VI SA/Wa 2391/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Zbigniew Rudnicki (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Andrzej Wieczorek Sędzia WSA Olga Żurawska - Matusiak Protokolant Monika Staniszewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 maja 2009 r. sprawy ze skargi "A." Sp. z o.o. z siedzibą w [...] na decyzję Komendanta Stołecznego Policji z dnia [...] września 2008 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę Decyzją Komendanta Policji [...] Nr [...] z dnia [...] lutego 2008 r., wydaną na podstawie art. 93 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2004 r. Nr 204, poz. 2088) oraz zgodnie z ustaleniami protokołu kontroli nr [...] nałożono na przedsiębiorcę – A. Sp. z o.o. z siedzibą w W. karę pieniężną w kwocie: 5000,00 zł. Powyższą karę nałożono w następującym stanie faktycznym. Mianowicie, w dniu [...] sierpnia 2007 r. ok. godziny 10.30 w W. na ulicy K. poddano kontroli drogowej pojazd marki [...] o nr rej. [...], którego kierującym był p. K. K. Pojazd posiadał na bokach oznakowanie o treści ,, [...]"; wymienione napisy nie oznaczają nazwy przedsiębiorcy, a numer telefonu nie jest numerem telefonu do przedsiębiorcy, wobec którego prowadzono postępowanie administracyjne. Na dachu pojazdu znajdował się podświetlany baner, na którym widniał napis "[...]" i był podłączony do zasilania (przesłuchanie świadka z dnia [...].12.2007 r. S. M. i przesłuchanie świadka z dnia [...].01.2008r. K.K.). Dnia [...] października 2007 r. wydano w sprawie decyzję nr [...], którą nałożono na stronę karę pieniężną w kwocie 15.000,00 zł. W związku z uchyleniem zaskarżonej decyzji nr [...] w części dotyczącej wykonywania przewozów okazjonalnych w krajowym transporcie drogowym z naruszeniem zakazu umieszczenia na pojeździe oznaczeń z nazwą, adresem lub telefonem przedsiębiorcy oraz z naruszeniem zakazu umieszczenia na dachu pojazdu lamp lub innych urządzeń technicznych, przeprowadzono dodatkowe postępowanie w sprawie naruszenia zakazów, o których mowa w art. 18 ust. 5 lit. b i c ustawy o transporcie drogowym . W jego następstwie stwierdzono wykonywanie transportu drogowego pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą z naruszeniem zakazu: - umieszczania na dachu pojazdu lamp lub innych urządzeń technicznych, tj. o naruszenie art. 18 ust. 5 lit. c ustawy o transporcie drogowym. W związku z powyższym, na podstawie lp. 2.9.3 załącznika do powołanej ustawy nałożono karę pieniężną w określonej wyżej wysokości. Strona została powiadomiona prawidłowo o wszczęciu postępowania oraz o możliwości wypowiedzenia się, co do zebranych dowodów i materiałów. Odwołanie od powyższej decyzji złożyła strona wnosząc o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji nakładającej karę pieniężną, wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji przez cofnięcie rygoru natychmiastowej wykonalności – ewentualnie - o zawieszenie postępowania w sprawie. W ocenie pełnomocnika strony zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów K.p.a. oraz w oparciu o przepisy, wobec których istnieje uzasadniona obawa, iż są niekonstytucyjne. W obszernym (11 s.), wielowątkowym odwołaniu pełnomocnik strony podniósł przede wszystkim, że w sprawie zgodności z konstytucją przepisów ustawy o transporcie drogowym, które zdaniem organu mogły być naruszone, została złożona skarga konstytucyjna do Trybunału Konstytucyjnego. Zgodność owych przepisów z Konstytucją stanowi zatem - według pełnomocnika -zagadnienie wstępne, o którym mowa w art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. Na podstawie tego przepisu organ administracji zobligowany jest do zawieszenia postępowania. Nadto, w ocenie pełnomocnika zaskarżona decyzja została wydana w zakresie naruszenia art. 77 K.p.a., gdyż organ nie zebrał i należycie nie rozpatrzył materiału dowodowego. Odnosząc się z kolei do zarzutu naruszenia art. 18 ust. 5 ustawy o transporcie drogowym pełnomocnik skarżącego podniósł, iż wymienione w tym przepisie w brzmieniu przyjętym nowelą ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. (Dz. U. Nr 180, poz. 1497) zakazy - "Przy wykonywaniu przewozów okazjonalnych w krajowym transporcie drogowym pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą zabrania się: a) umieszczania i używania w pojeździe taksometru, b) umieszczania na pojeździe oznaczeń z nazwą, adresem oraz telefonem przedsiębiorcy, c) umieszczania na dachu pojazdu lamp lub innych urządzeń technicznych" - nie mogą i nie dotyczą przewoźników posiadających ważne licencje na przewóz osób w transporcie drogowym. Nadto pełnomocnik przedsiębiorcy zwrócił uwagę na przepis art. 601 § 3 kodeksu wykroczeń, który penalizuje takie zachowanie podmiotu, które polega na braku ujawnienia firmy i siedziby przedsiębiorcy wykonującego działalność gospodarczą. Zgodnie z w/w przepisem ujawnianie tych danych jest obowiązkiem przedsiębiorcy natomiast ich brak stanowi wykroczenie karne podlegające karze ograniczenia wolności lub grzywny. Z kolei zakaz "umieszczania na dachu lamp lub innych urządzeń technicznych" z jednej strony narusza zasadę dostatecznej określoności zakazów (czynów zakazanych), gdyż posłużono się tu niedookreślonym zwrotem "urządzenie techniczne". Z drugiej zaś jest to zakaz zbyt daleko idący, gdyż odczytany literalnie i wprost uniemożliwia umieszczanie na dachu pojazdu nawet anteny, czy bagażnika dachowego. Reasumując powyższe wywody pełnomocnik przedsiębiorcy stwierdził, że zakazy wprowadzone przepisami art. 18 ust. 5 ustawy: - nie dotyczą przewoźników — przedsiębiorców wykonujących przewozy okazjonalne w krajowym transporcie drogowym profesjonalnie, jako działalność podstawową, zgodnie z uzyskaną licencją, - nie naruszają licencji wydanych przed datą ich wprowadzenia, a tym samym nie zmieniają warunków wykonywania przewozów okazjonalnych przez licencjonowanych przewoźników. Niezależnie od powyższego, przepisy art. 18 ust. 5: - mogą zostać uznane za sprzeczne z Konstytucją, w szczególności z przepisami art. 2, 20 i 22 (zasada demokratycznego państwa prawnego i wyprowadzane z niej bardziej szczegółowe zasady legislacji i ochrony interesów w toku oraz zasada swobody i wolności działalności gospodarczej); - pozostają w kolizji z zasadami wynikającymi z ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. Nr 173, poz. 1807, z późn. zm.); - kolidują z przyjętymi w prawie Unii Europejskiej zakazami podejmowania działań ograniczających podaż usług transportowych oraz różnicowania warunków działania przewoźników świadczących usługi równoważne. Nadto pełnomocnik przedsiębiorcy zarzucił wyjątkową lakoniczność uzasadnienia zaskarżonej decyzji, nie spełniającego przesłanek określonych w art. 107 K.p.a., który nakazuje organowi precyzyjne wyłożenie argumentów, jakimi kierował się przy wydawaniu decyzji. Ponieważ wydanie decyzji nr [...] było konsekwencją uchylenia przez organ II instancji decyzji nr [...], Komendant Policji winien był jeszcze raz rzetelnie przeprowadzić postępowanie w sprawie. Tymczasem, jak wynika z uzasadnienia decyzji z dnia [...] lutego 2008 roku, organ nie dał stronie możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów w toczącej się obecnie sprawie, naruszając tym samym przepisy K.p.a. Decyzją Komendanta Policji z dnia [...] września 2008 r., wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., art. 92 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2007 r., Nr 125 poz. 874, ze zm.) oraz lp. 2.9.3 załącznika do ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym, po rozpatrzeniu odwołania od decyzji Komendanta Policji [...] z dnia [...] lutego 2008 r., nr [...], o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 5.000 zł utrzymano zaskarżoną decyzję w całości w mocy. Rozpatrując odwołanie organ II instancji przypomniał, że stosownie do art. 5 ustawy o transporcie drogowym, podjęcie i wykonywanie transportu drogowego wymaga uzyskania odpowiedniej licencji na wykonywanie tego transportu. Zgodnie z art. 92 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, kto wykonuje przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem naruszając obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 15.000 zł. Konsekwencją tego rozwiązania jest treść lp. 2.9.3 załącznika do ustawy o transporcie drogowym, który stanowi, że karze w wysokości 5.000 zł podlega naruszenie zakazu umieszczania na dachu pojazdu, o którym mowa w art. 18 ust. 5 ustawy o transporcie drogowym, lamp lub innych urządzeń technicznych. Komendant Policji po ponownej analizie zebranego materiału dowodowego w sprawie uznał, że w aktach sprawy znajdują się wystarczające dowody potwierdzające zasadność wydania zaskarżonej decyzji. Analizując zebrany w sprawie materiał dowodowy organ II instancji uznał, iż niewątpliwie doszło do naruszenia zakazu, o którym mowa w art. 18 ust. 5 lit. c ustawy o transporcie drogowym. Organ II instancji opierając się na zbieżnych zeznaniach kontrolującego i kierowcy stwierdził, że są one wystarczającymi dowodami potwierdzającymi naruszenie zakazu umieszczania lamp na dachu pojazdu. W związku z powyższym organ II instancji uznał, że zgromadzony w przedmiotowej sprawie materiał dowodowy w sposób wystarczający pozwala stwierdzić, iż przedsiębiorstwo A. Sp. z o.o. wykonywało krajowy transport drogowy osób z naruszeniem przepisów art. 18 ust. 5 lit. c) ustawy o transporcie drogowym. Konsekwencją naruszeń przepisów wskazanych w uzasadnieniu jest kara pieniężna w wysokości 5.000 zł, zgodnie z lp. 2.9.3 załącznika do ustawy o transporcie drogowym. W zakresie wniosku strony o cofnięcie rygoru natychmiastowej wykonalności organ II instancji podkreślił, że rygor ten nadawany jest decyzjom administracyjnym nakładającym kary pieniężne za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym obligatoryjnie, na mocy art. 93 ust. 3 powołanej ustawy. W związku z tym wnioskowanie strony o wstrzymanie rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji, a tym samym zmianę przez organ II instancji przepisów ustawy o transporcie drogowym oraz K.p.a. jest bezpodstawne. Co do wniosku strony o zawieszenie postępowania w trybie art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a., organ odwoławczy stwierdził, iż organ administracji dokonuje jedynie, w toku postępowania administracyjnego ustalenia stanu faktycznego i jeżeli stwierdzi naruszenie prawa, ma obowiązek zastosować ściśle określone sankcje. Nie jest natomiast właściwy w zakresie oceny zgodności obowiązujących aktów prawnych z Konstytucją. Złożony do Trybunału Konstytucyjnego wniosek z dnia [...] września 2007 r. o stwierdzenie niezgodności wybranych artykułów ustawy o transporcie drogowym z Konstytucją, nie może stanowić przesłanki do wydania postanowienia o zawieszeniu postępowania, dotyczącego sprawy indywidualnej, rozpatrywanej w obowiązującym stanie prawnym na dzień dopuszczenia się strony naruszenia obowiązujących przepisów ustawy o transporcie drogowym. Zgodnie z treścią art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a., organ administracji publicznej, zawiesza postępowanie jedynie wówczas, kiedy bez uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego wydanie decyzji nie jest możliwe. W przedmiotowym postępowaniu taki przypadek nie zachodził, a tym samym nie było podstaw do zawieszenia postępowania administracyjnego do czasu rozstrzygnięcia przez Trybunał Konstytucyjny wniosku O. W doktrynie prawa konstytucyjnego odróżnia się kontrolę norm prawnych o charakterze abstrakcyjnym od kontroli konkretnej. W tym przypadku, kontrola zgodności norm prawnych z Konstytucją ma charakter abstrakcyjny, co oznacza, że złożenie wniosku o takim charakterze nie może stanowić podstawy do zawieszenia postępowania w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a., nie dotyczy indywidualnej sprawy administracyjnej, ani sądowo-administracyjnej i nie stanowi zagadnienia wstępnego ("przez zagadnienie wstępne należy rozumieć zagadnienie prawne o charakterze materialnym, które wyłoniło się w toku postępowania w sprawie administracyjnej i do którego rozstrzygnięcia nie jest właściwy organ prowadzący postępowanie, ale inny organ lub sąd, i rozstrzygnięcie tego zagadnienia jest koniecznym warunkiem wydania decyzji przez organ administracji" — wyrok z dnia 14 marca 2006 roku, sygn. akt VII SA/Wa 1513/05). Zdaniem organu II instancji, oczekiwanie strony na przewidywaną zmianę stanu prawnego przepisów ustawy o transporcie drogowym nie jest zagadnieniem wstępnym, które uzasadnia zawieszenie postępowania na zasadzie art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a., bowiem w chwili orzekania możliwe było rozpatrzenie sprawy przez organ administracyjny i wydanie decyzji. Skargę na decyzję Komendanta Policji wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie pełnomocnik przedsiębiorcy, zarzucając jej naruszenie: 1. prawa materialnego poprzez błędną wykładnię i zastosowanie art. 18 ust. 5 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym; 2. prawa materialnego poprzez błędną wykładnię i zastosowanie art. 4 pkt 11 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym ; 3. przepisów postępowania, tj. art. 7, 10, 77 K.p.a.., poprzez zaniechanie dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, brak zapewnienia czynnego udziału strony w każdym stadium postępowania oraz brak wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego; 4. przepisu art. 101 K.p.a. obligującego organ do wydania rozstrzygnięcia w przedmiocie zawieszenia postępowania. W związku z powyższym wniósł - na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, z późn. zm.; dalej: p.p.s.a.) - o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości z powodu naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy oraz z powodu naruszenia przepisów postępowania, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Nadto wniósł na podstawie art. 61 p.p.s.a. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w całości. Z ostrożności procesowej pełnomocnik wniósł także o zawieszenie postępowania w sprawie do czasu rozpoznania przez Trybunał Konstytucyjny wniosku G. z dnia [...] lutego 2008 r. o stwierdzenie niezgodności z Konstytucją przepisów ustawy o transporcie drogowym. W obszernym (24 str.) uzasadnieniu skargi powtórzono, rozwijając niektóre wątki, argumentację podniesioną już w odwołaniu. Rozwinięto więc temat niezgodności z Konstytucją RP powołanych przepisów ustawy o transporcie drogowym, przypomniano, że "...przepisy art. 18 ust. 5 (powołanej ustawy) "mogą zostać uznane za sprzeczne z Konstytucją, w szczególności z przepisami art. 2, 20 i 22", a także podkreślono konsekwencje wynikające z art. 601 § 3 kodeksu wykroczeń. W odpowiedzi na skargę Komendant Policji wniósł o jej oddalenie. Zdaniem organu skarga nie zasługuje na uwzględnienie, a w sprawie nie jest konieczne stosowanie wykładni funkcjonalnej i celowościowej czy systemowej przepisu art. 18 ustawy, gdyż ta nie pozostaje w sprzeczności z wykładnią gramatyczną niniejszego przepisu. Przepis niniejszy zakazuje przewoźnikom wykonującym przewóz okazjonalny posługiwanie się oznaczeniami, które wprowadzałyby konsumentów w błąd. Klient korzystając z samochodu oznaczonego jako taksówka działa w zaufaniu do przedsiębiorcy, że przewóz powierza profesjonaliście zawodowo trudniącemu się przewozem osób. Inne też są wymagania dotyczące przedsiębiorców prowadzących przedsiębiorstwa taksówkowe, choćby w zakresie wymagań diagnostycznych (rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 4 listopada 2004 r. w sprawie szczegółowych wymagań w stosunku do diagnostów - Dz. U. z 2004 Nr 246, poz. 2469), ponadto inne są wymogi co do wyposażenia taksówek (rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia -Dz. U. z 2003 r. Nr 32, poz. 262 z późn. zm.). Z powyższych względów nie można uznać, jak wywodzi w skardze skarżący, że ograniczenia przewozów nie mają uzasadnienia skoro inne (wyższe) są wymagania stawiane przedsiębiorcom prowadzącym taksówki. Konsument korzystający z przewozu nie może być wprowadzony w błąd i musi mieć pewność, że wchodząc do samochodu oznaczonego jako taksówka, korzysta z usług przedsiębiorcy, który ma stosowną licencję na przewóz taksówkowy. Swoboda prowadzenia działalności gospodarczej musi być w tym przypadku ograniczona z uwagi na dobro konsumenta. Z przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym, w szczególności jej art. 18 ust. 1 i art. 87 ust. 1 wynika, iż wykonywanie określonego rodzaju transportu ustawodawca uzależnia od uprzedniego uzyskania odpowiedniego zezwolenia. "Wymagane zezwolenie" to zatem zezwolenie przewidziane w ustawie, niezbędne do prowadzenia określonej działalności transportowej (wyrok NSA z dnia 24 maja 2006 r. I OSK 881/05). Ponadto organ odwoławczy wskazał, że organy administracji publicznej zobowiązane są stosować prawo, chociażby naruszało ono normy konstytucyjne. Organy te nie są uprawnione do składania pytań prawnych do Trybunału Konstytucyjnego. Jak to zresztą podniósł skarżący, organ nie ma obowiązku oceniać zgodności przepisu z Konstytucją. Odnośnie naruszeń art. 10 K.p.a. organ zaprzecza, jakoby nie wezwał strony do składania wyjaśnień; uczynił to już w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania, a sprawę rozstrzygnął w oparciu o wszystkie zaoferowane przez stronę dokumenty. W kontekście zarzutu naruszenia art. 7 K.p.a. i art. 77 K.p.a. organ odwoławczy uznał, że ustosunkował się do każdego ze zgromadzonych w sprawie dowodów, z uwzględnieniem wzajemnych powiązań między nimi. W piśmie procesowym z dnia [...] maja 2009 r. strona raz jeszcze zarzuciła zaskarżonej decyzji Komendanta Policji naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik postępowania (art. 4 ust. 11 w zw. z art. 18 ust. 5 lit c ustawy o transporcie drogowym) oraz naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik postępowania (art. 77 § 1 w zw. z art. 7 w zw. z art. 80 oraz art. 107 § 3 K.p.a.). W szczególności pełnomocnik strony stwierdził, że z materiału dowodowego zebranego w sprawie, w tym w szczególności z protokołu kontroli, jednoznacznie wynika, że w trakcie kontroli drogowej w samochodzie nie znajdowała się żadna osoba poza kierowcą pojazdu. W związku z tym nie sposób stwierdzić, na podstawie zebranych dowodów, iż strona wykonywała przewóz osób. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.– Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U Nr 153, poz. 1270, z późn. zm.). Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, że nie zasługuje ona na uwzględnienie. Przedmiotem rozpoznania przez Sąd była skarga na decyzję Komendanta Policji z dnia [...] września 2008 r., utrzymującą w mocy decyzję Komendanta Policji [...] z dnia [...] lutego 2008 r., którą nałożono na przedsiębiorcę – A. Sp. z o.o. karę pieniężną w wysokości 5.000,00 zł. Skarżąca Spółka zarzuciła zaskarżonej decyzji naruszenie zarówno przepisów prawa materialnego, tj. art. 18 ust. 5 oraz art. 4 pkt 11 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - poprzez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, a także naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 7, 10, 77 K.p.a., poprzez zaniechanie dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, brak zapewnienia czynnego udziału strony w każdym stadium postępowania oraz brak wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Skarżący zwrócił też uwagę, że w rozpatrywanej sprawie toczy się postępowanie w sprawie stwierdzenia niezgodności art. 18 ust. 5 ustawy o transporcie drogowym z Konstytucją RP, co w jego przekonaniu powinno skutkować wstrzymaniem wykonania decyzji i zawieszeniem postępowania, a także zwrócił uwagę, że powołany przepis ustawy o transporcie drogowym może zostać uznane za sprzeczne z Konstytucją, w szczególności z przepisami art. 2, 20 i 22 tego aktu. W ocenie Sądu nie jest to jednak równoznaczne z bezpośrednim zarzutem naruszenia powołanych przepisów Konstytucji RP. W ocenie Sądu kontrola i przeprowadzone (ponownie) postępowanie wykazały bez żadnej wątpliwości, iż stroną postępowania, która popełniła stwierdzone naruszenia, jest A. Spółka z o.o., z siedzibą w W. – adresat zaskarżonej decyzji. Organ orzekający w sprawie, którego decyzję zaskarżono, prawidłowo uznał, że w dniu kontroli, tj. [...] sierpnia 2007 r. przedsiębiorca wykonywał przewóz okazjonalny w krajowym transporcie drogowym osób pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą z naruszeniem zakazu: umieszczania lamp i innych urządzeń technicznych, co wyczerpało znamiona naruszenia określonego w art. 18 ust. 5 lit. lit. c) ustawy o transporcie drogowym. Oczyszczając przedpole należy przede wszystkim zauważyć, że postanowieniem z dnia [...] lipca 2007 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania dalszego biegu przywołanemu przez stronę wnioskowi O. z dnia [...] września 2007 r. o zbadanie zgodności przepisu art. 18 ust. 5 ustawy o transporcie drogowym z Konstytucją RP. W wyniku rozpatrzenia zażalenia od w/w rozstrzygnięcia Trybunał Konstytucyjny postanowieniem z dnia [...] marca 2008 r. nie uwzględnił zażalenia w/w organizacji. Tak więc w rozpatrywanej sprawie, mimo sugestii pełnomocnika skarżących, brak jest podstaw do zawieszenia postępowania. Konsekwencją zróżnicowania przewozów okazjonalnych i przewozów wykonywanych na podstawie licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką było wprowadzenie w ustawie o transporcie drogowym art. 18 ust. 5 lit. a) - c), zgodnie z którym przy wykonywaniu przewozów okazjonalnych w krajowym transporcie drogowym pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą zabrania się: a) umieszczania i używania w pojeździe taksometru, b) umieszczania na pojeździe oznaczeń z nazwą, adresem oraz telefonem przedsiębiorcy, a także c) umieszczania na dachu pojazdu lamp lub innych urządzeń technicznych. Dokonując nowelizacji powołanych przepisów w lipcu 2005 r. ustawodawca kierował się potrzebą wyraźnego odróżnienia pojazdów nie będących taksówką od taksówek, a zarazem potrzebą stosownej ochrony działających na rynku licencjonowanych przewoźników taksówkowych, działających w oparciu o licencje wydane na podstawie art. 6 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym; szło tu wyraźnie o ochronę przed nieuczciwą konkurencją ze strony podmiotów działających bez licencji taksówkarskiej i wykonujących przewozy osób w sposób okazjonalny na podstawie posiadanych ogólnych licencji na wykonywanie transportu drogowego osób, wydanych na podstawie art. 5 ust. 1 cyt. ustawy. Na gruncie powołanych przepisów ustawy umieszczania i używania w pojeździe taksometru oraz sposób oznaczania pojazdu, wskazane w art. 18 ust. 5 lit. a), b) i c) ustawy o transporcie drogowym, należą ewidentnie do cech charakterystycznych pojazdów służących do świadczenia usług przewozu osób w ramach licencji taksówkowej. W tej sytuacji inni przedsiębiorcy, którzy nie posiadają licencji taksówkowej, nie mogą - zgodnie z powołanym przepisem ustawy - wykonywać usług pojazdem, który swymi cechami ewidentnie przypomina, czy też sugeruje transport drogowy osób taksówką. Biorąc pod uwagę istotne różnice występujące w zakresie wymagań dotyczących przedsiębiorców prowadzących przedsiębiorstwa taksówkowe w porównaniu z innymi przewoźnikami, działającymi na podstawie ogólnych licencji lub stosownych zezwoleń, należy stwierdzić, iż konsument korzystający z przewozu nie może być wprowadzany w błąd i musi mieć pewność, że wchodząc do samochodu oznaczonego jako taksówka, korzysta z usług przedsiębiorcy, który ma stosowną licencję na transport drogowy osób taksówką. Organ odwoławczy słusznie przyjął, iż swoboda prowadzenia działalności gospodarczej musi być w tym przypadku ograniczona, przede wszystkim z uwagi na dobro konsumenta. Trudno zatem przyjąć za zasadną tezę skarżących jakoby unormowania przepisu art. 18 ust. 5 ustawy o transporcie drogowym naruszały w jakimkolwiek zakresie konstytucyjną zasadę wolności gospodarczej (art. 20 i art. 22 Konstytucji RP), albowiem wprowadzone przez ustawodawcę zakazy dotyczące sposobu wykonywania przewozów okazjonalnych: po pierwsze - nie dotykają istoty tej konstytucyjnej swobody, a ponadto - są zgodne z zasadą proporcjonalności. Sama zasada wolność działalności gospodarczej nie ma również charakteru absolutnego, co wielokrotnie podkreślał Trybunał Konstytucyjny w swym orzecznictwie (tak np. wyrok TK z dnia 21 kwietnia 2004 r., sygn. akt K 33/03, OTK-A 2004/4/31). Trudno również uznać, aby postanowienia przepisu art. 18 ust. 5 cyt. ustawy prowadziły do naruszenia konstytucyjnej zasady równości wobec prawa. Jeśli chodzi o zasadę równości wyrażoną w art. 32 Konstytucji RP należy zauważyć, iż przyjęta przez Konstytucję RP formuła równości wobec prawa mieści się w ogólnym, opisowym pojęciu równości jako przynależności danych podmiotów do tej samej klasy, którą wyróżniamy z punktu widzenia cechy uznanej za istotną i nie jest tożsama z pojęciem identyczności. Równość wobec prawa należy rozumieć tak, iż wszystkie podmioty charakteryzujące się daną cechą istotną w stopniu równym mają być traktowane równo, a więc według jednakowej miary, bez zróżnicowań dyskryminujących, czy też faworyzujących (L. Garlicki, Polskie prawo konstytucyjne. Zarys wykładu, wydanie 5, LIBER, Warszawa 2001, s. 94 i nast.). Mając na względzie przedstawione poglądy doktryny, jak również orzecznictwo Trybunału Konstytucyjnego, należy stwierdzić, iż podważane przez skarżących unormowania art. 18 ust. 5 ustawy o transporcie drogowym nie naruszają konstytucyjnej zasady równości wyrażonej w przepisie art. 32 Konstytucji RP. Negowane przez skarżących zakazy ustawowe nie łamią zasady równości, albowiem nie różnicują w prawach przedsiębiorców transportowych, odwołując się jedynie do kryterium sposobu świadczenia usług przewozowych. Niewątpliwie regulacja przyjęta w 2005 r. przez ustawodawcę traktuje jednakowo wszystkich przedsiębiorców wykonujących swoją działalność na podstawie ogólnej licencji transportowej, wydanej w oparciu o przepis art. 5 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, zmierzając jedynie do wyraźnego odróżnienia tych przedsiębiorców od podmiotów świadczących specyficzne usługi transportu drogowego osób taksówką (na podstawie art. 6 ust. 1), które w świetle tej ustawy zobowiązane są do spełnienia wielu innych, surowszych wymogów w zakresie prowadzonych usług przewozowych. W tym stanie rzeczy należy przyjąć, że zarzut skarżących, iż w wyniku zastosowania przez organy Policji uregulowań prawnych przyjętych w drodze nowelizacji art. 18 ustawy o transporcie drogowym naruszone zostały jakiekolwiek konstytucyjne uprawnienia przedsiębiorcy, jest bezzasadny. Odnosząc się wreszcie do zarzutu sprzeczności normy zakazującej zredagowanej w art. 18 ust. 5 ustawy o transporcie drogowym z normą penalizującą, zredagowaną w art. 601 Kodeksu wykroczeń, trzeba wyjaśnić, iż zgodnie z treścią art. 92 ust. 3 ustawy o transporcie drogowym jeżeli czyn będący naruszeniem przepisów ustawy o transporcie drogowym wyczerpuje jednocześnie znamiona wykroczenia, stosuje się wyłącznie przepisy ustawy o transporcie drogowym. Nadto należy zauważyć, że penalizacja, o której wyżej mowa, jest wyłącznie wynikiem interpretacji powołanego przepisu Kodeksu wykroczeń w związku z odpowiednimi przepisami ustawy o swobodzie działalności gospodarczej oraz przepisów Kodeksu cywilnego odnoszących się do oznaczania przedsiębiorców. Ustosunkowując się z kolei do zarzutu naruszenia art. 10 K.p.a., stwierdzić należy, iż zarzut naruszenia przepisów postępowania poprzez uniemożliwienie stronie czynnego udziału w postępowaniu jest niezasadny. Zauważyć trzeba, iż organ I instancji w piśmie informującym o wszczęciu postępowania administracyjnego nie tylko powiadomił stronę o możliwości zapoznania się z aktami administracyjnymi, lecz również wezwał ją do złożenia wyjaśnień i zajęcia stanowiska. W konsekwencji Sąd uznał, iż skoro wykonywany przez skarżących w dniu [...] sierpnia 2006 r. przewóz okazjonalny w krajowym transporcie drogowym pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą wykonywany był z ewidentnym naruszeniem zakazu: c) umieszczania na dachu pojazdu lamp lub innych urządzeń technicznych, organy orzekające w sprawie prawidłowo zastosowały dyspozycję przepisu art. 92 ust. 1 i ust. 4 ustawy o transporcie drogowym w zw. z lp. 2.9.3 załącznika do tej ustawy, który karą 5.000,00- zł, sankcjonuje wykonywanie transportu drogowego z naruszeniem w/w zakazu. Zdaniem Sądu, organy obu instancji wyczerpująco zbadały wszystkie istotne okoliczności faktyczne związane z rozpatrywaną sprawą oraz przeprowadziły dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej (art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a.). W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie organy administracji rozstrzygając sprawę oparły się na materiale prawidłowo zebranym w toku kontroli, dokonując jego wszechstronnej oceny. Ponadto należy uznać, iż stanowisko wyrażone w zaskarżonych decyzjach organy obu instancji uzasadniły w sposób wymagany przez normę prawa określoną w przepisie art. 107 § 3 K.p.a. Zaskarżona decyzja nie narusza zarówno przepisów prawa materialnego wskazanych w ustawie z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym oraz stosownych przepisów w unormowaniach wspólnotowych, regulujących wykonywanie transportu drogowego, jak również przepisów K.p.a., w tym w szczególności art. 7 K.p.a., art. 10 K.p.a. oraz art. 77 K.p.a., w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na ostateczny wynik sprawy. Ponadto oceniając zaskarżoną decyzję Sąd nie stwierdził żadnych innych uchybień, których istnienie powinien uwzględnić z urzędu. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 127, z późn. zm.) orzekł jak w sentencji wyroku.