VI SA/Wa 2472/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Fronczyk Sędziowie Sędzia WSA Piotr Borowiecki Sędzia WSA Sławomir Kozik (spr.) Protokolant st. ref. Katarzyna Zielińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 kwietnia 2016 r. sprawy ze skargi P. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Ministra Środowiska z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji koncesyjnej oddala skargę w całości Przedmiotem skargi jest decyzja z [...] lipca 2015 r. nr [...], którą Minister Środowiska, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 3 oraz art. 151 § 1 pkt 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 5 i pkt 8, art. 150 i art. 149 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm., dalej: "K.p.a."), po rozpatrzeniu wniosku P. Sp. z o. o. z siedzibą w W. (dalej: "Strona", "Spółka", "Skarżący"), o ponowne rozpatrzenie sprawy, utrzymał w mocy decyzję z [...] kwietnia 2015 r. nr [...] o odmowie uchylenia koncesji z [...] czerwca 2014 r. nr [...] udzielonej L. "B." S.A. z siedzibą w B. (dalej: "L.") na wydobywanie węgla kamiennego ze złoża "L.- obszar [...]". Zaskarżona decyzja Prezesa Urzędu zapadła w następującym stanie faktycznym i prawnym: Wnioskiem z [...] lipca 2013 r., który wpłynął do organu [...] lipca 2013 r., Strona zwróciła się do Ministra Środowiska o zmianę udzielonej jej koncesji (rozpoznawczej) z [...] lipca 2012 r. nr [...], na rozpoznawanie węgla kamiennego, poprzez poszerzenie zakresu robót w ramach tej koncesji na sporny w niniejszej sprawie, obszar "L. [...]" (dalej: "obszar "L."). W odniesieniu do tego samego obszaru toczyło się w tym samym czasie postępowanie o udzielenie koncesji (rozpoznawczej) na rozpoznawanie węgla kamiennego z wniosku L. Minister Środowiska, pismem z [...] sierpnia 2013 r., wezwał Spółkę do uzupełnienia braków formalnych, w międzyczasie jednak decyzją z [...] sierpnia 2013 r. nr [...], udzielił L. koncesji na rozpoznawanie węgla kamiennego w obszarze "L.". Decyzją natomiast, z [...] września 2013 r., Minister Środowiska odmówił Spółce wnioskowanej zmiany koncesji z [...] lipca 2012 r., poprzez jej rozszerzenie na obszar "L.", uzasadniając tę odmowę udzieloną L. koncesja rozpoznawczą z [...] sierpnia 2013 r. Minister Środowiska utrzymał swoją odmowną decyzję w mocy, decyzją z [...] listopada 2013 r. nr [...], na którą Spółka wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Następnie Minister Środowiska decyzją z [...] czerwca 2014 r. udzielił L. koncesję (wydobywczą) nr [...] na wydobywanie węgla kamiennego ze złoża w spornym obszarze "L.". W konsekwencji L. zrzekła się przyznanej jej koncesji rozpoznawczej na rozpoznawanie węgla kamiennego ze złoża w spornym obszarze. Wyrokiem z 13 października 2014 r., sygn. akt VI SA/Wa 379/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, uwzględniając skargę Spółki, uchylił decyzję z dnia [...] listopada 2013 r. nr [...] oraz utrzymaną nią w mocy decyzję z [...] września 2013 r., odmawiającą zmiany koncesji rozpoznawczej z [...] lipca 2012 r., poprzez jej rozszerzenie na obszar "L.". Z uzasadnienia powyższego wyroku wynika, iż oba, konkurencyjne postępowania wobec Spółki oraz L. w przedmiocie rozpoznania złoża w obszarze "L.", powinny toczyć się równolegle, gdyż tylko wtedy możliwe byłoby zapewnienie czynnego udziału stron w postępowaniach koncesyjnych oraz merytoryczne porównanie obu wniosków. Postępowanie w przedmiotowej sprawie zainicjował wniosek Strony, który wpłynął do Ministra Środowiska [...] listopada 2014 r., o wznowienie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 i pkt 8 K.p.a., postępowania zakończonego ostateczną decyzją z [...] czerwca 2014 r. nr [...] udzielającą koncesję wydobywczą na rzecz L., na wydobywanie węgla kamiennego ze złoża w obszarze "L.". Spółka uzasadniając swój wniosek powołała się na powyższy wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 13 października 2014 r., sygn. akt VI SA/Wa 379/14. W ocenie Spółki, wyrok ten spowodował, że wyszły na jaw nowe okoliczności, których organ nie wziął pod uwagę wydając koncesję wydobywczą na rzecz L. Okolicznością tą jest, konieczność merytorycznego rozpatrzenia wniosku Spółki z [...] lipca 2013 r., o rozszerzenie posiadanej przez nią koncesji rozpoznawczej, na złoże z obszaru "L.", który to wniosek organ uznawał za ostatecznie załatwiony. Spełnia to zdaniem Spółki, przesłankę wznowienia postępowania określoną w art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. Uzasadniając natomiast spełnienie przesłanki z art. 145 § 1 pkt 8 K.p.a., Spółka podniosła, że organ koncesyjny, w oparciu o ostateczną decyzję z dnia [...] listopada 2013 r. błędnie traktował jej wniosek dotyczący rozpoznania złoża w obszarze "L.", jako ostatecznie załatwiony. Wyrokiem WSA z dnia 13 października 2014 r. uchylona została ta decyzja, co w ocenie Spółki wypełnia przesłankę z art. 145 § 1 pkt 8 K.p.a. Spółka powołując się na judykaturę wskazała na konieczność szerokiego rozumienia związku pomiędzy decyzjami. Jej zdaniem związek pomiędzy uchyloną decyzją z [...] listopada 2013 r., a koncesją wydobywczą dla L. z [...] listopada 2014 r., jest oczywisty, gdyż udzielając B. koncesji wydobywczej, organ pozostawał w przekonaniu, że wniosek Spółki dotyczący koncesji rozpoznawczej na złoże z tego samego obszaru, jest oddalony. Minister Środowiska postanowieniem z [...] lutego 2015 r. wznowił postępowanie wnioskowane przez Stronę i po jego przeprowadzeniu, działając na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 w związku z art. 145 § 1 pkt 5 i pkt 8 art. 150 i art. 149 § 2 K.p.a., decyzją z [...] kwietnia 2015 r. odmówił uchylenia koncesji wydobywczej z [...] czerwca 2014 r. udzielonej L. uznając, że nie wystąpiły podstawy wznowieniowe określone w art. 145 § 1 pkt 5 i pkt 8 K.p.a. Minister Środowiska, po przeprowadzeniu postępowania wszczętego na skutek wniesionego przez Stronę wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, podtrzymał swoje stanowisko zawarte w decyzji I instancji. Organ wskazał, że podstawa wznowieniowa z art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a., wymaga aby ujawnione okoliczności faktyczne lub dowody istotne dla sprawy były nowe, aby istniały w dniu wydania decyzji ostatecznej i aby nie były znane organowi, który wydał decyzję. Organ wskazał, że w orzecznictwie i piśmiennictwie przyjmuje się, że jeżeli okoliczności te i dowody powstały po dacie wydania ostatecznej decyzji, nie będą mogły stanowić podstawy wznowienia, lecz podstawę do wszczęcia postępowania w nowej sprawie. Organ podniósł, że konieczność ponownego rozpoznania wniosku o zmianę koncesji przysługującej Spółce, powstała dopiero w dacie wydania przez WSA wyroku uchylającego decyzję z [...] listopada 2013 r. oraz poprzedzającą ją decyzję z [...] września 2013 r. W dacie zakończenia postępowania w sprawie udzielenia B. koncesji wydobywczej na obszar "L.", postępowanie w sprawie rozszerzenia koncesji rozpoznawczej o tożsamy obszar było ostatecznie zakończone, a organ koncesyjny obowiązany był uwzględnić ten fakt. Zdaniem Ministra Środowiska, decyzja z [...] listopada 2013 r. oraz poprzedzająca ją decyzja z [...] września 2013 r. miały charakter merytoryczny, bo rozstrzygały o istocie sprawy w oparciu o obowiązujące przepisy prawa materialnego, nie zaś charakter formalny, kończący postępowanie w inny sposób, np. przez umorzenie postępowania wobec jego bezprzedmiotowości na podstawie art. 105 K.p.a. Powołane decyzje w takim też zakresie, a więc rozstrzygającym istotę sprawy i kształtującym sytuację prawną Spółki, do czasu ich obowiązywania, wiązały organ koncesyjny. Organ podkreślił, że obowiązek ponownego rozpoznania wniosku Spółki o zmianę (rozszerzenie) koncesji rozpoznawczej powstał w związku z wyrokiem WSA z 13 października 2014 r. i stanowi okoliczność nową, która była nieznana organowi w dacie udzielenia koncesji L. W tej dacie ostateczna decyzja w sprawie odmowy rozszerzenia koncesji rozpoznawczej Spółce, korzystała z domniemania prawidłowości, a organ obowiązany był uwzględnić skutki prawne, jakie z niej wynikały. Nie sposób przyjąć, zdaniem organu, by w dniu wydania decyzji koncesyjnej - wydobywczej na rzecz L., pozostawał nierozpoznany merytorycznie wcześniej złożony wniosek Spółki o rozszerzenie koncesji rozpoznawczej na obszar "L.", a co więcej okoliczność ta w żaden sposób, jak twierdzi organ, nie wynika z wyroku WSA z dnia 13 października 2014 r. Na gruncie niniejszej sprawy nie zaistniała zatem, w ocenie Ministra Środowiska, podstawa wznowieniowa określona w art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. Organ podkreślił, że nie kwestionował faktu uchylenia prawomocnym wyrokiem WSA z 13 października 2014 r., decyzji w sprawie odmowy zmiany koncesji rozpoznawczej Strony, lecz przeciwnie wykonał ten wyrok, wydając 19 maja 2015 r. decyzję o odmowie zmiany koncesji nr [...] przysługującej Spółce przez jej rozszerzenie o obszar "L.". Organ, odnosząc się do podstawy wznowieniowa z art. 145 § 1 pkt 8 K.p.a., wskazał, że związek, o którym mowa w tym przepisie pomiędzy decyzjami administracyjnymi bądź decyzją o orzeczeniem sądu, można zobrazować jako pewną sekwencję "działań prawnych" organu administracyjnego, zgodnie z logiką których, jedna decyzja lub orzeczenie sądu stanowi podstawę wydania innej decyzji (ta druga decyzja zależna jest od decyzji pierwszej). Podkreślić przy tym trzeba, iż wydanie drugiej decyzji, nie będzie możliwe bez wcześniejszego wydania decyzji pierwszej. Organ powołał się na uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego z 13 listopada 2012 r., sygn. akt I OPS 2/12, w której NSA stwierdził, że kwestię zależności między decyzjami, w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 8 K.p.a. należy rozpatrywać na podstawie przepisów prawa materialnego, które wyznaczają relacje między tymi decyzjami. W ocenie Ministra Środowiska koncesja wydobywcza z [...] czerwca 2014 r. na wydobywanie węgla kamiennego w obszarze "L.", udzielona na rzecz L. nie znajduje uzasadnienia, ani merytorycznego umocowania w decyzji z [...] listopada 2013 r. w sprawie odmowy rozszerzenia (zmiany) koncesji rozpoznawczej przysługującej Spółce o obszar "L.", uchylonej wyrokiem WSA z 13 października 2014 r. Decyzja z [...] listopada 2013 r. ostatecznie rozstrzygała odrębną sprawę rozszerzenia Spółce koncesji rozpoznawczej o obszar "L.", niezależną od postępowania w sprawie udzielenia koncesji wydobywczej L. w tym obszarze, wszczętego po ostatecznym zakończeniu postępowania wobec Spółki. Nie istniała tu, zdaniem organu, sekwencja działań prawnych, gdzie treść jednej decyzji stanowi podstawę wydania drugiej, przy czym wydanie tej drugiej decyzji nie będzie możliwe bez wcześniejszego wydania decyzji pierwszej. Okoliczność, że postępowanie w sprawie udzielenia Spółce koncesji rozpoznawczej zostało ostatecznie zakończone odmową, oznaczało dla postępowania w sprawie udzielenia koncesji wydobywczej, że w przestrzeni objętej wnioskiem koncesyjnym L. brak jest koncesji udzielonych na rzecz innych podmiotów oraz nie toczą się inne postępowania, które powodowałyby zaistnienie stanu konkurencyjności. Okoliczność ta nawet przy szerokim rozumieniu związku pomiędzy tymi decyzjami, uniemożliwia przyjęcie jakoby koncesja udzielona L. znajdowała swe oparcie w decyzji z [...] listopada 2013 r. W tej sytuacji, zdaniem Ministra Środowiska, uchylenie przez WSA w Warszawie decyzji z [...] listopada 2013 r. oraz utrzymanej nią w mocy decyzji z [...] września 2013 r., nie spowodowało zaistnienia podstawy wznowienia postępowania określonej w art. 145 § 1 pkt 8 K.p.a. Organ dodał, że ustalając brak związku pomiędzy koncesją z dnia [...] czerwca 2014 r. a decyzją z dnia [...] listopada 2013 r. nie oparł się na braku przepisu prawa materialnego przewidującego zależność między decyzjami, lecz na relacji między tymi decyzjami, co czyni niezasadnym zarzut Spółki, jakoby organ ograniczył się wyłącznie do formalnego rozumienia związku między decyzjami. Minister Środowiska stwierdził również, że wykazywanie przez Spółkę przez pryzmat art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. Prawo geologiczne i górnicze (Dz.U. z 2015 r. poz. 196 ze zm., dalej: "P.g.g."), art. 125 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz.U. z 2013 r. poz. 1232 ze zm., dalej: "P.o.ś."), przewagi jej wniosku o udzielenie koncesji na rozpoznawanie węgla kamiennego ze złoża z obszaru "L." nad wnioskiem L. o udzielenie koncesji na wydobywanie tej kopaliny z wymienionego złoża, wykracza poza granice niniejszej sprawy. Przepis art. 29 ust. 1 P.g.g. zakazuje udzielenia koncesji w sytuacji, gdy zamierzona działalność sprzeciwia się interesowi publicznemu, w szczególności związanemu z bezpieczeństwem państwa lub ochroną środowiska, w tym z racjonalną gospodarką złożami kopalin, bądź uniemożliwiłaby wykorzystanie nieruchomości zgodnie z ich przeznaczeniem, zaś art. 125 P.o.ś., statuuje zasadę ochrony złóż kopalin. Powołane przepisy prawa materialnego nie wyznaczają jakiejkolwiek relacji pomiędzy decyzjami, lecz odpowiednio określają przesłanki negatywne udzielenia koncesji oraz wyjaśniają na czym polega ochrona złóż kopalin. Relacji między decyzjami nie sposób się także, zdaniem organu, doszukać w przepisie art. 16 ust. 1 P.g.g., odnoszącym się do cywilnoprawnych uprawnień użytkownika górniczego w związku z zawartą umową o ustanowienie użytkowania górniczego (dzierżawa górnicza) w określonej przestrzeni w celu wykonywania działalności objętej koncesją. Organ dodał, że poza zakresem rozpoznania niniejszej sprawy pozostają zarzuty Spółki podniesione we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, odnoszące się do motywów ubiegania się przez L. o koncesję z [...] czerwca 2014 r. oraz realizowania przez L. warunków tej koncesji. Z tej samej przyczyny, jak wyjaśnił organ, nieuwzględnieniu podlegał wniosek Spółki o uzupełnienie akt sprawy o opinię Dyrektora Okręgowego Urzędu Górniczego w L. dotyczącą projektu zagospodarowania złoża węgla kamiennego "L." w obszarze górniczym "S.". W skardze z 19 sierpnia 2015 r., do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Skarżący, reprezentowany przez profesjonalnych pełnomocników, zaskarżając decyzję Ministra Środowiska z [...] lipca 2015 r. w całości, wniósł o jej uchylenie oraz poprzedzającej ją decyzji I instancji, a także o zasądzenie na rzecz Skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji Skarżący zarzucił naruszenie: 1. art. 73 § 1 K.p.a., poprzez nieudostępnienie Spółce przez Ministra Środowiska - w toku postępowania zakończonego wydaniem zaskarżonej decyzji - pełnych i kompletnych akt postępowania administracyjnego, w tym w szczególności opinii Dyrektora Okręgowego Urzędu Górniczego w L. do projektu zagospodarowania złoża, która - zgodnie z załączonymi do niniejszej skargi pismem pełnomocnika Spółki z [...] sierpnia 2015 r. oraz odpowiedzią Ministra Środowiska z [...] sierpnia 2015 r., stanowiła część akt postępowania administracyjnego, co w konsekwencji doprowadziło do naruszenia poniższych przepisów, 2. art. 7, art. 8, art. 9, art. 10 § 1, art. 11 oraz art. 12 § 1 K.p.a., a także wynikającej z art. 32 ust. 1 Konstytucji RP zasady równości wobec prawa, poprzez uniemożliwienie Spółce zapoznania się z całym zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym, a co za tym idzie - niezapewnienie jej czynnego udziału w postępowaniu i uniemożliwienie Spółce wypowiedzenia się co do wszystkich zebranych dowodów, 3. art. 145 § 1 pkt 5 w zw. z art. 110 K.p.a., poprzez błędne przyjęcie, iż pozostawanie [...] czerwca 2014 r., tj. w dniu wydania decyzji koncesyjnej (wydobywczej dla L.), w obrocie prawnym wadliwej decyzji odmawiającej zmiany koncesji przysługującej Spółce poprzez jej rozszerzenie na obszar "L.", - która została następnie uchylona prawomocnym wyrokiem WSA w Warszawie i nie obowiązywała w dacie wydania zaskarżonej decyzji - stanowi przeszkodę wznowienia postępowania oraz uchylenia we wznowionym postępowaniu, decyzji koncesyjnej (wydobywczej dla L.), 4. art. 145 § 1 pkt 8 K.p.a., poprzez błędne przyjęcie, iż w niniejszej sprawie pomiędzy decyzją z [...] listopada 2013 r. a decyzją koncesyjną (wydobywczą dla L.), nie zachodzi związek, o którym mowa w tym przepisie. Skarżący wniósł również o przeprowadzenie na podstawie art. 106 ust. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.; dalej: "P.p.s.a."), uzupełniającego dowodu z dokumentu, tj.: z ww. opinii Dyrektora Okręgowego Urzędu Górniczego w L. do projektu zagospodarowania złoża. W uzasadnieniu skargi Skarżący wskazał, że w toku postępowania zakończonego wydaniem przez Ministra Środowiska zaskarżonej decyzji Spółka powzięła - na podstawie publicznie dostępnych źródeł (sprawozdanie z działalności Zarządu L. S.A. za rok 2014) - informację o wydaniu przez Dyrektora Okręgowego Urzędu Górniczego w L. opinii dotyczącej projektu zagospodarowania złoża węgla kamiennego "L." w obszarze górniczym S. Ze względu na fakt - znajdujący potwierdzenie w treści zaskarżonej decyzji - że opinia ta nie znalazła się w aktach postępowania udostępnianych pełnomocnikowi Spółki, pismem z [...] czerwca 2015 roku Spółka wniosła o dołączenie do akt sprawy powyższej opinii oraz udostępnienie pełnomocnikowi Spółki kompletnych akt sprawy zawierających przedmiotową opinię. Pomimo powyższego wniosku akta sprawy nie zostały o przedmiotową opinię uzupełnione. Skarżący podniósł, że przedmiotowa opinia dotyczyła projektu zagospodarowania złoża, w oparciu o który wydana została decyzja koncesyjna. W ocenie Spółki, decyzja koncesyjna wydana została z naruszeniem prawa polegającym na zlokalizowaniu robót górniczych poza obszarem górniczym. Stąd też, w ocenie Spółki, istotną kwestią jest - z punktu widzenia ustalenia stanu faktycznego sprawy - czy wyspecjalizowany organ górniczy jakim jest Dyrektor Okręgowego Urzędu Górniczego wydając opinię w przedmiocie złoża, dostrzegł to uchybienie i czy Minister pomimo tej rażącej nieprawidłowości, koncesję wydał. Skarżący podniósł również, że zgodnie z jednolitym orzecznictwem, organ ma obowiązek orzekać we wznowionym postępowaniu na podstawie aktualnego - w dacie orzekania we wznowionym postępowaniu - stanu prawnego. Uznał następnie, że całkowicie bezprzedmiotowe jest powoływanie się w zaskarżonej decyzji - w oparciu o art. 110 K.p.a., na decyzję prawomocnie uchyloną w przedmiocie koncesji rozpoznawczej na rzecz Spółki, jako przyczynę odmowy uchylenia decyzji w sprawie koncesji wydobywczej na rzecz L. Zgodnie bowiem z aktualną i utrwaloną linią orzecznictwa, art. 110 K.p.a., nie daje podstaw do przyjęcia, że stanowisko wyrażone przez organ w jednej konkretnej sprawie, wiąże ten organ także w innych sprawach. Przepis ten dotyczy związania organu wydaną przez niego decyzją ostateczną jedynie w ramach sprawy, w której decyzja ta została wydana - a nie w jakiejkolwiek innej sprawie. Nie ma zatem jakiegokolwiek uzasadnienia stanowisko organu, że uchylenie decyzji objętej wnioskiem o wznowienie nie jest możliwe ze względu na rzekome związanie organu na podstawie art. 110 K.p.a. decyzją wydaną w innej sprawie. Skarżący podkreślił, że na skutek wyroku WSA z 13 października 2014 r., wyszła na jaw okoliczność, że wcześniejszy wniosek Spółki o koncesję rozpoznawczą na obszar "L.", pozostawał bez niezbędnego merytorycznego rozpoznania w dacie wszczęcia i zakończenia postępowania zakończonego objętą wnioskiem o wznowienie decyzją koncesyjną, wydaną na rzecz L. Skarżący podkreślił, że decyzja z [...] listopada 2013 r. odmawiała Spółce przyznania koncesji rozpoznawczej na obszar "L.", jedynie z powodów formalnych, gdyż w dacie wydania decyzji w I instancji w przedmiocie wniosku o rozszerzenie koncesji rozpoznawczej Spółki, była już udzielona koncesja rozpoznawcza na tę samą działalność obejmującą ten sam obszar "L." innemu podmiotowi - L. Decyzja z [...] listopada 2013 r. nie rozstrzygała zatem o materialnoprawnych uprawnieniach i obowiązkach Strony, w związku z czym organ nie był nią związany w zakresie merytorycznym. Bezpodstawne jest zatem, zdaniem Skarżącego, stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji, że postępowanie zainicjowane wnioskiem L. o udzielenie koncesji wydobywczej w żaden sposób nie kształtowało sytuacji prawnej Spółki skoro jej wcześniejszy wniosek o rozszerzenie koncesji rozpoznawczej na sporny obszar "L.", nie był jeszcze rozpoznany merytorycznie, co potwierdza wyrok WSA z 13 października 2014 r. Organ nie mógł być związany decyzją z dnia [...] listopada 2013 r. w zakresie szerszym niż jej podstawy. Powyższe oznacza, zdaniem Skarżącego, że błędne jest stanowisko, które legło u podstaw zaskarżonej decyzji, jakoby Spółce można odmówić interesu prawnego w odniesieniu do objętej wnioskiem decyzji z [...] czerwca 2014 r. o przyznaniu L. koncesji na obszar "L.", skoro zgodnie z wyrokiem WSA z 13 października 2014 r., w dacie wszczęcia i zakończenia postępowania wszczętego wnioskiem L., pozostawał nierozpoznany merytorycznie wcześniejszy wniosek Spółki o koncesję rozpoznawczą na ten sam obszar. Skarżący podniósł ponadto w skardze, że u podstaw zaskarżonej decyzji legło przyjęcie przez organ formalnego rozumienia kwestii związku (zależności) pomiędzy decyzjami, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 8 K.p.a. Zgodnie z aktualnym orzecznictwem natomiast, takie formalne podejście jest nieprawidłowe. Jak wyjaśnił Naczelny Sąd Administracyjny w fundamentalnej uchwale składu 7 sędziów z 13 listopada 2012 r., I OPS 2/12, kwestię zależności między decyzjami, w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 8 K.p.a., należy rozpatrywać na podstawie przepisów prawa materialnego, które wyznaczają relacje między tymi decyzjami. Skarżący wskazał następnie, że gdyby, w oparciu o stwierdzony wyrokiem WSA interes prawny, w postępowaniu zakończonym decyzją koncesyjną mogła uczestniczyć Spółka, postępowanie to powinno zakończyć się oddaleniem wniosku L. o udzielenie koncesji wydobywczej na obszar "L.". Wynika to, zdaniem Skarżącego, zarówno z konieczności uwzględnienia wcześniej złożonego wniosku Spółki o udzielenie koncesji rozpoznawczej na obszar "L.", jak i z samych wad wniosku L. o udzielenie na ten obszar koncesji wydobywczej. Skarżący powtórzył, że kwestię zależności między decyzjami, w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 8 K.p.a., należy rozpatrywać na podstawie przepisów prawa materialnego, które wyznaczają relacje między tymi decyzjami. Takim przepisem, według Skarżącego, jest w szczególności art. 29 ust. 1 P.g.g. oraz art. 125 P.o.ś. Skarżący wskazał, że aktualne stanowisko polskich władz opiera się na założeniu, że węgiel pozostanie jeszcze długo podstawą bezpieczeństwa energetycznego Polski. Niezbędna jest zatem ochrona jego zasobów. Tymczasem uwzględnienie wniosku L. rodzi realne ryzyko rażącego marnotrawstwa zasobów strategicznego dla Polski surowca energetycznego, a zatem było by sprzeczne z wynikającą z powyższych przepisów, zasadą racjonalnej gospodarki złożami. Skarżący stwierdził, że L. nie dokonała jakiegokolwiek rozpoznania złoża pomimo tego, że przedstawiony przez nią projekt robót geologicznych zakładał wykonanie tylko jednego otworu. Tymczasem wniosek Spółki o rozszerzenie koncesji rozpoznawczej zakłada wykonanie sześciu odwiertów, których realizacja zapewni odpowiednią wiedzę na temat złoża, umożliwiającą jego racjonalne wykorzystanie oraz zapewnienie bezpieczeństwa wydobycia. Prowadzi to, w ocenie Spółki do konkluzji, że obydwa wnioski L. o koncesje na obszar "L." (zarówno wcześniejszy dot. rozpoznania, jak i późniejszy dot. wydobycia) miały charakter jedynie taktyczny i służyć miały "zablokowaniu" tego złoża. Zdaniem Skarżącego, konsekwencją uwzględnienia prawidłowego, realizującego zasadę racjonalnej gospodarki złożami, wniosku Spółki o koncesję rozpoznawczą, musiałaby być odmowa udzielenia koncesji wydobywczej na rzecz L. Przesądza to o istnieniu, na płaszczyźnie wskazanych przepisów prawa materialnego, związku w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 8 K.p.a. Kolejnym przepisem, zdaniem Skarżącego, wyznaczającym materialno-prawny związek pomiędzy decyzjami jest art. 16 ust. 1 P.g.g., przyznający użytkownikowi górniczemu wyłączne prawo do korzystania z przestrzeni objętej udzielanym wraz z koncesją użytkowaniem górniczym. Udzielenie Spółce koncesji rozpoznawczej na obszar "L." oraz zawarcie z nią umowy użytkowania górniczego, uniemożliwiałoby udzielenie L. koncesji wydobywczej. W odpowiedzi na skargę Minister Środowiska wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. W piśmie z [...] kwietnia 2016 r. odpowiedź na skargę przesłał również uczestnik postępowania L., reprezentowany przez profesjonalnych pełnomocników, podzielając stanowisko organu i wnosząc o odrzucenie skargi z uwagi na braki formalne, tj. niezałączenie do skargi odpisów skargi dla wszystkich stron, ewentualnie o oddalenie skargi. Pismem z [...] kwietnia 2016 r. pełnomocnicy Skarżącego, nawiązując do odpowiedzi na skargę organu oraz uczestnika postępowania, powtórzyli zarzuty oraz argumentację zawartą w skardze. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014r., poz. 1647, z późn. zm.) oraz art. 3 § 1 P.p.s.a., sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracji konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a - c P.p.s.a.), czy też stwierdzenie, że akt ten dotknięty jest wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a.). Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów stwierdzić należy, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja oraz decyzja I instancji nie naruszają przepisów prawa w sposób uzasadniający ich uchylenie. Przedmiotem skargi jest wydana w postępowaniu wznowieniowym, decyzja Ministra Środowiska utrzymująca w mocy decyzję odmawiającą uchylenia koncesji wydobywczej udzielonej L., w związku z brakiem, podnoszonych przez Spółkę, przesłanek przewidzianych w trybie wznowieniowym. Istotą niniejszego sporu i meritum przedmiotowego postępowania sądowoadminitracyjnego, jest zbadanie prawidłowości rozstrzygnięcia Ministra Środowiska o braku przesłanek wzruszenia, zaskarżonej w nadzwyczajnym trybie, decyzji udzielającej koncesji wydobywczej L., unormowanych w art. 145 § 1 pkt 5 i pkt 8 K.p.a. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a., w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję. W doktrynie oraz w judykaturze podkreśla się, że nowe okoliczności oraz nowe dowody, o których mowa w cyt. przepisie, muszą zostać ujawnione po wydaniu decyzji ostatecznej. Ich nowy charakter wynika z tego, że pomimo, iż istniały w chwili wydawania decyzji ostatecznej, nie były jednak znane organowi wydającemu decyzję. Nie mogą natomiast stanowić podstawy wznowienia postępowania okoliczności i dowody, które powstały po dacie wydania decyzji ostatecznej. Skarżący stoi na stanowisku, że w niniejszej sprawie, nową okolicznością, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a., która istniała w dniu wydania decyzji udzielającej koncesję wydobywczą L. na złoże z obszaru "L.", a która została ujawniona po wydaniu tej decyzji, w obrocie prawnym pozostawał nierozpoznany merytorycznie, wniesiony przed wydaniem ww. decyzji, wniosek Skarżącego o rozszerzenie koncesji rozpoznawczej na złoże z ww., spornego obszaru "L.". Okoliczność ta została ujawniona, zdaniem Skarżącego, na skutek wyroku WSA z 13 października 2014 r., mocą którego zostały uchylone decyzje obu instancji Ministra Środowiska w przedmiocie odmowy rozszerzenia na sporny obszar "L.", przyznanej Spółce koncesji rozpoznawczej, wydane przed dniem udzielenia koncesji wydobywczej na ten obszar L. Sąd nie zgadza się z powyższym stanowiskiem Skarżącego. W ocenie Sądu, nieprawidłowy jest pogląd, że w dniu wydania decyzji z [...] czerwca 2014 r., której wzruszenia domaga się Skarżący w nadzwyczajnym trybie zaskarżenia, udzielającej koncesji wydobywczej L. na sporny obszar "L.", w obrocie prawnym pozostawał nierozpoznany merytorycznie, wcześniej złożony wniosek Skarżącego o rozszerzenie koncesji rozpoznawczej na złoże z tego obszaru. W dniu wydania decyzji z [...] czerwca 2014 r., wobec L., w obrocie prawnym funkcjonowała ostateczna decyzja Ministra Środowiska z [...] listopada 2013 r., utrzymująca w mocy decyzję z [...] września 2013 r. w przedmiocie odmowy rozszerzenia na złoże z obszaru "L.", przyznanej Spółce koncesji rozpoznawczej. I ta decyzja kształtowała sytuację prawną Skarżącego odnośnie tego obszaru złoża węgla w dniu wydania przez Ministra Środowiska decyzji z [...] czerwca 2014 r., udzielającej koncesji wydobywczej L. na ten obszar. W tym dniu bowiem, na skutek występowania w obrocie prawnym decyzji z [...] listopada 2013 r., Skarżący nie dysponował żadnymi uprawnieniami odnośnie złoża z obszaru "L.", nie posiadał też w związku z tym, interesu prawnego w postępowaniu administracyjnym zakończonym wydaniem przez Ministra Środowiska decyzji z [...] czerwca 2014 r., udzielającej koncesji wydobywczej L. na ten obszar. Zauważyć należy, iż słusznie wskazał Minister Środowiska, że był związany, w związku z treścią art. 110 K.p.a., ostateczną decyzją z [...] listopada 2013 r., wydaną wobec Spółki, jak również słusznie wskazał Skarżący, że związanie to dotyczyło sprawy, w której decyzja ta została wydana, a więc w sprawie o odmowie rozszerzenia na sporny obszar "L.", koncesji rozpoznawczej przyznanej Spółce. Podkreślenia jednak wymaga, że występowanie w obrocie prawnym ostatecznej decyzji z [...] listopada 2013 r., oznaczało również, że w dacie wydawania przez Ministra Środowiska decyzji z [...] czerwca 2014 r. wobec L., nie toczyło się żadne inne postępowanie konkurencyjne wobec Skarżącego. Powyższe prowadzi do konkluzji, że w dniu wydania decyzji z [...] czerwca 2014 r., udzielającej koncesji wydobywczej L. na sporny obszar, w obrocie prawnym nie pozostawał nierozpoznany merytorycznie, wcześniej złożony wniosek Skarżącego o rozszerzenie koncesji rozpoznawczej na złoże z tego obszaru. W dniu wydania przez Ministra Środowiska decyzji z [...] czerwca 2014 r. wobec L., nie występowała zatem okoliczność, na którą powołuje się Skarżący, uzasadniając swoje żądanie wzruszenia ostatecznej decyzji z [...] czerwca 2014 r., na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. Podkreślenia w tym miejscu wymaga, że nie ma istotnego znaczenia kwestia, z jakich przyczyn Minister Środowiska podjął rozstrzygnięcie o odmowie rozszerzenia na sporny obszar "L.", koncesji rozpoznawczej przyznanej Spółce, w decyzjach z [...] września 2013 r. i z [...] listopada 2013 r. Czy nastąpiło to z przyczyn merytorycznych, po merytorycznym rozpatrzeniu wniosku Spółki, czy też bez merytorycznej analizy wniosku, lecz w związku z okolicznością, iż na wnioskowany obszar została już udzielona koncesja rozpoznawcza innemu podmiotowi, co miało miejsce w niniejszej sprawie. Niezależnie od tych przyczyn, ostateczna decyzja Ministra Środowiska z [...] listopada 2013 r., wydana wobec Spółki, kształtowała jej sytuację prawną wobec złoża ze spornego obszaru w sposób wskazany powyżej. Wyrok WSA z 13 października 2014 r., na który powołuje się Skarżący, uchylający decyzję z [...] listopada 2013 r. i poprzedzającą ją decyzję z [...] września 2013 r., kształtuje sytuację prawną Skarżącego odnośnie złoża węgla ze spornego obszaru "L.", w sposób odmienny niż wynikający z tych decyzji. Wyrok ten przywrócił sytuację prawną Spółki z dnia złożenia wniosku o rozszerzenie o obszar "L.", posiadanej koncesji rozpoznawczej, tj. z [...] lipca 2013 r. powodując, że Spółka zyskała interes prawny w żądaniu wzruszenia w trybie wznowieniowym decyzji Ministra Środowiska z [...] czerwca 2014 r. W związku z wydanym przez WSA wyrokiem z 13 października 2014 r., pojawiła się bowiem nowa okoliczność polegająca na tym, że w obrocie prawnym wystąpił nierozpoznany merytorycznie, złożony przed dniem wydania przez Ministra Środowiska decyzji z [...] czerwca 2014 r., wobec L., wniosek Skarżącego o rozszerzenie o obszar "L.", koncesji rozpoznawczej udzielonej na rzecz Skarżącego. Jest to jednak okoliczność, która zaistniała po wydania przez Ministra Środowiska decyzji z [...] czerwca 2014 r., wobec L., na skutek uchylenia decyzji Ministra Środowiska z [...] listopada 2013 r. i poprzedzającej ją decyzji z [...] września 2013 r., wyrokiem WSA z 13 października 2014 r. W tym stanie rzeczy, Sąd stwierdza, że niezasadny jest, podnoszony przez Skarżącego zarzut, naruszenia art. 145 § 1 pkt 5 w zw. z art. 110 K.p.a. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 8 K.p.a., w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli decyzja została wydana w oparciu o inną decyzję lub orzeczenie sądu, które zostało następnie uchylone lub zmienione. W judykaturze wskazuje się, że aby móc mówić o związku między decyzjami, o których stanowi przepis art. 145 § 1 pkt 8 K.p.a., należy wykazać, że są one od siebie zależne, tzn. jedna decyzja stanowi podstawę wydania drugiej, przy czym wydanie tej drugiej decyzji nie będzie możliwe bez wcześniejszego wydania decyzji pierwszej (por. wyrok NSA z 10 października 2006 r. sygn. akt II GSK 156/06, wyrok NSA z 27 maja 2011 r. sygn. akt II OSK 935/10, wyrok NSA z 22 marca 2013 r. sygn. akt II OSK 2236/11). Chodzi zatem o związek konieczny między decyzjami, a nie o związek wynikający z następstwa czasowego wydanych decyzji. Sąd zgadza się ze stanowiskiem organu, iż w przedmiotowej sprawie, nie występuje pomiędzy ostateczną decyzją z [...] listopada 2013 r., wydaną wobec Skarżącego, a ostateczną decyzją z [...] czerwca 2014 r., wydaną wobec L. zależność, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 8 K.p.a. Obie decyzje, choć dotyczą tego samego złoża węgla z obszaru "L.", rozstrzygają odrębne sprawy dotyczące odrębnych podmiotów. Postępowania administracyjne, w wyniku których doszło do wydania obu decyzji, nie dotyczyły konkurencyjnych wniosków stron tych postępowań. Postępowanie zakończone udzieleniem koncesji wydobywczej na sporny obszar L. decyzją z [...] czerwca 2014 r. zostało wszczęte na podstawie wniosku z [...] grudnia 2013 r., a więc po tym, jak w obrocie prawnym funkcjonowała już ostateczna decyzja z [...] listopada 2013 r., odmawiająca rozszerzenia o sporny obszar koncesji rozpoznawczej Skarżącego, co zostało już omówione powyżej. Decyzja z [...] czerwca 2014 r. dla L. nie ma merytorycznych podstaw w decyzji z [...] listopada 2013 r. dla Skarżącego, dlatego związek pomiędzy tymi decyzjami nie ma charakteru koniecznego, a jedynie wynikający z następstwa czasowego. To natomiast nie wystarczy do wzruszenia decyzji w trybie postępowania nadzwyczajnego na podstawie przesłanki z art. 145 § 1 pkt 8 K.p.a. Sąd zgadza się również ze stanowiskiem organu, że nie można dopatrywać się zależności między przedmiotowymi decyzjami, w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 8 K.p.a., w przepisach prawa materialnego powołanych przez Skarżącego, tj. w art. 29 ust. 1 P.g.g., art. 125 P.o.ś. i art. 16 P.g.g. Zgodnie z art. 29 ust. 1 P.g.g., jeżeli zamierzona działalność sprzeciwia się interesowi publicznemu, w szczególności związanemu z bezpieczeństwem państwa lub ochroną środowiska w tym z racjonalną gospodarką złożami kopalin, bądź uniemożliwiłaby wykorzystanie nieruchomości zgodnie z ich przeznaczeniem określonym odpowiednio przez miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego lub przepisy odrębne, a w przypadku braku tego planu - uniemożliwiłaby wykorzystanie nieruchomości w sposób określony w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy lub w przepisach odrębnych, organ koncesyjny odmawia udzielenia koncesji. Z art. 125 P.o.ś. wynika natomiast, że złoża kopalin podlegają ochronie polegającej na racjonalnym gospodarowaniu ich zasobami oraz kompleksowym wykorzystaniu kopalin, w tym kopalin towarzyszących. Słusznie uznał Minister Środowiska, że przytoczone przepisy nie wyznaczają jakiejkolwiek relacji pomiędzy przedmiotowymi decyzjami z [...] listopada 2013 r. i z [...] czerwca 2014 r., lecz odpowiednio określają przesłanki negatywne udzielenia koncesji oraz wyjaśniają na czym polega ochrona złóż kopalin. Są to zatem przepisy mające zastosowanie w postępowaniu administracyjnym w sprawie udzielenia koncesji dotyczącej złoża kopalin. Przepisy te miałyby również zastosowanie w przypadku uchylenia na podstawie art. 151 § 1 pkt 2 K.p.a., decyzji z [...] czerwca 2014 r., w związku ze stwierdzeniem istnienia jednej z podnoszonych w niniejszej sprawie przesłanek wzruszenia decyzji ostatecznej z art. 145 § 1 pkt 5 albo pkt 8 K.p.a. Wówczas organ byłby zobligowany do ponownego rozstrzygnięcia o istocie sprawy dotyczącej koncesji wydobywczej na obszar "L.", dla L. Przepisy te jednak nie stanowią o istnienia przesłanki z art. 145 § 1 pkt 8 K.p.a. Analiza natomiast koncesji wydobywczej L. z [...] czerwca 2014 r., pod względem jej zgodności z tymi przepisami, w sytuacji, w której nie stwierdzono wystąpienia podnoszonych przez Spółkę przesłanek wzruszenia decyzji ostatecznej z art. 145 § 1 pkt 5 albo pkt 8 K.p.a., wykracza poza ramy materii przedmiotowego postępowania administracyjnego. Poza ramy materii postępowania wznowieniowego wykracza również analiza koncesji wydobywczej z [...] czerwca 2014 r., pod względem jej faktycznej realizacji przez L., jak i przyczyn ubiegania się przez L. o tę koncesję. Zgodzić się również należy z organem, że relacji między przedmiotowymi decyzjami, w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 8 K.p.a., nie wyznacza przepis art. 16 ust. 1 P.g.g. stanowiący, że w granicach określonych przez ustawy oraz przez umowę o ustanowieniu użytkowania górniczego użytkownik górniczy, w celu wykonywania działalności regulowanej ustawą, może, z wyłączeniem innych osób, korzystać z przestrzeni objętej tym użytkowaniem. W szczególności może on odpowiednio wykonywać roboty geologiczne, wydobywać kopalinę ze złoża, wykonywać działalność w zakresie podziemnego bezzbiornikowego magazynowania substancji, podziemnego składowania odpadów lub podziemnego składowania dwutlenku węgla, a także wykonywać działalność określoną w art. 2 ust. 1. Przepis ten regulujący uprawnienia użytkownika górniczego do korzystania z przestrzeni objętej użytkowaniem górniczym, nie zmienia w żadnym razie faktu, iż przedmiotowe decyzje z [...] listopada 2013 r. i z [...] czerwca 2014 r. nie pozostają w relacji o charakterze koniecznym, a jedynie wynikającej z następstwa czasowego. Z tych względów Sąd uznał również za niezasadny zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 8 K.p.a., poprzez błędne przyjęcie, iż w niniejszej sprawie pomiędzy decyzją z [...] listopada 2013 r. a decyzją koncesyjną (wydobywczą dla L.), nie zachodzi związek, o którym mowa w tym przepisie. Niezasadne są także, w ocenie Sądu, zarzuty naruszenia art. 73 § 1 K.p.a., poprzez nieudostępnienie Spółce przez Ministra Środowiska - w toku postępowania zakończonego wydaniem zaskarżonej decyzji - pełnych i kompletnych akt postępowania administracyjnego, w tym w szczególności opinii Dyrektora Okręgowego Urzędu Górniczego w L. do projektu zagospodarowania złoża oraz art. 7, art. 8, art. 9, art. 10 § 1, art. 11 oraz art. 12 § 1 K.p.a., a także wynikającej z art. 32 ust. 1 Konstytucji RP zasady równości wobec prawa, poprzez uniemożliwienie Spółce zapoznania się z całym zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym, a co za tym idzie, niezapewnienie Spółce czynnego udziału w postępowaniu i uniemożliwienie jej wypowiedzenia się co do wszystkich zebranych dowodów. Skarżący wiąże powyższe zarzuty z niewłączeniem przez organ do akt administracyjnych przedmiotowego postępowania wznowieniowego opinii Dyrektora Okręgowego Urzędu Górniczego w L. dotyczącej projektu zagospodarowania złoża węgla kamiennego "L. obszar [...]" w obszarze górniczym S., o co Skarżący wnosił w toku postępowania, pismem z [...] czerwca 2015 r. Według Skarżącego, decyzja koncesyjna dla L. z [...] czerwca 2014 r., została wydana z naruszeniem prawa polegającym na zlokalizowaniu robót górniczych poza obszarem górniczym, stąd też, w ocenie Spółki, istotną kwestią jest ustalenie, czy wyspecjalizowany organ górniczy jakim jest Dyrektor Okręgowego Urzędu Górniczego wydając opinię w przedmiocie złoża, dostrzegł to uchybienie i czy Minister pomimo tej rażącej nieprawidłowości, koncesję wydał. Sąd zauważa, że wniosek Skarżącego o włączenie do akt przedmiotowej opinii Dyrektora Okręgowego Urzędu Górniczego, jest związany z zakwestionowaniem zgodności z prawem, wydanej przez Ministra Środowiska koncesji wydobywczej L. na sporny obszar "L.". Podkreślenia jednak wymaga, że postępowanie administracyjne zakończone zaskarżoną decyzją, nie objęło swym zakresem ponownego rozstrzygnięcia w przedmiocie koncesji wydobywczej dla L., ponieważ organ nie dopatrzył się przesłanek z art. 145 § 1 pkt 5 i pkt 8 K.p.a., dających podstawę do wzruszenia decyzji z [...] czerwca 2014 r. Dlatego też organ nie naruszył procedury administracyjnej nie uwzględniając wniosku Spółki o włączenie do akt przedmiotowej opinii Dyrektora Okręgowego Urzędu Górniczego. Podkreślenia też wymaga, że Minister Środowiska, do akt postępowania wznowieniowego, włączył akta postępowania zwykłego, zakończonego wydana koncesją wydobywczą dla L. z [...] czerwca 2014 r., które jednak nie zawierały przedmiotowej opinii. Organ wyjaśnił, że opinia ta nie była złożona przez L. do akt postępowania zwykłego, w którym wydana została koncesja wydobywcza dla L., a także że organ koncesyjny nie pozyskał jej z urzędu w ramach postępowania wyjaśniającego, ponieważ dokument ten nie stanowił wymaganego przepisami prawa elementu wniosku o udzielenie koncesji na wydobywanie węgla kamiennego. Powyższe potwierdza treść art. 26 ust. 3a i ust. 3b P.g.g., które weszły w życie 1 stycznia 2015 r., po udzieleniu koncesji wydobywczej L. na złoże ze spornego obszaru "L.". Dlatego też, należy stwierdzić, że Minister Środowiska nie ograniczył Spółce dostępu do akt sprawy, a w konsekwencji nie naruszył zasady równości wobec prawa, poprzez uniemożliwienie Spółce zapoznania się z całym zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym. Nie doszło też w związku z tym, do naruszenia zasady czynnego udziału strony w postępowaniu, poprzez uniemożliwienie Spółce zapoznania się z całym zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym i uniemożliwienie jej wypowiedzenia się co do wszystkich zebranych dowodów. Sąd oddalił wniosek dowodowy Skarżącego z ww. opinii Dyrektora Okręgowego Urzędu Górniczego w L. do projektu zagospodarowania złoża w spornym obszarze, ponieważ przedmiotem niniejszego postępowania sądowoadministracyjnego była kontrola prawidłowości zaskarżonego rozstrzygnięcia pod względem istnienia przesłanek wzruszenia decyzji ostatecznej z art. 145 § 1 pkt 5 i pkt 8 K.p.a. Przedmiotem kontroli Sądu nie była natomiast zgodność z prawem decyzji koncesyjnej dla L. z [...] czerwca 2014 r. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że zaskarżona decyzja, jak i decyzja I instancji, odpowiadają prawu i na podstawie art. 151 P.p.s.a., oddalił skargę w całości.