VI SA/Wa 2243/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Halina Emilia Święcicka (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Grzelak Sędzia WSA Ewa Marcinkowska Protokolant Patrycja Wrońska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 lutego 2008 r. sprawy ze skarg P. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] października 2007 r. 1) nr [...] w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych zawierających powyżej 18 % alkoholu z przeznaczeniem do spożycia poza miejscem sprzedaży 2) [...] w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych zawierających do 4,5% alkoholu oraz piwa z przeznaczeniem do spożycia poza miejscem sprzedaży 3) [...] w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych zawierających powyżej 4,5% do 18% alkoholu z przeznaczeniem do spożycia poza miejscem sprzedaży oddala skargi Zaskarżonymi decyzjami z dnia [...] października 2007 r. o numerach [...], [...], [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W., działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1, art. 127 w związku z art. 17 pkt 1 k.p.a. i art. 1 i 2 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (tekst jedn. Dz. U. z 2001 r. Nr 79 poz. 856) oraz art. 18 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (tekst jedn. Dz. U. z 2007 r. Nr 70, poz. 473) po rozpatrzeniu odwołań P. Sp. z o.o. z siedzibą w W. (zwanej dalej skarżącą) od decyzji Prezydenta [...] Warszawy z dnia [...] stycznia 2007 r. w przedmiocie cofnięcia zezwoleń na sprzedaż napojów alkoholowych zawierających do 4,5 % alkoholu oraz piwa [...] powyżej 4,5 % do 18 % alkoholu [...] i powyżej 18 % alkoholu [...] w delikatesach "M." usytuowanych przy ul. P. w W. utrzymało w mocy zaskarżone decyzje. Do wydania powyższych decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym: W dniu 27 sierpnia 2004 r. do Biura Działalności Gospodarczej i Zezwoleń Urzędu [...]. W. wpłynęło pismo Naczelnika I Oddziału Terenowego Straży Miejskiej [...] W. z dnia 26 sierpnia 2004 r. informujące o ujawnieniu w dniu 25 sierpnia 2004 r. faktu sprzedaży napojów alkoholowych osobom nieletnim w sklepie "M." przy ul. P.. Do pisma dołączono notatkę służbową funkcjonariusza Komendy Rejonowej Policji [...] o omawianym zdarzeniu. Pismem z dnia 30 sierpnia 2004 r. Naczelnik I Oddziału Terenowego Straży [...] W. poinformował o ujawnieniu kolejnego przypadku sprzedaży napojów alkoholowych osobom nieletnim w sklepie "M." przy ul. P.. Powyższe zdarzenie miało miejsce w dniu 28 sierpnia 2004 r. Do pisma dołączono notatkę służbową funkcjonariusza Komendy Rejonowej Policji [...] o powyższym zdarzeniu. Zgodnie z art. 18 ust. 10 pkt 1 lit. a) ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (Dz. U. z 2002 r. Nr 147, poz. 1231 z późn. zm.), dalej zwanej ustawą o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi, organ zezwalający cofa zezwolenie na sprzedaż napojów alkoholowych w przypadku nieprzestrzegania określonych w ustawie zasad sprzedaży napojów alkoholowych, a w szczególności sprzedaży i podawania napojów alkoholowych osobom nieletnim, nietrzeźwym, na kredyt lub pod zastaw. Wobec powyższego, w dniu 22 września 2004 r. zostało wszczęte z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie cofnięcia zezwoleń na sprzedaż napojów alkoholowych w przedmiotowej placówce handlowej. Przeprowadzono postępowanie wyjaśniające mające na celu ustalenie, czy doszło do naruszenia zasad sprzedaży napojów alkoholowych określonych w art. 15 ust. 1 pkt 2 powołanej ustawy. Zebrano następujący materiał dowodowy: - ww. notatki służbowe, - wyjaśnienie pełnomocnika skarżącej z dnia 5 października 2004 r., - protokoły z przesłuchań świadków w Komendzie Rejonowej Policji [...] w dniu 28 sierpnia 2004 r., tj. U. S. (sprzedawcy), J. F. (strażnika miejskiego), T. F., M. S., R. D., S. N., A. M. (świadków zdarzenia z dnia 28 sierpnia 2004 r.), - protokoły z przesłuchań świadków z dnia 20 października 2004 r. (U. S. i M. S. - sprzedawców), z dnia 17 i 18 sierpnia 2007 r. (M. B., M. R., M. K., U. N. - pracowników skarżącej spółki, J. L. – Prezesa skarżącej spółki), z dnia 1 września 2005 r. (K. J. i M. J. – pracowników skarżącej spółki), z dnia 4 stycznia i 7 lutego 2006 r. (K. K., M. T. i K. S. – świadków zdarzenia z dnia 25 sierpnia 2004 r.), z dnia 9 sierpnia 2006 r. (J. R., E. K. i U. N. - pracowników skarżącej spółki), - oświadczenie M. J. - byłej sprzedawczyni z dnia 29 sierpnia 2005 r., - pismo Prokuratury Rejonowej [...] nr [...] z dnia 20 czerwca 2005 r., - pismo Naczelnika I Oddziału Terenowego Straży Miejskiej [...] W. nr [...] z dnia 3 sierpnia 2005 r., - pismo Prokuratury Rejonowej [...] nr [...] z dnia 10 sierpnia 2005 r., - pismo Komendy Rejonowej Policji [...] z dnia 6 września 2005 r., - wyrok Sądu Rejonowego [...] z dnia [...] lutego 2005 r. [...], - pisma pełnomocnika skarżącej z dnia 8 lipca 2005 r., 8 sierpnia 2005 r., 28 września 2005 r., 23 czerwca 2006 r., 2 listopada 2006 r. odnoszące się do zebranego materiału dowodowego oraz zawierające wnioski dowodowe. Z akt sprawy wynika, iż w trakcie wykonywania zadań służbowych w dniu 25 sierpnia 2004 r. w rejonie ul. B., funkcjonariusze Straży Miejskiej zauważyli trzy osoby, które posiadały piwo. Po wylegitymowaniu okazało się, że są to osoby nieletnie. Po rozpytaniu ustalono, iż nieletni zakupu dokonali w sklepie przy ul. P.. W trakcie przeprowadzonej w sklepie konfrontacji, nieletni K. K. i M.T. wskazali M. S., jako osobę, która sprzedała im alkohol. Natomiast w dniu 28 sierpnia 2004 r. w trakcie wykonywania obowiązków służbowych w rejonie ul. B. funkcjonariusze Straży Miejskiej zauważyli pięć osób spożywających piwo. Po wylegitymowaniu okazało się, że są to osoby nieletnie. Po dokonaniu rozpytania, dwie osoby nieletnie tj. M. O. i T. R. oświadczyły, że kupili piwo w sklepie przy ul. P.. Po przewiezieniu do sklepu wskazali ekspedientkę U. S., jako osobę, która sprzedała im piwo. W dniu 20 października 2004 r. zeznania do protokołu złożyły sprzedawczynie, M. S. i U. S.. M. S. oświadczyła, że w dniu 25 sierpnia 2004 r. nie dokonała sprzedaży alkoholu osobie nieletniej oraz że w przypadku powzięcia wątpliwości co do wieku kupującego, każdorazowo sprawdza dokument tożsamości. Również U. S. zeznała, że w dniu 28 sierpnia 2004 r. nie sprzedała alkoholu nieletnim. Poinformowała też, że legitymuje osoby nieletnie oraz te, co do których ma wątpliwości dotyczące ustalenia wieku. Z protokołów zeznań świadków przesłuchanych w sprawie, przekazanych przez Prokuraturę Rejonową wynika, iż w dniu 28 sierpnia 2004 r. nieletni T. R. za pieniądze zebrane od kolegów dokonał zakupu piwa w sklepie delikatesy "M." usytuowanym przy ul. P. w W.. Świadkiem tego zdarzenia był M. O., który potwierdził fakt zakupu alkoholu w przedmiotowej placówce handlowej. Powyższe zostało również potwierdzone przez funkcjonariuszkę Straży Miejskiej J. F.. Z omawianych protokołów wynika, iż U. S. przesłuchiwana przez policję w dniu zdarzenia, tj. 28 sierpnia 2004 r. nie zaprzeczyła w sposób jednoznaczny, iż tego dnia sprzedała alkohol osobie nieletniej. Oświadczyła: "Jeżeli chodzi o sprzedaż piwa dnia 28.08.2004 r. o godz. 1902, to nie pamiętam tego faktu.(...) Jeżeli ktoś wygląda na wiek poniżej 18 lat, wtedy proszę o dokument i sprawdzam wiek osoby , która chce zakupić alkohol. W dniu dzisiejszym nie pamiętam, aby jakaś osoba kupująca alkohol wyglądała na osobę nieletnią - której nie należy sprzedawać alkoholu. Jeżeli alkohol kupiła osoba niepełnoletnia znaczy to, że wyglądała na osobę dorosłą. Gdybym wiedziała, że osoba niepełnoletnia chce kupić alkohol, to bym go nie sprzedała tej osobie." Prokuratura Rejonowa [...] pismem z dnia 20 czerwca 2005 r. poinformowała, iż podjęte w toku dochodzenia [...] czynności procesowe potwierdziły fakt, iż w dniu 28 sierpnia 2004 r. w sklepie "M." przy ul. P. sprzedano małoletniemu alkohol. Jednocześnie nie stwierdzono zaistnienia przestępstwa określonego w art. 43 ust. 1 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi, gdyż wygląd kupującego małoletniego nie wskazywał, iż nie ma on ukończonych 18 lat. W dniach 17 i 18 sierpnia 2005 r. oraz 1 września 2005 r., na wniosek strony skarżącej, przesłuchano w charakterze świadków Prezesa skarżącej spółki oraz pracowników przedmiotowego sklepu, którzy potwierdzili, iż każdy pracownik został odpowiednio przeszkolony pod kątem przestrzegania zasad sprzedaży alkoholu osobom nieletnim i nietrzeźwym, a problem ten jest również poruszany podczas odbywających się cotygodniowych odpraw. Ponadto, również na wniosek strony skarżącej przeprowadzono przesłuchania dodatkowych świadków, zatrudnionych w delikatesach "M." sprzedawczyń J. R., E. K., U. N.. Przesłuchane pracownice sklepu nie były świadkami zakupu alkoholu przez osoby nieletnie, były świadkami interwencji funkcjonariuszy Straży Miejskiej w stosunku do jednej z pracownic sklepu M. S.. W zeznaniach dokładnie opisały praktykę w zakresie sprzedaży napojów alkoholowych w sklepie. Na okoliczność zakupu w dniu 25 sierpnia 2004 r. napojów alkoholowych, w dniu 4 stycznia 2006 r. przesłuchani zostali M. T. i K. K.. Obaj oświadczyli, że zakupu alkoholu dokonali w sklepie delikatesy "M." przy ul. P., szczegółów zakupu nie potrafili określić z uwagi na upływ czasu, jaki minął od momentu zdarzenia do momentu złożenia zeznań. Przesłuchana w dniu 7 lutego 2006 r. K. S. nie pamiętała zdarzenia z 25 sierpnia 2004 r. W dniu 23 października 2006 r. Sąd Rejonowy [...] w W. przekazał odpis wyroku Sądu Rejonowego [...] w W. z dnia [...] lutego 2005 r. [...] dotyczący rozpoznania sprawy M. S. oskarżonej o czyn z art. 43 ust. 1 ustawy wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi, tj. o sprzedaż napojów alkoholowych nieletnim K. K. i M. T. w dniu 25 sierpnia 2004 r. Sąd orzekł - na podstawie art. 66 § 1 i 2 k.k. i 67 § 1 k.k. - warunkowe umorzenie postępowania karnego w stosunku do sprawcy przestępstwa na okres próby jednego roku. W dniu 7 listopada 2006 r. pełnomocnik skarżącej, po zapoznaniu się z aktami sprawy złożył końcowe oświadczenie odnoszące się do materiału dowodowego w sprawie. Pełnomocnik wskazał m.in., iż zebrany materiał dowodowy nie daje podstaw do przypisania sprzedawczyniom odpowiedzialności za zarzucany im czyn, ponieważ obie "stanowczo oświadczyły, iż nie przyznają się do zarzucanego im czynu i wnosiły o umorzenie postępowania". Podniósł też, iż brak jest dokumentów paragonów fiskalnych potwierdzających sprzedaż napojów alkoholowych nieletnim. W ocenie skarżącej z zeznań świadków, wynika iż, alkohol został zakupiony przez dorosłego i wręczony świadkom poza sklepem. Ponadto wskazał na fakt umorzenia prowadzonych postępowań karnych wobec obydwu sprzedawczyń. W dniu 12 stycznia 2007 r. Prezydent [...] W. wydał trzy decyzje cofające zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych w przedmiotowej placówce handlowej należącej do P., Sp. z o.o. z siedzibą w W.. W uzasadnieniach decyzji wskazano, iż po dokonaniu oceny całego materiału dowodowego, zgromadzonego w trakcie prowadzonego postępowania wyjaśniającego stwierdzono ponad wszelką wątpliwość, że w delikatesach "M." usytuowanych przy ul. P. w W. dokonano sprzedaży napojów alkoholowych osobom nieletnim dwukrotnie, tj. 25 i 28 sierpnia 2004 r. Potwierdzają to zarówno zeznania świadków złożone w Komendzie Rejonowej Policji [...] jak też i w Delegaturze Biura Działalności Gospodarczej i Zezwoleń Urzędu [...] W. [...]. Tym samym został złamany bezwzględny zakaz sprzedaży alkoholu osobom nieletnim wyrażony w art. 15 ust. 1 pkt 2 ustawy, które to naruszenie stanowi samoistną przesłankę do cofnięcia zezwolenia. Do zakupu jednoznacznie przyznał się nieletni T. R., który w dniu zdarzenia miał 17 lat, 3 miesiące i 16 dni. Potwierdzili to również pozostali nieletni zatrzymani w okolicach delikatesów "M." przez Straż Miejską w dniach 25 i 28 sierpnia 2004 r. W ocenie organu zeznania nieletnich, przesłuchanych w toku postępowania wyjaśniającego są spójne i nie ma w nich sprzeczności. Organ wskazał, iż przesłuchani w sprawie nieletni uczestniczący w zdarzeniu w dniu 25 sierpnia 2004 r. z uwagi na czas, jaki minął od dnia zdarzenia do dnia przesłuchania nie pamiętali szczegółów zakupu, ale żaden z przesłuchanych świadków nie przyznał, ze alkohol został zakupiony przez osobę dorosłą i przekazany pod sklepem nieletnim. Nieletni oświadczyli, że byli w sklepie. Zdaniem organu brak jest w zeznaniach U. S. zaprzeczenia, na które powołuje się strona, że nie sprzedała alkoholu nieletnim, ponieważ ekspedientka nie ma pewności czy nie sprzedała nieletnim alkohol. Organ nie kwestionował, że sprzedawca został przeszkolony oraz uznania przedsiębiorcy za "rzetelnego sprzedawcę". Jednakże dotychczasowa rzetelność sprzedawcy w świetle obowiązujących przepisów nie może spowodować odstąpienia od zastosowania sankcji określonej w art. 18 ust. 10 pkt 1 lit a) omawianej ustawy. Zdaniem organu przy rozstrzyganiu w niniejszej sprawie bez znaczenia jest również okoliczność, czy sprzedawca miał świadomość, że dokonuje sprzedaży osobie nieletniej. Z punktu widzenia obowiązku cofnięcia zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych miarodajny jest wyłącznie sam fakt sprzedaży napojów alkoholowych nieletniemu. Ponadto zdaniem organu brak paragonu u zatrzymanych nie wyklucza, że sprzedaż w sklepie miała miejsce. Mógłby on być ewentualnie kolejnym dowodem pomocniczym, ale należy zaznaczyć, że w odróżnieniu od faktury nie podaje on danych nabywcy. Odnosząc się do zarzutów skarżącej o umorzeniu postępowania karnego wobec obydwu ekspedientek organ wskazał, iż pismem z dnia 20 czerwca 2005 r. Prokuratura Rejonowa [...] poinformowała, że czynności procesowe potwierdziły fakt, iż w dniu 28 sierpnia 2004 r. w sklepie M. przy ul. P. sprzedano alkohol małoletniemu. Również wyrok Sądu Rejonowego [...] w W. potwierdza fakt sprzedaży napojów alkoholowych w dniu 25 sierpnia 2004 r. osobom nieletnim przez sprzedawcę skarżącej. Zdaniem organu umorzenie postępowania karnego przez Prokuraturę Rejonową i Sąd Rejonowy nie wpływa na rozstrzygnięcie w przedmiotowej sprawie. Ustawa o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi przewiduje dwie sankcje w przypadku stwierdzenia złamania zakazu sprzedaży alkoholu osobom nieletnim. Jedna z nich to sankcja administracyjno-prawna, polegająca na cofnięciu zezwolenia na sprzedaż alkoholu na drodze administracyjnej. Druga jest uruchamiana na podstawie przepisów karnych i dotyczy orzeczenia kary za popełnione przestępstwo. Postępowania karne i administracyjne są autonomiczne względem siebie. Organ podkreślił, że w obydwu przypadkach w postępowaniu karnym został potwierdzony fakt dokonania sprzedaży napojów alkoholowych osobom nieletnim. W odwołaniach od ww. decyzji organu P. Sp. z o.o. z siedzibą w W. wniosła o ich uchylenie w całości i umorzenie postępowań I instancji ewentualnie uchylenie zaskarżonych decyzji w całości i przekazanie spraw do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Strona zarzuciła zaskarżonym decyzjom, iż ustalenia, na którym je oparto, pozostają w rażącej sprzeczności z zebranym materiałem dowodowym oraz wynikającymi z niego okolicznościami faktycznymi opisywanych zdarzeń. Odnosząc się do zdarzenia z dnia 25 sierpnia 2004 r., strona skarżąca wskazała, iż zapis z notatki służbowej sporządzonej z tego zdarzenia wskazuje, iż funkcjonariusze Straży Miejskiej zasugerowali nieletnim sklep w którym rzekomo dokonali zakupu, albowiem najpierw udano się do sklepu a dopiero później nieletni potwierdzili, iż był to ten sklep w którym zakupili alkohol, aczkolwiek w pierwszej chwili bardzo ogólnie wskazali, iż był to jeden z wielu bliżej nieokreślonych sklepów wielobranżowych [...]. Następnie nieletni w sklepie wskazali jedną z wielu pracownic, aczkolwiek w swoich zeznaniach rozbieżnie ją opisują i nie potrafią spójnie określić jej wieku. Ponadto skarżąca wskazuje, iż z zeznań pracownic omawianego sklepu wynika jednoznacznie, iż nieletni wskazywali kilka różnych kobiet, w tym kierowniczkę zmiany, a ostatecznie pod wpływem silnej presji i agresywnego zachowania funkcjonariuszy Straży Miejskiej dążących do szybkiego zakończenia czynności wskazali M. S.. Ponadto nieletni opisali osobę która miała im sprzedać alkohol jako osobę o ciemnych włosach, jednakże wskazana M. S. w rzeczywistości jest jasną blondynką. Niespójne są też okoliczności zapłaty za zakupione piwo, tzn. kto miałby za nie zapłacić, albowiem M. T. zeznał, iż nie pamięta ale nie wyklucza, że poprosił przygodną osobę o zakup alkoholu. Taką możliwość w swoich zeznaniach dopuściła także K. S.. Powyższe zdaniem skarżącej stoją w sprzeczności w treścią uzasadnienia decyzji I instancji. Ponadto jej zdaniem zarówno z zeznań M. S. jak i innych pracownic sklepu wynika, iż nie sprzedała ona alkoholu nieletnim. Ponadto przywołano treść wyroku Sądu Rejonowego [...] z dnia [...] lutego 2005 r. w sprawie M. S. oskarżonej o czyn z art. 43 ust. 1 ustawy o przeciwdziałaniu alkoholizmowi, którym to wyrokiem Sąd odstąpił od merytorycznego rozpoznania sprawy i wydał na wniosek oskarżonej wyrok umarzający postępowanie. Strona skarżąca, powołując się na postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 17 maja 2000 r. (I KZP 7/2000, OSNKW 2000, z. 5-6, poz. 51) wskazała, iż wyrok umarzający postępowanie nie jest wyrokiem skazującym, tym samym jego zdaniem wyrok ten nie stanowi potwierdzenia, że zaistniał czyn stanowiący podstawę sformułowania aktu oskarżenia. Brak winy i skazania wynika także z przesłanek warunkowego umorzenia postępowania. Tym samym zdaniem strony skarżącej można przyjąć, iż ww. wyrok z dnia [...] lutego 2005 r. jest wynikiem braku dowodów przesądzających o zaistnieniu faktu sprzedaży napojów alkoholowych nieletniemu. Natomiast odnosząc się do zdarzenia z dnia 28 sierpnia 2004 r., strona skarżąca wskazała na szereg rozbieżności w zeznaniach świadków, w szczególności dotyczących liczby sprzedanych piw oraz jego rodzaju oraz zanegowała zeznania funkcjonariusza Straży Miejskiej J. F., która nie była uczestnikiem zdarzenia, a jedynie uczestniczyła w rozpytaniu nieletnich oraz w czynności przeszukania i okazania. Zdaniem skarżącej wobec powyższego, koniecznym jest przeprowadzenie dowodu jednoznacznie potwierdzającego dokonanie zakupu w sklepie przy ul. P. tj. dowodu w formie paragonu określającego nie tylko liczbę oraz rodzaj rzekomo zakupionych napojów alkoholowych, ale przede wszystkim nie pozostawiającego wątpliwości co do okoliczności miejsca i godziny zakupów alkoholu przez osoby nieletnie. Zdaniem strony skarżącej brak w materiale dowodowym dowodu w formie paragonu kasowego należy jednoznacznie rozstrzygnąć na jej korzyść, należałoby bowiem przyjąć, iż świadkowie mogli przynieść alkohol ze sobą lub kupić za pośrednictwem osoby dorosłej. Strona wskazała także, iż pismo z dnia 20 czerwca 2005 r. przesłane przez Prokuraturę Rejonową [...] informujące o wydaniu postanowienia o umorzeniu postępowania przemawia za przyjęciem tezy o niezaistnieniu zarzucanego czynu w dniu 28 sierpnia 2004 r. Natomiast organ I instancji pominął ten dowód opierając zaskarżone rozstrzygnięcie na arbitralnym i całkowicie niespójnym z treścią powołanego postanowienia o umorzeniu, piśmie prokuratora z dnia 20 czerwca 2005 r. Gdyby czynności przeprowadzone przez Prokuraturę Rejonową [...] potwierdziły dokonanie sprzedaży w dniu 28 sierpnia 2004 r., to zgodnie z przepisami ustawy Kodeks karny i Kodeks postępowania karnego, organ ten zobligowany byłby wystąpić z aktem oskarżenia przeciwko osobom odpowiedzialnym za czyn. Dopiero wydanie wyroku skazującego stanowi podstawę do uznania, iż taka sprzedaż w rzeczywistości nastąpiła. Ponadto wskazano na znikomą wiedzę prokuratora o zaistniałym zdarzeniu. Strona skarżąca wskazała także, iż w odniesieniu do obydwu zdarzeń w toku postępowania nie uzyskano żadnego dowodu w oparciu o który można by stwierdzić, że zatrzymani wskazali pracownika sklepu, jako osobę od której w sklepie kupili alkohol, w jej ocenie forma notatki służbowej jest niewystarczająca. Decyzjami z dnia [...] października 2007 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. (dalej SKO) utrzymało w mocy zaskarżone decyzje Prezydenta [...]. W.. W uzasadnieniu decyzji organ II instancji wskazał, iż art. 18 ust. 10 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi zawiera dwie konieczne do spełnienia przesłanki, by móc zastosować sankcję w postaci cofnięcia zezwolenia. Pierwsza z nich to sprzedaż napojów alkoholowych, druga to fakt, że ma miejsce sprzedaż napojów alkoholowych osobom nieletnim. Drugą przesłankę z wymienionych należy uznać za spełnioną zważywszy na zgromadzony w sprawie materiał dowodowy w szczególności notatkę urzędową z dnia 25 sierpnia 2004 r., oraz protokoły z przesłuchań świadków które wskazują w sposób oczywisty, że w zdarzeniu z dnia 25 sierpnia 2004 r. uczestniczyły osoby nieletnie tj. M. T. i K. K.. Natomiast na okoliczność braku pełnoletniości uczestników zdarzeń z 28 sierpnia 2004 r. czyli T. R. i M. O., świadczą notatka urzędowa z dnia 28 sierpnia 2004 r. oraz protokoły Prokuratury Rejonowej [...] z przesłuchań świadków. Organ podkreślił, iż jest to przesłanka niesporna, gdyż w toku postępowania nie kwestionowała jej jak i nie kwestionuje obecnie strona skarżąca. Natomiast rozważając zaistnienie przesłanki sprzedaży napojów alkoholowych, tj. dowiedzenia, że sprzedaż nieletniemu napojów alkoholowych miała miejsce w konkretnym i nie budzącym wątpliwości punkcie sprzedaży napojów alkoholowych, a więc w sklepie "M." przy ul. P., świadczą zdaniem organu przywołane już dowody. Co do zdarzenia z dnia 25 sierpnia 2004 r. z notatki urzędowej oraz protokołów przesłuchań świadków wynika, że osobą która sprzedała nieletnim napoje alkoholowe była sprzedawca skarżącej – M. S.. Zaś co do zdarzenia z 28 sierpnia 2004r. to z notatki urzędowej oraz protokołów Prokuratury Rejonowej [...] przesłuchań świadków wynika, że osobą która sprzedała nieletnim napoje alkoholowe była U. S.. Niezwykle istotnym dla oceny zdarzenia z dnia 28 sierpnia .2004 r. jest pismo Prokuratury Rejonowej [...] z dnia 20 czerwca 2005 r. sygn. [...] wskazujące, iż podjęte w toku dochodzenia czynności potwierdziły fakt, iż w dniu 28 sierpnia 2004 r. w sklepie "M." przy ul. P. sprzedano małoletniemu alkohol w postaci 6 piw, zaś wygląd kupującego nie wskazywał, iż nie ma on ukończonych 18 lat, co w efekcie spowodowało umorzenie dochodzenia w dniu 22 października 2004 r. Organ wskazał także na znaczenie dla przedmiotowej sprawy wyroku sądu z dnia [...] lutego 2005 r. w sprawie oskarżonej M. S.. Polemizując z zawartą w odwołaniu interpretacją strony skarżącej przepisu art. 66 § 1 k.k., organ wskazał, powołując się na treść wyroku Sądu Najwyższego z dnia 24 lutego 2005 r. sygn. akt V KK 435/04 (LEX nr 147241), iż jedną z przesłanek warunkowego umorzenia postępowania karnego - zgodnie z art. 66 § 1 k.k. - jest wymóg, aby okoliczności popełnienia czynu nie budziły wątpliwości. Nie może być zatem wątpliwości ani co do tego, że oskarżony wypełnił wszystkie znamiona zarzucanego mu czynu wymienione w konkretnym przepisie, zawierającym opis danego przestępstwa, jak i że spełnione zostały warunki odpowiedzialności konieczne do uznania kogoś za sprawcę przestępstwa ujęte w części ogólnej Kodeksu karnego. Konsekwencją ww. wyroku, pomijając nawet inne wymienione dowody, jest fakt, iż należy uznać za ostatecznie potwierdzone, iż w dniu 25 sierpnia 2004 r. sklepie "M." przy ul. P. w W. nastąpiła sprzedaż przez panią M. S. nieletnim tj. M. T. i K. K. napojów alkoholowych. Odnosząc się do wątpliwości skarżącej co do liczby i rodzaju zakupionych napojów alkoholowych w dniu 28 sierpnia 2004 r. SKO wskazało, iż bezsporny jest fakt samego zakupu napojów alkoholowych w przedmiotowym sklepie. Natomiast brak paragonu kasowego nie dyskwalifikuje materiału dowodowego zebranego w sprawie, gdyż inne okoliczności potwierdzają zdarzenia z 25 sierpnia 2004 r. i 28 sierpnia 2004 r. Zatem ani kodeks postępowania administracyjnego ani też ustawa o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi nie przydaje paragonowi kasowemu dowodowej mocy rozstrzygającej postępowanie w sprawie cofnięcia zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych. Organ wskazał także, iż tezy strony skarżącej o innym punkcie sprzedaży nie wspierają żadne inne dowody podobnie jak stanowisko pełnomocnika strony, iż zakupu dokonała podstawiona osoba dorosła. Organ podniósł też, że warunkowe umorzenie postępowania karnego, które miało miejsce w sprawie karnej prowadzonej przeciwko U. S. stanowi potwierdzenie pewnych faktów i zdarzeń podlegających ocenie przez organy w postępowaniu karnym. W uzasadnieniu decyzji wskazano także, iż w dniu 7 marca 2007 r. skarżąca złożyła uzupełnienie odwołań, zaś w dniu 12 marca 2007 r. do SKO wpłynęły wnioski skarżącej o zawieszenie postępowań administracyjnych ze względu na wygaśnięcie mandatu Prezydenta [...] W. H. G. z powodu niewypełnienia obowiązków, o których mowa w przepisach ustawy o bezpośrednim wyborze wójta burmistrza i prezydenta miast (przedmiotowych dokumentów brak w aktach administracyjnych sprawy). Organ przywołując wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 13 marca 2007 r. sygn. K8/07 wskazał, iż powyższa teza strony skarżącej jest błędna. Pismami z dnia 22 listopada 2007 r. P. Sp. z o.o. z siedzibą w W.wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargi na wskazane wyżej decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] października 2007 r. Skarżąca spółka wniosła o uchylenie zaskarżonych decyzji w całości i umorzenie postępowań w sprawach ewentualnie o uchylenie zaskarżonych decyzji w całości i przekazanie spraw do ponownego rozpoznania przez organ I instancji. Skarżąca zarzuciła zaskarżonym decyzjom naruszenie art. 7 i 77 k.p.a., art. 67 k.p.a. w związku z art. 7 i 72 k.p.a., art. 14 k.p.a., art. 78 § 1 k.p.a., art. 106 § 2 k.p.a., art. 8 w związku z art. 80 k.p.a., art. 107 § 3 k.p.a., art. 18 ust. 10 pkt 1 lit. a) w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi. Ponadto w skargach zawarto wnioski o wstrzymanie wykonania zaskarżonych decyzji. Wskazując na naruszenie art. 7 i 77 k.p.a. na skutek niewyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, co doprowadziło do błędnych ustaleń i wadliwego przyjęcia, że w dniach 25 i 28 sierpnia 2004 r. nastąpiła na terenie sklepu ogólnospożywczego położonego w W. przy ul. P. sprzedaż osobom nieletnim napojów alkoholowych w postaci piwa, skarżąca powtórzyła swoje argumenty zawarte w odwołaniach, a dotyczące wszelkich niejasności wynikających z zeznań świadków, kwestii paragonu potwierdzającego sprzedaż napoju alkoholowego nieletnim czy też znaczenia umorzenia postępowania karnego w sprawie przeciwko U. S.. Zarzucając zaskarżonym decyzjom naruszenie art. 67 k.p.a. w związku z art. 7 i 77 k.p.a, strona skarżąca ponowiła zarzuty dotyczące notatek służbowych, nie będących jej zdaniem dowodem w sprawie. Ponadto postawiono zarzut, iż funkcjonariusze sporządzający notatki naruszyli unormowania art. 14 k.p.a. albowiem żadna ze sporządzonych notatek służbowych nie została podpisana przez stronę bądź osobę działającą w jej imieniu. Postawiono także zarzut naruszenia art. 78 § 1 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie wniosku dowodowego strony. Zdaniem skarżącej spółki organ nie uwzględnił wniosku skarżącego o przeprowadzenie dowodu z paragonu fiskalnego w odniesieniu do obydwu zdarzeń sprzedaży alkoholu nieletnim. W odniesieniu do wniosku dowodowego strony, organ ograniczył się do wystąpienia do Prokuratury Rejonowej [...] o przesłanie paragonu fiskalnego dokumentującego zdarzenie sprzedaży z dnia 28 sierpnia 2004 r. Skarżąca postawiła także zarzut naruszenia art. 18 ust. 10 pkt 1 lit. a) w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 2 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi, poprzez ich niewłaściwą wykładnię, polegającą na przyjęciu, iż wystarczające dla cofnięcia zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych jest stwierdzenie jednorazowej, nieświadomej i niezawinionej sprzedaży alkoholu osobie nieletniej. Powołując się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 lipca 1998 r. sygn. akt II SA 714/98, wskazała iż jako pracodawca dopełniła wszelkich obowiązków na niej ciążących, posiada certyfikat uczciwego i rzetelnego sprzedawcy, a wydane orzeczenia karne w omawianej sprawie wskazują na brak zaistnienia przestępstwa. Strona skarżąca wskazała na naruszenie art. 18 ust. 10 pkt 1 lit. a) ww. ustawy poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że naruszenie postanowień zawartych w konkretnym zezwoleniu na sprzedaż napojów alkoholowych stanowi przesłankę do cofnięcia wszystkich zezwoleń posiadanych przez danego przedsiębiorcę. W ocenie skarżącej łączna interpretacja przepisów art. 18 ust. 1 w zw. z art. 18 ust. 10 i 3 omawianej ustawy pozwala na sformułowanie tezy, iż intencją ustawodawcy nie było cofnięcie wszystkich zezwoleń uzyskanych przez danego przedsiębiorcę na sprzedaż napojów alkoholowych z powodu naruszenia zasad sprzedaży alkoholu tylko z jednego zezwolenia, albowiem w świetle ww. przepisów, w przypadku naruszenia określonych w ustawie zasad sprzedaży napojów alkoholowych organ zezwalający cofa tylko zezwolenie, którego dotyczy to naruszenie. Skarżąca powołała się także na naruszenie art. 106 § 2 k.p.a. poprzez niedopełnienie obowiązku zawiadomienia strony o zwróceniu się do organu o zajęcie stanowiska w sprawie. Wskazała, iż organ I instancji zwrócił się do Komendy Rejonowej Policji [...] i Prokuratury Rejonowej [...] z wnioskiem o zajęcie stanowiska co do zdarzeń z dnia 25 i 28 sierpnia 2004 r., o czym nie powiadomił strony. Ponadto Strona wskazała na naruszenie art. 8 k.p.a. w związku z art. 80 k.p.a. oraz art. 107 § 3 k.p.a. W odpowiedziach na skargi, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wniosło o ich oddalenie, podtrzymując swoją argumentację zawartą w zaskarżonych decyzjach. Sprawy zostały zarejestrowane pod sygnaturą akt VI SA/Wa 2243/07, VI SA/Wa 2244/07 i VI SA/Wa 2245/07. Na rozprawie w dniu 20 lutego 2008 r. Sąd postanowił połączyć ww. sprawy do łącznego rozpoznania oraz rozstrzygnięcia i prowadzić dalej pod sygnaturą akt VI SA/Wa 2243/07. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną lub postanowienie z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji lub postanowienia. Sąd nie bada więc celowości, czy też słuszności zaskarżonego aktu. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną - art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.). Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, że nie zasługuje ona na uwzględnienie. Przyczyną cofnięcia skarżącej spółce zezwoleń na sprzedaż napojów alkoholowych było naruszenie art. 15 ust. 1 pkt 2 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi. Stosownie do treści tego przepisu zabrania się sprzedaży i podawania napojów alkoholowych osobom do lat 18. Podstawą prawną decyzji Prezydenta [...] W., a następnie organu odwoławczego był przepis art. 18 ust. 10 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi, który stanowi, iż zezwolenie na sprzedaż i podawanie napojów alkoholowych organ zezwalający cofa w przypadku nieprzestrzegania określonych w ustawie zasad sprzedaży napojów alkoholowych, a w szczególności sprzedaży i podawania napojów alkoholowych osobom nieletnim, nietrzeźwym, na kredyt lub pod zastaw. Zakaz sprzedaży i podawania alkoholu nieletnim ustanowiła powyższa ustawa w art. 15 ust. 1 pkt 1, dopuszczając w ust. 2 tego artykułu możliwość żądania przez sprzedawcę okazania dokumentu stwierdzającego wiek nabywcy w przypadku wątpliwości co do jego pełnoletniości. Jak wynika z powyższego, ustawodawca wyposażył podmioty posiadające zezwolenia w środki prawne umożliwiające przestrzeganie ustanowionych zakazów a jednocześnie prowadzące do realizacji celów wytyczonych przez tę ustawę. W razie zaistnienia jakiegokolwiek złamania zasad sprzedaży napojów alkoholowych określonych w ustawie, zastosowanie sankcji przewidzianej w art. 18 ust. 10 pkt 1 lit. a ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi musi być obligatoryjnie zrealizowane przez właściwy organ niezależnie od przyczyn takiego stanu rzeczy. W szczególności podmiot prowadzący działalność gospodarczą w zakresie sprzedaży napojów alkoholowych nie może zostać zwolniony od zastosowania sankcji wynikającej z powołanego przepisu poprzez wykazanie, że nabywca alkoholu nie wyglądał na osobę nieletnią, tym bardziej iż ustawodawca stworzył instrument dający możliwość usunięcia najmniejszych nawet wątpliwości co do pełnoletniości nabywcy napoju alkoholowego w postaci uprawnienia do zażądania okazania dokumentu stwierdzającego wiek nabywcy, z którego sprzedawca w omawianej sprawie nie skorzystał. Odpowiedzialność ponoszona z tytułu sprzedaży napojów alkoholowych osobom nieletnim ma charakter obiektywny, a przepis art. 15 ust. 1 nie przewiduje wyjątków od zakazu sprzedaży i podawania napojów alkoholowych osobom do lat 18. Naruszenie obowiązków przez uprawnionego do sprzedaży napojów alkoholowych w niektórych przypadkach grozi odpowiedzialnością karną, za przestępstwo określone w art. 43 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi. W rozpatrywanej sprawie stan faktyczny ustalono z wystarczającą dokładnością: nie ulega wątpliwości, że w sklepie (delikatesach "M.") przy ul. P. w W. doszło do dwukrotnej sprzedaży alkoholu (piwa) nieletnim. Fakt sprzedaży nieletnim napojów alkoholowych w dniu 25 sierpnia 2004 r. został potwierdzony przez Sąd Rejonowy [...] w W., który po rozpoznaniu sprawy sprzedawcy skarżącej spółki oskarżonej o czyn z art. 43 ust. 1 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi, tj. o sprzedaż napojów alkoholowych nieletnim K. K. i M. T. w dniu 25 sierpnia 2004 r. Sąd orzekł - na podstawie art. 66 § 1 i 2 k.k. i 67 § 1 k.k. - warunkowe umorzenie postępowania karnego w stosunku do sprawcy przestępstwa na okres próby jednego roku. Warunkowe umorzenie postępowania karnego wobec sprawcy (sprzedawcy w sklepie skarżącej) przestępstwa z art. 43 ust. 1 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi nie jest równoznaczne z brakiem czynu, tj. sprzedaży nieletnim alkoholu. Jak zasadnie wskazał organ odwoławczy w zaskarżonej decyzji, jedną z przesłanek warunkowego umorzenia postępowania karnego, jest wymóg, aby okoliczności popełnienia czynu nie budziły wątpliwości. Należy podkreślić, że ustanowiony w ustawie bezwzględny zakaz sprzedaży napojów alkoholowych m. in. nieletnim rodzi sankcję administracyjną w postaci cofnięcia zezwolenia. Orzecznictwo w tym zakresie jest już jednolite, odosobniony pogląd wyrażony przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 4 października 2006 r. (sygn. akt II GSK 144/06, LEX nr 276677), iż w przypadku naruszenia określonych w ustawie z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi zasad sprzedaży napojów alkoholowych organ zezwalający cofa to zezwolenie, którego dotyczy to naruszenie, na który powołał się na rozprawie pełnomocnik skarżącej nie został podzielony w innych, późniejszych orzeczeniach. Sąd podziela pogląd organu, potwierdzony orzecznictwem administracyjnym, iż wystarczy jednorazowa sprzedaż nieletniemu alkoholu dla cofnięcia posiadanych zezwoleń. W wyroku z dnia 25 października 2006 r. (sygn. akt II GSK 175/06, LEX nr 276721), Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, iż jednorazowe nieprzestrzeganie zakazu sprzedaży napojów alkoholowych osobom do lat 18 stanowi przesłankę cofnięcia zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych zaś wina nie jest elementem konstrukcyjnym przesłanki nakazującej organowi cofnięcie zezwolenia. Również kwestionowane przez skarżącą cofnięcie wszystkich posiadanych zezwoleń, podczas, gdy naruszenie zasad sprzedaży dotyczy tylko jednego zezwolenia jest niezasadne. Kwestię tę, która budziła pewne wątpliwości co do cofnięcia wszystkich posiadanych zezwoleń udzielonemu temu samemu podmiotowi w przypadku, gdy nieprzestrzeganie określonych w ustawie o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi warunków sprzedaży napojów alkoholowych dotyczyło tylko jednego rodzaju alkoholu, objętego jednym zezwoleniem, rozstrzygnął Naczelny Sąd Administracyjny uchwałą z dnia 30 października 2007 r. (sygn. akt II GPS 2/07, LEX nr 322547). Naczelny Sąd Administracyjny w składzie siedmiu sędziów podjął następującą uchwałę: w razie nieprzestrzegania określonych w ustawie z 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (Dz. U. z 2007 r. Nr 70, poz. 473 ze zm.) warunków sprzedaży napojów alkoholowych (art. 18 ust. 10 pkt 2) objętych zezwoleniem na sprzedaż napojów alkoholowych o zawartości do 4,5 % alkoholu oraz piwo (art. 18 ust. 3 pkt 1) organ zezwalający cofa wszystkie zezwolenia udzielone temu samemu podmiotowi na sprzedaż napojów alkoholowych w tym samym miejscu. Mając na względzie ustalony stan faktyczny, organ, stosownie do cyt. przepisu art. 18 ust. 10 pkt 1 lit. a omawianej ustawy, miał obowiązek cofnięcia skarżącej posiadanych dla danego sklepu zezwoleń na sprzedaż i podawanie napojów alkoholowych. Sąd dostrzegł pewne uchybienia procesowe w prowadzonym postępowaniu: m. in. małą aktywność organu I instancji w zbieraniu dowodów (przesłuchanie nieletnich biorących udział w zdarzeniu nastąpiło dopiero w dniu 4 stycznia 2006 r., tj. po upływie 1,5 roku od zdarzenia), oczekiwanie na ustalenia innych organów, długotrwałość postępowania ale nie są to uchybienia mające istotny wpływ na wynik sprawy. Długotrwałe postępowanie wynikało zresztą po części z uwzględniania wniosków skarżącej o przesłuchanie kolejnych świadków i później składanych wniosków o przełożenie terminu ich przesłuchań. Organ zebrał w sprawie pokaźny materiał dowodowy, w części stanowiący również materiały i dokumenty z postępowań prowadzonych przez inne organy. Wbrew twierdzeniu skarżącej notatka służbowa funkcjonariuszy straży miejskiej nie była jedynym dowodem w sprawie na potwierdzenie sprzedaży piwa nieletnim. Żądanie przeprowadzenia dowodu z paragonu zgłoszone przez skarżącą nie mogło być zrealizowane przez organ, bowiem jak wynika z akt sprawy, paragon nie stanowił składnika zebranego materiału dowodowego ani w postępowaniu administracyjnym ani w postępowaniu karnym. Sąd podzielił stanowisko organu, iż paragon nie jest decydującym dowodem sprzedaży alkoholu nieletnim. Zgodnie z art. 75 § 1 k.p.a. jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. W szczególności dowodem mogą być dokumenty, zeznania świadków, opinie biegłych oraz oględziny. O wszystkich materiałach włączonych do akt postępowania strona była informowana i miała możliwość wypowiedzenia się, z prawa tego zresztą korzystała. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku.