VI SA/Wa 2377/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Zdzisław Romanowski (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Dorota Dziedzic-Chojnacka Sędzia WSA Grzegorz Nowecki po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 15 listopada 2021 r. sprawy ze skargi D. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] listopada 2020 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia wysokości kosztów usunięcia pojazdu 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] na rzecz skarżącego D. S. kwotę 100 złotych (sto) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. (dalej SKO, organ odwoławczy) zaskarżoną w tej sprawie do Sądu ww. decyzją z [...] listopada 2020 r., działając w oparciu o art. 127 § 1 i 2 w związku z art. 17 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego (dalej kpa) oraz art. 1 i 2 ustawy z dnia 12 października 1994 roku o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz.U. z 2018 poz. 570), po rozpatrzeniu odwołania D. S. (dalej skarżący) od decyzji Prezydenta W. (dalej organ I instancji) z [...] czerwca 2020 r. ustalającej wysokość kosztów powstałych w związku z wydaniem dyspozycji usunięcia (należącego do skarżącego) pojazdu marki S. nr rej. [...] na kwotę 247 zł oraz zobowiązującej skarżącego do zapłaty tych kosztów na rachunek bankowy Zarządu Dróg Miejskich (ZDM), na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w całości utrzymało w mocy tę decyzję. U podstaw powyższego rozstrzygnięcia legło ustalenie że w dniu 19 lutego 2019 r. strażnik miejski wydał dyspozycję usunięcia ww. pojazdu z ul. [...] w W. z powodu zatrzymania pojazdu w sposób utrudniający wjazd lub wyjazd innym uczestnikom ruchu. W trakcie czynności usuwania pojazdu do strażnika zgłosił się skarżący jako osoba kierująca pojazdem; z tej przyczyny odstąpiono od usunięcia pojazdu. Jednak wobec tego, że dyspozycja usunięcia pojazdu spowodowała wyjazd holownika, i dopiero po tym fakcie od niej odstąpiono, powstały koszty tej czynności potwierdzone fakturą VAT wystawioną przez firmę holującą. W rezultacie organ I instancji – stosownie do przepisów art. 130a ust. 1, ust. 2a, ust. 10h, ust. 10j oraz ust. 6 i 6a ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. z 2020 r. poz. 110, dalej prd) oraz załącznika nr 2 do uchwały nr 11/29/2018 Rady M.St. Warszawy z dnia 15 grudnia 2018 r. w sprawie ustalenia wysokości opłat za usunięcie i przechowywanie pojazdu oraz wysokości kosztów powstałych w przypadku odstąpienia od usunięcia pojazdu na rok 2019 (Dz. Urz. Woj. Maz. z 2018 r. poz. 12656) – ustalił wysokość tych kosztów na ww. kwotę 247 zł, obciążając nimi skarżącego. SKO, nie uwzględniając odwołania skarżącego od decyzji pierwszoinstancyjnej, w którym zakwestionował on czynności strażnika miejskiego, wysokość ww. kosztów odstąpienia od usunięcia pojazdu (za wyjazd holownika) oraz zażądał przedstawienia raportu drogowego, podniosło w szczególności, że dyspozycja usunięcia pojazdu została wydana w dniu 19 lutego 2019 r. o godz. 14.18, a o godz. 14.19 zostało przyjęte zgłoszenie przez podmiot holujący (co wynika z dokumentu o nazwie "zlecenie holowania - szczegóły" oraz z dokumentu "zgłoszenie holowania"); wyjazd holownika nastąpił o godz. 14.24 (co wynika z raportu drogowego szczegółowego). Holownik wyjechał w trasę, przejeżdżając odcinek 1,8 km (co również wynika z raportu drogowego szczegółowego). Informacje te pokrywają się z informacjami zawartymi w zleceniu holowania, a mianowicie - holowanie odbywało się holownikiem "[...]" na podstawie dyspozycji nr [...]. O godz. 14.25 odstąpiono od czynności usunięcia pojazdu, co wynika z notatki urzędowej i dyspozycji usunięcia pojazdu; pojazd zakończył jazdę o godz. 14.27. Po wydaniu dyspozycji usunięcia pojazdu (godz. 14.18) i po wyjechaniu holownika z bazy, do strażnika miejskiego zgłosił się kierujący pojazdem, a zatem ustały przyczyny usunięcia pojazdu i tym samym odstąpiono od usunięcia pojazdu na podstawie art. 130a ust. 2a ustawy Prawo o ruchu drogowym. Mimo odstąpienia od usunięcia pojazdu, czynności związane z odholowaniem pojazdu zostały podjęte; poniesione też zostały wynikające z tego koszty, co potwierdza faktura VAT nr [...]. Dalej organ wskazał, że podstawę prawną do obciążenia tymi kosztami skarżącego przewiduje ww. art. 130 a ust. 2a ustawy Prawo o ruchu drogowym, z którego jasno wynika, że powstałe koszty od momentu wydania dyspozycji usunięcia pojazdu do momentu odstąpienia od tej dyspozycji ponosi solidarnie osoba będąca właścicielem i osoba która dysponowała pojazdem na podstawie innego niż własność tytułu prawnego w dniu wydania dyspozycji usunięcia pojazdu, którym dokonano wykroczenia, a o którym mowa w art. 130a ust. 1 pkt 1 (pojazd jest usuwany z drogi na koszt właściciela w przypadku pozostawienia pojazdu w miejscu, gdzie jest to zabronione i utrudnia ruch lub w inny sposób zagraża bezpieczeństwu). W załączniku nr 2 do ww. uchwały nr 11/29/2018 Rady M.St. Warszawy w sprawie ustalenia wysokości opłat za usunięcie i przechowywanie pojazdu oraz wysokości kosztów powstałych w przypadku odstąpienia od usunięcia pojazdu na rok 2019, Rada W. ustaliła wysokość kosztów powstałych w przypadku odstąpienia od usunięcia pojazdu, którego dmc nie przekracza 3,5 t., w stałej kwocie 247 zł. Kwota ta jest niezależna od okoliczności faktycznych takich jak czas, który upłynął od wydania dyspozycji usunięcia pojazdu do odstąpienia od usunięcia, czy wyjechał holownik i jaki dystans przejechał oraz niezależna od wysokości faktycznie powstałych kosztów i ich charakteru (czy są to koszty przejazdu holownika, kontaktu telefonicznego strażnika miejskiego z podmiotem holującym w celu przekazania dyspozycji itp.). W okolicznościach sprawy nie doszło do przedawnienia prawa wydania decyzji. W skardze do Sądu skarżący zarzucił powyższej decyzji wydanie jej na podstawie fałszywych zeznań funkcjonariusza straży miejskiej oraz wniósł o jej uchylenie, z zasądzeniem kosztów postępowania. Według skarżącego decyzja SKO jest wadliwa z powodu przyjęcia oświadczania strażnika miejskiego o zatrzymaniu pojazdu w sposób utrudniający wjazd lub wyjazd innym uczestnikom ruchu, mimo że właściwy wjazd do budynku w zabudowie bliźniaczej był obok. Nadto [...] marca 2020 r . Sąd Rejonowy dla [...] w W. IV Wydział Karny w sprawie [...] umorzył postępowanie wykroczeniowe stwierdzając, że pojazd skarżącego nie był zaparkowany w bramie wjazdowej. Zaskarżona decyzja została zatem wydana na podstawie nieprawdziwych danych, ponieważ pojazd w żaden sposób nie tamował - utrudniał wjazdu do bramy prywatnej posesji. W miejscu postoju pojazdu jest zwykły chodnik. Natomiast samowolne wykonanie otwieranego przęsła ogrodzeniowego i przymocowanie tabliczki, że jest to brama wjazdowa nie może stanowić podstawy do karania. Do skargi skarżący dołączył kopię ww. postanowienia Sądu Rejonowego z [...] marca 2020 r. o umorzeniu postępowania (na podstawie art. 5 § 1 pkt 2 Kodeksu postępowania w sprawach o wykroczenia) w sprawie o wykroczenie przeciwko skarżącemu "wobec braku znamion czynu zabronionego" oraz o obciążeniu W. koszami postępowania. W uzasadnieniu tego postanowienia stwierdzono m.in., że ze zdjęć znajdujących się w aktach sprawy wynika, że obwiniony (skarżący) nie zaparkował swojego samochodu w bramie wjazdowej, tylko na odcinku pomiędzy furtką a drugą bramą; parkując pojazd między furtką a drugą bramą nie dopuścił się wykroczenia, druga brama, mimo tego że właściciel posesji wywiesił tabliczkę >brama wjazdowa<, zgodnie z przepisami prawa bramą wjazdową nie jest, nie została uzgodniona z zarządcą drogi i nie figuruje w ewidencji, a postój pojazdu częściowo na chodniku, częściowo na jezdni na odcinku pomiędzy furtką a drugą bramą nie utrudniał wjazdu lub wyjazdu z posesji, nie można więc mówić o utrudnieniu ruchu na drodze publicznej w rozumieniu kodeksu wykroczeń. W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji; podniosło jedynie, że na załączonym do skargi ww. postanowieniu Sadu Rejonowego z [...] marca 2020 r. brak jest informacji o jego prawomocności. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skargę należało uwzględnić, gdyż w świetle zarzutów i argumentacji skargi, a wcześniej odwołania skarżącego od decyzji organu I instancji, zaskarżona decyzja nie ustala i nie wyjaśnia wszystkich istotnych dla oceny podjętego przez organ rozstrzygnięcia okoliczności stanu faktycznego i prawnego sprawy. Także z odpowiedzi na skargę nie wynika dlaczego organ zaniechał tych ustaleń i wyjaśnień, kwitując ww. postanowienie Sądu Rejonowego z [...] marca 2020 r. o umorzeniu postępowania wykroczeniowego stwierdzeniem o braku informacji o jego prawomocności, mimo że poczynione w tym postanowieniu ustalenia podważają zasadność postępowania administracyjnego przeciwko skarżącemu w niniejszej sprawie. W szczególności chodzi o to, że organ odwoławczy (SKO) nie zadbał w prowadzonym postępowaniu administracyjnym o sprawdzenie, przed wydaniem decyzji ostatecznej, wyników toczącej się równolegle przeciwko skarżącemu sprawy wykroczeniowej, opisanej w tym postanowieniu z konsekwencją umorzenia, która dotyczyła tego samego zdarzenia jak rozpatrywane w tej sprawie, tyle że w aspekcie popełnienia wykroczenia polegającego na dokonaniu pojazdem postoju na drodze publicznej w miejscu utrudniającym wjazd do bramy prywatnej posesji, podczas gdy sprawa niniejsza dotyczy kosztów powstałych w związku z wydaniem dyspozycji usunięcia pojazdu z tego miejsca. Tymczasem brak w działaniu skarżącego znamion czynu zabronionego (wykroczenia) czyni bezpodstawnym dochodzenie tych kosztów. Dla pełnego wyjaśnienia i rozstrzygnięcia w sprawie niniejszej jest to zatem kwestia zasadnicza i nie mogła zostać przez organ pominięta. Pominięcie oznacza natomiast naruszenie przez organ podstawowych reguł postępowania administracyjnego. W postępowaniu administracyjnym reguły determinujące czynności ustalania stanu faktycznego, zwane zbiorczo postępowaniem wyjaśniającym, wytyczone są przede wszystkim przez uregulowane w art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 kpa - zasadę prawdy obiektywnej, zasadę oficjalności, zasadę ciężaru dowodu, bezpośredniości i zupełności zgromadzonego materiału. Treścią zasady prawdy obiektywnej jest powinność organu procesowego dokonania ustaleń co do faktów zgodnie z ich rzeczywistym przebiegiem. Tylko takie fakty mogą stanowić podstawę załatwienia sprawy (por. wyrok NSA z 14 lutego 2013 r. II GSK 2173/11). Za zgodne z prawdą przyjmuje się w orzecznictwie takie ustalenia faktyczne, które prowadzą do konkluzji, że "w świetle przeprowadzonych dowodów fakt przeciwny dowodzeniu jest niemożliwy lub wysoce nieprawdopodobny" (por. postanowienie SN z 4 kwietnia 2013 r. V KK 13/13). Wniosek o zaistnieniu określonego przebiegu zdarzeń może stanowić także rezultat uwzględniającego wiedzę wynikającą z zasad doświadczenia życiowego i obserwacji życia społecznego oraz logicznego rozumowania o faktach wykazanych określonymi dowodami (por. postanowienie SN z 23 maja 2002 r. V KKN 426/00). Ustanowiona w Kodeksie postępowania administracyjnego (kpa) zasada oficjalności obciąża organ administracji publicznej obowiązkiem zebrania, a następnie rozważenia całego materiału dowodowego z urzędu. Koresponduje z nim przyjęta w postępowaniu administracyjnym koncepcja spoczywającego na organach administracji ciężaru dowodu, która nabiera szczególnego znaczenia w postępowaniu, którego przedmiotem jest nałożenie obowiązku. Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy art. 130a ust. 1, ust. 2a, ust. 10h, ust. 10j oraz ust. 6 i 6a ustawy Prawo o ruchu drogowym oraz przepisy załącznika nr 2 do uchwały nr 11/29/2018 Rady M.St. Warszawy z dnia 15 grudnia 2018 r. w sprawie ustalenia wysokości opłat za usunięcie i przechowywanie pojazdu oraz wysokości kosztów powstałych w przypadku odstąpienia od usunięcia pojazdu na rok 2019. Zgodnie z art. 130a ust. 1 pkt 1 prd, pojazd jest usuwany z drogi na koszt właściciela (m.in.) w przypadku pozostawienia pojazdu w miejscu, gdzie jest to zabronione i utrudnia ruch lub w inny sposób zagraża bezpieczeństwu. W myśl art. 130a ust. 2a prd, od usunięcia pojazdu odstępuje się, jeżeli przed wydaniem dyspozycji usunięcia pojazdu lub w trakcie usuwania pojazdu ustaną przyczyny jego usunięcia. Jeżeli wydanie dyspozycji usunięcia pojazdu w przypadkach, o których mowa w ust. 1-2, spowodowało powstanie kosztów, do ich pokrycia jest obowiązany właściciel pojazdu. Stosownie do treści art. 130a ust. 10h prd, koszty związane z usuwaniem, przechowywaniem, oszacowaniem, sprzedażą lub zniszczeniem pojazdu powstałe od momentu wydania dyspozycji jego usunięcia do zakończenia postępowania ponosi osoba będąca właścicielem tego pojazdu w dniu wydania dyspozycji usunięcia pojazdu (...). W świetle wymienionych przepisów (w odniesieniu do okoliczności stanu faktycznego tej sprawy) obciążenie kosztami wydania dyspozycji usunięcia pojazdu w przypadku odstąpienia od tej czynności może nastąpić wyłącznie wtedy, gdy spełnione są następujące warunki: 1) wydano dyspozycję usunięcia pojazdu wobec zaistnienia okoliczności wymienionych w ust. 1 art. 130a ustawy, 2) odstąpiono od usunięcia pojazdu w związku ustaniem przyczyn uzasadniających usunięcie, 3) powstały koszty związane z wydaniem dyspozycji usunięcia pojazdu. W takim też zakresie winno być przeprowadzone postępowanie poprzedzające wydanie decyzji obciążającej stronę kosztami za wydanie dyspozycji usunięcia pojazdu. Postępowanie to winno więc obejmować m.in. ustalenie, czy do pozostawienia pojazdu doszło w miejscu, gdzie jest to zabronione i utrudnia ruch lub w inny sposób zagraża bezpieczeństwu (punkt wyjścia i warunek dalszych ustaleń), oraz czy wydanie dyspozycji usunięcia pojazdu spowodowało powstanie kosztów, przy czym w tej drugiej kwestii należy ustalić, czy koszty takie rzeczywiście powstały. Tym samym organ ma obowiązek wyjaśnić, w jakich okolicznościach doszło do wydania dyspozycji odholowania pojazdu (w tym fakt pozostawienia pojazdu w miejscu, gdzie jest to zabronione i utrudnia ruch lub w inny sposób zagraża bezpieczeństwu), odstąpienia od tej dyspozycji oraz czy jej wydanie spowodowało powstanie kosztów, którymi należy obciążyć podmiot zobowiązany. Mając powyższe na uwadze, podnieść w konsekwencji trzeba, iż organy orzekające w niniejszej sprawie (I i II instancji) nie ustaliły w sposób niewątpliwy przesłanek powstania kosztów związanych z wydaniem w dniu 19 lutego 2019 r. dyspozycji usunięcia pojazdu skarżącego, w tym przede wszystkim zasadności jej wydania, co było elementem determinującym dalsze działania organu w sprawie w postaci naliczenia tych kosztów według przepisów ww. załącznika nr 2 do uchwały nr 11/29/2018 Rady M.St. Warszawy z dnia 15 grudnia 2018 r. w sprawie ustalenia wysokości opłat za usunięcie i przechowywanie pojazdu oraz wysokości kosztów powstałych w przypadku odstąpienia od usunięcia pojazdu na rok 2019, a następnie obciążenia nimi skarżącego. Przede wszystkim zwraca uwagę, że skarżący o wszczęciu postępowania w sprawie ustalenia wysokości kosztów powstałych w związku z wydaniem dyspozycji usunięcia pojazdu został zawiadomiony zawiadomieniem z 2 grudnia 2019 r., w którym zawarto informację, że przed wydaniem decyzji skarżący może zapoznać się - zgodnie z art. 10 § 1 kpa - ze zgromadzoną dokumentacją i wypowiedzieć się co do niej w terminie 7 dni. Ww. postanowienie Sądu Rejonowego z [...] marca 2020 r. o umorzeniu postępowania w sprawie o wykroczenie przeciwko skarżącemu "wobec braku znamion czynu zabronionego" oraz o obciążeniu W. koszami postępowania, zapadło [...] marca 2020 r.; natomiast ww. decyzja organu I instancji w sprawie niniejszej, o ustaleniu wysokości kosztów powstałych w związku z wydaniem dyspozycji usunięcia pojazdu oraz zobowiązaniu skarżącego do zapłaty tych kosztów, została podjęta [...] czerwca 2020 r., a więc w czasie gdy organowi (jak i skarżącemu) powinno być znane to postanowienie, jako okoliczność w sprawie istotna, która nie mogła zostać pominięta. Uwagę tę należy też odnieść do procedowania SKO, które decyzję odwoławczą (zaskarżoną w tej sprawie) wydało [...] listopada 2020 r., przy czym z akt administracyjnych nie wynika żeby organ ten wywiązał z obowiązków wynikających z art. 10 § 1 kpa, stosownie do którego organy administracji publicznej obowiązane są zapewnić stronom czynny udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwić im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. W okolicznościach faktycznych i prawnych tej sprawy zaniechanie tych obowiązków przez organ odwoławczy kwalifikuje się jako naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej ppsa). Ich wykonanie mogłoby bowiem dodatkowo skutkować doprowadzeniem organu do uzyskania wiedzy o ww. postanowieniu Sądu Rejonowego z [...] marca 2020 r. o umorzeniu postępowania w sprawie o wykroczenie przeciwko skarżącemu, z konsekwencjami procesowymi i materialnoprawnymi dla treści ostatecznego rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Oczywiście skarżący sam winien w trosce o własne interesy zadbać o zainteresowanie organu tym postanowieniem i co najmniej postanowienie to organowi przedstawić, jednak zaniechanie skarżącego w tym zakresie nie może usprawiedliwiać i zwalniać organu z wykonywania obowiązków nałożonych ustawą - tu w art. 10 § 1 kpa. W tej sprawie naruszenie tego przepisu mogło mieć istoty wpływ na wynik sprawy poprzez niewyjaśnienie z tego powodu wszystkich istotnych dla rozstrzygnięcia okoliczności stanu faktycznego i prawnego sprawy stosownie do ww. przepisów art. 7, 77 § 1 i 80 kpa, stanowiących emanację naczelnej zasady postępowania administracyjnego, jaką jest zasada ogólna prawdy obiektywnej, z której wynika obowiązek organu zbadania wszystkich okoliczności faktycznych związanych z określoną sprawą, aby w ten sposób stworzyć jej rzeczywisty obraz i uzyskać podstawę do trafnego zastosowania przepisu prawa. Nie sposób natomiast mówić o rzeczywistym obrazie sprawy, gdy pomiędzy wynikami postępowania wykroczeniowego, którego dotyczy ww. postanowienie Sądu Rejonowego z [...] marca 2020 r., a wynikami zaakceptowanej przez SKO w procedurze odwoławczej decyzji organu I instancji występuje daleko idący dysonans poznawczy co do podstawowego faktu ocenianego w obu postępowaniach - zatrzymania pojazdu w sposób utrudniający (czy nie utrudniający) wjazd lub wyjazd innym uczestnikom ruchu. Nie bez znaczenia dla wyniku kontroli zaskarżonej decyzji przez Sąd jest również w tej sytuacji odnotowana lakoniczność decyzji organu I instancji, który "stan faktyczny (...) ustalił na podstawie dyspozycji usunięcia pojazdu nr [...] wystawionej przez strażnika miejskiego oraz notatki urzędowej sporządzonej przez strażnika miejskiego", uznając następnie, że "niniejsze dowody jednoznacznie wskazują, że zostały spełnione przesłanki do wydania dyspozycji usunięcia pojazdu zgodnie z art. 130a ust. 1 prd". Organ odwoławczy w zaskarżonej decyzji tych stwierdzeń – wobec przede wszystkim odmiennej argumentacji odwołania - nie rozwinął, ani dodatkowo nie uzasadnił, podczas gdy w aktach administracyjnych brak, poza notatką służbową o wszczęciu procedury usunięcia pojazdu i odstąpienia od usunięcia wobec zgłoszenia się skarżącego (po wydaniu dyspozycji usunięcia podmiotowi holującemu), jakichkolwiek innych materiałów poglądowych na ten temat, w szczególności autoryzowanego szkicu lub mapy spornego odcinka ulicy oraz dokumentacji fotograficznej obrazującej ustawienie pojazdu na tym odcinku. W tych warunkach, wobec argumentacji odwołania skarżącego od decyzji organu I instancji, a następnie zarzutów skargi do Sądu oraz ustaleń przedłożonego przy skardze ww. postanowienia Sądu Rejonowego z [...] marca 2020 r. w sprawie wykroczeniowej, ustalenia i oceny decyzji organów obu instancji nie dają się zweryfikować w oparciu o inne materiały dowodowe sprawy, których w aktach administracyjnych brak. Organ odwoławczy winien na tę okoliczność zwrócić uwagę i wyciągnąć wnioski procesowe, tak samo jak ocenić w tych warunkach powstanie/wykazanie kosztów związanych z wydaniem dyspozycji usunięcia pojazdu, a następnie dyspozycji odstąpienia od tej czynności. Przede wszystkim jednak organ odwoławczy winien w sposób jednoznaczny wyjaśnić kwestię ww. postanowienia Sądu Rejonowego z [...] marca 2020 r.(w tym jego prawomocność) o umorzeniu postępowania w sprawie o wykroczenie przeciwko skarżącemu "wobec braku znamion czynu zabronionego", w sytuacji gdy w sprawie niniejszej oraz w sprawie wykroczeniowej chodzi o ten sam czyn; zatem ocena tego czynu powinna być zobiektywizowana i spójna we wszystkich postępowaniach. Brak w czynności postoju pojazdu znamion czynu zabronionego uniemożliwiałby obciążenie skarżącego przez organ jakimikolwiek kosztami dotyczącymi tej czynności, gdyż – jak już wyżej odnotowano - obciążenie kosztami wydania dyspozycji usunięcia pojazdu w przypadku odstąpienia od tej czynności może nastąpić wyłącznie wtedy, gdy dyspozycja usunięcia pojazdu została wydana wobec zaistnienia okoliczności wymienionych w ust. 1 art. 130a ustawy prd, tj. w uwarunkowaniach stanu faktycznego tej sprawy, gdy pojazd jest usuwany z drogi w przypadku pozostawienia w miejscu, gdzie jest to zabronione i utrudnia ruch lub w inny sposób zagraża bezpieczeństwu (art. 130a ust. 1 pkt 1 prd). W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ppsa orzekł, jak w sentencji wyroku. O kosztach postępowania Sąd postanowił na podstawie art. 200 ppsa; obejmują one zwrot kwoty wpisu sądowego od skargi (100 zł). Wyrok w sprawie niniejszej Sąd wydał na posiedzeniu niejawnym, na podstawie art. 133 § 1 zdanie drugie ppsa w zw. z art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 1842 z późn. zm.) w brzmieniu nadanym przez art. 4 pkt 3 ustawy z dnia 28 maja 2021 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania cywilnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1090), gdyż mimo zmiany przepisów, należało mieć na uwadze konieczność rozpoznania sprawy, wynikającą z art. 7 ppsa i § 26 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 5 sierpnia 2015 r. Regulamin wewnętrznego urzędowania wojewódzkich sądów administracyjnych (Dz. U. poz. 1177), przy jednoczesnym braku możliwości przeprowadzenia rozprawy na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku.