VI SA/Wa 2402/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zdzisław Romanowski Sędziowie Sędzia WSA Dorota Wdowiak Sędzia WSA Urszula Wilk (spr.) Protokolant ref. staż. Katarzyna Skurzyńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 maja 2013 r. sprawy ze skargi M. C. na postanowienie Ministra Środowiska z dnia [...] września 2012 r. nr [...] w przedmiocie wznowienia postępowania oddala skargę VI SA/Wa 2402/12 UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia [...] września 2012 r. Minister Środowiska, działając na podstawie art. 138 § 1 k.p.a. w zw. z art. 144 § 1 k.p.a., utrzymał w mocy własne postanowienie z dnia [...] lipca 2012 r., którym na podstawie art. 149 § 3 w zw. z art. 148 § 1 k.p.a. oraz art. 150 § 1 i § 3 k.p.a., po rozpatrzeniu wniosku S.M., B.M., B. A., W. S., B. D., A. N., S. P., D. R., L.A., L. L., S. P., H. P., J. T.; N. T., M. J., H.G., J. N., M.B. S. B., R. N., S. S., M. C., H. J. R. J., J.J., U. M. oraz J. M., odmówił wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją Ministra Środowiska nr [...] z dnia [...] maja 2011 r. w sprawie udzielenia koncesji na rzecz P. Sp. z o.o. z siedzibą w K. na poszukiwanie i rozpoznawanie złoża węgla brunatnego w rejonie "[...]" i "[...]", położonym na terenie miast i gmin: [...] i [...] w województwie [...] z uwagi na uchybienie terminu do wniesienia podania o wznowienie postępowania. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że wnioskiem z dnia [...] marca 2012 r. wnioskodawcy wnieśli o: 1. wznowienie postępowania zakończonego decyzją Ministra Środowiska nr [...]z dnia [...] maja 2012 r. w sprawie udzielenia koncesji P. Sp. z o.o. z siedzibą w K. na poszukiwanie i rozpoznawanie złoża węgla brunatnego w rejonie "[...]" i "[...]", położonym na terenie miast i gmin: [...] i [...] w województwie [...] - na podstawie art. 145§ 1 pkt 4 k.p.a; 2. wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją Ministra Środowiska z dnia [...] września 2011 r. w sprawie uchylenia w koncesji nr [...] udzielonej na rzecz P.Sp. z o.o. z siedzibą w K. na poszukiwanie i rozpoznawanie złoża węgla brunatnego w rejonie "[...]" i "[...]", położonym na terenie miast i gmin: [...] i [...] w województwie [...] w części dotyczącej 52 otworów wiertniczych - na podstawie art. 145 § lpkt 6 k.p.a. Przedmiotem rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie było żądanie zawarte w punkcie 1. Minister Środowiska wskazał, że w przypadku złożenia podania o wznowienie postępowania przez stronę organ wszczyna postępowanie wstępne. W tej fazie postępowania organ bada wyłącznie, czy wniosek o wznowienie postępowania oparty jest o ustawowe przesłanki wznowienia, enumeratywnie wymienione w art. 145 § 1 k.p.a. oraz czy podanie o wznowienie postępowania zostało wniesione z zachowaniem terminów przewidzianych w art. 148 k.p.a. W ocenie organu wniosek o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją Ministra Środowiska z dnia [...] maja 2011 r. w sprawie udzielenia koncesji nr [...] na rzecz P.Sp. z o.o. z siedzibą w K. na poszukiwanie i rozpoznawanie złoża węgla brunatnego w rejonie "[...]" i "[...]", położonym na terenie miast i gmin: [...] i [...] w województwie [...] nie zasługuje na uwzględnienie z uwagi na fakt, iż nie został zachowany termin do jego złożenia przewidziany w art. 148 k.p.a. Zdaniem Ministra Środowiska podstawową przesłanką formalną wznowienia postępowania jest zachowanie terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania, tj. złożenie wniosku w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania, przy czym jak stanowi art. 148 § 2 k.p.a. termin do złożenia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji. Wnioskodawcy jako podstawę wznowienia wskazali art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. - brak udziału w postępowaniu strony bez własnej winy. Powołując się na ugruntowane orzecznictwo, organ wskazał, że obowiązany jest z urzędu badać zachowanie miesięcznego terminu do złożenia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Minister Środowiska podnosił, że decyzja z [...] maja 2011 r. w sprawie udzielenia koncesji nr [...] na rzecz P. Sp. z o.o. z siedzibą w K. na poszukiwanie i rozpoznawanie złoża węgla brunatnego w rejonie "[...]" i "[...]", położonym na terenie miast i gmin: [...] i [...] w województwie [...] została skutecznie doręczona wnioskodawcom w okresie [...]-[...] czerwca 2011 r. Fakt otrzymania wskazanej decyzji został także przez wnioskodawców potwierdzony we wniosku o wznowienie postępowania z dnia [...] marca 2012 r. Ponadto, w dniu [...] czerwca 2011 r. wnioskodawcy wystąpili pismem do Ministerstwa Środowiska Departamentu Geologii i Koncesji Geologicznych z informacją, iż z uwagi na wydanie koncesji nr [...] nie wyrażają zgody na poszukiwanie i rozpoznawanie złóż węgla brunatnego na nieruchomościach gruntowych będących w użytkowaniu wnioskodawców. Wobec powyższego, organ stanął na stanowisku, że termin jednego miesiąca, w którym strona dowiedziała się o okolicznościach uzasadniających wznowienie postępowania biegł dla podstawy wskazanej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. przez wnioskodawców od daty powzięcia wiadomości o decyzji i upłynął w lipcu 2011 r. We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy skarżący zarzucił Ministrowi Środowiska bezzasadne uznanie przez organ uchybienia terminowi do złożenia wniosku o wznowienie postępowania. Zdaniem skarżącego, o fakcie bycia stroną w postępowaniu administracyjnym opiniującym koncesję nr [...] na podstawie art. 106 k.p.a. dowiedział się, korzystając z porady prawnej w marcu 2012 r. Minister Środowiska zgodnie z art. 106 § 2 k.p.a., zwracając się o opinię do Burmistrza [...] i [...], miał obowiązek powiadomić wszystkie strony, czego nie uczynił. Ponadto, Minister Środowiska błędnie twierdził, że zawiadomienie stron na podstawie art. 10 k.p.a. miało zastąpić zawiadomienie o wystąpieniu do Burmistrzów o opinie w sprawie koncesji. Strony zarzucały też brak zawieszenia postępowania, pomimo zawiadomienia SKO w [...] z dnia [...] czerwca 2012 r. o wszczęciu postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności postanowienia Burmistrza [...] z dnia [...] lutego 2011 r., pozytywnie opiniującego koncesję dla P. Sp. z o.o., jak też niedoręczenie wszystkim stronom postępowania postanowienia Ministra Środowiska z dnia [...] lipca 2012 r. nr [...] o odmowie wznowienia postępowania. Wskazanym na wstępie postanowieniem z dnia [...] września 2012 r. Minister Środowiska utrzymał w mocy własne postanowienie z dnia [...] lipca 2012 r. Powołując art. 148 § 2 k.p.a. organ wskazał, że w niniejszej sprawie strony dowiedziały się o wydaniu decyzji z dnia [...] maja 2011 r. w sprawie udzielenia koncesji nr [...]na rzecz P.Sp. z o.o. z siedzibą w K. na poszukiwanie i rozpoznawanie złoża węgla brunatnego w rejonie "[...]" i "[...]" poprzez jej doręczenie w okresie [...]-[...] czerwca 2011 r. Strony miały zatem niewątpliwie możliwość zaznajomienia się z treścią decyzji, co też zostało przez strony potwierdzone zarówno we wniosku o wznowieniu postępowania z dnia [...] marca 2012 r., jak i we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Zdaniem Ministra Środowiska, z uwagi na skuteczne doręczenie decyzji nr [...] dla zachowania terminu z art. 148 § 2 k.p.a., bez znaczenia jest fakt, iż wnioskodawcy, w swoim mniemaniu, dowiedzieli się o fakcie bycia stroną postępowań opiniujących koncesję w trakcie uzyskania porady prawnej. Zatem w ocenie organu, termin do złożenia wniosku o wznowienie postępowania biegł dla podstawy wskazanej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. przez wnioskodawców od daty doręczenia decyzji i nie został zachowany. W odniesieniu do zarzutu nierozpatrzenia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji, organ wskazał, że dopiero po wznowieniu postępowania możliwe jest rozpatrywanie wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji. Co do zarzutu niedoręczenia wszystkim stronom postępowania zaskarżanego postanowienia z [...] lipca 2012 r. organ wskazał, że postanowienie wraz z odpisami dla [...] wnioskodawców zostało skutecznie doręczone pełnomocnikowi r. pr. A. A. w dniu [...] lipca 2012 r. Organ powołał się przy tym na wyrok NSA z dnia 5 października 2007 r., sygn. akt I OSK 1390/06 (ONSA WSA 2008, nr 6, poz. 91; OSP 2009, z. 11, poz. 118), w którym sąd stwierdził, że: "Czynności proceduralne organu po otrzymaniu podania o wznowienie postępowania administracyjnego nie są podejmowane w ramach postępowania w sprawie wznowienia postępowania aż do wydania postanowienia o wszczęciu postępowania wznowieniowego (art. 149 § 1 k.p.a.). Zakończenie tych czynności wstępnych decyzją [obecnie postanowieniem] o odmowie wznowienia postępowania (art. 149 § 3 k.p.a.) dotyczy jedynie interesu prawnego wnoszącego podanie o wznowienie i tylko on ma prawo udziału w postępowaniu zakończonym taką decyzją [obecnie postanowieniem]". Wobec powyższego organ wskazał, iż nie miał obowiązku doręczać postanowienia o odmowie wznowienia postępowania stronom postępowania administracyjnego zakończonego decyzją Ministra Środowiska nr [...] w sprawie udzielenia koncesji P. Sp. z o.o. z siedzibą w [...] na poszukiwanie i rozpoznawanie złoża węgla brunatnego w rejonie "[...]" i "[...]". Odnośnie wniosku o zawieszenie postępowania wznowieniowego, Minister Środowiska wskazał, że wniosek taki byłby zasadny dopiero po wznowieniu postępowania. Skargę na opisane postanowienia wywiódł M. C. Zaskarżonym postanowieniom zarzucił naruszenie przepisów art. 148 k.p.a. w związku z art. 145 § 1 pkt 4, art. 106 § 2, § 4 i § 5 oraz art. 10 k.p.a., art. 16 ust. 4 ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. prawo geologiczne i górnicze oraz art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., ponieważ skarżące strony nie wiedziały, że są stronami postępowania opiniującego. Dowiedziały się tego korzystając z porady prawnej w marcu 2012 r. i w tym samym miesiącu niezwłocznie wniosły podanie o wznowienie postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Burmistrzowie i minister nie zawiadomili o postępowaniu opiniującym i nie doręczyli nigdy tego postanowienia. Organ nie przeprowadzając postępowania dowodowego, wyciągnął wniosek z samych akt. W uzasadnieniu skargi skarżący podnosił m.in., że sprawa dotyczy interesu publicznego, gdyż kopalnia szkodami sięga kilkudziesięciu kilometrów. Po wydaniu postanowień Burmistrzów, pozbawiono społeczność lokalną wpływu na przyszłość rejonu. Wywodził, że skarżący nie ze swej winy nie brali udziału w postępowaniu opiniującym wydanie koncesji dla P. z o.o. w K., po prostu Minister Środowiska nie przeprowadził postępowania opiniującego. Skarżący nie wiedzieli, że są stronami postępowania opiniującego. Skarżący podnosił, że organy nie mogą prowadzić między sobą postępowania opiniującego z całkowitym pominięciem stron, których własności to postępowanie dotyczy. Skarżący podnosił, że zaskarżonymi postanowieniami Minister Środowiska odmówił wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją Ministra Środowiska nr [...] z dnia [...] maja 2011 r. w sprawie udzielenia koncesji P. Sp. z o.o. z siedzibą w K. na poszukiwanie i rozpoznawanie złoża węgla brunatnego w rejonie "[...]" i "[...]", położonym na terenie [...] i [...] w województwie [...] na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., która została oparta na postanowieniu Burmistrza [...] z dnia [...] lutego 2011 r. znak [...] i Burmistrza [...] postanowienie z dnia [...] lutego 2011 r. znak [...] w sprawie pozytywnego zaopiniowania projektu udzielenia koncesji P. spółka z o.o., które nie zostały doręczone żadnej z 280 stron poza P. spółka z o.o. w K. Żadna ze stron nie wiedziała, że jest stroną postępowania opiniującego. Skarżący nie ze swej winy nie brali udziału w postępowaniu opiniującym wydanie koncesji dla P. spółka z o.o. w K., gdyż po prostu nie wiedzieli, że są stronami postępowania opiniującego. Stąd, w ocenie skarżącego, nie do przyjęcia jest twierdzenie Ministra Środowiska, że skarżący dowiedzieli się o wydanych postanowieniach Burmistrzów z decyzji Ministra Środowiska w dniu [...] maja 2011 r. Zaznajomienie się z treścią decyzji na rzecz P.spółka z o.o. nie jest równoznaczne z wiedzą, że jest się stroną postępowania opiniującego, skoro organu załatwiały to między sobą przy udziale tylko P. spółka z o.o. Zdaniem skarżącego, termin do złożenia podania o wznowienie postępowania został zachowany, ponieważ w marcu 2012 r. skarżący dowiedzieli się, korzystając z porady prawnej, że są stronami postępowania opiniującego. Skarżący do marca 2012 r. nie wiedzieli, że powinni być stronami postępowania opiniującego, bo Minister Środowiska i Burmistrzowie naruszyli art. 106 k.p.a., nie zawiadamiając żadnej ze stron. Opinia potrzebna do koncesji dla P. spółka z o.o. w K. po prostu została załatwiona pomiędzy organami – Ministrem Środowiska a Burmistrzem K. i [...] przy udziale i zawiadomieniu oraz doręczeniu tylko i wyłącznie P. spółka z o.o. w K. Podanie o wznowienie postępowania do Ministra Środowiska strony wniosły w ciągu miesiąca o dowiedzeniu się, że są stronami postępowania, tj. w miesiącu marcu 2012 r. Skarżący, jak się dowiedział, że powinien być stroną postępowania opiniującego, wniósł także w tym samym czasie podanie o stwierdzenie nieważności postanowień Burmistrzów wydanych z rażącym naruszeniem prawa, na których oparta jest koncesja na rzecz P. spółka z o.o. Postępowanie przed Samorządowym Kolegium Odwoławczym w [...] o stwierdzenie nieważności wymienionych postanowień jest w toku, ale Minister Środowiska nie zawiesił postępowania do czasu zakończenia postępowania co, w opinii skarżącego, ma istotne znaczenie w sprawie. Skarżący podkreślał, że mieszkańcy nie wiedzieli nic o pozytywnych opiniach Burmistrzów, po prostu nikt ich nie zawiadomił i ich nie doręczył – ani Minister Środowiska, ani Burmistrzowie. Skarżący wywodził, że błędne jest twierdzenie Ministra Środowiska, że skarżące strony wiedziały, że są stronami postępowania opiniującego, ponieważ w decyzji udzielającej koncesję na rzecz P. spółka z o.o. była tylko wzmianka, że Burmistrzowie wydali pozytywne postanowienia, ale nie było mowy o tym, że skarżące strony są stronami postępowania opiniującego. Skarżący dowiedział się, że powinien być stroną postępowania, korzystając z porady prawnej i niezwłocznie wniósł podania o wznowienie postępowania i stwierdzenie nieważności postanowień Burmistrzów. Zdaniem skarżącego, organ wydający – Minister Środowiska pomimo, że w uzasadnieniu decyzji pisze o art. 10 k.p.a. to go naruszył, nie zapewnił stronom czynnego udziału w każdym stadium postępowania w sprawie poprzez niezawiadomienie stron o zwróceniu się do Burmistrzów [...] i [...] o wydanie opinii. Burmistrzowie [...] i [...] nie zapewnili także czynnego udziału stronom przy wydaniu pozytywnych postanowień poprzez niezawiadomienie i niedoręczenie postanowień i tym samym pozbawienie możliwości zaskarżenia ich do Samorządowego Kolegium Odwoławczego. Ostatecznie skarżący podnosił, iż Minister Środowiska i Burmistrzowie [...] oraz [...] nie mogli, wbrew woli stron – właścicieli gruntów prowadzić postępowania opiniującego bez ich udziału. Organy – Minister Środowiska i Burmistrzowie [...] oraz [...] postąpili sprzecznie z regułami postępowania administracyjnego wynikającego między innymi z przepisów z przepisów art. 7 k.p.a., który zawiera ogólną klauzulę załatwienia sprawy administracyjnej zgodnie z interesem społecznym. Wydana koncesja wywołała wśród miejscowej ludności niezadowolenie społeczne i niepokój. W odpowiedzi na skargę Minister Środowiska wniósł o jej oddalenie, podtrzymał argumentację wyrażoną w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym ta kontrola stosownie do § 2 powołanego artykułu sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Sąd w ramach swojej właściwości dokonuje zatem kontroli aktów z zakresu administracji publicznej z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnymi jak i prawem procesowym. Sąd rozstrzyga przy tym w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zw. dalej p.p.s.a. – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Stosownie do art. 145 § 1 p.p.s.a. Sąd uwzględnia skargę tylko wówczas, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (1a), naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (1b), inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (1c), a także wówczas, gdy stwierdza nieważność decyzji (postanowienia) z przyczyn określanych w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach bądź z tych przyczyn stwierdza wydanie decyzji (postanowienia) z naruszeniem prawa. Podkreślenia wymaga również, iż stosownie do powołanych wyżej przepisów Sąd nie bada zaskarżonych postanowień pod względem ich celowości czy słuszności. Badając skargę wg powyższych kryteriów, Sąd uznał, iż nie zasługuje ona na uwzględnienie, bowiem zaskarżone postanowienie i postanowienie utrzymane nim w mocy nie naruszają prawa w sposób uzasadniający ich uchylenie. Na wstępie podkreślić należy, że instytucja wznowienia ma charakter nadzwyczajny. Dotyczy bowiem kontroli prawidłowości wydanej decyzji ostatecznej (czy postanowienia). Dlatego przesłanki wznowienia postępowania określone zostały w ustawie w sposób enumeratywny i mają charakter obligatoryjny. W przypadku złożenia podania o wznowienie postępowania organ wszczyna postępowanie wstępne, w którym bada wyłącznie, czy we wniosku o wznowienie powołano ustawowe przesłanki wznowienia, enumeratywnie wymienione w art. 145 § 1, art. 145a i art. 145b k.p.a. oraz czy podanie o wznowienie zostało wniesione z zachowaniem terminów przewidzianych w art. 148 k.p.a. Brak pozytywnych ustaleń w powyższym zakresie obliguje organ do wydania postanowienia o odmowie wznowienia postępowania w trybie art. 149 § 3 k.p.a. W realiach rozpoznawanej sprawy żądanie wznowienia postępowania zostało oparte na przesłance braku udziału strony bez własnej winy w postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.). Zgodnie z brzmieniem art. 148 k.p.a. podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania (§ 1). Termin do złożenia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji (§ 2). Skarżący, składając w dniu [...] marca 2012 r. podanie o wznowienie postępowania zakończonego decyzją z dnia [...] maja 2011 r. doręczoną w czerwcu 2011 r., uchybił miesięcznemu terminowi do złożenia podania o wznowienie, liczonemu od dnia w którym powziął informację o decyzji. Fakt otrzymania wskazanej decyzji, jak słusznie zauważył organ, wynika już z treści wniosku o wznowienie postępowania z dnia [...] marca 2012 r. i nie jest kwestionowany przez skarżącego. Słusznie też wskazuje organ, że dla zachowania terminu z art. 148 § 2 k.p.a. bez znaczenia jest fakt, iż wnioskodawcy, w swoim mniemaniu, dowiedzieli się o fakcie bycia stroną postępowań opiniujących koncesję w trakcie uzyskania porady prawnej. Termin do złożenia wniosku o wznowienie postępowania biegł dla wskazanej przez skarżącego podstawy prawnej - art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji z dnia [...] maja 2011 r. i nie został zachowany. Prawidłowo zatem Minister Środowiska odmówił wznowienia postępowania administracyjnego na podstawie art. 149 § 3 k.p.a., skoro na etapie postępowania wstępnego stwierdził brak przesłanek pozytywnych umożliwiających wznowienie postępowania, w postaci niezachowania terminu do wniesienia podania o wznowienie postępowania administracyjnego. W wyroku z dnia 18 lutego 2011 r. sygn. akt II OSK 176/10 Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że uchylenie terminu do złożenia wniosku o wznowienie powinno skutkować odmową wznowienia postępowania, a w wyroku z dnia 6 maja 2010 r. o sygn. akt II OSK 773/09 NSA podkreślił, że przystąpienie do rozpoznania sprawy wznowieniowej w wypadku niedotrzymania przez wnioskodawcę ustawowego terminu do złożenia wniosku i wydanie decyzji rozstrzygającej sprawę co do istoty jest dotknięte wadą nieważnościową (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.) wobec rażącego naruszenia przepisu art. 148 § 1 przewidującego, że tylko wniosek złożony w terminie należy uznać za dopuszczalny. Odnosząc się do zarzutów zawartych w skardze, zauważyć należy, że w części sprowadzają się one do wymienienia przepisów procedury administracyjnej, które w toku postępowania przed Ministrem Środowiska, w ocenie skarżącego, zostały naruszone. Sąd nie podziela tego stanowiska, albowiem jak już powyżej wykazano Minister Środowiska, badając formalnoprawną dopuszczalność wznowienia postępowania i stwierdzając niedochowanie terminu do wniesienia podania określonego w art. 148 § 2 k.p.a. – słusznie odmówił wznowienia postępowania, uzasadniając swoje rozstrzygnięcie zgodnie z normą wskazaną w przepisie art. 107 § 3 k.p.a. Zaznaczyć przy tym należy, że przedmiotem oceny jest postępowanie wznowieniowe, a nie jak chce tego strona postępowanie, którego wniosek o wznowienie dotyczy. Co do niedoręczenia wszystkim stronom postępowania zaskarżanego postanowienia, to Sąd podziela pogląd wynikający z przytoczonego przez organ orzecznictwa wskazującego, że "czynności proceduralne organu po otrzymaniu podania o wznowienie postępowania administracyjnego nie są podejmowane w ramach postępowania w sprawie wznowienia postępowania aż do wydania postanowienia o wszczęciu postępowania wznowieniowego (art. 149 § 1 k.p.a.). Zakończenie tych czynności wstępnych decyzją o odmowie wznowienia postępowania (art. 149 § 3 k.p.a.) dotyczy jedynie interesu prawnego wnoszącego podanie o wznowienie i tylko on ma prawo udziału w postępowaniu zakończonym taką decyzją" (por. wyrok NSA z dnia 5 października 2007 r., sygn. akt I OSK 1390/06 (ONSA WSA 2008, nr 6, poz. 91). Sąd uznaje również za prawidłowe stanowisko organu, że wniosek o zawieszenie postępowania wznowieniowego byłby zasadny dopiero po wznowieniu postępowania. Biorąc wszystkie powyższe względy pod uwagę, Sąd stanął na stanowisku, że organ, wydając zaskarżone postanowienie, nie dopuścił się naruszeń prawa materialnego, które miałyby wpływ na wynik sprawy, ani uchybień formalnoprawnych w stopniu, w jakim mogłoby to mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.