VI SA/Wa 2427/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Nowecki Sędzia WSA Grażyna Śliwińska Protokolant st. ref. Renata Lewandowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 marca 2020 r. sprawy ze skargi "(...)" Sp. z o.o. z siedzibą w "(...)" na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w "(...)" z dnia "(...)" września 2019 r. nr "(...)" w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia 1. uchyla zaskarżoną decyzję i utrzymaną nią w mocy decyzję Prezydenta m. "(...)"z dnia "(...)" kwietnia 2019 r. 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w "(...)"na rzecz skarżącej "(...)"Sp. z o.o. z siedzibą w "(...)"kwotę 1444 (tysiąc czterysta czterdzieści cztery) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] września 2019 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] utrzymało w mocy decyzję Prezydenta [...] [...] kwietnia 2019 r. Nr [...], którą wymierzono "[...]" sp. z o.o. z siedzibą w [...] karę pieniężną w kwocie 5670, 00 zł. za zajęcie pasa drogowego (drogi wojewódzkiej) ul. [...] w dniach 12-20 marca 2019 r. poprzez umieszczenie w nim kontenera o pow. 15 m² bez zezwolenia zarządcy drogi. Powyższe rozstrzygnięcia zapadły w następującym stanie faktycznym i prawnym: w dniu 12 marca 2019 r. pracownicy Wydziału Kontroli Pasa Drogowego Zarządu Dróg Miejskich przeprowadzili kontrolę pasa drogowego ul. [...], podczas której stwierdzono umieszczenie w nim kontenera bez wymaganego przepisami ustawy o drogach publicznych zezwolenia zarządcy drogi. Podczas kontroli wykonano dokumentację fotograficzną oraz sporządzono protokół nr [...], w którym zapisano zmierzoną powierzchnię reklamy. Kolejna kontrola przeprowadzona w dniu 20 marca 2019r. potwierdziła nielegalne funkcjonowanie kontenera, czego dowodem jest karta kontroli oraz dokumentacja fotograficzna sporządzone przez pracowników Wydziału Kontroli Pasa Drogowego. Zarząd Dróg Miejskich zawiadomieniem o wszczęciu postępowania administracyjnego w przedmiotowej sprawie z dnia 28 marca 2019 r. poinformował stronę, że przed wydaniem decyzji może - zgodnie z art. 10 kpa - zapoznać się z dokumentacją i wypowiedzieć się co do niej w terminie 7 dni od otrzymania zawiadomienia. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2019 r. Prezydent [...] nałożył na "[...]" sp. z o.o. z siedzibą w [...] karę pieniężną w wysokości 5670,00zł za zajęcie pasa drogowego (drogi wojewódzkiej) ul. [...] w dniach 12 marca 2019 r. - 20 marca 2019 r. poprzez umieszczenie w nim kontenera o powierzchni 15 m2 bez zezwolenia zarządcy drogi. Podstawę prawną decyzji stanowił art. 20 pkt. 8, art. 40 ust. 12 i ust. 13 w związku z art. 40d ust. 2 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2018 r. poz. 2068 ze zm.- dalej u.d.p.); uchwała Rady [...] Nr [...] z dnia [...] maja 2008 r. w sprawie statutu Zarządu Dróg Miejskich oraz uchwała Rady [...] Nr [...] z dnia [...] maja 2004 r. w sprawie wysokości stawek opłat za zajęcie pasa drogowego dróg publicznych na obszarze [...], z wyjątkiem autostrad i dróg ekspresowych (Dziennik Urzędowy Województwa [...] z 2004 r. Nr [...], poz. [...] ze zm.); Od tej decyzji spółka wniosła odwołanie. W odwołaniu podniesiono zarzuty: 1)naruszenia art. 40 ust. 1, ust. 12 i ust. 13 w zw. z art. 4 ust. 1 i art. 4 pkt 23 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych polegające na błędnym przyjęciu, że: a)obszar parkingu, położony w rejonie posesji nr [...], którego skarżąca jest dzierżawcą od [...], stanowi obszar pasa drogowego, podczas gdy obszar parkingu oddzielony jest od jezdni ul. [...] chodnikiem i pasem zieleni, b)kontener przeznaczony na cele magazynowe dla ekipy budowlanej realizującej prace remontowe został posadowiony w granicach pasa drogowego, podczas gdy posadowiono go na terenie działki dzierżawionej przez skarżącą od [...] i stanowiącej parking służący obsłudze marketu budowlanego, 2)naruszenia art. 40 w zw. z art. 4 ust. 1 i art. 4 pkt 23 ustawy o drogach publicznych polegające na błędnym przyjęciu, że kontener budowlany stanowi reklamę posadowioną w granicach pasa drogowego, 3)art. 40 ust. 12 ustawy o drogach publicznych polegające na jego niewłaściwym zastosowaniu poprzez nałożenie kary pieniężnej bez istnienia przesłanki świadomości i samowolności po stronie skarżącej i bez istnienia winy skarżącej, podczas gdy podstawą wymierzenia sankcji administracyjnej opisanej w art. 40 ust. 12 ustawy o drogach publicznych jest dokonanie zajęcia pasa drogowego w sposób świadomie bezprawny, 4)naruszenia art. 107 § 1 k.p.a. polegające na: a) niewykazaniu w zaskarżonej decyzji w żadnej formie, w tym ani w postaci opisowej ani w postaci graficznej, obszaru pasa drogowego ul. [...] w rejonie posesji oznaczonej nr [...], w tym brak wykazania jego granic i przebiegu oraz nieprzedstawienie planu nieruchomości z zaznaczeniem obszaru tego pasa, b)niewykazaniu w zaskarżonej decyzji obliczeń, z których wynikać ma powierzchnia przedmiotowego kontenera (15m²) przyjęta za podstawę obliczenia kwoty kary pieniężnej, c)niewykazaniu w zaskarżonej decyzji przyczyn zaklasyfikowania kontenera do kategorii reklamy, 5)naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, tj. art. 7 i art. 77 k.p.a. poprzez niedostateczne ustalenie stanu faktycznego sprawy i w konsekwencji przyjęcie, że" a)obszar parkingu, którego spółka jest dzierżawcą, stanowi obszar pasa drogowego, b)kontener stanowi reklamę, a jego powierzchnia wynosi 15 m2, 6)naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, tj. art. 8 k.p.a. i sformułowanej w nim zasady zaufania do organów państwa, polegające na: a) niewyjaśnieniu w zaskarżonej decyzji przebiegu i granic pasa drogowego ul. [...], b)niedostatecznym ustaleniu stanu faktycznego sprawy i w konsekwencji przyjęciu, że obszar działki, której skarżąca jest dzierżawcą, stanowi obszar pasa drogowego a kontener stanowi reklamę, a jego powierzchnia wynosi 15 m², c)nieuwzględnieniu współpracy skarżącej z organem I instancji w toku postępowania administracyjnego a w konsekwencji nieuwzględnienie przy wydaniu decyzji słusznego interesu skarżącego. Decyzją z dnia [...] września 2019r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji SKO podkreśliło, że z dokumentacji fotograficznej, protokołu z kontroli pasa drogowego z dnia [...].03.2019 r., wypisu z rejestru gruntów, wydruku mapy zasadniczej znajdującej się w aktach sprawy, wynika niezbicie, że w pasie drogowym (drogi wojewódzkiej) ul. [...] w dniach 12-20 marca 2019 r. był umieszczony kontener o pow. 15 m² bez zezwolenia zarządcy drogi. Organ wskazał, że granice pasa drogowego są zaznaczone na zielono na mapie zasadniczej. W granicach tego pasa był zaś umieszczony kontener. Zostało to zobrazowane na mapie zasadniczej. Tak więc, zdaniem SKO, obszar pasa drogowego i miejsce jego zajęcia zostało należycie wykazane. Nie ma też żadnych podstaw, aby podważyć prawidłowość zmierzenia powierzchni reklamy. Zresztą odwołująca się nie przedstawia w tym zakresie żadnych dowodów, z których miałoby wynikać, iż ta powierzchnia jest inna. Droga była drogą wojewódzką, co wynika wprost z wypisu z rejestru gruntów - droga publiczna. Organ stwierdził, że przy zajęciu pasa drogowego nie ma znaczenia, czy strona jest właścicielem, czy dzierżawcą gruntu. Ponadto organ wskazał, że strona nie zaprzeczyła, że jest właścicielem kontenera. SKO podkreśliło, że dla ustalenia kary istotne jest stwierdzenie, iż doszło do takiego zajęcia, co miało miejsce w niniejszej sprawie. Nie są istotne przyczyny zajęcia oraz wina zajmującego pas. W protokole, a przede wszystkim w pomiarze sytuacyjnym reklamy zostały wykazane powierzchnie reklamy i powierzchnia zajętego pasa drogowego. Stąd, w ocenie Kolegium, organ I instancji nie dopuścił się naruszenia przepisów prawa, bowiem prawidłowo ustalił i wyliczył karę pieniężną opierając się o uchwalę nr [...] Rady [...] z dnia [...] maja 2004r. w sprawie wysokości stawek opłat za zajęcie pasa drogowego dróg publicznych na obszarze [...] (Dz. Urz. Woj., Nr [...], poz. [...] ze zm.) z wyjątkiem autostrad i dróg ekspresowych. Nie stwierdzono też, aby zaszły przesłanki do zastosowania art. 189f § 1 k.p.a. Pismem z dnia 6 listopada 2019r. "[...]" sp. z o.o. z siedzibą w [...] wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Spółka zarzuciła naruszenie przepisów postępowania administracyjnego tj.: 1.naruszenie art. 7a § 1 i art. 81 a § 1 k.p.a. poprzez zaniechanie wyjaśnienia wszelkich okoliczności sprawy, jak też obciążenie skarżącej negatywnymi konsekwencjami związanymi z okolicznościami niewyjaśnionymi, w sytuacji, gdy okoliczności niewyjaśnione powinny zostać rozstrzygnięte na korzyść skarżącej, 2.naruszenie art. 7 i art. 77 k.p.a. poprzez nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący zebranego materiału dowodowego i jego dowolną ocenę, a w konsekwencji wadliwe ustalenie zobowiązania skarżącej do zapłaty kary pieniężnej, 3.naruszenie art. 8 kpa i sformułowanej w nim zasady zaufania obywateli do organów Państwa, polegające na nieuwzględnieniu przy wydaniu zaskarżonej decyzji słusznego interesu skarżącej. Wobec podniesionych zarzutów skarżąca wniosła o uchylenie decyzji SKO oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta [...] w całości oraz o zasądzenie kosztów postępowania. W ocenie skarżącej w niniejszej sprawie w toku postępowania SKO nie ustosunkowało się w do zarzutów skarżącej dotyczącej wadliwości decyzji organu I instancji w przedmiocie nałożenia na skarżąca kary pieniężnej za rzekome zajęcie pasa drogowego oraz nie uzasadniło w wystarczający sposób w orzeczeniu swojego stanowiska w tym zakresie. W pierwszej kolejności skarżąca wskazała, że SKO nie odniosło się do zarzutów spółki, że decyzja organu I instancji nie zawiera załącznika graficznego, który obrazowałby przebieg i granice pasa drogowego. SKO poprzestało jedynie na twierdzeniu, że granice pasa drogowego wskazano na wydruku mapy zasadniczej oraz wypisie z rejestru gruntów znajdujących się w aktach sprawy. W tym miejscu skarżąca wskazała, że organ I instancji złożył mapę zasadniczą oraz wypis z rejestru gruntów w odpowiedzi na odwołanie spółki. Powyższe działania potwierdzały zatem zasadność argumentów spółki podniesionych w odwołaniu od decyzji organu I instancji, że decyzja Prezydent [...] była niekompletna i nie zawierała określenia ani słownego ani graficznego przebiegu i granic pasa drogowego. Spółka wskazywała w odwołaniu od decyzji organu I instancji, że w celu wykazania granic pasa drogowego na powierzchni niezbędne jest przedłożenie planu gruntu z wyraźnie zaznaczonymi liniami granicznymi tego gruntu, co wielokrotnie podkreślono w orzecznictwie sądów administracyjnych cytowanym przez spółkę w odwołaniu od decyzji organu I instancji. Prowadzi to do wniosku, zdaniem skarżącej, że SKO nie tylko nie wyjaśniło w sposób pełny stanu faktycznego, ale też z zebranego w sprawie materiału dowodowego nie wyprowadzono prawidłowych wniosków. Istniejące w sprawie wątpliwości związane z przebiegiem i granicami pasa drogowego nie zostały wyjaśnione na korzyść skarżącej. W konsekwencji naruszono zarówno art. 7 i 7 k.p.a., a także art. 7a § 1 i art. 81 a § 1 k.p.a. i sformułowaną w art. 8 k.p.a. zasadę słusznego interesu skarżącej. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem postępowania administracyjnego prowadzonego w niniejszej sprawie było ustalenie odpowiedzialności z tytułu kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego bez stosownego zezwolenia. Zgodnie z art. 4 pkt 1 u.d.p. pas drogowy stanowi wydzielony liniami granicznymi grunt wraz z przestrzenią nad i pod jego powierzchnią, w którym są zlokalizowane droga oraz obiekty budowlane i urządzenia techniczne związane z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu, a także urządzenia związane z potrzebami zarządzania drogą. W myśl art. 39 ust. 1 ustawy o drogach publicznych pas drogowy jako strefa ruchu drogowego podlegająca szczególnej ochronie prawnej objęta jest rozlicznymi zakazami co do sposobu jego wykorzystania. Przede wszystkim samowolne zajmowanie pasa drogowego przez podmiot inny niż zarządca drogi działający w celu budowy, przebudowy, remontu lub ochrony drogi jest niedopuszczalne (art. 40 ust. 1 ustawy o drogach publicznych). Zabronione jest bowiem dokonywanie jakichkolwiek czynności, które mogłyby powodować niszczenie lub uszkodzenie drogi i jej urządzeń albo zmniejszenie jej trwałości oraz zagrażać bezpieczeństwu ruchu drogowego. Zajęcie pasa drogowego jest natomiast możliwe, w myśl art. 40 ust. 1 i 2 ustawy o drogach publicznych, po uzyskaniu - w formie decyzji administracyjnej - zgody zarządcy drogi. Naruszenie zakazu zajęcia pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi obciążone jest odpowiedzialnością karno-administracyjną. Zgodnie bowiem z art. 40 ust. 12 ustawy o drogach publicznych za zajęcie pasa drogowego zarządca drogi wymierza, w drodze decyzji administracyjnej, karę pieniężną w wysokości 10-krotności opłaty, która byłaby należna, gdyby zajęcie stanowiło realizację zezwolenia (art. 40 ust. 4 i 6 ustawy o drogach publicznych). Opłata ta stanowi rezultat mnożenia powierzchni zajętego pasa drogowego oraz obowiązujących lokalnie stawek w tym zakresie. W sprawie niniejszej zakres postępowania wyjaśniającego obejmował zatem to, czy istotnie doszło do zajęcia pasa drogowego bez zezwolenia. Konieczne w tym celu było ustalenie granic pasa drogowego oraz tego, czy istotnie należąca do Skarżącej reklama zajmowała jego przestrzeń, a jeżeli tak - na jakiej powierzchni. Należy podkreślić, że w postępowaniu administracyjnym reguły determinujące czynności ustalania stanu faktycznego, zwane zbiorczo postępowaniem wyjaśniającym, wytyczone są przede wszystkim przez uregulowane w art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k. p. a. zasadę prawdy obiektywnej, zasadę oficjalności, zasadę ciężaru dowodu, bezpośredniości i zupełności zgromadzonego materiału. Treścią zasady prawdy obiektywnej jest powinność organu procesowego dokonania ustaleń co do faktów zgodnie z ich rzeczywistym przebiegiem. Tylko takie fakty mogą stanowić podstawę załatwienia sprawy (zob. wyrok NSA z 14.02.2013 r., sygn. akt II GSK 2173/11, LEX nr 1358369). Za zgodne z prawdą przyjmuje się w orzecznictwie takie ustalenia faktyczne, które prowadzą do konkluzji, że "w świetle przeprowadzonych dowodów fakt przeciwny dowodzeniu jest niemożliwy lub wysoce nieprawdopodobny" (zob. postanowienie SN z 4.04.2013 r., sygn. akt V KK 13/13, LEX nr 1312594; wyrok SA w [...] z [...].06.2013 r" sygn. akt [...], LEX nr [...]). Wniosek o zaistnieniu określonego przebiegu zdarzeń może stanowić także rezultat uwzględniającego wiedzę wynikającą z zasad doświadczenia życiowego i obserwacji życia społecznego oraz logicznego rozumowania o faktach wykazanych określonymi dowodami (zob. postanowienie SN z 23.05.2002 r., sygn. akt V KKN 426/00, OSNKW 2002/9-10, s. 81). Natomiast ustanowiona w kodeksie zasada oficjalności obciąża organ administracji publicznej obowiązkiem zebrania, a następnie rozważenia całego materiału dowodowego z urzędu. Koresponduje z nim przyjęta w postępowaniu administracyjnym koncepcja spoczywającego na organach administracji ciężaru dowodu, która nabiera szczególnego znaczenia w postępowaniu, którego przedmiotem jest nałożenie sankcji administracyjnej, a więc obowiązku o quasi karnym charakterze. W rozpoznawanej sprawie materiał dowodowy, na którym oparto decyzję o nałożeniu kary stanowią protokoły kontroli pasa drogowego, fotografie oraz wypis z rejestru gruntów, wyrys z mapy ewidencyjnej i wydruk z mapy zasadniczej, na której zaznaczono zajęcie pasa drogowego i granice pasa drogowego. Zdaniem SKO z tych dokumentów wynika, że doszło do zajęcia pasa drogowego. Innego zdania jest skarżąca spółka, która uważa, że naniesienie lokalizacji kontenera na mapę, które polegało na odręcznej notatce pracownika ZDM sporządzonej na mapie oraz na odręcznym i nieprecyzyjnym oznaczeniu miejsca, w którym znajduje się ten kontener, nie może stanowić wystarczającego dowodu, że reklama umieszczona została w pasie drogowym. Sąd podzielił stanowisko skarżącej, że istotnie materiał dowodowy zebrany w sprawie niniejszej jest niewystarczający do uznania, że doszło do zajęcia pasa drogowego (drogi wojewódzkiej) ul. [...] w dniach 12-20 marca 2019 r. poprzez umieszczenie w nim kontenera o pow. 15 m² bez zezwolenia zarządcy drogi. Niewątpliwie ul. [...] stanowi pas drogowy. Natomiast odnośnie posadowienia kontenera w tym pasie nie ma pewności bowiem na żadnej spośród znajdujących się w aktach sprawy map nie został przez uprawnioną do tego osobę wrysowany, w odpowiedniej skali przedmiot, który - zdaniem organów - zajmuje bezprawnie pas drogowy. Dodać należy, że z fotografii znajdujących się w aktach sprawy ta okoliczność nie wynika. Sąd doszedł do przekonania, że obciążenie strony sankcją administracyjną musi być poprzedzone jednoznacznym, nie budzącym jakichkolwiek wątpliwości ustaleniem faktu, iż istotnie naruszyła ona prawo, z którym to naruszeniem ustawa wiąże odpowiedzialność karno-administracyjną. Przyjęta w art. 75 k.p.a. zasada otwartego katalogu dowodów postępowania administracyjnego nie oznacza bowiem, że każdy fakt można wykazać dowolnie obraną kategorią dowodu. Niektóre fakty wymagają wręcz posłużenia się tylko im dedykowanymi dowodami, (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie o sygn. akt VI SA/Wa 1062/19). W tej sprawie dowodem, którego przeprowadzenie pozwalałoby na skuteczne postawienie stronie zarzutu bezprawnego zajęcia pasa drogowego powinna być mapa do celów prawnych z wrysowanym przedmiotem, który narusza przestrzeń pasa drogowego. Taka bowiem mapa, w myśl § 75 - § 77 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 9 listopada 2011 r. w sprawie standardów technicznych wykonywania geodezyjnych pomiarów sytuacyjnych i wysokościowych oraz opracowywania i przekazywania wyników tych pomiarów do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego (Dz. U. Nr 263, poz. 1562 ze zm.),sporządzona być powinna na potrzeby prowadzonego postępowania administracyjnego. Wskazanie miejsca usytuowania reklamy na mapie geodezyjnej przez inspektora ZDM nie oznacza, że poczynione zostały bezsporne ustalenia określające linie graniczne tego pasa oraz usytuowanie kontenera wobec tych linii. Bez znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy pozostaje zaś to, że kwestia ta jest dla organu oczywista. W rozpoznawanej sprawie nie został przedstawiony żaden urzędowy dokument geodezyjny, czy też opinia biegłego geodety, określający, z jednej strony, linie graniczne pasa drogowego, o którym mowa w art. 4 pkt 1 ustawy, z drugiej zaś - kolizję umieszczonej w pasie drogowym reklamy z tymi liniami, pozwalającą stwierdzić fakt zajęcia tego pasa drogowego. Ponadto organ nie wyjaśnił kwestii dzierżawy nieruchomości przez skarżącą spółkę na której usytuowany został kontener. W odwołaniu strona wskazała, że obszar parkingu, położony w rejonie posesji nr [...], którego skarżąca jest dzierżawcą od [...], stanowi obszar pasa drogowego, podczas gdy obszar parkingu oddzielony jest od jezdni ul. [...] chodnikiem i pasem zieleni. Jeżeli zatem strona zajmuje ten teren legalnie w oparciu o zawartą umowę dzierżawy nie może jednocześnie naruszać przepisów ustawy o drogach publicznych dotyczących zajęcia pasa drogowego. Zaskarżona decyzja dotknięta jest zatem naruszeniem art. 7, art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a., które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zaakcentować należy, że na obowiązek organów jednoznacznego wykazania granic pasa drogowego i lokalizacji obiektu, który ów pas zajmuje w sprawach dotyczących nałożenia sankcji administracyjnej zwrócono już uwagę w orzecznictwie sądów administracyjnych (zob. np. wyrok NSA z 22 stycznia 2019 r., sygn. akt II GSK 3850/16, wyrok WSA w Warszawie z 4 września 2019 r., sygn. akt VI SA/Wa 725/19, www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Przy ponownym rozpatrywaniu sprawy organ weźmie pod uwagę, że decyzja powinna być poprzedzona jednoznacznym ustaleniem czy sporna reklama znajduje się w przestrzeni pasa drogowego za pomocą prawidłowej mapy i widniejącego na niej naniesienia w odpowiedniej skali, sporządzonych przez uprawniony podmiot. Tylko w ten sposób będzie można stwierdzić, czy przypisanie stronie odpowiedzialności za delikt administracyjny jest rzeczywiście uprawnione, czy też nie. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. orzekł jak w punkcie pierwszym wyroku. O kosztach postępowania Sąd postanowił na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a.