VI SA/Wa 2453/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Maliszewska Sędziowie Sędzia WSA Aneta Lemiesz Asesor WSA Marek Maliński (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 14 listopada 2025 r. w trybie uproszczonym sprawy ze skargi C. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] czerwca 2025 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę Zaskarżoną decyzją Główny Inspektor Transportu Drogowego (dalej: "GITD", "organ"), na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2024 r. poz. 572 zwana dalej "kpa"), art. 4 pkt 1 i 22, art. 87 ust. 4, art. 92a ust. 1, 3 i 7 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2024 r. poz. 1539 ze zm., dalej "u.t.d"), oraz Ip. 1.12 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, po rozpatrzeniu odwołania [...] sp. z o. o. z siedzibą w W. (dalej: skarżąca, strona, spółka) utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego ([...]WITD) z dnia 17 lipca 2024 r. nr [...]o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 500 złotych. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ odwoławczy wskazał, że w dniu 8 marca 2024 r. w W. na Al. [...], poddano kontroli drogowej pojazd marki T. o nr rej. [...], którym kierował D. T.. W toku kontroli kierowca nie przedstawił do kontroli wypisu z licencji 21007 na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką wydanej dla firmy [...] Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością. Pojazd oznakowany był jako taksówka, na przednich lewych i prawych drzwiach pojazdu znajdowały się żółto-czerwone paski z numerem [...]oraz herb [...]oraz na dachu lampa z napisem TAXI. Przebieg i wyniki kontroli zostały udokumentowane protokołem nr [...]z dnia 8 marca 2024 r. Protokół kontroli został podpisany przez kierującego bez wniesienia zastrzeżeń. [...]WITD pismem z 15 maja 2024 r. zawiadomił skarżącą o wszczęciu wobec niej postępowania administracyjnego z urzędu z tytułu popełnienia naruszenia ustawy o transporcie drogowym w dniu przeprowadzenia kontroli. Pismem z dnia 22 maja 2024 r., pełnomocnik strony wniósł o wystąpienie do Wydziału Ruchu Drogowego Komendy [...]Policji o przesłanie danych pasażera kursu oraz wezwanie pasażera oraz kierowcy do złożenia zeznań celem uzupełnienia materiału dowodowego w sprawie. W toku postępowania organ I instancji uzyskał informację, że dzień kontroli strona posiadała licencję nr [...] na wykonywania krajowego transportu, a pojazd marki T. o nr rej. [...]był zgłoszony do wskazanej licencji. [...]WITD – decyzją z dnia 17 lipca 2024 r. – nałożył na spółkę karę pieniężną w wysokości 500 złotych. W wyniku rozpatrzenia odwołania strony GITD – decyzją z dnia 26 czerwca 2025 r. – utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Rozpoznając ponownie sprawę GITD przytoczył przepisy mające w sprawie zastosowanie i podkreślił, że z materiału dowodowego zgromadzonego w przedmiotowej sprawie, jednoznacznie wynika, iż 8 marca 2024 r. kierujący kontrolowanym pojazdem wykonywał krajowy transport drogowy w imieniu i na rzecz spółki. Ponieważ podczas kontroli kierujący nie okazał wymaganej licencji, to organ I instancji prawidłowo nałożył na skarżącą karę pieniężną w wysokości 500 zł za niewyposażenie kierowcy w dokumenty, o których mowa w art. 87 u.t.d., stosownie do lp. 1.12.załącznika nr 3 do u.t.d. GITD odnosząc się do wniosków pełnomocnika strony o przeprowadzenie dowodu z zeznań kierowcy i pasażera oraz o wystąpienie do Wydziału Ruchu Drogowego Komendy [...] Policji o przesłanie danych pasażera kursu wyjaśnił, że zebrany w sprawie materiał dowodowy potwierdza zaistniały stan faktyczny i nie wymaga dalszego badania. W ocenie organu okoliczności dotyczące sprawy zostały udowodnione i udokumentowane w dniu przeprowadzenia kontroli. Zaznaczył, że przewidziane w art. 78 k.p.a. uprawnienie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu podlega ograniczeniom ze względu na celowość i szybkość postępowania. W niniejszej sprawie dla prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy nie było wymagane dalsze prowadzenie postępowania dowodowego, gdyż zebrany materiał dowodowy był wystarczający. Organ wskazał, że odpowiedzialność za wyposażenie kierowcy w odpowiednie dokumenty, a więc i w wypis z licencji, stosownie do art. 87 ust. 3 u.t.d spoczywa na przedsiębiorcy. To przedsiębiorca odpowiedzialny jest co najmniej za wyposażenie kierowcy w odpowiednie dokumenty, w tym stosowne wypisy z licencji, które nie może ograniczać się wyłącznie do samego przekazania dokumentów kierowcy, ale również obejmuje dopilnowanie ich posiadania przez kierowcę w czasie wykonywania przewozu i ich okazanie organom uprawnionym do przeprowadzenia kontroli. Kary pieniężne za naruszenia powstałe na gruncie u.t.d są określone w sposób sztywny i nie mają charakteru uznaniowego. Ustalone kary nie podlegają obniżeniu nawet w przypadku incydentalnego charakteru wykonywanego przewozu. Nakładane są w przypadku stwierdzenia naruszenia w wysokości ściśle określonej w załączniku nr 3 do u.t.d. Ustawodawca nie przewidział możliwości miarkowania wysokości kary pieniężnej od możliwości finansowych, zdarzeń losowych czy rodzaju wykonywanego zawodu lub prowadzonej działalności przez stronę. Pismem z 3 lipca 2025 r. skarżąca, reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę, w której wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu pierwszej instancji, a także o umorzenie postępowania administracyjnego, jak również o zasądzenie na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji skarżąca zarzuciła naruszenie: 1) art. 76 § 3 k.p.a. w zw. z art. 6, art. 7, art. 8, oraz art. 12 w zw. z art. 77 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i w rezultacie utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji, pomimo, iż została ona wydana bez wnikliwego wyjaśnienia wszelkich okoliczności faktycznych sprawy i nie uwzględnienia słusznego interesu strony, w szczególności zaniechania ustalenia okoliczności mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy takich jak ustalenie w czyim imieniu wykonywany był kontrolowany przejazd, braku wyjaśnienia, w oparciu o jaki stosunek prawny kierujący miałby wykonywać przedmiotowy przewóz w imieniu skarżącej (w tym zakresie oparcie się wyłącznie na protokole kontroli), braku wyjaśnienia zasad działalności aplikacji; 2) art. 9 w zw. z art. 107 § 1 i 3 k.p.a. polegające na niewystarczającym wyjaśnieniu podstaw decyzji, ustalonych faktów, oceny dowodów, a przede wszystkim niewyjaśnienie dlaczego organ pierwszej instancji nie wykazał inicjatywy dowodowej w zakresie niezbędnym do prawidłowego rozstrzygnięcia relacji łączących stronę oraz na czyją rzecz oraz co stało się z ewentualnie otrzymanym wynagrodzeniem za przedmiotowy przejazd, a także ustalenia formy współpracy kierowcy ze spółką i czy taka współpraca w ogóle miała miejsce. GITD w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r., poz. 1267) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego. Oznacza to, że kontrola ta sprowadza się do zbadania, czy organ administracji wydając zaskarżony akt nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Ocena ta dokonywana jest, co do zasady, na podstawie materiału dowodowego zebranego w toku postępowania administracyjnego. Zaznaczyć należy, że zgodnie z art. 133 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935, dalej jako: p.p.s.a) sąd orzeka na podstawie akt sprawy. Stosownie zaś do art. 134 p.p.s.a., sąd badając legalność zaskarżonego aktu nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji pod kątem wymienionych kryteriów należy stwierdzić, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem postępowania w niniejszej sprawie jest decyzja GITD utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji o nałożeniu na skarżącą kary pieniężnej w wysokości 500 zł z tytułu niewyposażenia kierowcy w dokumenty, o których mowa w art. 87 u.t.d - za każdy dokument. Jak wynika z treści art. 92a ust. 1 u.t.d podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 12000 złotych za każde naruszenie, z tym że przedsiębiorca prowadzący pośrednictwo przy przewozie osób z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego podlega karze pieniężnej w wysokości od 5000 złotych do 40 000 złotych za każde naruszenie. Jednak zgodnie z art. 92a ust. 3 u.t.d. suma kar pieniężnych, o których mowa w ust. 1, nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli drogowej, nie może przekroczyć kwoty 12 000 złotych. Wykaz naruszeń, obowiązków lub warunków przewozu drogowego, o których mowa w ust. 1, wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia, a w przypadku niektórych naruszeń numer grupy naruszeń oraz wagę naruszeń wskazano w załączniku I do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403: 1) popełnionych przez podmiot wykonujący przewóz drogowy określa lp. 1-9, 2) popełnionych przez przewoźnika drogowego w związku z wykonywaniem transportu drogowego określa lp. 10 - załącznika nr 3 do ustawy (art. 92a ust. 2 u.t.d.). Zgodnie z art. 87 ust. 1 pkt 1 u.t.d. podczas wykonywania przewozu drogowego kierowca pojazdu samochodowego, z zastrzeżeniem ust. 4, jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać, na żądanie uprawnionego organu kontroli, kartę kierowcy, wykresówki, zapisy odręczne i wydruki z tachografu oraz zaświadczenie, o którym mowa w art. 31 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców, a ponadto wykonując transport drogowy – wypis z zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego albo wypis z licencji. Za niewyposażenie kierowcy w dokumenty, o których mowa w art. 87 u.t.d. nakładana jest kara pieniężna w wysokości 500 zł za każdy dokument (Ip. 1.12 załącznika nr 3 do u.t.d.). W świetle ugruntowanego orzecznictwa stosownie do treści art. 87 ust. 3 u.t.d. odpowiedzialność za wyposażenie kierowcy w odpowiednie dokumenty, a więc i w wypis z licencji spoczywa na przedsiębiorcy. To przedsiębiorca odpowiedzialny jest co najmniej za wyposażenie kierowcy w odpowiednie dokumenty, w tym stosowne wypisy z licencji, które nie może ograniczać się wyłącznie do samego przekazania dokumentów kierowcy, ale również obejmuje dopilnowanie ich posiadania przez kierowcę w czasie wykonywania przewóz i ich okazanie organom uprawnionym do przeprowadzenia kontroli. W ocenie Sądu z zebranego w sprawie materiału jednoznacznie wynika, że kierujący pojazdem nie okazał wymaganego dokumentu, o którym mowa w art. 87 u.t.d., tj. wypisu z licencji, zatem uznać należy, że organy słusznie nałożyły na skarżącą karę w wysokości 500 zł zgodnie Ip. 1.12 załącznika nr 3 do u.t.d. Jak wynika z akt sprawy, zatrzymanym do kontroli pojazdem w dniu 8 marca 2024 r. wykonywano krajowy transport drogowy w zakresie przewozu osób taksówką na obszarze [...]w imieniu i na rzecz przedsiębiorstwa [...] sp. z o.o. z siedzibą w W.. Kierujący podczas kontroli nie okazał wypisu z licencji. Dodatkowo wskazać należy, że w aktach administracyjnych znajduje się pismo Urzędu [...]z dnia 28 maja 2024 r. (k. 14 akt administracyjnych), z którego wynika, że skontrolowany pojazd został zgłoszony do ww. licencji. Dodatkowo w aktach znajduje się wniosek spółki o wydanie dla ww. kierowcy indentyfikatora do taksówki o nr bocznym [...] (k.5 akt administracyjnych). Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, że organy zasadnie przyjęły, że kierowca kontrolowanego pojazdu współpracował ze skarżącą, a sporny przejazd był wykonywany na jej rzecz. Zaznaczyć także należy, że protokół kontroli (będący dokumentem urzędowym) został podpisany przez kierującego bez wnoszenia zastrzeżeń do protokołu, co oznacza, że kierujący – pracownik skarżącej – zgodził się z ustaleniami w nim zawartymi. W ocenie Sądu nie budzi wątpliwości, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy uzasadnia ustalenia organów i wobec tego, słusznie one uznały, że na spółce ciążyły określone w art. 87 u.t.d. obowiązki. W tym miejscu, podkreślenia wymaga, że protokół obrazuje stan faktyczny, który później może być trudny, a zasadniczo niemożliwy do odtworzenia. Z tego powodu uznaje się go za dokument mający szczególną moc dowodową. Protokół ten podpisany przez osoby uczestniczące w kontroli, tj. inspektorów i kierowcę, stanowi dowód tego, co zostało w nim stwierdzone (por. wyroki NSA z 7 grudnia 2010 r. sygn. akt II GSK 1062/09 i 9 lipca 2019 r. sygn. akt II GSK 1944/17). Wskazać zatem należy, że organ nie może swobodnie kwestionować treści dokumentu urzędowego. W ocenie Sądu podnoszone przez skarżącą okoliczności, tj. zasady działania aplikacji, kwestie związane z wynagrodzeniem za wykonany przejazd, charakter stosunku prawnego łączącego kierującego ze skarżącą, sugerowanie że wykonywany przejazd miał charakter przewozu prywatnego, a także kwestionowanie przez skarżącą podstaw decyzji, czy oceny dowodów, nie miały istotnego znaczenia w niniejszej sprawie, bowiem istotne było to, że to skarżącą była podmiotem, który wykonywał usługę przewozu. W toku kontroli stwierdzono, że kierowca kontrolowanego pojazdu wykonując przewóz drogowy taksówką nie został wyposażony w wypis z licencji. Art. 87 ust. 1 u.t.d. stanowi, że podczas wykonywania przewozu drogowego kierowca pojazdu samochodowego, z zastrzeżeniem ust. 4, jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać, na żądanie uprawnionego organu kontroli, kartę kierowcy, wykresówki, zapisy odręczne i wydruki z tachografu oraz zaświadczenie, o którym mowa w art. 31 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców, a ponadto wykonujący transport drogowy – wypis z zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego albo wypis z licencji. Brak ww. dokumentów stanowi naruszenie zawarte w lp, 1.12. załącznika nr 3 do u.t.d., tj. Niewyposażenie kierowcy w dokumenty, o których mowa w art. 87 u.t.d. - za każdy dokument. Mając powyższe na uwadze, w ocenie Sądu, zbędne było przeprowadzanie dodatkowych dowodów wnioskowanych w toku postępowania przez skarżącą, skoro okoliczności podlegające udowodnieniu zostały w sposób jednoznaczny i przekonujący ustalone za pomocą wcześniej zebranego materiału. Organ odwoławczy nie miał zatem obowiązku przeprowadzenia dodatkowych dowodów na okoliczności ustalone w toku postępowania administracyjnego, a dowód z przesłuchania kierowcy oraz pasażera nie był konieczny. Wskazać należy, że bez znaczenia dla kwalifikacji prawnej naruszenia pozostaje czy w chwili kontroli w pojeździe znajdował się pasażer, czy też nie. Jeżeli sporny przejazd, jak twierdzi strona, wykonywany był w celu prywatnym, to nie powinien być wyposażony w oznaczenia identyfikujące ten pojazd jako taksówka. Natomiast jak wynika z protokołu kontroli pojazd, którym dokonywano spornego przejazdu posiadał cechy wskazane przez ustawodawcę w definicji taksówki zawartej w art. 2 ust. 43 p.r.d. Z uwagi na powyższe Sąd uznał, że ustalenia dokonane przez organy Inspekcji Transportu Drogowego, odpowiadają wymogom postępowania administracyjnego uregulowanego w k.p.a., w tym normom wynikającym z art. 6, art. 7, art. 8, art. 9, art. 12, art. 76 § 3, art. 77 oraz art. 107 § 1 i § 3 k.p.a. Sąd podziela także stanowisko organu w kwestii zastosowania w niniejszej sprawie art. 189d, art. 189e i art. 189f kpa. Zasady wymiaru kar oraz podstawy wyłączenia lub zwolnienia z odpowiedzialności za naruszenia prawa zostały określone w samej u.t.d., nie ma więc podstaw do stosowania ramowej regulacji kodeksowej w tym zakresie. Reguła kolizyjna wyrażona w art. 189a § 2 kpa daje bowiem w tym zakresie pierwszeństwo przepisom odrębnym, a nie przepisom zawartym w dziale lVa k.p.a. Odnosząc się również do kwestii zastosowania art. 92c u.t.d., stanowiącego o przypadkach wyłączenia odpowiedzialności, w ocenie Sądu organy prawidłowo uznały, że w rozpoznawanej sprawie przesłanki takie nie zaszły. Przepis art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. odnosi się jedynie do sytuacji ponadprzeciętnych, odbiegających od standardowych stanów faktycznych, których doświadczony i profesjonalny podmiot wykonujący przewóz drogowy, przy zachowaniu najwyższej staranności i przezorności nie był w stanie przewidzieć. W orzecznictwie podkreśla się, że to przewoźnik ponosi odpowiedzialność za naruszenie przepisów o transporcie drogowym określonych w art. 92c ust. 1 u.t.d. (por.m.in. wyrok NSA z 12 sierpnia 2015 r., sygn. akt II GSK 1597/14). Konkludując w ocenie Sądu w rozpoznawanej sprawie stan faktyczny został ustalony prawidłowo. Organy działały na podstawie i w granicach prawa. Sprawę rozstrzygnięto w prawidłowo zebranym i wyczerpująco rozpatrzonym materiale dowodowym, wystarczającym do podjęcia decyzji zaskarżonej. W ocenie Sądu przepisy prawa materialnego wskazane w niniejszej sprawie nie rodzą obiektywnych wątpliwości co do ich interpretacji. Sąd nie znalazł zatem podstaw do uwzględnienia skargi. Zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego, jak również przepisów postępowania w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji. Sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 2 p.p.s.a.