VI SA/Wa 2401/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zdzisław Romanowski Sędziowie Sędzia WSA Dorota Wdowiak Sędzia WSA Urszula Wilk (spr.) Protokolant ref. staż. Katarzyna Skurzyńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 maja 2013 r. sprawy ze skargi M. C. na postanowienie Ministra Środowiska z dnia [...] września 2012 r. nr [...] w przedmiocie wznowienia postępowania oddala skargę VI SA/Wa 2401/12 UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia [...] września 2012 r. Minister Środowiska, działając na podstawie art. 138 § 1 k.p.a. w zw. z art. 144 § 1 k.p.a., utrzymał w mocy własne postanowienie z dnia [...] lipca 2012 r., którym na podstawie art. 149 § 3 w zw. z art. 148 § 1 k.p.a. oraz art. 150 § 1 i § 3 k.p.a., po rozpatrzeniu wniosku S. M., B. M., B. A., W. S., B. D., A.N., S. P., D.R., L. A., L. L., S. P., H.P., J. T., N.T., M. J., H. G., J.N., M.B., S. B., R. N., S. S., M. C., H. J., R. J., J. J., U. M. oraz J. M., odmówił wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją Ministra Środowiska nr [...] z dnia [...] września 2011 r. w sprawie uchylenia koncesji udzielonej na rzecz P.Sp. z o.o. z siedzibą w K. na poszukiwanie i rozpoznawanie złoża węgla brunatnego w rejonie "[...]" i "[...]", położonym na terenie miast i gmin: [...] i [...] w województwie [...] w części dotyczącej wykonania 52 otworów wiertniczych z uwagi na uchybienie terminu do wniesienia podania o wznowienie postępowania. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że wnioskiem z dnia [...] marca 2012 r. wnioskodawcy wnieśli o: 1. wznowienie postępowania zakończonego decyzją Ministra Środowiska nr [...] z dnia [...] maja 2012 r. w sprawie udzielenia koncesji P. Sp. z o.o. z siedzibą w K. na poszukiwanie i rozpoznawanie złoża węgla brunatnego w rejonie "[...]" i "[...]", położonym na terenie miast i gmin: [...] i K. w województwie [...] - na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.; 2. wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją Ministra Środowiska z dnia [...] września 2011 r. w sprawie uchylenia w koncesji nr [...] udzielonej na rzecz P. Sp. z o.o. z siedzibą w K. na poszukiwanie i rozpoznawanie złoża węgla brunatnego w rejonie "[...]" i "[...]", położonym na terenie miast i gmin: [...] i [...] w województwie [...] w części dotyczącej 52 otworów wiertniczych - na podstawie art. 145 § 1 pkt 6 k.p.a. Przedmiotem rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie było żądanie zawarte w punkcie 2. Minister Środowiska wskazał, że w przypadku złożenia podania o wznowienie postępowania przez stronę organ wszczyna postępowanie wstępne. W tej fazie postępowania organ bada wyłącznie, czy wniosek o wznowienie postępowania oparty jest o ustawowe przesłanki wznowienia, enumeratywnie wymienione w art. 145 § 1 k.p.a. oraz czy podanie o wznowienie postępowania zostało wniesione z zachowaniem terminów przewidzianych w art. 148 k.p.a. W ocenie organu wniosek o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją Ministra Środowiska z dnia [...] września 2011 r. w sprawie uchylenia w koncesji nr [...] udzielonej na rzecz P. Sp. z o.o. z siedzibą w K. na poszukiwanie i rozpoznawanie złoża węgla brunatnego w rejonie "[...]" i "[...]", położonym na terenie miast i gmin: [...] i [...] w województwie [...] w części dotyczącej 52 otworów wiertniczych nie zasługiwał na uwzględnienie z uwagi na fakt, iż nie został zachowany termin do jego złożenia przewidziany w art. 148 § 1 k.p.a. Organ stanął na stanowisku, że podstawową przesłanką formalną wznowienia postępowania jest zachowanie terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania, tj. złożenie wniosku w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. Minister Środowiska podniósł, że wnioskodawcy jako podstawę wznowienia wskazali fakt wydania decyzji bez uzyskania wymaganego prawem stanowiska innego organu. W literaturze oraz orzecznictwie zgodne jest stanowisko, iż to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek udowodnienia, w jakiej dacie dowiedział się o okolicznościach lub decyzji, ze ścisłością dostateczną do ustalenia, że podanie zostało wniesione przed upływem terminu jednomiesięcznego, czego wnioskodawcy w niniejszej sprawie nie dopełnili. Minister Środowiska wskazał, że wnioskodawcy zostali poinformowani pismem znak [...] z dnia [...] sierpnia 2011 r. o zakończeniu postępowania i możliwością zapoznania się z aktami sprawy. Ponadto, decyzja z [...] września 2011 r. w sprawie uchylenia koncesji nr [...] udzielonej na rzecz P. Sp. z o.o. z siedzibą w K. na poszukiwanie i rozpoznawanie złoża węgla brunatnego w rejonie "[...]" i "[...]", położonym na terenie miast i gmin: [...] i [...] w województwie [...] w części dotyczącej 52 otworów wiertniczych została skutecznie doręczona wszystkim wnioskodawcom, w tym M. C. w dniu [...] października 2011 r. Wobec powyższego, w ocenie organu termin jednego miesiąca, w którym strona dowiedziała się o okolicznościach uzasadniających wznowienie postępowania, biegł dla wnioskodawców najpóźniej od daty doręczenia decyzji z [...] września 2011 r. W ocenie organu nie ulega wątpliwości, iż w sytuacji, kiedy wnioskodawcy mieli możliwość zapoznania się z aktami sprawy oraz otrzymali decyzję, mogli również dowiedzieć się o przeprowadzeniu lub braku procedur opiniowania z właściwymi w sprawie organami samorządu terytorialnego, co uprawdopodabnia w stopniu wystarczającym uznanie przez organ powzięcia przez wnioskodawców wiadomości o okolicznościach uzasadniających wznowienie postępowania jeszcze w 2011 r., podczas gdy wniosek został wniesiony [...] marca 2012 r. We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy skarżący zarzucił Ministrowi Środowiska bezzasadne uznanie przez organ uchybienia terminowi do złożenia wniosku o wznowienie postępowania. Zdaniem skarżącego, o fakcie bycia stroną w postępowaniu administracyjnym opiniującym koncesję nr [...] na podstawie art. 106 k.p.a. dowiedział się korzystając z porady prawnej w marcu 2012 r. Minister Środowiska zgodnie z art. 106 § 2 k.p.a., zwracając się o opinię do Burmistrza [...] i [...], miał obowiązek powiadomić wszystkie strony, czego nie uczynił. Ponadto, Minister Środowiska błędnie twierdził, że zawiadomienie stron na podstawie art. 10 k.p.a. miało zastąpić zawiadomienie o wystąpieniu do Burmistrzów o opinie w sprawie koncesji. Strony zarzucały też brak zawieszenia postępowania, pomimo zawiadomienia SKO w [...] z dnia [...] czerwca 2012 r. o wszczęciu postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności postanowienia Burmistrza [...] z dnia [...] lutego 2011 r., pozytywnie opiniującego koncesję dla P. Sp. z o.o., jak też niedoręczenie wszystkim stronom postępowania postanowienia Ministra Środowiska z dnia [...] lipca 2012 r. nr [...] o odmowie wznowienia postępowania. Wskazanym na wstępie postanowieniem z dnia [...] września 2012 r. Minister Środowiska utrzymał w mocy własne postanowienie z dnia [...] lipca 2012 r. Organ pozostał na stanowisku, że termin jednego miesiąca, w którym strona dowiedziała się o okolicznościach uzasadniających wznowienie postępowania, biegnie dla wnioskodawców najpóźniej od daty doręczenia decyzji z [...] września 2011 r. Zdaniem organu nie ulega wątpliwości, iż w sytuacji kiedy wnioskodawcy mieli możliwość zapoznania się z aktami sprawy oraz otrzymali decyzję, mogli również dowiedzieć się o przeprowadzeniu lub braku procedury opiniowania z właściwymi w sprawie organami samorządu terytorialnego, co uprawdopodabnia w stopniu wystarczającym uznanie przez organ powzięcia przez wnioskodawców wiadomości o okolicznościach uzasadniających wznowienie postępowania jeszcze w 2011 r., podczas gdy wniosek został wniesiony [...] marca 2012 r. W odniesieniu do zarzutu nierozpatrzenia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji, organ wskazał, że dopiero po wznowieniu postępowania możliwe jest rozpatrywanie wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji. Co do zarzutu niedoręczenia wszystkim stronom postępowania zaskarżanego postanowienia z [...] lipca 2012 r. organ wskazał, że postanowienie wraz z odpisami dla 27 wnioskodawców zostało skutecznie doręczone pełnomocnikowi r. pr. A. A. w dniu [...] lipca 2012 r. Organ powołał się przy tym na wyrok NSA z dnia 5 października 2007 r., sygn. akt I OSK 1390/06 (ONSA WSA 2008, nr 6, poz. 91; OSP 2009, z. 11, poz. 118), w którym sąd stwierdził, że: "Czynności proceduralne organu po otrzymaniu podania o wznowienie postępowania administracyjnego nie są podejmowane w ramach postępowania w sprawie wznowienia postępowania aż do wydania postanowienia o wszczęciu postępowania wznowieniowego (art. 149 § 1 k.p.a.). Zakończenie tych czynności wstępnych decyzją [obecnie postanowieniem] o odmowie wznowienia postępowania (art. 149 § 3 k.p.a.) dotyczy jedynie interesu prawnego wnoszącego podanie o wznowienie i tylko on ma prawo udziału w postępowaniu zakończonym taką decyzją [obecnie postanowieniem]". Wobec powyższego organ wskazał, iż nie miał obowiązku doręczać postanowienia o odmowie wznowienia postępowania stronom postępowania administracyjnego zakończonego decyzją Ministra Środowiska nr [...] w sprawie udzielenia koncesji P. Sp. z o.o. z siedzibą w K. na poszukiwanie i rozpoznawanie złoża węgla brunatnego w rejonie "[...]" i "[...]". Odnośnie wniosku o zawieszenie postępowania wznowieniowego, Minister Środowiska wskazał, że wniosek taki byłby zasadny dopiero po wznowieniu postępowania. Skargę na opisane postanowienia wywiódł M. C. Zaskarżonym postanowieniom zarzucił naruszenie przepisów: art. 148 k.p.a. w związku z art. 145 § 1 pkt 6, art. 155 k.p.a., art. 106 § 2, § 4 i § 5 oraz art. 10 k.p.a., art. 16 ust. 4 ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. prawo geologiczne i górnicze oraz art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., przez przyjęcie, że skarżący uchybił terminowi do wniesienia podania o wznowienie. Wskazał, że Minister Środowiska, w postępowaniu uchylającym w części koncesję, pominął całkowicie procedury opiniowania projektu decyzji, o którym mowa w art. 16 ust. 4 prawo geologiczne i górnicze. Skarżący nie brał udziału i nie wiedział, że jest stroną postępowania opiniującego. Dowiedział się tego korzystając z porady prawnej w marcu 2012 r. i w tym samym miesiącu niezwłocznie wniósł podanie o wznowienie postępowania na podstawie art. 145 § 6 k.p.a. Minister Środowiska, uchylając decyzję, nie zwrócił się do Burmistrza [...] i [...] o zasięgnięcie opinii na poszukiwanie i rozpoznawanie złoża węgla brunatnego przez P. Sp. z o.o. z siedzibą w K. Organ, nie przeprowadzając postępowania dowodowego, wyciągnął wniosek z samych akt. W uzasadnieniu skargi skarżący podnosił m.in., że sprawa dotyczy interesu publicznego, gdyż kopalnia szkodami sięga kilkudziesięciu kilometrów. Po wydaniu postanowień Burmistrzów, pozbawiono społeczność lokalną wpływu na przyszłość rejonu. Wywodził, że skarżący nie ze swej winy nie brali udziału w postępowaniu opiniującym wydanie koncesji dla P. spółka z o.o. w K., po prostu Minister Środowiska nie przeprowadził postępowania opiniującego. Skarżący nie wiedzieli, że są stronami postępowania opiniującego. Podnosił, że Minister Środowiska nie przeprowadził w ogóle wymaganego przepisami opiniowania z organami samorządowymi. Zdaniem skarżącego twierdzenie Ministra Środowiska, że skarżący mógł się dowiedzieć o przeprowadzeniu lub braku przeprowadzenia procedury opiniowania z właściwymi w sprawie organami samorządu terytorialnego, co uprawdopodabnia w stopniu wystarczającym uznanie przez organ powzięcia przez wnioskodawców wiadomości o okolicznościach uzasadniających wznowienie postępowania jeszcze w 2011 r. podczas, gdy wniosek został wniesiony [...] marca 2012 r., jest nie do przyjęcia zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa, które zostały rażąco naruszone w całym postępowaniu. Podnosił, że Minister Środowiska nie przez przypadek drugi raz pomija strony postępowania i nie opiniuje zmiany decyzji. Wydając koncesję na rzecz P. spółka z o.o., także nie zawiadomił zgodnie z przepisem art. 106 k.p.a. żadnej ze stron, że występuje do Burmistrzów [...] i [...] o zaopiniowanie projektu koncesji. Wskazywał, że w ocenie Ministra Środowiska strony miały się domyśleć o błędach organów. Skarżący zarzucał Ministrowi Środowiska, że w zaskarżonym postępowaniu nie doręczył wydanych postanowień 280 stronom postępowania poza skarżącymi, nadal pomijając strony postępowania. Wskazywał też, że Minister Środowiska nie zawiesił z urzędu, ani na wniosek, postępowania w niniejszej sprawie w związku z toczącym się postępowaniem przed Samorządowym Kolegium Odwoławczym w [...] w sprawie stwierdzenia nieważności postanowień Burmistrza [...] i [...]. Skarżący podnosił, że zaznajomienie się z treścią decyzji nie jest równoznaczne z wiedzą, że jest się stroną postępowania opiniującego, skoro organy załatwiały to między sobą przy udziale tylko i wyłącznie P.z o.o. W ocenie skarżącego został zachowany termin do złożenia podania o wznowienie, o którym mowa w art. 148 k.p.a., ponieważ w marcu 2012 r. skarżący dowiedzieli się, korzystając z porady prawnej, że są stronami postępowania opiniującego. Skarżący do marca 2012 r. nie wiedział, że powinien być stroną postępowania opiniującego, bo Minister Środowiska naruszył art. 16 ust. 4 ustawy prawo geologiczne i górnicze oraz art. 106 k.p.a. nie zawiadamiając żadnej ze stron. Podanie o wznowienie postępowania do Ministra Środowiska strona wniosła w ciągu miesiąca od dowiedzeniu się, że jest stroną postępowania, tj. w miesiącu marcu 2012 r. Skarżący, jak się dowiedział, że powinien być stroną postępowania opiniującego, wniósł także w tym samym czasie podanie o stwierdzenie nieważności postanowień Burmistrzów wydanych z rażącym naruszeniem prawa, na których oparta jest koncesja. Podnosił, że postępowanie przed Samorządowym Kolegium Odwoławczym w [...] jest w toku, ale Minister Środowiska nie zawiesił postępowania do czasu zakończenia postępowania co ma istotne znaczenie w sprawie. Wskazywał też, że Minister Środowiska nie wystąpił o opinię przy zmianie decyzji. Organ wydający – Minister Środowiska pomimo, że w uzasadnieniu decyzji pisze o art. 10 k.p.a. to go naruszył, nie zapewnił stronom czynnego udziału w każdym stadium postępowania, dotyczącego ich własności. Ostatecznie skarżący wywodził, że organy – Minister Środowiska i Burmistrzowie [...] oraz [...] postąpili sprzecznie z regułami postępowania administracyjnego, wynikającego między innymi ze wskazanych w skardze przepisów oraz art. 7 k.p.a., który zawiera ogólną klauzulę załatwienia sprawy administracyjnej zgodnie z interesem społecznym. Wydana koncesja wywołała wśród miejscowej ludności niezadowolenie społeczne i niepokój. Skarżący żądał przeprowadzenia rzetelnego postępowania, bo nie przez przypadek, błąd czy nieznajomość art. 106 k.p.a. Minister Środowiska drugi raz pominął całkowicie postępowanie opiniujące i strony postępowania. W odpowiedzi na skargę Minister Środowiska wniósł o jej oddalenie, podtrzymał argumentację wyrażoną w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym ta kontrola stosownie do § 2 powołanego artykułu sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Sąd w ramach swojej właściwości dokonuje zatem kontroli aktów z zakresu administracji publicznej z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnymi jak i prawem procesowym. Sąd rozstrzyga przy tym w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zw. dalej p.p.s.a. - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Stosownie do art. 145 § 1 p.p.s.a. Sąd uwzględnia skargę tylko wówczas, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (1a), naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (1b), inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (1c), a także wówczas, gdy stwierdza nieważność decyzji (postanowienia) z przyczyn określanych w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach bądź z tych przyczyn stwierdza wydanie decyzji (postanowienia) z naruszeniem prawa. Podkreślenia wymaga również, iż stosownie do powołanych wyżej przepisów Sąd nie bada zaskarżonych postanowień pod względem ich celowości czy słuszności. Badając skargę wg powyższych kryteriów, Sąd uznał, iż nie zasługuje ona na uwzględnienie, bowiem zaskarżone postanowienie i postanowienie utrzymane nim w mocy nie naruszają prawa w sposób uzasadniający ich uchylenie. Na wstępie podkreślić należy, że instytucja wznowienia ma charakter nadzwyczajny. Dotyczy bowiem kontroli prawidłowości wydanej decyzji ostatecznej (czy postanowienia). Dlatego przesłanki wznowienia postępowania określone zostały w ustawie w sposób enumeratywny i mają charakter obligatoryjny. W przypadku złożenia podania o wznowienie postępowania organ wszczyna postępowanie wstępne, w którym bada wyłącznie, czy we wniosku o wznowienie powołano ustawowe przesłanki wznowienia, enumeratywnie wymienione w art. 145 § 1, art. 145a i art. 145b k.p.a. oraz czy podanie o wznowienie zostało wniesione z zachowaniem terminów przewidzianych w art. 148 k.p.a. Brak pozytywnych ustaleń w powyższym zakresie obliguje organ do wydania postanowienia o odmowie wznowienia postępowania w trybie art. 149 § 3 k.p.a. W realiach rozpoznawanej sprawy żądanie wznowienia postępowania zostało oparte na przesłance wydania decyzji bez uzyskania wymaganego prawem stanowiska innego organu (art. 145 § 1 pkt 6 k.p.a.). Zgodnie z brzmieniem art. 148 § 1 k.p.a. podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. Skarżący w dniu [...] marca 2012 r. wniósł podanie o wznowienie postępowania zakończonego decyzją z dnia [...] września 2011 r. doręczoną mu dniu [...] października 2011 r. Zdaniem skarżącego zachował on termin do wniesienia wniosku o wznowienie postępowania, bowiem dopiero w marcu 2012 r. zasięgnął porady prawnej i dowiedział się, że powinien być stroną postępowania opiniującego. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądowo-administracyjnym nie jest istotna w przypadku terminu z art. 148 § 1 k.p.a. świadomość prawnego znaczenia okoliczności faktycznej lub dowodu jako podstawy wznowienia (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 stycznia 2002 r. V SA 1460/01. ONSA 2003, nr 2, poz. 61). Podobnie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w wyroku z dnia 8 września 2010 r. wskazał, że "termin do złożenia podania o wznowienie postępowania jest liczony od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania, a nie od dnia w którym dowiedziała się o instytucji wznowienia postępowania. Nie jest też istotna w przypadku terminu z art. 148 § 1 k.p.a. świadomość w zakresie prawnego znaczenia okoliczności faktycznej jako podstawy wznowienia" (sygn. akt II SA/Rz 279/10, LEX nr 754559). W świetle przytoczonych orzeczeń słuszny jest pogląd organu, że skarżący uchybił miesięcznemu terminowi do złożenia podania o wznowienie, najpóźniej liczonemu od dnia, w którym została mu doręczona decyzja z dnia [...] września 2011 r. Sąd podziela pogląd Ministra Środowiska, że skarżący najpóźniej w tej dacie mógł dowiedzieć się, czy decyzja została wydana bez uzyskania wymaganego prawem stanowiska innego organu. Zaś okoliczność, że dopiero w marcu, na skutek porady prawnej, powziął świadomość prawnego znaczenia okoliczności, która w jego ocenie uzasadniałaby wznowienie postępowania, nie może stanowić o zachowaniu przez skarżącego terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania. Prawidłowo zatem Minister Środowiska odmówił wznowienia postępowania administracyjnego na podstawie art. 149 § 3 k.p.a., skoro na etapie postępowania wstępnego stwierdził brak przesłanek pozytywnych umożliwiających wznowienie postępowania, w postaci niezachowania terminu do wniesienia podania o wznowienie postępowania administracyjnego. W wyroku z dnia 18 lutego 2011 r. sygn. akt II OSK 176/10 Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że uchylenie terminu do złożenia wniosku o wznowienie powinno skutkować odmową wznowienia postępowania, a w wyroku z dnia 6 maja 2010 r. o sygn. akt II OSK 773/09 NSA podkreślił, że przystąpienie do rozpoznania sprawy wznowieniowej w wypadku niedotrzymania przez wnioskodawcę ustawowego terminu do złożenia wniosku i wydanie decyzji rozstrzygającej sprawę co do istoty jest dotknięte wadą nieważnościową (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.) wobec rażącego naruszenia przepisu art. 148 § 1 przewidującego, że tylko wniosek złożony w terminie należy uznać za dopuszczalny. Odnosząc się do zarzutów zawartych w skardze, zauważyć należy, że w części sprowadzają się one do wymienienia przepisów procedury administracyjnej, które w toku postępowania przed Ministrem Środowiska, w ocenie skarżącego zostały naruszone. Sąd nie podziela tego stanowiska, albowiem jak już powyżej wykazano Minister Środowiska, badając formalnoprawną dopuszczalność wznowienia postępowania i stwierdzając niedochowanie terminu do wniesienia podania określonego w art. 148 k.p.a. – słusznie odmówił wznowienia postępowania, uzasadniając swoje rozstrzygnięcie zgodnie z normą wskazaną w przepisie art. 107 § 3 k.p.a. Zaznaczyć przy tym należy, że przedmiotem oceny jest postępowanie wznowieniowe, a nie jak chce tego strona – postępowanie, którego wniosek o wznowienie dotyczy. Co do zarzutu niedoręczenia wszystkim stronom postępowania zaskarżanego postanowienia, to Sąd podziela pogląd wynikający z przytoczonego orzecznictwa wskazującego, że "czynności proceduralne organu po otrzymaniu podania o wznowienie postępowania administracyjnego nie są podejmowane w ramach postępowania w sprawie wznowienia postępowania aż do wydania postanowienia o wszczęciu postępowania wznowieniowego (art. 149 § 1 k.p.a.). Zakończenie tych czynności wstępnych decyzją o odmowie wznowienia postępowania (art. 149 § 3 k.p.a.) dotyczy jedynie interesu prawnego wnoszącego podanie o wznowienie i tylko on ma prawo udziału w postępowaniu zakończonym taką decyzją" (por. wyrok NSA z dnia 5 października 2007 r., sygn. akt I OSK 1390/06 (ONSA WSA 2008, nr 6, poz. 91)). Sąd uznaje również za prawidłowe stanowisko organu, że wniosek o zawieszenie postępowania wznowieniowego byłby zasadny dopiero po wznowieniu postępowania. Biorąc wszystkie powyższe względy pod uwagę, Sąd stanął na stanowisku, że organ, wydając zaskarżone postanowienie, nie dopuścił się naruszeń prawa materialnego, które miałyby wpływ na wynik sprawy, ani uchybień formalnoprawnych w stopniu, w jakim mogłoby to mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.