX i XXI do tego rozporządzenia w zw. z art. 28 Kpa oraz art. 145 § 1 pkt. 4 Kpa poprzez ich błędną wykładnię i ich niezastosowanie w sytuacji, gdy wystąpiły ku temu przesłanki, a w konsekwencji niewłaściwe określenie stron postępowania administracyjnego przez organy I i II instancji i pozbawienie przez to spółkę M. Sp. z o. o. z siedzibą w [...] udziału w niniejszym postępowaniu w charakterze strony. -art. 18 ust 1 - 5 rozporządzenia Komisji (WE) nr 273/2008 z dnia 5 marca 2008 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1255/1999 w odniesieniu do metod analizy oceny jakości mleka i przetworów mlecznych oraz załączników nr II, XX i XXI do tego rozporządzenia w zw. z art. 75 § 1 Kpa poprzez ich nie zastosowanie i wydanie decyzji organu I i II instancji w oparciu o dowody zdobyte sprzecznie z prawem, w postaci próbek z zakwestionowanej partii produktu 1 partii produktu sera morskiego, oznaczonego datą minimalnej trwałości "28.10.2013" stanowiącą jednocześnie numer partii, produkcji M. Sp. z o. o. z siedzibą w [...], a co za tym idzie, wyników badań nr [...] zebranych niezgodnie z przepisaną prawem procedurą, podczas gdy ŁWIIH powinien zwrócić się do producenta w celu powiadomienia go podjętych czynnościach i umożliwić mu wypowiedzenia się co do prawidłowości pobierania próbek zakwestionowanej partii produktu oraz błędną wykładnię wyżej wskazanych przepisów polegającą na przyjęciu, że można oprzeć decyzję administracyjną w przedmiocie wymierzenia kary na dowodach zebranych niezgodnie z procedurą przepisaną powszechnie obowiązującym prawem, oraz zarzut naruszenia prawa procesowego tj.: -art. 7 i 77 Kpa poprzez: a) błędne ustalenie stanu faktycznego, b) zaniechanie podjęcia czynności procesowych zmierzających do zebrania pełnego materiału dowodowego i do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, c) arbitralne potraktowanie przedmiotowej sprawy bez rozpatrzenia w sposób wyczerpujący zebranego materiału dowodowego, d) nieuwzględnienie przy rozstrzygnięciu interesu społecznego i słusznego interesu obywateli. W uzasadnieniu skargi skarżąca szczegółowo rozwinęła i uzasadniła podniesione zarzuty wskazując m.in., iż organ arbitralnie uznał, że kwestionowana partia produktu jest produktem zafałszowanym z uwagi na obecność w kontrolowanym produkcie tłuszczu obcego w tłuszczu mlecznym oraz steroli pochodzenia roślinnego. Wyniki te były kwestionowane w toku postępowania przez skarżącą oraz producenta w odpowiedzi na wystąpienie pokontrolne. Producent podnosił, że stosowane w przedsiębiorstwie producenta procedury oraz zabezpieczenia sprawiają, że jakiekolwiek odstępstwo od norm jakościowych jest w praktyce niemożliwe. W zaskarżanej decyzji organ I i II instancji oparł się tylko na wynikach badań przeprowadzonych na jego zlecenie. Opierając się zatem jedynie na podstawie tylko jednostronnych wyników badań uznał on, że kwestionowana partia produktu jest produktem zafałszowanym, o którym mowa w art. 40a ust.l pkt. 4 UoJHARS. Takie stwierdzenie jest niezasadne tym bardziej, że pozostałe dowody zgromadzone w sprawie wskazują na coś wręcz przeciwnego. Skarżąca podkreślia, że powołane w przedstawionym piśmie sprawozdanie z badań i zawarte w nich wyniki sprawiają, że nie zostały wyczerpane przesłanki przepisów na których organ oparł swoje rozstrzygnięcie. Przedłożone sprawozdania z badań jednoznacznie stwierdzają, że kwestionowany produkt spełnia wszelkie wymagania i normy jakościowe, a w szczególności, że nie jest produktem załaszowanym. Co istotne, zostały one wykonane w niezależnym oraz w pełni akredytowanym laboratorium. Ponadto, zgodnie z POLSKĄ NORMĄ PN-EN ISO 707 pobrane próbki powinny być wysłane do laboratorium bezpośrednio po pobraniu. Czas transportu próbek do laboratorium powinien być możliwie najkrótszy, najlepiej poniżej 24h. W innym wypadku próbka traci swoje właściwości i badania przeprowadzone na takiej próbce nie odpowiadają rzeczywistym wynikom badań. Skarżąca podniosła, iż z przedstawionych przez Organ I instancji wyników badań kwestionowanej partii produktu nie wynika, że organ zachował przepisany termin na dostarczenie próbek. Stosownie do treści wskazanej wyżej normy ISO pobrana próbka powinna być przez okres od jej pobrania do dostarczenia do laboratorium przechowywana i przetransportowywana w odpowiednich warunkach chłodniczych. Uchybienie tej procedurze powoduje, że próbka traci swoje właściwości i przeprowadzone na niej badania odbiegają od rzeczywistych właściwości produktu. W związku z powyższym zdaniem skarżącj wysoce wątpliwe jest aby próbka przedłożona przez Organ I instancji do badań mogła być przedmiotem miarodajnych badań. Skarżąca wniosła w związku z tym o przedłożenie przez organy I i II instancji do akt dokumentów zaświadczających, że od momentu pobrania próbki kwestionowanej partii sera do momentu dostarczenia do laboratorium była ona przechowywana w ściśle określonych warunkach chłodniczych odpowiadających POLSKIEJ NORMIE PN-EN ISO 707 i przeprowadzenie z nich dowodu uzupełniającego z dokumentów na okoliczność czy próbka kwestionowanej partii produktu była przechowywana w odpowiednich warunkach chłodniczych. W ocenie skarżącej organy I i II instancji w ogóle nie podjęły się wyczerpującego zbadania okoliczności czy kontrolowany produkt był produktem zafałszowanym opierając decyzje jedynie w oparciu o wyniki przeprowadzonych na ich zlecenie badań próbki zakwestionowanego produktu. Zdaniem skarżącej ŁWIIH ustalając wysokość kary uczynił to w sposób niezgodny z przesłankami określonymi w art. 40a ust. 5 UoJHARS. W podobnych sprawach Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów wymierzał niższe kary przedsiębiorcom prowadzącym działalność gospodarczą w szerszym zakresie niż skarżąca i osiągającym z tego tytułu wyższe od niej dochody. Skarżąca stwierdziła, że została obciążona karą pieniężną nieproporcjonalną do wagi rzekomego przewinienia i to karą o wiele dotkliwszą aniżeli inne zagraniczne sieci handlowe, które posiadają zarówno możliwości jak i środki aby zapewnić należyte badania jakości produktu. Skarżąca wywodziła, że ŁWIIH ustalając wysokość kary uczynił to w sposób niezgodny z przesłankami określonymi w art. 17 ust. 2 rozporządzenia (WE) 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2002 r. ustanawiającego ogólne zasady i wymagania prawa żywnościowego, powołującego Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności oraz ustanawiającego procedury w zakresie bezpieczeństwa żywności w zw. z art. 40a ust. 5 UoJHARS. Zdaniem skarżącej nałożona przez organ I instancji i utrzymana przez organ II instancji kara jest zbyt dotkliwa i wygórowana z uwagi chociażby na fakt, iż ŁWIIH uznał, że: "(...) z dokumentacji zgromadzonej przez Wojewódzki Inspektorat Inspekcji Handlowej w [...] wynika, że kontrolowany przedsiębiorca w okresie ostatnich 24 miesięcy po raz pierwszy naruszył przepisy ustawy o jakości(...)". W ocenie skarżącej nałożona kara administracyjna na pewno nie ma charakteru proporcjonalnego. Skarżąca podkreśliła, że to nie ona dokonała zabiegów, które zmieniły lub ukryły rzeczywisty skład sera, to nie wskutek jej działań w przedmiotowym serze występował tłuszcz obcy w tłuszczu mlecznym i sterole roślinne. Wszystkich tych zabiegów dokonał producent. W związku z tym to ewentualnie w stosunku do producenta powinno zostać określone, że jego czyn charakteryzuje najwyższy/wysoki stopień szkodliwości. Skarżąca nie miała bowiem wpływu na skład produktu, który został jej sprzedany przez producenta. Wskazała, iż nałożona kara w kwocie 4.000,00 złotych jest zbyt wygórowana i wnosła o jej obniżenie do wysokości 1.000,00 złotych. Skarżąca szeroko wywodziła, że procedura pobierania i badania próbek winna odbywać się z udziałem producenta. Nie zapewnienie jego udziału w/w czynnościach skutkuje naruszeniem podstawowej zasady gwarantującej stronie czynny udział w postępowaniu, a same czynności kontrolne czyni wadliwymi i bezskutecznymi. Producent M. Sp. z. o. o. z siedzibą w [...] nie uczestniczył w pobraniu i badaniu próbki przedmiotowego produktu (i nie został o tym fakcie przez organy administracji powiadomiony) w związku z czym został, bez swojej winy, pozbawiony możliwości podejmowania działań, o których mowa w art. 18 ust. 5 (WE) 273/2008. Nadto brak uznania producenta za stronę w niniejszym postępowaniu toczącym się przed ŁWIIH stoi w sprzeczności z art. 28 Kpa. Skarżąca podniosła, że ŁWIIH nie zwrócił się do producenta o zajęcie stanowiska w przedmiocie należytego przeprowadzenia pobierania próbek produktu a zatem próbki do badań wykonanych na zlecenie organu I instancji, zostały pobrane w sposób sprzeczny z prawem naruszona została bowiem dyspozycja art. 18 ust. 5 Rozporządzenia. Ponadto organ II instancji nie rozpatrzył w sposób rzetelny całego materiału dowodowego zebranego w sprawie gdyż pominął dowody z zeznań świadków D. S. i S. R. uznając, że dowody z zeznań pracowników producenta zakwestionowanego Sera morskiego nie mają znaczenia dla sprawy. Skarżąca nie może się z tym zgodzić ponieważ zeznania świadków, a w szczególności zeznania D.S. rozwiałyby wszystkie wątpliwości organów w zakresie tożsamości próbek oraz potwierdziły właściwą jakość kwestionowanej partii produktu. Skarżąca argumentowała, że przedstawione przez nią wyniki badań kwestionowanej partii produktu powinny zostać wzięte pod uwagę przez organy przy wydawaniu decyzji. Tym bardziej w sytuacji, gdy są one odmienne od wyników badań przeprowadzonych na zlecenie ŁWIIH. W odpowiedzi na skargę Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów wniósł o oddalenie skargi podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie albowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia. W działaniu organów rozstrzygających w niniejszej sprawie Sąd nie dopatrzył się nieprawidłowości, zarówno, gdy idzie o ustalenie stanu faktycznego sprawy, jak i o zastosowanie do jego oceny przepisów prawa. Wyjaśnione zostały motywy podjętego rozstrzygnięcia, a przytoczona na ten temat argumentacja jest wyczerpująca. Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowi art. 40a ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 21 grudnia 2000 r. o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych. Zgodnie z powołanym przepisem kto wprowadza do obrotu artykuły rolno-spożywcze zafałszowane podlega karze pieniężnej w wysokości nie wyższej niż 10% przychodu osiągniętego w roku rozliczeniowym poprzedzającym rok nałożenia kary nie niższej jednak niż 1000 zł. Obrotem w rozumieniu ustawy są stosownie do art. 3 pkt 4 czynności w rozumieniu art. 3 pkt 8 rozporządzenia, o którym mowa w pkt 2 tego przepisu, a zatem rozporządzenia (WE) nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego Rady z dnia 28 stycznia 2002 r. ustanawiającego ogólne zasady i wymagania prawa żywnościowego, powołującego Europejski Urząd ds. bezpieczeństwa żywności oraz ustanawiającego procedury w zakresie bezpieczeństwa żywności (Dz. U. WEL 31 z 1 lutego 2002 r.). Czynnością w rozumieniu art. 3 pkt 8 powołanego rozporządzenia jest "wprowadzenie na rynek", które zgodnie z zawartą w tym przepisie definicją oznacza posiadanie żywności lub pasz w celu sprzedaży z uwzględnieniem oferowania do sprzedaży lub innej formy dysponowania, bezpłatnego lub nie oraz sprzedaż, dystrybucję lub inne formy dysponowania. Pojęcie wprowadzenia do obrotu dotyczy zatem każdego etapu obrotu i nie może być rozumiane tylko jako pierwsze wprowadzenie towaru na rynek. Taki też kierunek wykładni prezentowany jest w wyroku Trybunału Sprawiedliwości z dnia 23 listopada 2006 r. w sprawie C-315/05 (Dz. U. C 331 z 30 grudnia 2006 r.) wydanym w trybie prejudycjalnym, w którym wskazano, że wprowadzający do obrotu może być odpowiedzialny za jakość nawet w sytuacji, gdy jako zwykły dystrybutor wprowadza do obrotu produkt w postaci dostarczonej do producenta. W rozumieniu powołanego przepisu skarżąca, co nie jest przez nią kwestionowane, wskazane w decyzji produkty wprowadziła do obrotu. Podnieść przy tym należy, iż powołany przepis nie uzależnia nałożenia kary od stwierdzenia winy po stronie dystrybutora, we wprowadzeniu do obrotu zafałszowanego artykułu. Odpowiedzialność określona w tym przepisie ma charakter obiektywny i przesłanką jej przyjęcia jest tylko fakt wprowadzenia do obrotu. Zatem samo stwierdzenie - udowodnienie faktu wprowadzania zafałszowanego artykułu rolno-spożywczego do obrotu jest przesłanką wystarczającą do nałożenia stosownej kary. Nie ma przy tym znaczenia czy zafałszowanie nastąpiło z winy (umyślnej lub nieumyślnej) danego podmiotu, czy też nie. Ustawa o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych nie przewiduje możliwości badania przez organy Inspekcji Jakości Handlowej istnienia winy, bądź jej braku po stronie podmiotu, u którego wykryto zafałszowany artykuł. Zatem dowiedzenie, że jakiś podmiot – w tym przypadku skarżąca spółka, wprowadzała do obrotu zafałszowane artykuły rolno-spożywcze powoduje konieczność nałożenia kary pieniężnej, która jest karą administracyjną. Jak to wskazywał Trybunał Konstytucyjny w szeregu orzeczeniach, m. in. w wyroku z dnia 7 lipca 2009 r., sygn. akt K 13/08 (OTK-A 2009/7/105; LEX nr 504061) cechą charakterystyczną sankcji administracyjnej jest założenie stosowania jej automatycznie względem podmiotu ponoszącego odpowiedzialność obiektywną za naruszenie ustawowych przepisów. Sankcja administracyjna ma przede wszystkim funkcję prewencyjną, co nie wyłącza również jej charakteru dyscyplinująco-represyjnego. Adresat decyzji administracyjnej nakładającej sankcję administracyjną z tytułu naruszenia sankcjonowanego przepisu ustawowego ponosi więc odpowiedzialność obiektywną. Można tutaj dodać, iż odpowiedzialność podmiotu wprowadzającego zafałszowany towar do obrotu oparta jest na zasadach zbliżonych do odpowiedzialności sprzedawcy z tytułu rękojmi (art. 556 k.c.). W świetle utrwalonego w piśmiennictwie poglądu odpowiedzialność sprzedawcy z tytułu rękojmi za wady sprzedanej rzeczy ma charakter absolutny, tzn. sprzedawca nie może się z niej zwolnić, obciąża go ona niezależnie od tego, czy to on spowodował wadliwość rzeczy, czy ponosi w tym zakresie jakąkolwiek winę, a nawet czy w ogóle wiedział lub mógł wiedzieć o tym, że sprzedawana rzecz jest wadliwa. Brak wiedzy, choćby nawet elementarnej, czy nawet podejrzeń w żaden sposób nie wpływają na wyłączenie odpowiedzialności czy nawet jej ograniczenie. Odpowiedzialność opisywanego typu charakteryzuje się zasadniczo niemożnością uwolnienia się od odpowiedzialności (zob. szerzej Z. Gawlik, Komentarz do art. 556 k.c.; LEX 2010). W myśl art. 114 ust. 1 rozporządzenia 1234/2007, produkty żywnościowe przeznaczone do spożycia przez ludzi można wprowadzać do obrotu jako mleko i przetwory mleczne, tylko jeśli są one zgodne z definicjami i nazwami ustanowionymi w załączniku XII do tego rozporządzenia. Pojęcie "przetwory mleczne" oznacza produkty uzyskiwane wyłącznie z mleka, przy założeniu, że można dodać substancje konieczne do ich wytworzenia, o ile nie stosuje się ich do zastąpienia w całości lub w części jakichkolwiek naturalnych składników mleka. Wyłącznie dla przetworów mlecznych zarezerwowana jest m.in. nazwa ser. Zgodnie z art. 17 ust. 1 rozporządzenia 178/2002, każdy z podmiotów działających na rynku spożywczym: producent, przetwarzający czy dystrybutor, obarczony jest obowiązkiem zapewnienia w przedsiębiorstwie, będącym pod jego kontrolą, zgodności żywności z wymogami prawa żywnościowego i kontrolowanie przestrzegania tych wymogów. Stosownie do art. 47 ust. 1 ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o bezpieczeństwie żywności i żywienia (Dz. U. z 2010 r. Nr 136, poz. 914 ze zm.), w związku z art. 7 ust. 2 pkt 1 ustawy o jakości handlowej, nazwa środka spożywczego powinna odpowiadać nazwie ustalonej dla danego rodzaju środka spożywczego w przepisach prawa żywnościowego, a w przypadku braku takich przepisów powinna być nazwą zwyczajową środka spożywczego lub składać się z opisu tego środka spożywczego lub sposobu jego użycia, tak aby umożliwić konsumentowi rozpoznanie rodzaju i właściwości środka spożywczego oraz odróżnienie go od innych produktów. Natomiast jak stanowi art. 46 ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia w związku z art. 6 ust. 2 ustawy o jakości handlowej, oznakowanie środka spożywczego nie może wprowadzać konsumenta w błąd, m.in. co do charakterystyki środka spożywczego, w tym jego nazwy, rodzaju, właściwości, składu, ilości, trwałości, źródła lub miejsca pochodzenia, metod wytwarzania lub produkcji. Zgodnie z art. 3 pkt 10 ustawy o jakości handlowej, artykuł rolno-spożywczy zafałszowany to produkt, którego skład jest niezgodny z przepisami dotyczącymi jakości handlowej poszczególnych artykułów rolno-spożywczych, albo produkt, w którym zostały wprowadzone zmiany, w tym zmiany dotyczące oznakowania, mające na celu ukrycie jego rzeczywistego składu lub innych właściwości, jeżeli niezgodności te lub zmiany w istotny sposób naruszają interesy konsumentów, w szczególności jeżeli: a) dokonano zabiegów, które zmieniły lub ukryły jego rzeczywisty skład lub nadały mu wygląd produktu zgodnego z przepisami dotyczącymi jakości handlowej, b) w oznakowaniu podano nazwę niezgodną z przepisami dotyczącymi jakości handlowej poszczególnych artykułów rolno-spożywczych albo niezgodną z prawdą, w oznakowaniu podano niezgodne z prawdą dane w zakresie składu, pochodzenia, terminu przydatności do spożycia lub daty minimalnej trwałości, zawartości netto lub klasy jakości handlowej. W rozpatrywanej sprawie ustalenia co do tego, iż ww. artykuł był zafałszowany zostały poczynione przez organ na podstawie protokołu kontroli nr [...], sprawozdania z badań Nr [...] z dnia 23 września 2013 r. przeprowadzonych przez Laboratorium Kontrolno-Analityczne Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, z których to dokumentów wynika, iż ich ocena została dokonana z uwzględnieniem zasady określonej w art. 80 kpa i wyprowadzone wnioski prowadzące do stwierdzenia zafałszowania artykułu znajdują w tym materiale dowodowym potwierdzenie. Laboratorium UOKiK w [...] posiada stosowną akredytację przyznaną przez Polskie Centrum Akredytacji i jest uprawnione do dokonywania badań próbek produktów tłuszczowych pobranych podczas kontroli. Była to więc jednostka o której mowa w art. 29 ustawy o Inspekcji Handlowej i w art. 32 ust. 1 pkt 2 ustawy o jakości handlowej artykułów rolno – spożywczych. Powyższe regulacje ustawowe są zgodne z art. 12 ust. 1 rozporządzenia (WE) 882/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 roku w sprawie kontroli urzędowych przeprowadzanych w celu sprawdzenia zgodności z prawem paszowym i żywnościowym oraz regułami dotyczącymi zdrowia i dobrostanu zwierząt (Dz. U. L 165 z 30 kwietnia 2004 r. s. 1 z e zm.) zgodnie z którym właściwy organ wyznacza laboratoria, które mogą przeprowadzić analizę próbek pobranych w trakcie kontroli urzędowych. Natomiast Rozporządzenie Komisji (WE) nr 273/2008 z dnia 5 marca 2008 roku – ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1255/1999 w odniesieniu do metod analizy oraz oceny jakości mleka i przetworów mlecznych nie miało zastosowania w sprawie, albowiem, jak to trafnie podniósł organ, zostało ono wydane na potrzeby wspólnej polityki rolnej i organizacji rynków rolnych i wszelkie procedury w nim zawarte, dotyczą spraw między kontrahentami lub w sytuacjach, gdzie nie zostały określone żadne inne procedury postępowania. Tymczasem w niniejszej sprawie przeprowadzona była kontrola jakości handlowej wprowadzonych do obrotu produktów spożywczych. Nie ma więc usprawiedliwionych podstaw, by podważać wiarygodność wyników badań ujawnionych w ww. sprawozdaniu i prawidłowość ustaleń organu poczynionych na ich podstawie, co do zafałszowania ww. artykułu. Sprawozdanie, dotyczące badania spornego sera, jako dokument urzędowy w rozumieniu art. 76 § 1 k.p.a., korzysta z domniemania wiarygodności stwierdzonych w nim ustaleń, a mianowicie w kwestii zafałszowania kontrolowanego produktu. Stwierdzić należy, iż skarżąca, mając możliwość wystąpienia z wnioskiem o przebadanie próbki kontrolnej, zrezygnowała z przysługującego jej prawa uznając tym samym prawidłowość przedstawionych jej wyników badań. Zdaniem Sądu tam gdzie obowiązują procedury kontrolne określone w prawie nie jest dopuszczalne przyjmowanie innych, gdyż wypaczałoby to sens prowadzonych kontroli. Dlatego też nie jest zasadnym żądanie strony w kwestii dopuszczenia sprawozdań z badań wykonanych na zlecenie producenta jako dowodów mających istotne czy decydujące znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy w sytuacji, gdy strona zrezygnowała z badań próbek kontrolnych. Zgodnie z art. 28 ustawy o Inspekcji Handlowej podczas kontroli równocześnie z pobraniem próbki produktu pobiera się i zabezpiecza dodatkową próbkę produktu z tej samej partii w ilości odpowiadającej ilości pobranej do badań (próbka kontrolna). Próbka kontrolna jest przechowywana przez kontrolowanego do czasu jej zwolnienia przez wojewódzkiego inspektora, w warunkach uniemożliwiających zmianę jakości lub cech charakterystycznych produktu; w tym czasie nie może być wprowadzana do obrotu. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 7 kwietnia 2012 r. sygn. II GSK 917/11 stwierdził, że próbka kontrolna towaru, o której mowa w art. 28 ust. 3 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o Inspekcji Handlowej (Dz. U. z 2009 r., Nr 151, poz. 1219 ze zm.), która jest pobierana równocześnie z próbką produktu w celu przeprowadzenia przez organ badania jakości produktu, co do zasady stanowi jedyny materiał źródłowy dla przeprowadzenia badania kontrolnego dla zweryfikowania wyniku wcześniejszego badania organu. Takie jest bowiem zadanie próbki kontrolnej, którą pobiera się równocześnie z próbką produktu z tej samej partii towaru. Co więcej, przepis art. 28 ust. 3 ustawy o Inspekcji Handlowej można traktować jako nawiązanie do legalnej (formalnej) teorii dowodów, nakazującej w omawianej sytuacji wykorzystanie próbki kontrolnej jako materiału badawczego dla przeprowadzenia badań i ekspertyz mających na celu podważenie wcześniejszego badania organu. Skorzystanie przez stronę z tego samego źródłowego materiału dowodowego, z jakiego wcześniej skorzystał organ przeprowadzający badanie, jest rozwiązaniem racjonalnym, nie stwarzającym stronie zbędnych utrudnień dla dochodzenia swoich racji, a zarazem chroniącym zasadę prawdy materialnej. Takie podejście w pełni mieści się w ramach konstytucyjnej zasady proporcjonalności. Natomiast, gdyby miałoby być inaczej, jak tego domagała się skarżąca, wówczas nie ma żadnej pewności w jaki sposób i z jakiej partii towaru została pobrana próbka na potrzeby przeprowadzenia badania kontrolnego, weryfikującego wcześniejsze badanie organu. Takie badania, gdyby miano je dopuścić jako materiał dowodowy w sprawie, jak można sądzić, powołując się na doświadczenie życiowe, były by obarczone znacznym ryzykiem niewiarygodności. Sąd uznał za bezpodstawny zarzut dostarczenia próbek do laboratorium później, niż tego wymaga Polska Norma PN-EN ISO 707. Jak trafnie wskazał organ tryb pobierania i badania próbek produktów lub próbek kontrolnych, termin i sposób dostarczenia próbki do badań oraz inne czynności związane z badaniami laboratoryjnymi próbek produktów reguluje rozdział 6 ustawy o Inspekcji Handlowej, oraz rozporządzenie Prezesa Rady Ministrów z dnia 27 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego trybu pobierania i badania próbek produktów przez organy Inspekcji Handlowej (Dz. U. z 2012 poz. 496), nie zaś Polska Norma PN-EN ISO 707 - "Mleko i przetwory mleczne - Wytyczne do pobierania próbek". W § 2 pkt 2 rozporządzenia w sprawie szczegółowego trybu pobierania i badania próbek ustanowiono, że próbka produktu powinna być przechowywana w sposób i w warunkach zabezpieczających produkt przed zmianą jakości lub cech charakterystycznych, a w § 4 określony został termin i warunki w jakich ma być dostarczona próbka do badań, tj. niezwłocznie, nie później niż w terminie 7 dni od dnia pobrania próbki z zachowaniem warunków. Jak wynika z akt sprawy próbka produktu została dostarczona do Laboratorium w [...] w dniu 12 września 2013 r. czyli dzień po pobraniu przez inspektorów, a zatem w terminie określonym w w/w rozporządzeniu. Ponadto, o tym że próbka była przechowywana prawidłowo przez Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej w [...] świadczy Protokół przyjęcia próbki produktu do badań nr [...] z dnia [...] września 2013 r., gdzie akredytowane Laboratorium w [...] oceniło jej przydatność do badań jako właściwą. Nie jest trafnym także zarzut pozbawienia producenta jego uprawnień procesowych. Postępowanie kontrolne toczy się według określonych reguł wynikających z ustawy o Inspekcji Handlowej i ustawy o jakości handlowej artykułów rolno- spożywczych i nie jest to postępowanie stricte administracyjne. Ustawa o Inspekcji Handlowej mówi o kontrolowanym, którym w niniejszej sprawie nie był producent artykułu rolno-spożywczego. W postępowaniu kontrolnym, regulowanym przepisami ustawy o Inspekcji Handlowej, tylko kontrolowany lub osoba przez niego upoważniona mogła brać udział w czynnościach kontrolnych (art. 15 ww. ustawy), do których należy m.in. pobieranie próbek produktów do badań (art. 16 ust. 1 pkt 10 ww. ustawy), ewentualne zastrzeżenia, co do ustaleń kontroli, w tym dotyczących pobierania próbek, w myśl art. 20 ust. 2 tej ustawy, skarżąca mogła wnieść na etapie postępowania kontrolnego, poprzez zgłoszenie uwag bezpośrednio do protokołów kontroli lub wnosząc je na piśmie w terminie 7 dni od dnia przedstawienia tych protokołów do podpisu, o czym została pouczona w treści protokołów kontroli, jednakże z uprawnień tych nie skorzystała. W postępowaniu administracyjnym, jako stronie tego postępowania, tylko skarżącej, w myśl art. 127 § 1 Kpa, przysługiwało prawo do złożenia środka odwoławczego od decyzji wydanej w pierwszej instancji a przedmiotem postępowania jest skarga złożona przez stronę postępowania administracyjnego, którą jest skarżąca a nie producent Sera morskiego. Można przy tym zauważyć, że na producenta, także może zostać nałożona kara pieniężna, przy czym podstawą takiej decyzji będzie art. 97 ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o bezpieczeństwie żywności i żywienia (Dz. U. z 2010 r. nr 136, poz. 914),, a nie art. 40a ust. 1 pkt 4 j.h. Podkreślić należy, że zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 3 b.ż. ustawy tej nie stosuje się artykułów rolno-spożywczych w zakresie jakości handlowej tych artykułów określonej przepisami ustawy o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych. W konsekwencji dopuszczenie producenta do udziału w czynnościach kontrolnych dotyczących skarżącej nie znajduje oparcia w przepisach postępowania określonych w ustawie o Inspekcji Handlowej. Skoro zatem artykuły wprowadzone przez skarżącą do obrotu były zafałszowane to tym samym spełnione zostały przesłanki określone w powołanym przepisie do nałożenia kary pieniężnej o której w tym przepisie mowa . Ustawa o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczego w art. 40a ust. 5 wprowadza pewne kryteria, którymi muszą kierować się organy wymierzając karę przewidzianą w art. 40a us. 1 pkt 4 a j.h. Zatem dopiero na tym etapie – czyli na etapie określania wysokości kary pieniężnej, a nie na etapie stwierdzania czy w ogóle winna być wymierzona kara, ustawa przewiduje swoistego rodzaju miarkowanie i uzależnia już samą wysokość kary od uwzględnienia takich przesłanek jak: stopień szkodliwości czynu, stopień zawinienia, zakres naruszenia, dotychczasową działalność skarżącej spółki na rynku artykułów rolno-spożywczych oraz wielkość jej obrotu. W ocenie Sądu Prezes Urzędu prawidłowo utrzymał w mocy decyzję Wojewódzkiego Inspektora, który wymierzył skarżącej spółce karę pieniężną. Z dokumentów zgromadzonych w toku postępowania administracyjnego wynika, że skarżąca spółka dopuściła się naruszenia zakazu zawartego w art. 40a uat. 1 pkt 4 j.h. - wprowadziła do obrotu zafałszowany artykuł rolno-spożywczy - ser. Wobec tego należało nałożyć na nią karę administracyjną - karę pieniężną w wysokości wskazanej w tym artykule. Organy wymierzając karę prawidłowo uwzględniły wskazane w ust. 5 art. 40a j.h. przesłanki. Stopień szkodliwości czynu oraz zakres naruszenia oznaczyły na poziomie najwyższym. Zdaniem Sądu naruszenie praw i interesów konsumentów oraz wprowadzenie konsumenta w błąd nie mogło być oznaczone na innym poziomie jak najwyższy, bowiem ochrona interesów konsumenta jest nadrzędnym celem. Odniosły się także do pozostałych kryteriów; tj. stopnia zawinienia, dotychczasowej działalność skarżącej spółki na rynku artykułów rolno-spożywczych oraz wielkość jej obrotu – podając, że wymierzona kara pieniężna jest adekwatna i stanowi 0,5% deklarowanego przez skarżąca spółkę przychodu. Sąd uznał, że zaskarżona decyzja nie narusza art. 40a ust. 5 j.h., co zarzuciła skarżąca spółka w skardze. Sposób wymierzenia i wyliczenia nałożonej kary był zgodny z art. 40a ust. 5 powołanej ustawy i znajdował uzasadnienie w zebranym materiale dowodowym. W tym zatem zakresie zaskarżona decyzja również znamion wadliwości nie nosi. W toku postępowania – w ocenie Sądu – nie doszło także do naruszenia przepisów proceduralnych w sposób, który mógłby mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Stan faktyczny sprawy został ustalony w sposób prawidłowy. Organ przeprowadził właściwe postępowanie dowodowe, czemu dał wyraz w zaskarżonej decyzji. Prezes Urzędu w sposób odpowiadający art. 107 § 3 k.p.a. uzasadnił swoją decyzję, podając co wziął pod rozwagę przy wymierzaniu kary pieniężnej i co wpłynęło na jej wysokość. Odnosząc się do wniosku skarżącej w przedmiocie obniżenia kary do wysokości 1000 zł należy wyjaśnić, że w świetle aktualnie obowiązującej struktury sądowej kontroli decyzji administracyjnej, kontrola Sądu, co do zgodności zaskarżonych decyzji z prawem nie wkracza w sferę bezpośredniego rozstrzygania sprawy administracyjnej, co należy do właściwości organów administracji. Kompetencja sądu administracyjnego w stosunku do zaskarżonych rozstrzygnięć jest wyłącznie kasacyjna (v. art. 145 p.p.s.a.). Na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a. Sąd oddalił wniosek skarżącej o przeprowadzenie dowodów uzupełniających wskazanych w skardze. Sąd administracyjny, co do zasady, nie przeprowadza postępowania dowodowego, albowiem kontrolę legalności decyzji administracyjnej opiera na materiale dowodowym zgromadzonym w postępowaniu przed organem administracji wydającym zaskarżone rozstrzygnięcie (art. 133 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Wyjątek od tej zasady zawiera art. 106 § 3 p.p.s.a. jednakże nie służy on do zwalczania ustaleń faktycznych, z którymi strona się nie zgadza (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 października 2004 r. FSK1186/04 nie publ.). Należy zwrócić uwagę, iż postępowanie dowodowe przed sądem administracyjnym i w konsekwencji dokonywanie przez ten sąd ustaleń faktycznych jest dopuszczalne w zakresie uzasadnionym celami postępowania administracyjnego i powinno umożliwiać sądowi dokonywanie ustaleń, które będą stanowiły podstawę oceny zgodności z prawem zaskarżonego rozstrzygnięcia. Oznacza to, że sąd w istocie nie może dokonywać ustaleń, które mogłyby służyć merytorycznemu rozstrzygnięciu sprawy załatwionej zaskarżoną decyzją. Należy zauważyć, iż przeprowadzenie dowodu z dokumentu jest niezbędne, jeżeli bez tego dokumentu nie jest możliwe rozstrzygnięcie istniejących w sprawie wątpliwości. Podkreślić zatem należy, że zakres kognicji sądu administracyjnego jest ograniczony do kontroli legalności zaskarżonego aktu i wyłącza możliwość czynienia przez ten sąd ustaleń faktycznych, które mogłyby służyć merytorycznemu rozstrzygnięciu sprawy. Celem postępowania sądowoadministracyjnego nie jest bowiem ponownie ustalenie stanu faktycznego sprawy administracyjnej (zob. NSA w wyroku z 6 października 2005 r. sygn. akt II GSK 164/05), lecz zbadanie, czy ustalenia dokonane przez organy administracyjne, których akty zostały zaskarżone, odpowiadają prawu (por. wyrok NSA z 23 stycznia 2007 r. II FSK 72/06). Wobec niezasadności zarzutów skargi oraz niestwierdzenia przez Sąd z urzędu tego rodzaju uchybień, które mogłyby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia, które sąd ma obowiązek badać z urzędu - skargę należało oddalić. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji. ----------------------- 1