VI SA/Wa 2332/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Aneta Lemiesz Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Maliszewska (spr.) Sędzia WSA Grzegorz Nowecki Protokolant sekr. sąd. Katarzyna Zielińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 lutego 2018 r. sprawy ze skargi "K." Sp. z o.o. z siedzibą w K. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] września 2017 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę "K." Sp. z o.o. z siedzibą w K. (dalej też jako "skarżąca", "strona skarżąca", "strona") wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] września 2017 r. nr [...]. Zaskarżoną decyzją organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] czerwca 2017 roku nr [...] nakładającą na skarżącego karę pieniężną w wysokości 15 000 złotych za wykonywanie przejazdu po drogach publicznych pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia kategorii VII. Podstawę prawną zaskarżonego rozstrzygnięcia stanowił art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r. poz. 1257 ze zm.), art. 64 ust. 1, 2, art. 140 aa ust. 1, ust. 3 , pkt 2, art. 140 ab ust. 1 pkt 3 lit c), ust. 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 128 ze zm.), dalej cyt. jako p.r.d,, art. 41 ustawy z dnia 21 marca 1985 o drogach publicznych (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r. poz. 1440 ze zm.), dalej cyt. jako u.d.p., art. 3 ust. 1 pkt 2 lit. a rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (tekst. Jedn. Dz. U. Z 2016 r. poz. 2022 ze zm.). Do wydania zaskarżonej decyzji doszło w następujących okolicznościach faktycznych: W dniu [...] listopada 2016 r. w miejscowości O. na ul. [...] (droga krajowa nr [...]), po której dopuszcza się ruch pojazdów o nacisku pojedynczej osi napędowej do 11,5 t, został zatrzymany do kontroli 5-osiowv pojazd członowy składający się z dwuosiowego ciągnika siodłowego marki [...] o nr rej. [...] oraz trzyosiowej naczepy marki [...] o nr rej. [...]. Pojazdem członowym kierował J. B., który wykonywał przewóz drogowy rzeczy w postaci mięsa mrożonego umieszczonego w kartonach (ładunek podzielny) na trasie [...], do Terminalu Kontenerowego [...]. celem dalszego jego transportu drogą morską. Kierowca realizował przewóz na rzecz M. K., prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą K. Załadowcą przewożonego towaru była firma "K." Spółka z o. o. z siedzibą w K. W związku ze stwierdzonym przewozem ładunku podzielnego i uzasadnionym podejrzeniem przekroczenia dopuszczalnych parametrów kontrolowanego zespołu pojazdów, dokonano jego pomiarów ważenia na zatwierdzonym przez uprawnionego geodetę stanowisku do pomiaru mas i nacisków osi, położonym w B. przy ul. [...], droga krajowa nr [...], wyposażonym w stacjonarną wagę do pomiarów dynamicznych marki TENZOVAHY s.r.o. typ VM 1.2, nr fabryczny 30/15. Przebieg kontroli utrwalono protokołem nr [...] z dnia [...] listopada 2016 r.. W wyniku pomiarów kontrolowanego pojazdu członowego, stwierdzono, że: - nacisk pojedynczej osi napędowej pojazdu członowego wynosił 14.61 t (po odjęciu błędu w wysokości 2 % zaokrąglonych do 0,1 t w górę), przekraczając dopuszczalną wartość dla drogi, na której był wykonywany przedmiotowy przewód drogowy (11,5 t) o 3,11 t, czyli o 27,05 %, - rzeczywista masa całkowita pojazdu członowego z ładunkiem wynosiła 44,57, przekraczając dopuszczalną masę całkowitą pojazdu o 2,57 t czyli o 6,12 %, - podmiot wykonujący przejazd nie posiadał zezwolenia na przejazd pojazdem nienormatywnym. Kierowca nie posiadał zezwolenia na przejazd pojazdem nienormatywnym kategorii VII. Podczas kontroli kierowcę pojazdu zapoznano z procedurą ważenia pojazdu, ze świadectwami legalizacji użytych podczas kontroli wag, przymiarów oraz z protokołem pomiaru pochylenia terenu w miejscu ważenia. Kierowca nie złożył wniosku o przeprowadzenie ponownego ważenia pojazdu i podpisał protokół kontroli bez uwag. Kierowca został przesłuchany także jako świadek. W wyniku zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego uznał za zasadne wszczęcie z urzędu postępowania administracyjnego wobec "K." Sp. z o.o. z siedzibą w K., wykonującą czynności nadawcy i załadowcy związane z przedmiotowym przewozem drogowym. O wszczęciu postępowania zawiadomiono stronę skarżącą pismem z dnia [...] listopada 2016 r. jednocześnie wzywając do przedłożenia dowodów poświadczających, że strona nie miała wpływu lub nie godziła się na powstanie naruszeń. W odpowiedzi na zawiadomienie o wszczęciu postępowania administracyjnego strona skarżąca w piśmie z dnia [...] listopada 206 r. podniosła, że nie miała wpływu na powstałe naruszenia, ponieważ transport wykonywany był przez zewnętrzną firmę, a zorganizowany przez kontrahenta skarżącej (P.), który zamówił 25 ton towaru. Skarżąca nie wiedziała ile waży kontener, a ponadto nie mogła odmówić wydania towaru, gdyż naraziłaby się na odpowiedzialność odszkodowawczą. Decyzją z dnia [...] czerwca 2017 roku nr [...][...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego nałożył na stronę skarżącą karę pieniężną w wysokości 15 000 złotych za wykonywanie przejazdu po drogach publicznych pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia kategorii VII. Organ wskazał, że ustalił pond wszelką wątpliwość, iż strona skarżąca wykonywała czynności związane z przedmiotowym przewozem drogowym, tj, czynności ładunkowe, oraz że wykonywała te czynności niezgodnie z odpowiednimi obowiązkami, wynikającymi z przepisów ustawy – Prawo przewozowe, co skutkowało realizacją przez przewoźnika drogowego przewozu niezgodnie z przepisami ustawy – Prawo o ruchu drogowym. Zgromadzony w sprawie materiał w sprawie materiał dowodowy, a w szczególności protokół z przesłuchania kierowcy, w sposób jednoznaczny potwierdza, że załadunku przewożonego towaru dokonali pracownicy strony skarżącej, a załadunek miał miejsce na terenie należącym do strony skarżącej. Organ wskazał, że skarżąca jest przedsiębiorcą prowadzącym działalność gospodarczą, w ramach której dokonuje załadunku towarów na środki transportu. Tym samym strona powinna opracować procedury, które uniemożliwią załadunek towarów o masie powodującej przekroczenie norm dopuszczalnej masy całkowitej i nacisków osi oraz wyjazd pojazdu nienormatywnego na drogę publiczną. W ocenie organu strona, wykonując nienależycie dokładnie czynności załadowcy poprzez wydanie ładunku podzielnego do przewozu pojazdem nienormatywnym nie mieszczącym się w parametrach ogólnie obowiązujących, dopuściła do poruszania się po drodze publicznej pojazdu nienormatywnego z naruszeniem przepisów ustawy – Prawo o ruchu drogowym. Tym samym w ocenie organu I instancji skarżąca miała wpływ lub godziła się na powstanie stwierdzonego w trakcie kontroli naruszenia. W odwołaniu od powyższej decyzji skarżąca wniosła o jej uchylenie w całości i umorzenie postępowania. Strona skarżąca w uzasadnieniu odwołania podniosłą, że organ I instancji nieprawidłowo ustalił, że skarżąca dokonała załadunku towaru. Skarżąca nie była zobowiązana do załadunku, ani nie posiadała uprawnień spedytora, więc nie mogła załadować towaru. Skarżąca podniosła, że zgodnie z ustalonymi zasadami obowiązującymi w firmie do przeniesienia własności i wydania towaru dochodziło poprzez udostępnienie towaru na rampie zakładu skarżąca. Spółka nie mając żadnych praw do towaru nie mogła nim dysponować. Nabywca był zobowiązany do zorganizowania transportu i załadunku tego towaru. Dalej skarżąca podkreśliła, że nie mogła dysponować wydanym towarem np. zatrzymać części towaru, aby zapobiec przewozowi nienormatywnemu. Ponadto skarżąca zaznaczyła, że nie mogła zatrzymać pojazdu mimo przekroczenia norm bo nie jest organem władzy państwowej, który byłby do tego uprawniony. Skarżąca podkreśliła, że Zarząd spółki nigdy nie polecał swojemu pracownikowi załadunku, ani nie upoważniał go do jego wykonania. Jeśli magazynier dokonał takiego załadunku, to zrobił to wbrew woli strony skarżącej. Skarżąca zwróciła też uwagę, iż w przedmiotowej sprawie powinny mieć zastosowanie przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego w brzmieniu po 1 czerwca 2017 r. Znowelizowany Kodeks postępowania administracyjnego określa kryteria, jakie należy brać pod uwagę przy wymiarze kary. Organ wydając zaskarżoną decyzję w ogóle nie wziął pod uwagę tych kryteriów. W związku z powyższym nałożoną karę należy uchylić, a postępowanie w tej sprawie umorzyć. Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] sierpnia 2016 r. utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] maja 2016 roku nakładającą na skarżącego karę pieniężną w wysokości 15 000 złotych za wykonywanie przejazdu po drogach publicznych pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia kategorii VII. Odnosząc się do zarzutów skarżącego organ odwoławczy podniósł, że przesłuchany w trakcie kontroli kierowca zeznał, iż załadunku dokonał pracownik magazynu firmy "K.", a on sam nie był obecny przy załadunku, nie miał wpływu ani na ilość załadowanego ładunku, ani tym bardziej, na jego rozmieszczenie. Zdaniem organu z zeznań kierowcy jednoznacznie wynika, iż załadowca pozwalając na wyjechanie na drogi publiczne pojazdu przeciążonego o 2.57 t. miał pełną świadomość, iż przekracza on dopuszczalne parametry. W trakcie kontroli drogowej, masa całkowita pojazdu członowego wynosiła 44,57 t, a nacisk na pojedynczej osi napędowej wynosił 14,61 t. Załadowca nie podjął żadnych czynności mających na celu unormowanie parametrów załadowanego pojazdu. Poprzez wydanie ładunku powodującego przekroczenie masy i nacisku osi załadowca miał wpływ na powstanie naruszenia. Ponadto zdaniem organu nie sposób zgodzić się z twierdzeniem, jakoby strona skarżąca jedynie wystawiła towar na rampę, a przewoźnik był zobowiązany do zorganizowania załadunku, skoro z zeznań kierowcy wynika, że samodzielnie nie dokonywał czynności załadunku, lecz dokonywał ich pracownik strony. Ponadto organ odwoławczy wskazał, że art. 16 ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw do postępowań administracyjnych wszczętych i niezakończonych ostateczną decyzją lub postanowieniem przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy stosuje się przepisy ustawy zmienionej, tj. ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego, w brzmieniu dotychczasowym, z tym że do tych postępowań stosuje się przepisy art. 96a - 96n ustawy zmienionej. Postępowanie w przedmiotowej sprawie zostało wszczęte w dniu [...] listopada 2016 r., a więc znacznie wcześniej niż wejście w życie obowiązującej od 1 czerwca 2017 r. nowelizacji kodeksu postępowania administracyjnego. Strona skarżąca zaskarżył decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] września 201 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Zaskarżonej decyzji postawił zarzuty naruszenia: 1. art. 140aa ust. 3 pkt. 2 p.r.d. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, które miało wpływ na wynik sprawy, 2. art. 189c w związku z art. 189 d k.p.a. poprzez jego niezastosowanie, które miało wpływ na wynik sprawy, 3. art. 16 ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o mianie ustawy - kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, które miało wpływ na wynik sprawy. W uzasadnieniu skargi strona skarżąca powtórzyła argumentację zawartą w odwołaniu. Ponadto podniosła, że organ odwoławczy nieprawidłowo zastosował przepis intertemporalny zawarty w art. 16 ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw. W niniejszej sprawie zastosowanie znalazł przepis intertemporalny szczególny, tj. art. 189c k.p.a., który stosuje się do decyzji w zakresie wymierzania kar administracyjnych. Zgodnie z zasadą lex specialis derogat legi generali norma wynikająca z art. 189c k.p.a. wyłączyła normę z art. 16 ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o mianie ustawy - kodeks Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity Dz. U. z 2014 roku, poz. 1647), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia. Istotnym jest, że ocena dokonywana jest przez sąd administracyjny według stanu faktycznego i prawnego na dzień wydania decyzji, na podstawie materiału dowodowego zebranego w toku postępowania administracyjnego. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.– Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, tekst jednolity Dz. U z 2017 roku, poz. 1369, ze zm.; zwaną dalej p.p.s.a.). Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, że nie zasługuje ona na uwzględnienie. Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] września 2017 r. utrzymująca w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] czerwca 2017 r. nakładającą na stronę skarżącą, jako załadowcę, karę pieniężną w wysokości 15 000 złotych za wykonywanie przejazdu po drogach publicznych pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia kategorii VII. Skarga jest pozbawiona uzasadnionych podstaw. Stosownie do art. 64 ust. 1 ustawy - Prawo o ruchu drogowym, ruch pojazdu nienormatywnego jest dozwolony pod warunkiem: - pkt 1 uzyskania zezwolenia na przejazd pojazdu nienormatywnego odpowiedniej kategorii, wydawanego, w drodze decyzji administracyjnej, przez właściwy organ, a w przypadku pojazdu nienormatywnego należącego do Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej pod warunkiem uzyskania zezwolenia wojskowego na przejazd drogowy, wydawanego przez właściwy organ wojskowy. - pkt 2 przestrzegania warunków przejazdu określonych w zezwoleniu, o którym mowa w pkt 1. Jak stanowi ust. 2, zabrania się przewozu pojazdem nienormatywnym ładunków innych niż ładunek niepodzielny, z wyłączeniem pojazdów nienormatywnych uprawnionych do poruszania się na podstawie zezwoleń kategorii I lub kategorii II. Zgodnie z art. 140aa ww. ustawy za przejazd po drogach publicznych pojazdów nienormatywnych bez zezwolenia, o którym mowa w art. 64 ust. 1 pkt 1, lub niezgodnie z warunkami określonymi dla tego zezwolenia nakłada się karę pieniężną, w drodze decyzji administracyjnej. Stosownie do treści ust. 3 ww. artykułu karę pieniężną, o której mowa w ust. 1, nakłada się na: 1) podmiot wykonujący przejazd; 2) podmiot wykonujący inne czynności związane z przewozem drogowym, a w szczególności na organizatora transportu, nadawcę, odbiorcę, załadowcę lub spedytora, jeżeli okoliczności lub dowody wskazują, że podmiot ten miał wpływ lub godził się na powstanie naruszenia określonego w ust. 1. Definicja pojazdu nienormatywnego została zawarta w art. 2 ust. 35a prd. Pojazd nienormatywny według ustawowej definicji jest pojazd lub zespół pojazdów, którego naciski osi wraz z ładunkiem lub bez ładunku są większe od dopuszczalnych, przewidzianych dla danej drogi w przepisach o drogach publicznych, lub którego wymiary lub rzeczywista masa całkowita wraz z ładunkiem lub bez niego są większe od dopuszczalnych, przewidzianych w przepisach niniejszej ustawy. Stan faktycznych sprawy ustalony przez organy I i II instancji nie budził wątpliwości Sądu i pozwolił na akceptację stanowiska o zastosowaniu w przedmiotowej sprawie sankcji w postaci kary pieniężnej na stronę skarżącą jako na podmiot, o którym mowa w ust. 3 art. 140aa u.p.r. (załadowcę). Jak wynika z dokumentu urzędowego, jakim jest protokół kontroli z dnia [...] listopada 2016 r., w wyniku dokonanych pomiarów stwierdzono przekroczenie nacisku na pojedynczej osi napędowej pojazdu o 3,11 t oraz dopuszczalnej masy całkowitej o 2,57 t. Mając na uwadze dokonane pomiary organy prawidłowo stwierdziły, że w ustalonym stanie faktycznym karę pieniężną należało nałożyć jak za brak zezwolenia kategorii VII, o którym mowa w I.p. 7 załącznika nr 1 do p.r.d. Stosownie do treści art. 140ab ust. 1 pkt 3 prd karę pieniężną, o której mowa w art. 140aa ust. 1 ustala się w wysokości 15.000 zł za brak zezwolenia kategorii VII w pozostałych przypadkach. W przedmiotowej sprawie sporne natomiast było, czy strona skarżąca - "K." Sp. z o.o. z siedzibą w K. - była załadowcą przedmiotowego ładunku. Skarżąca podnosiła, że nie była zobowiązana do załadunku, ani nie posiadała uprawnień spedytora, więc nie mogła załadować towaru. Skarżąca podniosła, że zgodnie z ustalonymi zasadami obowiązującymi w firmie do przeniesienia własności i wydania towaru dochodziło poprzez udostępnienie towaru na rampie zakładu skarżąca. Skarżąca nie mając żadnych praw do towaru nie mogła nim dysponować. Nabywca był zobowiązany do zorganizowania transportu i załadunku tego towaru. Skarżąca podkreśliła, że Zarząd spółki nigdy nie polecał swojemu pracownikowi załadunku, ani nie upoważniał go do jego wykonania. Jeśli magazynier dokonał takiego załadunku, to zrobił to wbrew woli strony skarżącej. W ocenie Sądu, zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, a w szczególności protokół zawierający zeznań przesłuchiwanego jako świadka kierowcy kontrolowanego pojazdu J. B., że strona skarżąca była załadowcą przedmiotowego ładunku. J. B. zeznał, że cyt.: ,,Wyjaśniam, że ładunek został w całości załadowany przez magazyniera firmy ‘K." (...) Ja nie byłem obecny przy załadunku. Nie miałem wpływu ani na ilość załadowanego ładunku, ani tym bardziej, na jego rozmieszczenie. Ja tylko podstawiłem pojazd na wyznaczoną godzinę pod rampę załadunkową i gdy pojazd był ładowany, ja miałem wolny czas. Po załadunku wjechałem na wagę. Po pierwszym zważeniu pracownicy ww. przedsiębiorstwa z nieznanych mi przyczyn, polecili mi jeszcze raz wjechać na wagę. Po ponownym zważeniu. lam weterynarz założył plombę weterynaryjną. a ja założyłem plombę formową i wówczas otrzymałem dokumenty i mogłem wyjechać z terenu zakładu. (...) Nikt z pracowników załadowcy nie prosił mnie o okazanie dowodów rejestracyjnych pojazdu członowego, który dziś prowadzę, gdyby ktoś poprosił to bym okazał. Nikt nie pytał mnie także o wagę pojazdów, czy też pustego kontenera...) ". Ponadto w ocenie Sądu należy zgodzić się z organami, że z powyższego wynika, że załadowca, pozwalając na wyjechanie na drogi publiczne pojazdu przeciążonego o 2.57 t, miał pełną świadomość, iż przekracza on dopuszczalne parametry. W trakcie kontroli drogowej, masa całkowita pojazdu członowego wynosiła 44,57 t, a nacisk na pojedynczej osi napędowej wynosił 14,61 t. Załadowca nie podjął żadnych czynności mających na celu unormowanie parametrów załadowanego pojazdu. Poprzez wydanie ładunku powodującego przekroczenie masy i nacisku osi załadowca miał wpływ na powstanie naruszenia. Wskazać należy, że pracownik dokonujący ładunku jest osobą, którą strona posługuje się podczas wykonywania działalności gospodarczej. Skoro skarżąca powierzyła pracownikom pewne obowiązki, to powinna mieć na uwadze, że będzie odpowiadać za jego ewentualne działania i zaniechania. Pracownik nie jest osoba trzecią, na której działania pracodawca nie ma wpływu. Podkreślić także należy, że w przedmiotowej sprawie skarżąca miała realną możliwość, aby przeciwdziałać powstaniu stwierdzonych naruszeń. Zgodnie bowiem z wyżej przytoczonymi zeznaniami kierowcy przed załadunkiem pojazd został zważony razem z kontenerem, tym samym strona skarżąca miała wiedzę, ile waży pojazd bez ładunku. Pojazd został zważony także po załadunku. Tym samym skarżąca miała wiedzę o całkowitej masie pojazdu wraz z ładunkiem i pomimo to zdecydowała o wypuszczeniu przeładowanego pojazdu z terenu zakładu. W świetle przytoczonych zeznań kierowcy pojazdu, zdaniem Sądu, nie można dać wiary twierdzeniom strony skarżącej, że skarżąca jedynie wystawiła towar na rampę, a przewoźnik był zobowiązany do zorganizowania załadunku. Ponadto fakt, iż to skarżąca jest załadowcą kontrolowanego pojazdu, potwierdza treść znajdującego się w aktach sprawy "Kontenerowego listu przewozowego", gdzie jako załadowcę pojazdu wskazano stronę skarżącą. Sąd doszedł do przekonania, iż zgromadzony w sprawie materiał dowodowy był wystarczający do wydania decyzji nakładającej na załadowcę karę pieniężną. Należy zauważyć, że strona dokonała załadunku powodując przekroczenie dopuszczalnego nacisku osi pojazdu i dopuszczalnej masy całkowitej. Zgodnie z wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 marca 2014 r. sygn. akt: II GSK 729/13 "Przekroczenie DMC w sposób oczywisty zwiększa ryzyko przekroczenia dopuszczalnych nacisków na osie, w szczególności w sytuacji, kiedy ładunek nie jest prawidłowo rozmieszczony, a okoliczność ta powinna być znana załadowcy i brana przez niego pod uwagę. Załadowca oczywiście nie ma wpływu na wybór drogi przez nabywcę i nie może odpowiadać za to, że jechał on drogą gdzie dopuszczalny nacisk na oś pojedynczą wynosi tylko 8 t, jednak kumulacja przekroczenia DMC i przekroczenia dopuszczalnego nacisku na oś na drodze o dopuszczalnym nacisku 10 t może być uznana za normalne następstwo i być wyrazem godzenia się na powstałe naruszenie (...)". Ponadto, w wyroku z dnia 20 marca 2014 r. sygn. akt: II GSK 2101/12 Naczelny Sąd Administracyjny wskazał: "(...) Należy wyraźnie stwierdzić, że w świetle omawianych regulacji prawnych obowiązki załadowcy nie kończą się na umożliwieniu przewoźnikowi wjazdu i wyjazdu na teren załadunku. Załadowca jest również odpowiedzialny za dopuszczenie do wyjazdu pojazdu nienormatywnego z załadowanym przez niego towarem na drogi publiczne. Nie może się od tej odpowiedzialności uwolnić podejmując próby jej przerzucenia na przewoźnika, twierdząc, że tylko on miał wpływ na ilość załadowanego towaru (...)" (por. również wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 marca 2014 r. sygn. akt: II GSK 266/13). Zgodnie z art. 7 k.p.a. w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Organ administracji publicznej jest obowiązany zebrać i ocenić dowody na okoliczności faktyczne, które w jego ocenie są istotne dla sprawy będącej przedmiotem postępowania administracyjnego. Zgodnie z art. 77 § 1 kpa, organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Zaznaczyć również należy, że protokół kontroli, będący podstawowym dowodem w sprawie, jest sporządzony przez organ kontrolny przy współudziale kontrolowanego, z zapewnieniem możliwości przedstawienia przez kontrolowanego własnej wersji zdarzeń. Protokół kontroli jest w rozumieniu art. 76 § 1 kpa dokumentem urzędowym. Dokument ten, sporządzony w przepisanej formie przez powołane do tego organy państwowe w zakresie ich działania stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 września 2010 r. sygn. akt VI SA/Wa 871/10, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 kwietnia 2008 r. sygn. akt II GSK 50/08). Należy przy tym wskazać, że w dziedzinie transportu drogowego organ administracji publicznej działa w ramach szczególnych uwarunkowań, gdyż jest w istocie związany wynikami kontroli, udokumentowanymi w protokole kontroli. Wyniki pomiarów dokonanych w czasie kontroli znajdują bezpośrednie odzwierciedlenie w protokole kontroli, a czynności te nie mogą być odtworzone w dalszym toku postępowania. Odnosząc się zarzutów naruszenia art. 16 ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r, o zmianie ustawy - kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw, należy zgodzić się z organem, że zgodnie z przepisem ww. art. 16 "do postępowań administracyjnych wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia niniejszej ustawy ostateczną decyzją lub postanowieniem stosuje się przepisy ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu dotychczasowym, z tym że do tych postępowań stosuje się przepisy art. 96a-96n ustawy zmienianej w art. 1". W przedmiotowej sprawie postępowanie administracyjne wszczęte zostało pismem z dnia [...] listopada 2016 r., zatem przed dniem wejścia w życie ww. ustawy i do niniejszej sprawy stosuje się przepisy ustawy obowiązującej w chwili wszczęcia postępowania. W tych warunkach Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.