VI SA/Wa 2405/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska Sędziowie Sędzia WSA Dorota Wdowiak Sędzia WSA Grzegorz Nowecki (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Jan Czarnacki po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 października 2015 r. sprawy ze skargi K. z siedzibą w W. na postanowienie Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej z dnia [...] września 2013 r. nr [...] w przedmiocie ograniczenia prawa wglądu do materiału dowodowego oddala skargę w całości Postanowieniem z dnia [...] września 2015 r., nr [...] Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej (dalej także jako: Prezes UKE), działając na podstawie art. 207 ust.1 w związku z art. 206 ust. 1 ustawy z dnia 16 lipca 2004r. Prawo telekomunikacyjne (Dz. U. Nr 171, poz. 1800 ze zm. - dalej także jako: Pt) oraz art. 123 kpa, K. z siedzibą w W. (dalej także jako: K. lub skarżąca), P. z siedzibą W. (dalej także jako: P.) oraz P. z siedzibą w W. (dalej także jako: P.), tj. podmiotom na prawach strony w postępowaniu wszczętym dnia [...] stycznia 2012 r. na wniosek T. S. A. z siedzibą w W. – obecnie O. SA z siedzibą w W. (dalej także jako: T. lub O.) w przedmiocie zatwierdzenia zmiany "Oferty ramowej określającej ramowe warunki dostępu telekomunikacyjnego w zakresie rozpoczynania i zakańczania połączeń, hurtowego dostępu do sieci T., dostępu do łączy abonenckich w sposób zapewniający dostęp pełny lub współdzielony oraz dostępu do łączy abonenckich poprzez węzły sieci telekomunikacyjnej na potrzeby sprzedaży usług szerokopasmowej transmisji danych", zatwierdzonej decyzją Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej (dalej także jako: Prezes UKE) z dnia [...] września 2010 r., nr [...], zmienionej następnie decyzją Prezesa UKE z dnia [...] kwietnia 2011 r., oraz decyzją z dnia [...] października 2011 r. (dalej także jako: "Oferta [...]") w zakresie usług o podwyższonej opłacie i usług informacyjno-zleceniowych (dalej także jako: "Wniosek"), ograniczył prawo wglądu do materiału dowodowego w zakresie treści pisma T. z dnia [...] sierpnia 2013 r., które to pismo T. objęła klauzulą "tajemnica przedsiębiorstwa T." w części, w której dokument ten zawiera tajemnicę przedsiębiorstwa T., która nie została ujawniona w wersji jawnej (stanowiącej załącznik nr 1 tego dokumentu, przekazanego Prezesowi UKE przez T. pismem z dnia [...] sierpnia 2013 r., nr [...]. Pismem z dnia [...] stycznia 2012 r. T. wniosła o zatwierdzenie zmiany Oferty [...] w zakresie usług o podwyższonej opłacie i usług informacyjno - zleceniowych. Pismem z dnia [...] lutego 2012 r., Prezes UKE zawiadomił T., K., P. oraz P. o wszczęciu w dniu [...] lutego 2012 r. postępowania w sprawie Wniosku, informując jednocześnie, że zgodnie z art. 31 § 1 ust. 2 kpa organizacja społeczna może wystąpić do organu z żądaniem dopuszczenia jej do udziału w postępowaniu, jeżeli jest to uzasadnione celami statutowymi tej organizacji i gdy przemawia za tym interes społeczny. Ponadto, Prezes UKE zawiadomił ww. organizacje społeczne, iż zgodnie z art. 31 § 5 kpa organizacja społeczna, która nie uczestniczy w postępowaniu na prawach strony, może za zgodą organu administracji publicznej przedstawić organowi swój pogląd w sprawie, wyrażony w uchwale lub oświadczeniu jej organu statutowego. Pismem z dnia [...] lutego 2012 r. K. wniosła o dopuszczenie do udziału w postępowaniu wszczętym na podstawie Wniosku. Pismem z dnia [...] lutego 2012 r. P. wniosła o dopuszczenie do udziału w postępowaniu wszczętym na podstawie Wniosku. Pismem z dnia [...] lutego 2012 r. P. wniosła o dopuszczenie do udziału w postępowaniu wszczętym na podstawie Wniosku. Postanowieniem z dnia [...] marca 2012 r. Prezes UKE dopuścił K. do udziału w postępowaniu. Postanowieniem z dnia [...] marca 2012 r. Prezes UKE dopuścił P. do udziału w postępowaniu. Postanowieniem z dnia [...] marca 2012 r. Prezes UKE dopuścił P. do udziału w postępowaniu. W dniach od [...] czerwca 2012 r. do [...] lipca 2012 r., zgodnie z art. 15 Pt, Prezes UKE przeprowadził postępowanie konsultacyjne odnośnie projektu decyzji zatwierdzającej zmianę Oferty [...]. Pismem z dnia [...] sierpnia 2012 r., Prezes UKE wezwał T. do przedstawienia zgodnie z art. 40 ust. 2 Pt uzasadnienia kosztowego (w oparciu o najbardziej aktualne dane finansowe) opłaty za aktywne konto przypisane do pojedynczej Usługi WLR na platformie sieci inteligentnej usługi blokad połączeń oraz progów kwotowych. Jednocześnie, Prezes UKE wezwał T. do przekazania wyjaśnień dotyczących możliwości zastosowania opłaty jednorazowej z tytułu dostępu do Platformy w miejsce opłaty miesięcznej. W dniach od [...] lutego 2013 r. do [...] marca 2013 r., Prezes UKE przeprowadził postępowanie konsolidacyjne odnośnie projektu decyzji zatwierdzającej zmianę Oferty [...]. Pismem z dnia [...] marca 2013 r. Prezes UKE poinformował podmioty biorące udział w postępowaniu o przysługującym im na podstawie art. 10 kpa prawie do zapoznania się z materiałem zgromadzonym w sprawie, a także do wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań w terminie 7 dni od otrzymania pisma. Pismem z dnia [...] kwietnia 2013 r. K. przedstawiła kolejne stanowisko w sprawie wraz ze złożeniem wniosków o przeprowadzenie dowodów. Podtrzymała swoją dotychczasową argumentacje wskazującą na bezzasadność pobierania przez T. opłaty za ustanawianie blokad i limitów połączeń na numery o podwyższonej opłacie. Ponadto K. wskazała, na konieczność precyzyjnego określenia zasad postępowania w przypadku dotychczas ustanowionych blokad połączeń. Pismem z dnia [...] kwietnia 2013 r. Prezes UKE wezwał K. do przedstawienia dodatkowych wyjaśnień w zakresie złożonych przez K. wniosków dowodowych. Pismem z dnia [...] lipca 2013 r. Prezes UKE wezwał T. do przedstawienia zgodnie z art. 40 ust. 2 Pt uzasadnienia kosztowego (w oparciu o najbardziej aktualne dane finansowe) opłaty za aktywne konto przypisane do pojedynczej Usługi WLR na Platformie. Pismem z dnia [...] sierpnia 2013 r. (data wpływu do Urzędu Komunikacji Elektronicznej [...] sierpnia 2013 r.) T. przedstawiła uzasadnienie kosztowe opłaty za aktywne konto przypisane do pojedynczej Usługi WLR na Platformie, przygotowane w oparciu o aktualne dane finansowe (dalej także jako: "Uzasadnienie kosztowe II"). Pismem z [...] sierpnia 2013 r. T. przekazała wersję jawną Uzasadnienia kosztowego II. Pismem z dnia [...] sierpnia 2013 r. T. przekazała odpowiedź na wezwanie Prezesa UKE z dnia [...] sierpnia 2013 r. Prezes UKE wydając zaskarżone postanowienie stwierdził, że w piśmie dnia [...] sierpnia 2013 r. T. przedstawiła dane dotyczące przedsiębiorstwa, które wyczerpują wszystkie przesłanki tajemnicy przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 11 ust. 4 uznk, z następujących powodów: 1. Są one ściśle związane z prowadzoną przez T. działalnością gospodarczą i mają dla niej niewątpliwie wartość gospodarczą. Przedstawione przez T. pismo z dnia [...] sierpnia 2013 r. zawiera informacje m.in. na temat rozwiązań organizacyjnych funkcjonujących w T. oraz danych dotyczących układu i funkcjonowania struktury sieci telekomunikacyjnej T. Dokument ten dotyczy głównie informacji organizacyjnych mających strategiczne znaczenie dla prowadzenia działalności przez T. Pozyskanie przez konkurentów T. informacji, przekazanych Prezesowi UKE pismem z dnia [...] sierpnia 2013 r. umożliwiłoby przedsiębiorcom telekomunikacyjnym poznanie struktury organizacyjnej związanej ze świadczeniem usług o podwyższonej opłacie. Ponadto zapewnienie konkurentom T. dostępu do takich informacji organizacyjnych i technologicznych oznaczałoby umożliwienie im wdrożenia rozwiązań dedykowanych dotychczas tylko dla T. Mając na uwadze powyższe Prezes UKE wskazał, że informacje odnośnie wolumenu sprzedaży usług na podstawie usługi dostępu WLR (z ang. Wholesale Line Rental, hurtowy dostęp do sieci), zawierają jednocześnie informacje odnośnie planowanych działań podejmowanych przez T. na rynku detalicznym. W tym kontekście organ wskazał, iż walka na rynku o klienta polega na wyprzedzeniu konkurencji poprzez oferowanie np. usług o lepszych parametrach czy też niższych cenach. Ingerencja uczestników rynku w szczegółowe dane (objęte tajemnicą przedsiębiorstwa T.) odnośnie wolumenu sprzedaży w podziale na poszczególne usługi (w nie zagregowanej formie) świadczone w ramach usługi dostępu WLR w konsekwencji będzie miała wpływ strategię T. w zakresie jej działań biznesowych na rynku detalicznym i spowoduje realne szkody finansowe dla T. Inni operatorzy mogą bowiem wykorzystać te informacje do zdobycia przewagi konkurencyjnej, wyprzedzając zamierzenia T., na podstawie ekstrapolacji danych sprzedażowych. W ocenie organu powyższe daje większe prawdopodobieństwo pozyskania dodatkowych abonentów przez operatorów alternatywnych, a zatem także dodatkowe przychody. Wykorzystanie zatem przez konkurentów T. informacji zawartych w piśmie T. z dnia [...] sierpnia 2013 r. przysporzyłoby im korzyści w postaci osiągniętych zysków lub zaoszczędzonych wydatków; 2. Informacje o których mowa nie zostały ujawnione do wiadomości publicznej. Organ wskazał, że informacje nieujawnione do wiadomości publicznej tracą ochronę prawną wtedy, gdy każdy przedsiębiorca (konkurent) dowiedzieć się o niej może zwykłą i dozwoloną drogą, a więc np. gdy pewna wiadomość jest przedstawiana w pismach fachowych łub gdy z towaru wystawionego na widok publiczny każdy fachowiec może poznać, jaką metodę produkcji zastosowano. Tajemnica nie traci zaś swego charakteru przez to, że wie o niej pewne ograniczony krąg osób, zobowiązanych do dyskrecji w tej sprawie, jak pracownicy przedsiębiorstwa lub inne osoby, które przedsiębiorca wtajemnicza. Organ stwierdził, ze informacje zawarte w treści pisma z dnia [...] sierpnia 2013 r. nie są znane ogółowi oraz nie można dowiedzieć się o nich zwyczajową drogą, na co T. wskazała w tym piśmie, w związku z czym uznał, że nie zostały one ujawnione do wiadomości publicznej;  3. Podjęto w stosunku do tych danych niezbędne działania w celu zachowania ich poufności, poprzez stworzenie sytuacji, w której chronione informacje nie mogą dotrzeć do wiadomości osób trzecich w normalnym toku zdarzeń, bez żadnych specjalnych starań z ich strony (vide: wyrok Sądu Najwyższego z dnia 3 października 2000 r., sygn. akt I CKN 304/00, OSNC 2001/4/59/). Podjęcie przez T. działań niezbędnych w celu zachowania poufności ww. informacji potwierdza fakt, iż w piśmie z dnia [...] sierpnia 2013 r. T. złożyła wniosek o ograniczenie prawa wglądu dla pozostałych stron postępowania do istotnych informacji zawartych w tym dokumencie, a także opatrzyła przedmiotowy dokument klauzulą "tajemnica przedsiębiorstwa T.". T. podjęła zatem działania zabezpieczające wgląd do informacji stanowiących tajemnicę przedsiębiorstwa T. Z uwagi na powyższe Prezes UKE stwierdził, że informacje zawarte w treści pisma T. z dnia [...] sierpnia 2013 r., objęte klauzulą "tajemnica przedsiębiorstwa T.", spełniają wszystkie przesłanki niezbędne do uznania ich za tajemnicę przedsiębiorstwa, a także stwierdzenia, iż udostępnienie tych informacji pozostałym podmiotom biorącym udział w postępowaniu administracyjnym (tj. K., P. i P.) groziłoby ujawnieniem tajemnicy przedsiębiorstwa T. Konsekwentnie organ uznał, że zaszły wszystkie przesłanki ograniczenia stronom wglądu do materiału dowodowego, zgodnie z art. 207 ust. 1 Pt. K. wniosła skargę na ww. postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, domagając się uchylenia w całości zaskarżonego postanowienia oraz zasądzenia kosztów postępowania według norm prawem przepisanych. Zarzuciła naruszenie: 1) art. 7 i art. 77 § 1 kpa poprzez brak wszechstronnego rozważenia wszystkich okoliczności sprawy, w kontekście, czy zachodzi konieczność ograniczenia prawa wglądu do materiału dowodowego sprawy, 2) art. 107 § 3 w zw. z art. 126 oraz art. 124 § 2 kpa przez sporządzenie uzasadnienia zaskarżonego postanowienia w sposób nie spełniający wymogów określonych w przepisach prawa m.in. przez niewyjaśnienie podstawy prawnej, czyli: pominięcie motywów zastrzeżenia większości materiału dowodowego; niewyjaśnienia podstaw zastrzeżenia nawet co do tych elementów, gdzie Prezes UKE dokonał kwalifikacji, co w konsekwencji doprowadziło do niewyjaśnienia skarżącej motywów rozstrzygnięcia zaskarżonego postanowienia oraz uniemożliwiło poznania rzeczywistych motywów wydania zaskarżonego postanowienia, 3. naruszenie art. 31 § 3 kpa w związku z art. 206 ust. 1 Pt oraz art. 10 § 1 kpa w związku z art. 206 ust. 1 Pt, przez faktyczne uniemożliwienie organizacji społecznej, jaką jest skarżąca, udziału w postępowaniu na prawach strony, 4. naruszenie art. 207 ust. 1 Pt przez niezasadne ograniczenie prawa wglądu skarżącej do materiału dowodowego w postaci dokumentów zastrzeżonych klauzulą "tajemnica przedsiębiorstwa T.", podczas gdy dokumenty zastrzeżone nie zawierały tajemnicy przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 11 ust. 4 uznk, w konsekwencji czego skarżąca została pozbawiona możliwości udziału w przedmiotowym postępowaniu. Zdaniem skarżącej, wydając zaskarżone postanowienie Prezes UKE naruszył art. 7 i art. 77 § 1 kpa, gdyż nierzetelnie zweryfikował zasadność nadania przez T. klauzuli "tajemnica przedsiębiorstwa T." dla ww. uzasadnienia kosztowego. Skarżąca stwierdziła, że Prezes UKE nie podjął w sprawie wszystkich czynności, niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, gdyż powinien był w pierwszej kolejności dokładnie przeanalizować złożone przez T. pismo, a dopiero wówczas wydać (lub odmówić wydania) postanowienia, na podstawie art. 207 ust. 1 p.t. W dalszej części skargi wskazała, że organ wydał zaskarżone postanowienie w sposób automatyczny (bez rzeczywistej analizy informacji zastrzeżonych), uzasadnienie jest zdawkowe, w szczególności nie wskazuje, co do których informacji organ ogranicza wgląd, jak i nie uzasadnia w sposób wyczerpujący podstaw zastrzeżenia. Zdaniem skarżącej, motywy powołane w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia nie pozwalają na odtworzenie podstaw, które skłoniły Prezesa UKE do wydania przedmiotowego rozstrzygnięcia. Podkreśliła, że informacje zastrzeżone przez T. są istotne z punktu widzenia wskazywanych kosztów świadczenia usług, których przedmiotem jest prowadzone przez organ postępowanie. Natomiast dostęp do informacji jest kluczowy z punktu widzenia możliwości zajęcia przez [...] stanowiska w przedmiocie proponowanej wysokości opłat. Tym samym, organ uniemożliwił faktycznie skarżącej udział w postępowaniu na prawach strony. Skarżąca nie zgodziła się z twierdzeniem organu, że uzasadnienie kosztowe, zawiera informacje, które w rozumieniu art. 207 ust. 1 Pt oraz art. 11 ust. 4 uznk mogą być uznane za stanowiące tajemnicę przedsiębiorstwa. Wymieniła przesłanki przemawiające za uznaniem danej informacji jako stanowiącej tajemnicę przedsiębiorstwa (informacja nie została ujawniona do wiadomości publicznej, jest to informacją techniczna, technologiczną, organizacyjną przedsiębiorstwa lub inną, posiada wartość gospodarczą, a przedsiębiorca podjął niezbędne działania w celu zachowania ich poufności). W ocenie skarżacej, informacja posiadająca wartość gospodarczą to taka, której wykorzystanie powinno zaoszczędzić wydatków lub zwiększyć zyski. Dodała, że pojęcie wartości gospodarczej należy oceniać w sposób obiektywny i nie jest przy tym wystarczające samo przekonanie przedsiębiorcy o wartości posiadanej przez siebie informacji. Skarżąca podniosła, że zastrzeżone informacje nie mają wartości dla operatorów alternatywnych z punktu widzenia prowadzenia przez nich sprzedaży detalicznej. Zacytowała fragment uzasadnienia zaskarżonego postanowienia dotyczącego informacji jakie są zawarte w uzasadnieniu kosztowym, jak również możliwości stworzenia przez przedsiębiorców telekomunikacyjnych konkurencyjnej oferty detalicznej względem oferty T. Odnosząc się do powyższego, podała, że argumenty Prezesa UKE są nieuzasadnione i oderwane od przedmiotu postępowania, jak i specyfiki usługi WLR. Stwierdziła, że dostęp do tego dokumentu nie umożliwi stworzenia konkurencyjnej oferty detalicznej, bowiem w zakresie usług blokad na liniach T. (własnych i WLR) usługi takie może świadczyć wyłącznie T. Skarżąca zauważyła, że za tajemnicę przedsiębiorstwa zostały uznane również dane dotyczące liczby abonentów własnych i liczby abonentów WLR, które to informacje T. podaje do publicznej wiadomości w raporcie bieżącym [...], który załączyła do skargi. Ponadto, skarżąca zauważyła, że organ nie wyjaśnił w jaki sposób operatorzy alternatywni mogliby, w zakresie informacji zastrzeżonych przez T., wyprzedzić T. i zaoferować usługę tańszą lub o lepszych parametrach, w sytuacji gdy konkurenci T. nie mogą zaoferować abonentom T. konkurencyjnej usługi tym zakresie (usługi takie może świadczyć wyłącznie T.). W odpowiedzi na skargę Prezes UKE, odnosząc się do zarzutów skargi, wniósł o jej oddalenie jako bezzasadnej. T. w piśmie z dnia [...] stycznia 2014 r. wskazała, że w dniu [...] grudnia 2013r. doszło do połączenia T. S.A. jako spółki przejmującej, C. Sp. z o.o. oraz O. Sp. z o.o. jako spółek przejmowanych. Doszło również do zmiany firmy z T. S.A. na O. S.A. z siedzibą w W. Pismem z [...] kwietnia skarżąca wniosła replikę na odpowiedź na skargę. O. S.A (dalej jako "O."), na rozprawie w dniu 15 kwietnia 2014 r. złożyła załącznik do protokołu rozprawy oraz: 1) wniosła o odrzucenie skargi, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w związku z art. 52 ppsa, a w sytuacji nieuwzględnienia wniosku o odrzucenie skargi przez Sąd, 2) wniosła o wystąpienie z pytaniem prawnym do Trybunału Konstytucyjnego, czy art. 207 w związku z art. 206 ust. 1 Pt, w zakresie w jakim nie przewiduje środka zaskarżenia od postanowienia wydanego w trybie art. 207 ust. 1 Pt w administracyjnym toku instancji, jest zgodny z art. 78 w związku z art. 2 i art. 31 ust. 3 ustawy z dnia 2 kwietnia 1997 r. Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. nr 78, poz.483 ze zm., przez to, że w sposób nieproporcjonalny ogranicza zasadę dwuinstancyjności" oraz w sytuacji nieuwzględnienia przez Sąd ww. wniosków, 3) wniosła o oddalenie skargi na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) – dalej: "p.p.s.a.". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w dniu dnia 15 kwietnia 2014 r. oddalił wniosek o wystąpienie z pytaniem prawnym do Trybunału Konstytucyjnego oraz wyrokiem o sygn. akt VI SA/Wa 3128/13 oddalił skargę. K. wniosła do Naczelnego Sądu Administracyjnego skargę kasacyjną od powyższego wyroku, żądając jego uchylenia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Warszawie. Sądowi I instancji skarżąca zarzuciła naruszenie: 1) art. 151 ppsa w zw. z art. 7 i 77 § 1 kpa przez oddalenie skargi, podczas gdy Prezes UKE nie dokonał wszechstronnej oceny i analizy treści informacji przekazanych przez O. Prezesowi UKE i przyjął za własną ocenę dokonaną przez T. co w konsekwencji doprowadziło do niezasadnego ograniczenia wglądu do materiału dowodowego sprawy; 2) naruszenie art. 141 § 4 ppsa, przez sporządzenie przez WSA w Warszawie uzasadnienia nieodpowiadającego wymaganiom wskazanym w tym przepisie, w szczególności przez niedokonanie analizy przedmiotu zastrzeżonych informacji i pominięcie argumentacji [...] przytoczonej w skardze; 3) naruszenie art. 11 ust. 4 uznk przez jego niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że zastrzeżone informacje stanowią tajemnicę przedsiębiorstwa T., podczas gdy nie mają one wartości gospodarczej. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 8 lipca 2015 r., sygn. akt II GSK 2379/14 uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania WSA w Warszawie. Sąd II instancji wskazał na naruszenie art. 141 § 4 ppsa, gdyż zaskarżony wyrok zawierał nieprawidłowe uzasadnienie, w szczególności przez niedokonanie analizy przedmiotu zastrzeżonych informacji i pominięcie argumentacji [...] przytoczonej w skardze. Wywody zawarte w części poświęconej rozważaniom Sądu I instancji dotyczyły bowiem innego rynku właściwego, niż tego, co do którego informacje stanowiły przedmiot sporu w rozpatrywanej sprawie. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Na wstępie należy wskazać, iż rozpoznając niniejszą sprawę Sąd miał na uwadze treść art. 190 p.p.s.a., zgodnie z którym wojewódzki sąd administracyjny, któremu sprawa została przekazana do ponownego rozpoznania, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Przyjmuje się, że wykładnia prawa wyrażona w orzeczeniu Naczelnego Sądu Administracyjnego jest wiążąca w sprawie dla sądu pierwszej instancji zarówno wówczas, gdy dotyczy zastosowania przepisów prawa materialnego, jak również przepisów postępowania administracyjnego. Oznacza to, że wojewódzki sąd administracyjny jest obowiązany rozpatrzyć sprawę ponownie, stosując się do wykładni prawa zawartej w uzasadnieniu wyroku, bez względu na poglądy prawne wyrażone w orzeczeniach sądowych w innych podobnych sprawach. Przez wykładnię prawa rozumie się powszechnie wyjaśnienie istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich stosowania w rozpoznawanej sprawie, zaś wskazania co do dalszego postępowania stanowią z reguły konsekwencje oceny prawnej. Dotyczą one sposobu działania w toku ponownego rozpoznania sprawy i mają na celu uniknięcie błędów już popełnionych oraz wskazanie kierunku, w którym powinno zmierzać przyszłe postępowanie dla uniknięcia wadliwości w postaci np. braków w materiale dowodowym lub innych uchybień procesowych. Niewątpliwie, należy uznać, że wykładnia prawa, w rozumieniu art. 190 p.p.s.a., obejmuje zarówno prawo materialne, jak i procesowe. Sąd pierwszej instancji nie jest natomiast związany oceną Naczelnego Sądu Administracyjnego dotyczącą stanu faktycznego sprawy, bowiem ocena ta nie jest wykładnią przepisów prawa (tak: m.in. H. Knysiak-Molczyk /w:/ T. Woś (red.), H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wydanie 4, LexisNexis, Warszawa 2011, s. 881 i powołane tam orzecznictwo; podobnie: J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2004, s. 268). Obowiązek podporządkowania się wykładni prawa wyrażonej w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego, ciążący na wojewódzkim sądzie administracyjnym, może być wyłączony tylko w wyjątkowych sytuacjach, w szczególności w przypadku istotnej zmiany stanu prawnego lub faktycznego sprawy (vide: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, pod red. R. Hausera i M. Wierzbowskiego, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2011, s. 624 i cyt. tam wyrok NSA z dnia 10 września 2008 r., sygn. akt I OSK 1290/07). W konsekwencji, należy uznać, że związanie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w rozumieniu art. 190 p.p.s.a., oznacza, iż nie może on formułować nowych ocen prawnych - sprzecznych z wyrażoną wcześniej oceną prawną NSA, a zobowiązany jest do podporządkowania się jej w pełnym zakresie, co niewątpliwie determinuje treść nowego wyroku. Oznacza to, że w niniejszej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, rozpatrując sprawę ponownie, związany był wykładnią prawa zawartą w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 lipca 2015 r., sygn. akt II GSK 2379/14. W przypadku przedmiotowej sprawy Naczelny Sad Administracyjny w ramach oceny prawnej stwierdził jedynie naruszenie przez Sąd I instancji przepisów postępowania. Wskazał na błąd w uzasadnieniu wyroku w zakresie rozstrzygnięć dokonanych w oparciu o nieadekwatny dla rozpatrywanej sprawy stan faktyczny, gdyż konkluzje zawarte w rozważaniach Sądu I instancji dotyczyły innego rynku właściwego niż ten, co do którego informacje stanowiły przedmiot sporu. Dokonując w powyższym zakresie ponownej oceny prawnej, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdza, iż skarga K. nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżone postanowienie nie narusza zarówno norm prawa materialnego wyrażonych w przepisach Pt, w tym w szczególności art. 207 ust. 1 cyt. ustawy, jak również nie uchybia przepisom postępowania administracyjnego, w tym przede wszystkim art. 31 § 3 k.p.a. w zw. z art. 206 ust. 1 Pt. Odnosząc się do zarzutów skargi należy podnieść na wstępie, że w świetle przepisu art. 206 ust. 1 ustawy - Prawo telekomunikacyjne, postępowanie przed Prezesem UKE toczy się na podstawie przepisów ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego ze zmianami wynikającymi z tej ustawy oraz ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych. Niewątpliwie zmiany wynikające z przepisów ustawy - Prawo telekomunikacyjne, stanowiące odstępstwo od uregulowań zamieszczonych w Kodeksie postępowania administracyjnego, mają różnorodny charakter. Należy tu wymienić m.in. pewne kategorie postępowań przewidzianych tylko w tej ustawie. Co do zasady - przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego zapewniają stronie postępowania czynny udział w każdym stadium postępowania (art. 10 k.p.a.), co oznacza m.in. możliwość przeglądania akt sprawy oraz umożliwienia sporządzania z nich notatek (art. 73 § 1 k.p.a.). Zgodnie z poglądami doktryny oraz orzecznictwem sądów administracyjnych udostępnianie akt jest przejawem tzw. jawności wewnętrznej postępowania administracyjnego, a więc jawności wobec stron oraz uczestników na prawach strony (tak m.in. G. Łaszczyca /w:/ G. Łaszczyca, Cz. Marzysz, A. Matan, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. Tom I, Zakamycze 2005, s. 655). Stosownie do art. 207 ust. 1 ustawy - Prawo telekomunikacyjne. Prezes UKE w postępowaniach prowadzonych na podstawie tej ustawy, w drodze postanowienia, może ograniczyć pozostałym stronom prawo wglądu do materiału dowodowego, jeżeli udostępnienie tego materiału grozi ujawnieniem tajemnicy przedsiębiorstwa, lub innych tajemnic prawnie chronionych. Wskazany przepis art. 207 ust. 1 Pr. tel. stanowi wyjątek od zasady jawności postępowania. W przedmiotowej sprawie zasadniczą kwestią sporną pomiędzy Prezesem UKE, jako organem regulacyjnym, a K. jest prawidłowość zastosowania przez organ wyłączenia wspomnianej wyżej generalnej zasady jawności wewnętrznej postępowania administracyjnego poprzez ograniczenie stronie skarżącej prawa wglądu do materiału dowodowego w postępowaniu administracyjnym dotyczącym zmiany Oferty [...] w przedmiocie usług o podwyższonej opłacie i usług informacyjno-zleceniowych, w zakresie w zakresie treści pisma T. z dnia [...] sierpnia 2013r., obejmującego uzasadnienie kosztowe opłaty za dostarczenie funkcjonalności blokowania i limitowania usług, w części w której dokument ten zawiera tajemnicę przedsiębiorstwa, tj. za aktywne konto przypisane do pojedynczej Usługi WLR na platformie sieci inteligentnej usługi blokad połączeń oraz progów kwotowych. Prezes UKE stanął na stanowisku, że w niniejszej sprawie zachodzą podstawy do zastosowania art. 207 ust. 1 Pt, albowiem udostępnienie stronie skarżącej informacji o kalkulacji kosztów proponowanej opłaty mających wpływ na funkcjonowanie przedsiębiorstwa T. mogliby wykorzystać inni operatorzy do zdobycia przewagi konkurencyjnej, wyprzedzając zamierzenia T., co może spowodować po stronie T. wymierne szkody finansowe. Zdaniem Sądu, Prezes UKE prawidłowo uznał, że przez tajemnicę przedsiębiorstwa, o której mowa w powyższym przepisie, należy rozumieć tajemnicę zdefiniowaną w ustawie o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji. Zgodnie z przepisem art. 11 ust. 4 u.z.n.k., tajemnicą przedsiębiorstwa są nieujawnione do wiadomości publicznej informacje techniczne, technologiczne, organizacyjne przedsiębiorstwa lub inne informacje posiadające wartość gospodarczą, co do których przedsiębiorca podjął niezbędne działania w celu zachowania ich poufności. Innymi słowy, aby można było mówić o uprawnionym bądź nieuprawnionym zastrzeżeniu tajemnicy przedsiębiorstwa należy dokonać oceny, czy łącznie zostały spełnione wymienione niżej przesłanki, a więc ustalić czy zastrzeżona informacja: 1. ma charakter techniczny, technologiczny lub organizacyjny przedsiębiorstwa, 2. nie została ujawniona do wiadomości publicznej, 3. podjęto w stosunku do niej niezbędne działania w celu zachowania poufności. Należy zauważyć, że informację można uznać za chronioną na podstawie ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji tylko wówczas, jeśli jest ona poufna. Pozostałe przesłanki w postaci braku ujawnienia informacji i podjęcia działań zabezpieczających są jedynie konsekwencją przesłanki poufności. W rezultacie, interpretując przepis art. 11 u.z.n.k., można powiedzieć, że tajemnicę przedsiębiorstwa stanowi poufna informacja posiadająca wartość gospodarczą, a w szczególności informacja techniczna, technologiczna lub organizacyjna (tak m.in. A. Michalak /w:/ M. Zdyb (red.), A. Michalak, M. Mioduszewski, J. Raglewski, J. Rasiewicz, M. Sieradzka, J. Sroczyński, M. Szydło, M. Wyrwiński, Ustawa o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji. Komentarz, LEX, 2011). Z legalnej definicji terminu "tajemnica przedsiębiorstwa" zawartej w art. 11 ust. 4 uznk wynika, iż za taką tajemnicę może być uznana określona informacja (wiadomość), jeżeli spełnia łącznie trzy warunki: ma charakter techniczny, technologiczny, organizacyjny lub handlowy (posiada wartość gospodarczą) przedsiębiorstwa, nie została ujawniona do wiadomości publicznej, a także podjęto w stosunku do niej niezbędne działania w celu zachowania poufności. Powszechnie przyjmuje się, że informacja ma charakter technologiczny, kiedy dotyczy najogólniej rozumianych sposobów wytwarzania, formuł, wzorów i metod działania. Z kolei informacja handlowa obejmuje, najogólniej ujmując, całokształt doświadczeń i wiadomości przydatnych do prowadzenia przedsiębiorstwa, niezwiązanych bezpośrednio z cyklem produkcyjnym. Informacjami organizacyjnymi są natomiast dane używane w bieżącej działalności przedsiębiorstwa, takie np. jak struktura organizacyjna, procedury organizacyjne, procedury zdalnego dostępu, numery telefonów wewnętrznych, kody księgowe, systemy przetwarzania informacji, instrukcje i procedury bezpieczeństwa. Ze względu na indywidualny charakter informacji mogących stanowić tajemnicę przedsiębiorstwa nie jest możliwe ich wyczerpujące wyliczenie. Tajemnica przedsiębiorstwa, jak każda ustawowo chroniona tajemnica, ma charakter obiektywny, nie można wobec tego istnienia takiej tajemnicy subiektywizować w oparciu jedynie o oświadczenia osób reprezentujących przedsiębiorcę, które to osoby - z istoty rzeczy - nie będą zainteresowane ujawnianiem jakichkolwiek faktów ze sfery prowadzonej działalności gospodarczej podmiotu. Organ ma ocenić argumentację strony i taką ocenę w niniejszej sprawie przeprowadził. W orzecznictwie Sądu Najwyższego wskazano, że informacja staje się "tajemnicą", kiedy przedsiębiorca przejawia wolę zachowania jej, jako niepoznawalnej dla osób trzecich. Nie traci natomiast swojego charakter przez to, że wie o niej pewne ograniczone grono osób zobowiązanych do dyskrecji (np. pracownicy przedsiębiorstwa). Pozostanie określonych informacji tajemnicą przedsiębiorstwa wymaga, aby przedsiębiorca podjął działania zmierzające do wyeliminowania możliwości ich dotarcia do osób trzecich w normalnym toku zdarzeń, bez konieczności podejmowania szczególnych starań, (np. orzeczenie SN - Izba Cywilna z dnia 6 czerwca 2003 r. IV CKN 211/2001; wyrok SN z dnia 3 października 2000 r. I CKN 304/2000 OSNC 2001/4 poz. 59 oraz wyrok SN z dnia 5 września 2001 r. CKN 1159/2000 OSNC 2002/5 poz. 67). "Art. 11 ust. 1 ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji - istnienie zasięgu stanu tajemnicy - uzależnia od podjęcia przez przedsiębiorcę określonych działań zmierzających do zachowania poufności objętych nią danych. Działania te - jak trafnie podnosi się w literaturze przedmiotu - powinny zmierzać do osiągnięcia takiego stanu, w którym osoby trzecie chcąc zapoznać się z treścią informacji, muszą doprowadzić do wyeliminowania przyjętych przez przedsiębiorcę mechanizmów zabezpieczających przed niekontrolowanym wypływem danych. Wybór informacji mających zostać objętymi poufnością należy oczywiście do przedsiębiorcy. Jednakże wybór ten, co do zakresu stanu tajemnicy, nie może być oderwany od możliwości podjęcia niezbędnych działań w celu zachowania w poufności wybranych informacji (art. 11 ust. 4 ustawy)." (Zob. wyrok Sądu Najwyższego - Izba Cywilna z dnia 5 września 2001 r. I CKN 1159/2000 OSNC 2002/5 poz. 67). Jako przykłady informacji, które mogą stanowić tajemnicę przedsiębiorstwa, w literaturze wymienia się m.in.: informacje dotyczące preferencji poszczególnych klientów, strukturę kosztów działalności, korespondencję handlową, metody kontroli jakości usług i produktów, techniki marketingowe, listy klientów. Naczelny Sąd Administracyjny wypowiadając się w kwestii tajemnicy przedsiębiorstwa stwierdził, że w świetle art. 9 ust. 1 i 2 p.t. materiały (informacje, dokumenty lub ich części) zawierające tajemnicę przedsiębiorstwa podlegają wzmożonej ochronie. Zgodnie bowiem z art. 9 ust. 1 tej ustawy przedsiębiorca telekomunikacyjny może zastrzec informacje, dokumenty lub ich części zawierające tajemnice przedsiębiorstwa, dostarczane na żądanie Prezesa UKE lub na podstawie przepisów ustawy, przy czym Prezes UKE może uchylić zastrzeżenie w drodze decyzji, jeżeli uzna, że dane są niezbędne (por. postanowienie NSA z 14 września2010 r., sygn. akt II GSK 700/09). Niewątpliwie ocena określonych działań jako odpowiednich, czy też rozsądnych w rozumieniu powołanych przepisów, może przedstawiać się różnie w zależności od okoliczności konkretnego przypadku. Tym niemniej są to informację mające wartość gospodarczą, przy czym należy brać pod uwagę zobiektywizowaną wartość przypisywaną informacji przez przedsiębiorcę, (por. Nowicki Józef Edmund, Naruszenie zasady zachowania uczciwej konkurencji. Zam.Pub.Dor. 2007/5/29-35,artykuł). Z drugiej strony w literaturze przedmiotu podkreśla się, że zastosowane w ustawowej definicji "tajemnicy przedsiębiorstwa" sformułowanie "informacje techniczne, technologiczne, organizacyjne przedsiębiorstwa" należy interpretować szeroko. Należeć do nich mogą zarówno wiadomości dotyczące sposobów produkcji, planów technicznych, metod kontroli jakości, wzorów użytkowych i zdobniczych, wynalazków nadających się do opatentowania, jak też informacje związane z działalnością marketingową, z pozyskiwaniem surowców, organizowaniem rynków zbytu, czy informacje odnoszące się do struktury organizacyjnej, zasad finansowania działalności, wysokości wynagrodzeń pracowników (por. Szczepański Damian, Tajemnica przedsiębiorstwa. Zam.Pub.Dor. 2006/8/8-9, artykuł). W tym kontekście sprawy organ prawidłowo uznał, że informacje, o których zastrzeżenie wniosła spółka T. są informacjami, które mieszczą się w zakresie przedmiotowym informacji mogących stanowić tajemnicę przedsiębiorstwa, gdyż są ściśle związane z prowadzoną przez spółkę T. (obecnie O.) działalnością gospodarczą i mają dla niej wartość gospodarczą oraz podjęto w stosunku do nich niezbędne działania w celu dochowania ich poufności. Ponadto powyższe informacje nie zostały ujawnione do wiadomości publicznej", są one bowiem nieznane ogółowi oraz nie można się o nich dowiedzieć drogą "zwykłą i dozwoloną", w szczególności przeglądając dostępne dokumenty w Krajowym Rejestrze Sądowym, stronę internetową spółki, czy też z innych źródeł.  Mając powyższe okoliczności na uwadze, uznać trzeba, że Prezes UKE słusznie przyjął – wbrew stanowisku skarżącej – że informacje dotyczące kalkulacji kosztów opłaty za dostarczenie funkcjonalności blokowania i limitowania usług o podwyższonej opłacie za aktywne konto przypisane do pojedynczej Usługi WLR na platformie sieci inteligentnej usługi blokad połączeń oraz progów kwotowych stanowi tajemnicę przedsiębiorstwa. Należy zaakcentować, że informacje kosztowe opatrzone klauzulą "tajemnica T." to szczegółowe (indywidualne) dane dotyczące sposobu realizacji poszczególnych usług świadczonych w ramach usługi hurtowego dostępu do sieci, wskazujących na strategię działania T. (obecnie O.) na rynku detalicznym, mających znaczenie dla osiągnięcia przewagi konkurencyjnej nad innymi podmiotami działającymi na rynku telekomunikacyjnym. Dane te odnoszą się zarówno do aktualnych, jak i planowanych przez O. efektów sprzedaży świadczonych przez ten podmiot usług i ich poznanie przez konkurencję niewątpliwie umożliwia podjęcie określonych działań, prowadzących przykładowo do przejęcia abonentów tych usług, w wyniku stworzenia konkurencyjnej oferty i wyprzedzenia O. w jej oferowaniu na rynku telekomunikacyjnym. Nie można bowiem pomijać faktu, że O. jest spółką prawa handlowego, funkcjonującą na rynku telekomunikacyjnym na którym działają operatorzy alternatywni, zaś rynek w omawianym segmencie działalności nie wyklucza konkurencji między podmiotami. Naturalną konsekwencją powyższego jest to, że podmioty chronią – w sposób nawet subiektywny – koszty świadczenia swojej działalności. Wartość tych informacji nie musi być przewidywalna obecnie, może mieć znaczenie na przyszłość. Innymi słowy, na chwilę, gdy są kwalifikowane te informacje nie można czasami wskazać precyzyjnie ich wartości gospodarczej. Dlatego doktryna przyjmuje, że wartość gospodarcza zastrzeżonych informacji może być hipotetyczna (potencjalna). W tym kontekście sprawy, zdaniem Sądu, organ w wiarygodny sposób wykazał potencjalną wartość gospodarczą zastrzeżonych informacji mających znaczenie dla strategii rozwojowej T. (obecnie O.) w odniesieniu stanu faktycznych zasobów oraz hipotetycznych możliwości działań podejmowanych przez przedsiębiorcę telekomunikacyjnego w tym zakresie. W konsekwencji powyższego, odnosząc się do zarzutu naruszenia prawa materialnego tj. art. 207 Pt wskazać należy, że przepis ten stanowi wyjątek od zasady jawności postępowania. Orzeczona odmowa prawa wglądu do materiału dowodowego słusznie podyktowana była koniecznością ochrony przedsiębiorcy – obecnie O. - ze względu na pominięcie na rynku telekomunikacyjnym prawa konkurencji. Tymczasem argumentacja strony skarżącej zmierza do tego, by Prezes UKE szczegółowo podał, dlaczego odmawia ujawnienia pewnych informacji o T. (obecnie O.), co faktycznie sprowadza się do tego, by uzasadniając swoje stanowisko odmowne, tajemnicę tę ujawnił, gdyż w inny sposób nie miałby możliwości szczegółowo uzasadnić swojej odmowy. Jest więc oczywiste, że taka argumentacja jest sprzeczna z warunkami art. 207 ust. 1 Pt i z tych powodów organ administracji ulec jej nie mógł. Strona skarżąca stawiała także organowi administracji zarzut nierozpatrzenia całego materiału dowodowego, co w jej ocenie spowodowało "automatyzm" w wydaniu postanowienia o odmowie udostępnienia dokumentów T. (obecnie O.) opatrzonych klauzulą niejawności. Zarzucając brak rozpatrzenia całego materiału dowodowego strona skarżąca zarzuciła Prezesowi UKE przyjęcie, bez właściwej analizy, danych zastrzeżonych przez T. (obecnie O.) wyłącznie na podstawie wewnętrznego przekonania tego operatora o wartości gospodarczej tych danych, które nie uzasadniało nałożenia na nie klauzuli niejawności. W kontekście tych stwierdzeń, nie wchodząc w merytoryczność tego zarzutu należy podnieść, że organ administracji wskazał jakie informacje nieujawnione wcześniej zostały obłożone klauzulą niejawności i z jakich powodów. Stąd zarzut nierozpatrzenia przez organ administracji całego materiału dowodowego i zarzut "automatyzmu" w podjętym rozstrzygnięciu, w ocenie Sądu, nie okazał się zasadny. Zdaniem strony skarżącej Prezes UKE błędnie uznał, że pewne dane zastrzeżone przez T. (obecnie O.) posiadają wartość gospodarczą w rozumieniu art. 11 ust. 4 u.z.n.k. i organ administracji nie uzasadnił z jakich przyczyn dane te uznał za spełniające przesłankę z wymienionego przepisu. Należy zatem ponownie zauważyć, że Prezes UKE chcąc uzasadnić swoje postanowienie, zgodnie z wymaganiami strony skarżącej, w istocie musiałby ujawnić dane zastrzeżone, by konfrontując te dane z zarzutami skargi przedstawić swoją argumentację w postaci żądanej przez K. Oczywiście takie postępowanie naruszałoby dyspozycję art. 207 ust. 1 Pt. Prezes UKE w zaskarżonym postanowieniu wskazywał, że przekazane mu przez T. (obecnie O.) dokumenty bezpośrednio dotyczą jej działalności gospodarczej podkreślając, iż ujawnienie tych danych umożliwi innym operatorom nieuczciwą konkurencję z T. (obecnie O.), a dane te mogą mieć znaczenie dla pozycji tego podmiotu na rynku konkurencyjnym, przez co przedsiębiorca ten może ponieść szkodę majątkową ujawniając określone rozwiązania wchodzące w skład jego know-how. Przedmiotowe dokumenty, w ocenie Prezesa UKE, zawierają informacje finansowe i techniczne mające istotne znaczenie dla wykonywanej działalności gospodarczej przez T. (obecnie O.). Jeżeli informacje zastrzeżone zawierają szczegółowe informacje finansowe i techniczne, a tak informacje zastrzeżone zakwalifikował Prezes UKE, to informacje takie mają wartość gospodarczą, bowiem w oparciu o nie konkurenci na rynku telekomunikacyjnym będą mogli łatwiej, a jednocześnie precyzyjniej szacować, na ile wycenić swoje usługi (por. także wyrok z dnia 14 maja 2013 r., KIO 960/13, Krajowej Izby Odwoławczej). Odnosząc się na koniec do podnoszonych w skardze zarzutów naruszenia przepisów postępowania, zdaniem Sądu uznać należy, że Prezes UKE zebrał i ocenił w niezbędnym zakresie materiał zgromadzony w sprawie oraz prawidłowo przywołał niezbędne dla uzasadnienia prawnego przepisy, co odpowiada wymogom wskazanym w przepisach art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 107 § 3 k.p.a. W konsekwencji także zarzut faktycznego uniemożliwienia organizacji społecznej, jaką jest K., udziału w postępowaniu na prawach strony nie okazał się zasadny, bowiem do tego ograniczenia doszło w oparciu o obowiązujące w tym zakresie przepisy Pt. Biorąc powyższe pod rozwagę, Sąd działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.