VI SA/Wa 2338/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Maliszewska po rozpoznaniu w dniu 12 lutego 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku P. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi P. na decyzję Ministra Sportu i Turystyki z dnia [...] czerwca 2013 r. nr [...] w przedmiocie udzielenia upomnienia postanowił: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Minister Sportu i Turystyki decyzją z dnia [...] czerwca 2013 r. nr [...], na podstawie art. 22 ust. 1 pkt 1 i ust. 2, art. 11 ust. 2 pkt 4 oraz art. 82 ust. 2 ustawy z dnia 25 czerwca 2010 r. o sporcie (Dz.U. Nr 127, poz. 857, ze zm.) w związku z art. 127 § 3 oraz art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. po rozpatrzeniu wniosku P. (nazywanego dalej "skarżącym") o ponowne rozpatrzenie, utrzymał w całości w mocy decyzję Ministra Sportu i Turystyki z dnia [...] lutego 2013 r. Nr [...]: udzielającą Zarządowi skarżącego upomnienia w związku z niedostosowaniem działalności do wymogów określonych w ustawie o sporcie, ze względu na nieprzedstawienie zaświadczenia o przynależności skarżącego do międzynarodowej federacji sportowej uznanej przez Międzynarodowy Komitet Olimpijski, o którym mowa w art. 11 ust. 2 pkt 4 ustawy o sporcie oraz żądająca od władz skarżącego niezwłocznego podjęcia działań mających na celu zapewnienie stanu zgodnego z prawem, tj. przedstawienie zaświadczenia o przynależności skarżącego do międzynarodowej federacji sportowej uznanej przez Międzynarodowy Komitet Olimpijski, o którym mowa w art. 11 ust. 2 pkt 4 ustawy o sporcie, w terminie 2 miesięcy od dni, w którym decyzja stanie się ostateczna. Pismem z dnia 17 lipca 2013 r. skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Ministra Sportu i Turystyki z dnia [...] czerwca 2013 r., w której zawarł wniosek o jej wstrzymanie, na podstawie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., nazywanej dalej "p.p.s.a.") z uwagi na wyrządzenie znacznej szkody w postaci pozbawienia skarżącego środków finansowych, jak również spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w postaci likwidacji skarżącego. W uzasadnieniu wniosku skarżący podniósł, że jest legalnym polskim związkiem sportowym, ujętym w wykazie związków sportowych prowadzonym przez Ministra Sportu i Turystyki . Mimo to nie został objęty strategią finansowania przez Ministra Sportu i Turystyki istniejących polskich związków sportowych, skutkiem czego został pozbawiony możliwości otrzymania dotacji. Skarżący podał, że w minionych sezonach Minister Sportu i Turystyki przydzielił dotację w kwocie trzy razy mniejszej aniżeli w latach poprzednich, co związane było z nieumieszczeniem [...] w strategii finansowania – koszykach finansowych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a., sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntował się pogląd, że przez określoną w powołanym przepisie szkodę należy rozumieć taką szkodę majątkową oraz niemajątkową, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (por. postanowienie NSA z dnia 21 listopada 2012 r., sygn. akt II OZ 1026/12 i z dnia 26 października 2012 r., sygn. akt II OSK 1841/12.). Trudne do odwrócenia skutki natomiast, to takie prawne lub faktyczne konsekwencje, które powodują trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego następuje tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (por. postanowienie NSA z dnia 15 listopada 2012 r., sygn. akt II OZ 990/12 i z dnia 2 października 2012 r., sygn. akt I GSK 1251/12). Naczelny Sąd Administracyjny zwraca także uwagę, że przedmiotem wstrzymania mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania (por. T. Woś, Postępowanie sądowoadministracyjne..., s. 146; Z. Kmieciak, glosa do postanowienia NSA z dnia 23 stycznia 1997 r., SA/Rz 1382/96, OSP 1998, z. 3, poz. 54, teza 1). Wstrzymanie decyzji odnosi się zawsze do określonego (dobrowolnego bądź przymusowego działania po stronie podmiotu zobowiązanego, którego obowiązki zostały określone w takiej decyzji. Pogląd ten jest zgodny z orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego, w którym podkreśla się, że przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 stycznia 2013 r., sygn.. akt II GZ 496/12, z dnia 23 października 2012 r., sygn. akt II OZ 926/12, z dnia 2 października 2012 r., sygn. akt II OZ 831/12 oraz z dnia 7 października 2011 r., sygn. akt II OZ 881/11). Co do zasady, przymiotu wykonalności nie będą więc miały decyzje odmawiające stwierdzenia lub przyznania określonych praw lub obowiązków albo decyzje, które nie wywołują określonych skutków materialnoprawnych (por. postanowienie NSA z dnia 15 grudnia 2004 r., OZ 805/04, niepubl.). Procedurą wstrzymania może być objęty akt, który podlega wykonaniu w drodze przymusu - w postępowaniu egzekucyjnym. W rozpoznawanej sprawie przedmiotem skargi jest decyzja wydana w trybie nadzorczym, którą udzielono skarżącemu upomnienia, o którym mowa w art. 22 ust. 1 pkt 1 ustawy o sporcie oraz zażądano podjęcia działań mających na celu zapewnienie stanu zgodnego z prawem w postaci przedstawienia zaświadczenia o przynależności skarżącego do międzynarodowej federacji sportowej uznanej przez Międzynarodowy Komitet Olimpijski, o którym mowa w art. 11 ust. 2 pkt 4 ustawy o sporcie. Zaskarżone rozstrzygnięcie nie pociąga za sobą żadnych negatywnych konsekwencji finansowych dla strony w postaci odmowy udzielenia dotacji czy też "unicestwienia" skarżącego. Należy zauważyć, że o rozwiązaniu polskiego związku sportowego może zdecydować wyłącznie sąd rejestrowy w przypadku, gdy jego działalność wykazuje rażące lub uporczywe naruszanie prawa albo postanowień statutu i nie ma warunków do przywrócenia działalności zgodnej z prawem lub statutem (art. 23 ust. 1 pkt 2 ustawy o sporcie). Mając na uwadze przytoczone powyżej orzecznictwo należy stwierdzić, że decyzja upominająco - nakazująca podjęcie określonych działań przez podmiot, do którego jest kierowana, nie wywołuje skutków, na wystąpienie których wskazał Naczelny Sąd Administracyjny. W niniejszej sprawie brak jest jakiegokolwiek (dobrowolnego bądź przymusowego) działania ze strony skarżącego, które doprowadziłoby do wykonania decyzji W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.