VI SA/Wa 2268/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Jagielska Sędziowie Sędzia NSA Stanisław Gronowski (spr.) Asesor WSA Piotr Borowiecki Protokolant Anna Błaszczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 lutego 2008 r. sprawy ze skargi L. H. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] października 2007 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni palnej sportowej oddala skargę Decyzją Komendanta [...] Policji z dnia [...] kwietnia 2001 r. nr [...] wydano L. H., zwanemu dalej "skarżącym", pozwolenie na broń palną sportową. W następstwie powzięcia informacji, iż skarżący uzyskał pozwolenie na broń palną sportową w wyniku przestępstwa, Komendant [...] Policji wszczął postępowania w przedmiocie cofnięcia skarżącemu pozwolenia na posiadanie broni. W trakcie postępowania administracyjnego wpłynął przeciwko skarżącemu akt oskarżenia, wniesiony przez Prokuratora Prokuratury Okręgowej w O., w którym oskarżono skarżącego o popełnienie przestępstwa z art. 229 § 3 kk. Stosownie do przepisu art. 229 § 1 kk, kto udziela albo obiecuje udzielić korzyści majątkowej lub osobistej osobie pełniącej funkcję publiczną w związku z pełnieniem tej funkcji, podlega karze pozbawienia wolności od 6 miesięcy do lat 8. Natomiast zgodnie z art. 229 § 3 kk, jeżeli sprawca czynu określonego w § 1 działa, aby skłonić osobę pełniącą funkcję publiczną do naruszenia przepisów prawa lub udziela albo obiecuje udzielić takiej osobie korzyści majątkowej lub osobistej za naruszenie przepisów prawa, podlega karze pozbawienia wolności od roku do lat 10. W świetle zarzutów aktu oskarżenia, w 2001 r. skarżący, w celu uzyskania zezwolenia na posiadanie broni palnej sportowej, z naruszeniem przepisów udzielił korzyści majątkowej w kwocie 3.500-4.000 dolarów. Ostateczną decyzją Komendanta Głównego Policji z dnia [...] października 2007 r. nr [...] utrzymano w mocy decyzję Komendanta [...] Policji z dnia [...] lipca 2007 r., cofającą skarżącemu pozwolenie na posiadanie broni palnej sportowej. Według organu odwoławczego, podzielającego stanowisko organu I instancji, charakter przestępstwa zarzucanego skarżącemu, kwalifikuje go do kręgu osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 w związku z art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.). W myśl art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, pozwolenia na broń nie wydaje się osobom, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Stosownie zaś do art. 18 ust. 1 pkt 2 powołanej ustawy, właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2-6. Komendant Główny Policji nie podzielił stanowiska skarżącego, że zarzucany mu czyn nie pozostaje w związku z posiadaniem broni. Zdaniem organu, zarzut wręczenia korzyści majątkowej funkcjonariuszowi publicznemu w zamian za uzyskanie pozwolenia na posiadanie broni palnej stwarza uzasadnioną obawę użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego przez osobę, która pozwolenie na broń uzyskała w wyniku przestępstwa. Ponadto, jak przyjął organ, posiadanie pozwolenia na broń przez osobę, której stawia się zarzut uzyskania wspomnianego pozwolenia w wyniku przestępstwa, jest nie do zaakceptowania również z punktu widzenia ochrony interesu społecznego, zwłaszcza w sytuacji, gdy dostęp do broni palnej jest reglamentowany przepisami powołanej ustawy. Organ nie uwzględnił również zarzutu skarżącego, powołującego się prawnokarną zasadę domniemania niewinności do czasu skazania prawomocnym wyrokiem sądowym, uznając iż wspomniana zasada nie ma zastosowania w postępowaniach administracyjnych. W skardze na powyższą decyzję, wniesioną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, podtrzymując stanowisko prezentowane w postępowaniu administracyjnym skarżący zarzucił naruszenie: • art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, poprzez przyjęcie, iż skarżący należy do kategorii osób, o których mowa w przepisie art. 15 ust. 1 pkt 6 cytowanej ustawy; • art. 7 kpa, a to wobec braku wskazania dowodów, na podstawie których organ ustalił powyższą okoliczność; • art. 42 ust. 3 w związku z art. 8 ust. 1 Konstytucji RP, w następstwie ustalenia, iż prawnokarna zasada domniemania niewinności nie ma zastosowania w postępowaniu administracyjnym. Komendant Główny Policji wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słusznościowych. W myśl art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Rozpoznając skargę według powyższych kryteriów, skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż w zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji, Sąd nie dopatrzył się naruszenia prawa. W sprawie niesporna jest okoliczność prowadzenia przeciwko skarżącemu postępowania karnego o popełnienie przestępstwa z art. 229 § 3 kk. Okoliczność ta była bezpośrednią przyczyną cofnięcia skarżącemu pozwolenia na posiadanie broni, zwłaszcza wobec zarzutu uzyskania pozwolenia na broń palną w wyniku popełnienia przestępstwa. Przestępstwo, którego popełnienie zarzuca się skarżącemu, stanowi istotne zagrożenie interesu społecznego, na co w szczególności wskazuje wysokość ustawowej sankcji karnej dla sprawcy takiego przestępstwa. Istota sprawy sprowadza się do zagadnienia, czy osoba, której zarzuca się popełnienie przestępstwa z art. 229 § 3 kk, należy do kręgu osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, co stanowi przesłankę cofnięcia pozwolenia na broń palną. Udzielając odpowiedzi twierdzącej, organ w rzeczy samej sięgnął do instytucji domniemania faktycznego, o którym mowa w art. 231 k.p.c. W myśl tego przepisu, można uznać za ustalone fakty mające istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, jeżeli wniosek taki można wyprowadzić z innych ustalonych faktów (domniemanie faktyczne). Wprawdzie na gruncie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego nie ma analogicznego przepisu, ale nie oznacza to, aby przepis art. 231 k.p.c. nie miał odpowiedniego zastosowania w postępowaniu administracyjnym. Przepis ten nie stanowi bowiem środka dowodowego w ścisłym tego słowa znaczeniu, stąd nie jest wymieniony w art. 75 § 1 k.p.a., ale formułuje regułę wnioskowania dla ustalenia faktu mającego istotne znaczenie w sprawie z innych faktów, opartą o zasady logiki i doświadczenia życiowego. Zasady takiego wnioskowania uwzględniają uniwersalne zasady mające zastosowanie w każdym sformalizowanym postępowaniu, o ile przepis szczególny nie stanowi inaczej. Zdaniem Sądu, nie można dopatrzyć się błędu w rozumowaniu organów Policji, że osoba, która dla wejścia w prawo posiadania broni popełniła przestępstwo zagrożone wysoką sankcją karną, może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. O takie zaś przestępstwo skarżący został oskarżony. Jak to niewadliwie przyjął organ Policji, pozostawienie prawa do posiadania broni osobie, która została oskarżona o wspomniane przestępstwo, jest nie do zaakceptowania z punktu widzenia interesu społecznego, w sytuacji gdy dostęp do broni jest ściśle reglamentowany przepisami ustawowymi. Ponadto, zdaniem Sądu, brak reakcji organów Policji na informację o uzyskaniu pozwolenia na broń w wyniku przestępstwa, uzyskaną na podstawie aktu oskarżenia, byłby też trudny do pogodzenia z przepisem art. 8 k.p.a., statuującym zasadę zaufania obywateli do organów Państwa. Sąd nie podzielił stanowiska skarżącego, upatrującego niezgodność z art. 42 ust. 3 Konstytucji RP przepis art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, który dopuszcza możliwość cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni osobie, wobec której dopiero toczy się postępowanie karne w sprawie przestępstwa, o którym mowa w powyższym przepisie. Przepis art. 42 ust. 3 Konstytucji RP, w myśl którego każdego uważa się za niewinnego, dopóki jego wina nie zostanie stwierdzona prawomocnym wyrokiem sądu, winien być interpretowany zawężająco, a więc ograniczony jedynie do gruntu prawa karnego. W świetle stanowiska zajętego w wyroku NSA z dnia 13 września 2007 r. II OSK 1191/06, które Sąd w niniejszym składzie podziela, wydanie rozstrzygnięcia w oparciu o toczące się postępowanie karne w żaden sposób nie narusza art. 42 ust. 3 Konstytucji. Przepis ten bowiem konstytucjonalizuje fundamentalną zasadę prawa karnego, jaką jest zasada domniemania niewinności. Jednakże przepis ten nie może wpływać na postępowanie administracyjne w zakresie cofnięcia pozwolenia na broń palną, gdyż odmienny jest cel tego postępowania. W postępowaniu administracyjnym nie przesądza się bowiem o winie za czyn karalny, lecz ustala się czy w szczególności po przedstawieniu zarzutów popełnienia czynu karalnego w związku z toczącym się postępowaniem karnym w zakresie prawa publicznego istnieje uzasadniona obawa, że broń którą strona posiada może być użyta w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Dlatego też zasada domniemania niewinności nie ma odniesienia do rozstrzygnięć administracyjnych podejmowanych w niniejszej sprawie. Wbrew zarzutom skargi organy Policji wszechstronnie, w zgodności z przepisami postępowania administracyjnego, wyjaśniły wszystkie istotne okoliczności sprawy dla wydania decyzji cofającej skarżącemu pozwolenie na posiadanie broni palnej sportowej. Na marginesie sprawy można dostrzec uzyskanie przez skarżącego pozwolenia na posiadanie broni palnej sportowej wbrew dotychczasowemu, utrwalonemu orzecznictwu administracyjnemu i sądowemu, według którego rekreacyjne uprawianie strzelectwa sportowego winno odbywać się przy wykorzystywaniu broni klubowej. Jedynie osoby, które wykażą ponadprzeciętne potrzeby do posiadania broni, przykładowo instruktorzy strzelectwa lub wybitni sportowcy, mogą uzyskać pozwolenie na posiadanie broni sportowej (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 9 marca 2006 r. VI SA/Wa 2515/05; LEX nr 227753, w którym powołano wcześniejsze orzecznictwo sądowe, a także wyrok NSA z dnia 4 grudnia 2007 r., II OSK 1619/06). W tym stanie, nie znajdując podstaw do uwzględnienia skargi, Sąd skargę oddalił (art. 151 p.p.s.a.).