VI SA/Wa 2507/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jakub Linkowski (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska Sędzia WSA Marzena Milewska-Karczewska Protokolant st. sekr. sąd. Karolina Pilecka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 lipca 2017 r. sprawy ze skargi A. T., M. Ł., F. N., A. J., J. C., J. Z., M. L., J. S., A. P. na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] listopada 2015 r. nr [...] w przedmiocie unieważnienia patentu na wynalazek oddala skargę Decyzją z dnia [...] listopada 2015 r. Nr [...] Urząd Patentowy Rzeczypospolitej Polskiej po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 października 2015 r. sprawy z wniosku C.Sp. z o.o. z siedzibą w B. o unieważnienie patentu na wynalazek pt: "Sposób zapobiegania pożarom w wyrobiskach ścianowych" nr Pat.[...] udzielonego na rzecz A.T., M.L., F.N., A.J., J.C., J.Z., M.L., J.S. i A.P., działając na podstawie art. 89 ust. 1 oraz art. 24 w związku z art. 27 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r. poz. 1410) - orzekł o unieważnieniu patentu na wynalazek pt: "Sposób zapobiegania pożarom w wyrobiskach ścianowych" nr Pat. [...]. Do wydania zaskarżonej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym. W dniu 16 czerwca 2014 roku do Urzędu Patentowego RP wpłynął wniosek C. Sp. z o.o. z siedzibą w B. o unieważnienie w patentu na wynalazek pt: "Sposób zapobiegania pożarom w wyrobiskach ścianowych" nr Pat.[...] udzielonego na rzecz: T.A., L.M., N.F., J.A., C.J., Z.J., L.M.., S.J., P.A. Jako podstawę prawną żądania wnioskodawca wskazał art. 89 ust. 1 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej oraz art. 33 ust.l i 2 w związku z art. 27 , a także art. 24 , 25 i 26 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej. Swój interes prawny w unieważnieniu patentu PL [...] wnioskodawca uzasadnił tym, że w wyniku zaistniałego sporu w zakresie udzielonej umowy na korzystanie ze spornego wynalazku, chce się uwolnić od ponoszenia kosztów nienależnych czyli opłat licencyjnych uiszczanych na rzecz uprawnionego do spornego patentu. W związku z powyższym, zdaniem wnioskodawcy, unieważnienie tego prawa w zakresie sposobu ma kluczowy związek i wpływ na sytuację prawną wnioskodawcy w świetle prawa materialnego, co dowodzi istnienia po jego stronie interesu prawnego. Zdaniem wnioskodawcy sporny wynalazek ma w zakresie "sposobu" zbyt ogólny i zbyt szeroki zakres ochrony, a treść zastrzeżenia patentowego zawiera niejednoznaczne i niedookreślone cechy techniczne, które nie pozwalają na jego jednoznaczne urzeczywistnienie. W związku z tym, w jego ocenie, jest rozwiązaniem, które nie da się zastosować przemysłowo, a tym samym nie spełnia przesłanki określonej w art. 27 ustawy p.w.p. Zdaniem wnioskodawcy uprawniony w zastrzeżeniu patentowym odwołuje się w każdej z czterech cech znamiennych sposobu dotyczących czynności : kontrolowania, analizowania, oceniania i podawania C02 na bliżej nieokreślone i nieprecyzyjne "znane metody", które zakreślają w sposób nieuprawniony praktycznie nieograniczony zakres ochrony spornego wynalazku. Ponadto wnioskodawca wskazał, że w spornym opisie patentowym brak jest podania konkretnego przykładu realizacji spornego sposobu. Podnosił również, że w zastrzeżeniu patentowym spornego wynalazku nie zostały podane żadne parametry techniczne dotyczące realizacji sposobu, ani ich wpływ na oczekiwany rezultat końcowy. W związku z powyższym wnioskodawca stwierdził, że nie da się zrealizować spornego wynalazku w sposób powtarzalny z jednakowym rezultatem, co powoduje, że nie jest spełniony warunek przemysłowego stosowania w rozumieniu art. 27 ustawy p.w.p. Strona wnioskująca stwierdziła ponadto, że tak ogólny zakres ochrony spornego wynalazku uniemożliwia prawidłowe przeprowadzenie analizy pozostałych przesłanek merytorycznych t.j. braku nowości (art. 24 i 25 p.w.p) i braku poziomu wynalazczego (art. 24 i 26 p.w.p). Do wniosku dołączono instrukcję/zalecenia C.SA w B. wydaną w marcu 2008r. dotyczącą "Sposobu prowadzenia akcji ratowniczych i prac profilaktycznych z wykorzystaniem gazów inertnych" (załącznik Nr 4). Uprawniony z patentu pismem z dnia 17.10.2014r. wniósł o oddalenie wniosku o unieważnienie spornego patentu jako całkowicie bezzasadny i bezpodstawny, względnie o umorzenie postępowania, jako bezprzedmiotowego, stosownie do art. 256 ust 1 p.w.p. w związku z art. 105 Kpa. Uprawniony wskazał, że w sprawie patentu PL [...] na sporny wynalazek zatytułowany pierwotnie "Sposób oraz urządzenie do zapobiegania zagrożeniom pożarowym w wyrobiskach" toczyło się już postępowanie sporne przed Urzędem Patentowym RP wskutek wniesionego przez wnioskodawcę sprzeciwu od decyzji Urzędu Patentowego z dnia [...].12.2006r. udzielającej ochrony patentowej na sporny wynalazek. Wskutek tego postępowania Kolegium do Spraw Spornych UPRP orzekło o unieważnieniu patentu w części dotyczącej "urządzenia" natomiast w odniesieniu do "sposobu" sprzeciw oddalono. Decyzja została zaskarżona do WSA, a następnie do NSA. W konsekwencji całe postępowanie zakończyło się oddaleniem skargi i decyzja ta stała się ostateczna. Tym samym ochrona patentowa została ograniczona jedynie do "sposobu". Uprawniony stwierdził, iż Urząd Patentowy odniósł się już w poprzednim postępowaniu do zarzutów wnioskodawcy dotyczących spornego "Sposobu zapobiegania zagrożeniom pożarowym w wyrobiskach" uznając je za niezasadne. Uprawniony powołując się na powagę rzeczy osądzonej stwierdził, że poprzednie rozstrzygnięcie było prawomocne i brak jest, jego zdaniem, podstaw prawnych do ponownego rozpatrywania i rozstrzygania w trybie spornym kwestii ważności spornego patentu. Podniósł, że mimo innego trybu wszczynania postępowania (poprzednio sprzeciw, a teraz wniosek o unieważnienie) mamy do czynienia z tożsamym przedmiotem postępowania, które w konsekwencji ma doprowadzić do unieważnienia spornego patentu. Zdaniem uprawnionego, w świetle powyższego, brak jest uzasadnienia prawnego do prowadzenia ponownego postępowania między tymi samymi stronami i w tym samym przedmiocie postępowania spornego o unieważnienie patentu. W jego opinii prowadzenie postępowania w sprawie ww. wniosku jest więc bezprzedmiotowe i powinno być w całości umorzone stosownie do art. 105 Kpa. Ponadto uprawniony zakwestionował istnienie interesu prawnego po stronie wnioskodawcy. W opinii uprawnionego nie istnieje żaden spór pomiędzy stronami, a konkretnie licencjodawcą "A." – M. Sp. z o.o. i "C." Sp. z o.o. Nie ma żadnego sporu w zakresie umowy, która jest od wielu lat realizowana. Ponadto uprawniony stwierdził, że w jego opinii, kwestia roszczeń finansowych podnoszona przez wnioskodawcę także nie uzasadnia istnienia interesu prawnego po jego stronie. Jego zdaniem sprawa roszczeń dotyczy jedynie interesu faktycznego, a wnioskodawca nie jest konkurentem na rynku, któremu istnienie spornego prawa stoi na przeszkodzie swobody działalności gospodarczej. W kolejnym piśmie z dnia 28.11.2014r. uprawniony przedstawił swoje stanowisko odnośnie do merytorycznych zarzutów wniosku w formie opinii "w zakresie zasadności wniosku o unieważnienie patentu PL [...] na wynalazek "sposób zapobiegania pożarom w wyrobiskach ścianowych"" sporządzoną przez rzeczników patentowych P.M. i W.C. z kancelarii Rzecznicy Patentowi "I." Sp.z o.o. Celem tej opinii było określenie zasadności złożonego w sprawie wniosku, zwłaszcza zasadności zarzutu braku spełnienia przesłanki przemysłowego stosowania poprzez nieprawidłowe ujawnienie wynalazku. W opinii tej zakwestionowano istnienie interesu prawnego po stronie wnioskodawcy z tych samych powodów, które w odpowiedzi na wniosek wskazywał uprawniony. W odniesieniu do postawionych zarzutów naruszenia art. 24, 25 i 25 p.w.p powołano się na prawomocną decyzję z wcześniejszego postępowania spornego (w tym samym zakresie i z tymi samymi zarzutami) stwierdzając, że wydanie decyzji w takiej sytuacji będzie stanowić podstawę do stwierdzenia nieważności tej decyzji na podstawie art. 156 § 1 pkt. 3 k.p.a. Natomiast w stosunku do zarzutu braku przemysłowego stosowania (art. 24 i 27 Pwp) stwierdzono, że jest on niezasadny. Zdaniem autorów opinii sporny wynalazek dotyczy sposobu zapobiegania zagrodzeniom pożarowym w wyrobiskach ścianowych złożonego z czynności precyzyjnie wskazanych w zastrz. 1 spornego patentu. Natomiast (znane) metody dokonywania tych czynności nie mają znaczenia dla sposobu , jak również nie obejmuje ich zakres ochrony wynikający ze spornego patentu. Zdaniem opiniodawców zastrzeżenie dotyczące sposobu wg spornego wynalazku zostało przedstawione jasno, jest kompletne i zrozumiała dla znawcy, który miałby zrealizować taki sposób. Postawiony zarzut jest więc, w pojęciu autorów opinii, niezasadny. Na rozprawie przed Urzędem Patentowym w dniu 14 lipca 2015r. strony podtrzymały swoje stanowiska . Wnioskodawca wniósł o oddalenie opinii kancelarii "I." jako dowodu w sprawie i potraktowania jej jako opinii prywatnej. W uzasadnieniu interesu prawnego podniósł dodatkowo, że prowadzi działalność gospodarczą w przedmiocie objętym spornym patentem i konkuruje na rynku z uprawnionym w przetargach publicznych. Ponadto wskazał, że w "specyfikacji istotnych warunków.." przystąpienia do przetargów (złożonej na rozprawie do akt) ujęta jest klauzula, że uczestnik przetargu (wykonawca) musi dostarczyć licencję, sublicencję, patent lub zgłoszenie wynalazku na metodę dostarczania zgazowanego C02 do wyrobisk górniczych. Fakt, że wnioskodawca jest zmuszony do posiadania licencji i wnoszenia opłat, dowodzi jego realnego interesu we wniesieniu wniosku o unieważnienie spornego prawa. Wnioskodawca podtrzymał zarzut braku przemysłowego stosowania sposobu według spornego wynalazku. Stwierdził, że sposób ma niejasny i niejednoznaczny zakres, a wprowadzenie do zastrzeżenia ogólnikowego zwrotu "znanymi metodami" generuje wiele możliwych wykonań mieszczących się w takiej formule, które nie muszą się skończyć jednakowym efektem technicznym, więc rozwiązanie nie nadaje się do przemysłowego stosowania. Wnioskodawca oświadczył również, że nie będzie przedkładał żadnych materiałów na okoliczność braku nowości i poziomu wynalazczego spornego rozwiązania. Uprawniony podtrzymał swoje stanowisko, przedstawione we wcześniejszych pismach wnosząc o oddalenie wniosku względnie o umorzenie niniejszego postępowania. Nadal kwestionował istnienie interesu prawnego po stronie wnioskodawcy. Podniósł, że kwestie finansowe związanie z opłatami za licencję stanowią jedynie dowód interesu faktycznego co potwierdza, jego zdaniem, cytowane w poprzednich pismach orzecznictwo sądów administracyjnych . Ponadto w odniesieniu do złożonej na rozprawie "specyfikacji istotnych warunków zamówienia.." uprawniony stwierdził, że w jego opinii, fakt konieczności posiadania licencji i wynikających z niej opłat warunkujący możliwość przystąpienia do przetargu na dostarczenie C02, również dowodzi jedynie interesu faktycznego - finansowego. Uprawniony przypomniał o poprzednim postępowaniu spornym ze sprzeciwu i stwierdził, że w zakresie zarzutów nowości i poziomu wynalazczego zakończyło się ono decyzją prawomocną. Natomiast w obecnym postępowaniu postawiono jeszcze zarzut naruszenia art. 27 p.w.p, tj. braku przemysłowego stosowania, który jego zdaniem powinien być podniesiony przez wnioskodawcę już w poprzednim postępowaniu. Uprawniony podkreślił też, iż zarzut ten powinien być poparty dowodem, a jedyny wskazany dokument t.j. instrukcja C. SA w B. dotycząca "Sposobu prowadzenia akcji ratowniczych i prac profilaktycznych z wykorzystaniem gazów inertnych" pochodzi z marca 2008r., tj. z okresu po dacie zgłoszenia spornego wynalazku, które nastąpiło 17.07.2002r. i nie może być brana pod uwagę. Poza tym uprawniony podniósł, że trudno mówić o braku przemysłowej stosowalności w wypadku spornego wynalazku, bo przedmiotowy wynalazek jest wykorzystywany faktycznie w praktyce od 13 lat, czego dowodem jest to że wnioskodawca na zasadzie sublicencji ten wynalazek wykorzystuje od wielu lat. Natomiast wnioskodawca wyjaśnił, że załącznik nr. 4 do wniosku, czyli instrukcja został przedłożony w celu pokazania złożoności tematyki prowadzenia akcji ratowniczych w kopalniach. Ma ona pokazać, że stosowne przepisy narzucają konieczność sprecyzowania konkretnych parametrów technicznych sposobu prowadzenia takich akcji. Dokument ten, niezależnie od daty, ma pokazać złożoność problemu w stosunku do ogólnego i bardzo niejasnego zapisu zastrzeżenia wg. spornego patentu. Uprawniony nie zgodził się z tym stanowiskiem i dowodził że, jego zdaniem, sposób prowadzenia akcji ratowniczych w kopalni wcale nie jest skomplikowany i wymaga jedynie dokumentowania ilości gazu podawanego i wyników analizy składu chemicznego powietrza. Ponadto uprawniony oświadczył, że twórcy spornego wynalazku /uprawnieni udzielili licencji na jego używanie A. Sp. z o.o. , która z kolei udzieliła sublicencji wnioskodawcy. Poinformował też o wysokości opłaty licencyjnej (7 % od wartości), która w czerwcu 2015r. wynosiła 1400 zł (miesięcznie). Wnioskodawca w piśmie z dnia 14.08.2015r. poinformował, że istnieje umowa licencyjna z dnia 2.01.2007 r. nr [...] zawarta między sublicencjobiorcą – A. Sp. z o.o. a współuprawnionymi do spornego patentu, ale nie jest w jej posiadaniu. Wskazał, że Istnienie tej umowy licencyjnej potwierdził uprawniony na rozprawie. Nadesłał natomiast umowę sublicencyjną zawartą między sublicencjodawcą –A. Sp. z o.o. z siedzibą w J., a wnioskodawcą – C. "C." Sp. z o.o. z siedzibą w B. (akta k.179-181). Zdaniem wnioskodawcy załączona umowa potwierdza fakt bezpośredniego, aktualnego i realnego interesu prawnego do unieważnienia spornego patentu nr [...] w kategorii sposób. Wnioskodawca podkreślił, że aby istnieć na rynku dostarczycieli C02 i aby móc brać udział w przetargach jest jednocześnie zobligowany do posiadania licencji i wnoszenia opłat z tym związanych. W związku z ww. stanem faktycznym wnioskodawca by nie zaprzepaścić możliwości uczestniczenia w przetargach dotyczących dostarczania zgazowanego C02 jest zmuszony do czasu obowiązywania prawa ze spornego patentu utrzymywać umowę sublicencyjną w mocy. Wskazuje to na związek o charakterze materialno-prawnym polegający na tym, że decyzja administracyjna ma wpływ na jego sytuację w zakresie prawa materialnego. Powołał się na konstytucyjną zasadę swobody prowadzenia działalności gospodarczej, której istniejące prawo szkodzi. Wnioskodawca stwierdził, iż jest konkurentem uprawnionych na rynku, biorąc udział w przetargach. Co do postawionego zarzutu naruszenia art. 27 p.w.p wnioskodawca kolejny raz podkreślił, że ogólnikowość i niejednoznaczność określeń zawierających wielokrotnie zwrot "znanymi metodami" nadaje nieuprawniony monopol uprawnionemu na bliżej nieokreśloną ilość sposobów zwalczania zagrożenia z zastosowaniem dowolnych metod i środków technicznych oraz nie umożliwia realizacji wynalazku w sposób powtarzalny z jednakowym końcowym rezultatem technicznym. Na kolejnej rozprawie przed Urzędem w dniu 29 października 2015r. strony podtrzymały swoje stanowiska w sprawie. Uprawniony podtrzymał stanowisko domagając się oddalenia wniosku o unieważnienie lub umorzenia postępowania. Nadal kwestionował istnienie interesu prawnego po stronie wnioskodawcy. Jego zdaniem udzielenie licencji i sublicencji zaprzecza istnieniu pomiędzy stronami niniejszego postępowania stanu konkurencji. Podkreślił, że uprawnieni/ twórcy nie występują nigdy jako oferenci w przetargach, więc nie stanowią konkurencji dla wnioskodawców. Podniósł, że w jego opinii mamy do czynienia jedynie z interesem faktycznym. Potwierdził fakt istnienia umów licencyjnych i sublicencyjnych wiążących strony postępowania. Przedłożył też na rozprawie aneksy do tych umów, które obniżyły wartość opłat licencyjnych do l000zł za ostatnie miesiące. Ponadto uprawniony podniósł, że istnienie tych umów dowodzi, że od 2007 r. wnioskodawca używa spornego rozwiązania, co dowodzi przemysłowej stosowalności wynalazku wg spornego patentu. W tym stanie faktycznym Urząd Patentowy Rzeczypospolitej Polskiej decyzją z dnia [...] listopada 2015 r. Nr [...] orzekł o unieważnieniu patentu na wynalazek pt: "S." nr Pat. [...]. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że zgodnie z art. 89 ust. 1 ustawy Prawo własności przemysłowej patent może być unieważniony, na wniosek każdej osoby, która ma w tym interes prawny. Zdaniem organu orzekającego wnioskodawca wykazał interes prawny w domaganiu się unieważnienia patentu na sporny wynalazek. Swój interes prawny wnioskodawca wywodził z ograniczenia przez sporny wynalazek swobody prowadzenia przez niego działalności gospodarczej. Urząd Patentowy podkreślił, że w orzecznictwie sądowym nie budzi wątpliwości teza, że źródłem interesu prawnego w sprawach z zakresu własności przemysłowej mogą być nawet najbardziej ogólne normy prawne, kreujące prawo do prowadzenia działalności gospodarczej (art. 20 i 22 Konstytucji RP, art. 6 ust. 1 ustawy z 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. nr 173, poz. 1807 ze zm.). Wskazano, że legitymowanym do wystąpienia z wnioskiem o unieważnienie cudzego patentu jest podmiot gospodarczy wytwarzający produkt lub stosujący technologię według rozwiązania chronionego tym patentem, nawet jeżeli prowadzi swą działalność na podstawie licencji udzielonej mu przez uprawnionego z patentu. Jeżeli więc na przeszkodzie jego działalności stoi ochrona z patentu udzielonego na rozwiązanie nie spełniające wymagań dotyczących wynalazku, to ma on interes prawny w domaganiu się unieważnienia patentu na ten wynalazek. Organ podkreślił, że w ten sposób wypowiadały się sądy administracyjne m.in. w wyrokach NSA: z 23 września 2004 r., GSK 683/04 i z 24 stycznia 2005 r., GSK 1078/04 oraz w wyrokach WSA w Warszawie: z 22 czerwca 2005 r., VI SA/Wa 1530/04, z 14 grudnia 2005 r., VI SA/Wa 1585/05) (vide: Andrzej Kisielewicz, Kilka uwag w sprawie interesu prawnego na podstawie wybranych orzeczeń sądów administracyjnych, Rzecznik Patentowy nr 3-4/2006, s. 66). Niezależnie od powyższego również piśmiennictwo wykształcone na tle ustawy o wynalazczości, które z uwagi na podobne instytucje procesowe może znaleźć odpowiednie zastosowanie na gruncie ustawy prawo własności przemysłowej, dość szeroko określa katalog podmiotów mających interes prawny we wszczęciu postępowania spornego przed Urzędem Patentowym (por. T. Szymanek w: S. Sołtysiński, A. Szajkowski, T. Szymanek, Komentarz do prawa wynalazczego, Warszawa 1990, s. 315). I tak, uznaje się, że interes prawny we wszczęciu postępowania mają: pozwany o naruszenie patentu; osoba której oddalono wniosek o ustalenie, że jej produkcja nie jest objęta patentem; konkurent uprawnionego z patentu, który chce wytwarzać takie przedmioty lub stosować taką technologię, jak opisana w dokumencie patentowym; uprawniony do patentu "do tego wynalazku", na który udzielono patent; licencjobiorca. W piśmiennictwie zwraca się przy tym uwagę, że brak wezwania do zaprzestania określonej produkcji nie powoduje automatycznie braku interesu prawnego w żądaniu unieważnienia spornego prawa (vide: A. Kisielewicz, Kilka uwag w sprawie interesu prawnego ... s. 69). Zdaniem organu orzekającego, w rozpatrywanej sprawie jest bezsporne, że wnioskodawca na podstawie umowy sublicencyjnej z dnia z 02.01.2007 r. jest uprawniony do korzystania z patentu na sporny wynalazek, za co obowiązany jest do uiszczania opłaty. Wnioskodawca zatem, aby mógł korzystać ze sposobu o cechach objętych spornym patentem musi ponosić dodatkowe nakłady finansowe. W sytuacji, gdy w jego ocenie, patent na sporny wynalazek został udzielony z naruszeniem ustawowych warunków, to istnienie tego patentu stanowi niewątpliwie ograniczenie jego swobody działalności gospodarczej. Wobec powyższego Urząd Patentowy przychylił się do twierdzenia wnioskodawcy, że załączona umowa sublicencyjna potwierdza fakt bezpośredniego, aktualnego i realnego interesu prawnego do unieważnienia spornego patentu nr [...] w kategorii sposób. Wnioskodawca, aby istnieć na rynku dostarczycieli C02 i aby móc brać udział w przetargach jest bowiem jednocześnie zobligowany do posiadania licencji i wnoszenia opłat z tym związanych. W związku z ww. stanem wnioskodawca, by nie zaprzepaścić możliwości uczestniczenia w przetargach dotyczących dostarczania zgazowanego C02, jest zmuszony do czasu obowiązywania patentu na sporny wynalazek, który w jego ocenie nie spełnia ustawowych warunków, utrzymywać umowę sublicencyjną w mocy. Zdaniem Urzędu Patentowego interes prawny wnioskodawcy znajduje oparcie w art. 20 i 22 Konstytucji RP oraz art. art. 6 ust. 1 ustawy z 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. nr 173, poz. 1807 ze zm.), Odnosząc się do stanowiska uprawnionego, że postępowanie w przedmiotowej sprawie powinno być umorzone z powodu istnienia stanu powagi rzeczy osądzonej, organ nie zgodził się z tym stanowiskiem. Aby bowiem stwierdzić istnienie stanu powagi rzeczy osadzonej muszą zostać spełnione kumulatywnie następujące warunki: identyczność stron, tożsamość podstawy prawnej oraz podstawy faktycznej roszczenia (patrz wyroki SN z dnia 29.03.2006 r., sygn. akt II PK 163/05 OSNP 2007, Nr 5-6, poz. 71 oraz z dnia 06.03.2008 r., sygn. akt II UK 144/07 niepubl.). Decyzja ostateczna ma bowiem powagę rzeczy osądzonej tylko co do tego, co związku z podstawą prawną stanowiło przedmiot rozstrzygnięcia, a ponadto tylko między tymi samymi stronami (patrz wyrok NSA z dnia 09.06.2010 r., sygn akt II OSK 931/09, Lex 597967). Urząd Patentowy podkreślił w uzasadnieniu decyzji, że w niniejszej sprawie wnioskodawca jako podstawę prawną żądania oprócz art. 25 i art. 26 p.w.p., które były już przedmiotem oceny Urzędu Patentowego w poprzednim postępowaniu wskazał także art. 27 p.w.p., który to przepis nie stanowił podstawy prawnej decyzji zapadłej w poprzednim postępowaniu toczącym się pomiędzy stronami, a tym samym nie sposób uznać, aby co do tej podstawy prawnej zachodziła powaga rzeczy osadzonej. W świetle art. 27 "wynalazek uważany jest za nadający się do przemysłowego stosowania, jeżeli według wynalazku może być uzyskiwany wytwór lub wykorzystywany sposób, w rozumieniu technicznym, w jakiejkolwiek działalności przemysłowej, nie wykluczając rolnictwa". Na przemysłową stosowalność wynalazku składają się cztery zasadnicze wymogi cząstkowe: 1) wymóg zupełności (kompletności) 2) wymóg nadawania się do użytku 3) wymóg powtarzalności rezultatu stosowania wynalazku i 4) wymóg należytego ujawnienia wynalazku Przedmiotowe rozwiązanie określone w zastrzeżeniu patentowym nr 1 spornego patentu dotyczy przedmiotu określonego jako: "Sposób do zapobiegania zagrożeniom pożarowym w wyrobiskach ścianowych", które jest znamienne tym, że "przeprowadza się znanymi metodami bieżącą kontrolę składu gazów w wyrobiskach ścianowych, a przypadku wzrostu zawartości w powietrzu tlenku węgla pobiera się próbki węgla z danego rejonu ściany, przeprowadzą się znaną metodą precyzyjną analizę chromatograficzną, z której ustala się skład gazów wydzielających się podczas różnych etapów utleniania węgla, po czym pobiera się próbki powietrza z zagrożonego rejonu, przeprowadza się ponowną analizę chromatograficzną i na tej podstawie ocenia się znaną metodą masę oraz temperaturę zagrzanego węgla, po czym w przypadku przekroczenia wartości krytycznych dokonuje się najpierw ukształtowania potencjału aerodynamicznego wokół rejonu ściany, a następnie podaje się do złogów ściany znanymi metodami dwutlenek węgla". Urząd Patentowy uznał, że sporny wynalazek nie spełniał w dacie zgłoszenia wymogu przemysłowego stosowania. W udzielonym patencie nie ujawniono bowiem cech technicznych sposobu pozwalających na jego powtarzalne odtwarzanie. W ocenie organu sporny wynalazek nie zawiera i nie ujawnia wszystkich środków technicznych niezbędnych do jego zastosowania i urzeczywistnienia. Przemawia za tym głównie podnoszony przez wnioskodawcę brak jednoznacznego zakresu ochrony, ogólnikowość i dowolność zastosowanych w "sposobie" znanych metod działania i niejasność użytych określeń. Istotne jest również, iż także w opisie wynalazku brak jest konkretnego przykładu realizacji spornego "sposobu". Urząd Patentowy wskazał, że tak ogólnie przedstawiony "sposób", nie jest rozwiązaniem zupełnym t.j. pozwalającym na osiągnięcie powtarzalnego rezultatu, a więc mogącym być zastosowany przemysłowo. Zdaniem organu takie scharakteryzowanie nie jest wystarczające do należytego ujawnienia wynalazku, który tym samym nie nadaje się do przemysłowego stosowania. Kryterium przemysłowego stosowania nie byłow więc spełnione. Urząd Patentowy wskazał w uzasadnieniu decyzji, że przedstawiony przez zgłaszającego dokument Instrukcja/zalecenia Centralnej Stacji Ratownictwa Górniczego SA w B. (wydana w marcu 2008r) dotycząca "Sposobu prowadzenia akcji ratowniczych i prac profilaktycznych z wykorzystaniem gazów inertnych" (stanowiącą zał. nr 4 wniosku - akta adm. k. 7-13) ze względu na datę nie może stanowić dowodu na brak spełniania przez sporny wynalazek ustawowego warunku określonego w art. 27 p.w.p. W ocenie organu dokument ten obrazuje złożoność problemu profilaktyki i sposobu prowadzenia akcji ratowniczych i wskazuje na konieczność określenia w stosowanych i opisywanych sposobach konkretnych parametrów technicznych czynności procesu. Należy zauważyć, że w sposobie wg. spornego wynalazku tego wymogu nie zachowano. Powyższe, zdaniem Urzędu Patentowego, przemawia za uznaniem, że sporny sposób jako zbyt ogólnikowy i niejednoznaczny jest rozwiązaniem nie nadającym się do przemysłowego stosowania. Zdaniem organu także dokument dołączony przez uprawnionego, tj. opinia firmowana przez Kancelarię Rzeczników Patentowych "I." z siedzibą w T., której celem miało być określenie zasadności złożonego w sprawie wniosku, zwłaszcza zasadności zarzutu braku spełnienia przesłanki przemysłowego stosowania, poprzez nieprawidłowe ujawnienie wynalazku, nie dowodzi że wniosek jest niezasadny. W opinii tej stwierdzono, że zarzut braku przemysłowego stosowania (art. 24 i 27 Pwp) jest niezasadny. W ocenie Urzędu Patentowego podnoszone w opinii argumenty nie dowodzą tej tezy. Nie można się zgodzić, że sposób zapobiegania zagrożeniom pożarowym w wyrobiskach ścianowych według spornego wynalazku został opisany precyzyjne wskazanymi (w zastrz. 1) czynnościami. Zdaniem organu czynności sposobu są opisane nieprecyzyjnie, bez wskazania wszystkich środków technicznych niezbędnych do ich zastosowania i urzeczywistnienia. Kolegium Orzekające Urzędu Patentowego nie zgodziło się także z twierdzeniem, że (znane) metody dokonywania tych czynności nie mają znaczenia dla sposobu, jak również nie obejmuje ich zakres ochrony wynikający ze spornego patentu. W opisie wynalazku brak jest bowiem choćby jednego konkretnego przykładu realizacji spornego "sposobu" i wskazania jakiejkolwiek konkretnej metody realizowania tych (znanych) czynności. UP stwierdził także, że istniejące umowy licencyjne i sublicencyjne między stronami sporu oraz fakt płacenia opłat licencyjnych przez wnioskodawcę łączy się jedynie z wymogiem koniecznym (koniecznością posiadania licencji) w chwili stawania do przetargów. Nie można natomiast na tej postawie stwierdzić, że sporny wynalazek jest stosowany przemysłowo, bo sposób scharakteryzowania zastrzeganego procesu jest tak ogólnikowy, że nie stanowi instrukcji do jego powtarzalnego zrealizowania. W tych okolicznościach Urząd Patentowy uznając, że sporny wynalazek nie spełniał w dacie zgłoszenia wymogu przemysłowego stosowania (art. 27 pwp). W udzielonym patencie nie ujawniono bowiem cech technicznych sposobu pozwalających na jego powtarzalne odtwarzanie. Konsekwencją takiego stanowiska organu było unieważnienienie patentu na wynalazek pt: "Sposób zapobiegania pożarom w wyrobiskach ścianowych" nr Pat. [...]. Na powyższą decyzję UP z dnia [...] listopada 2015 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wpłynęła skarga uprawnionych z patentu tj. A.T., M.L., F.N., A.J., J.C., J.Z., M.L., J.S. i A.P. Skarżący zarzucili kwestionowanej decyzji: 1) Naruszenie art. 89 ust. 1 w związku z art. 255 ust. 1 pkt 1) ustawy Prawo własności przemysłowej w związku z art. 28 kodeksu postępowania administracyjnego, poprzez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, polegające na błędnym przyjęciu, iż wnioskodawca miał interes prawny w żądaniu unieważnienia spornego patentu i wykazał go składając przedmiotowy wniosek o unieważnienie; 2) Naruszenie art. 255 ust. 1 pkt 1) i ust. 4 w związku z art. 2551 ust. 3 pkt 5) ustawy Prawa własności przemysłowej, poprzez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na niezastosowaniu w niniejszej sprawie procedury i istoty charakteryzującej postępowanie sporne i nieuwzględnieniu okoliczności, iż postępowanie to cechuje kontradyktoryjność, a zatem, iż to strona wnosząca wniosek o unieważnienie patentu winna przedstawić dowody na poparcie swojego stanowiska w celu wykazania, że nie zostały spełnione ustawowe przesłanki wymagane do uzyskania patentu, czego w niniejszej sprawie wnioskodawca nie uczynił; 3) Naruszenie art. 27 w związku z art. 33 i art. 89 ust. 1 ustawy Prawa własności przemysłowej, poprzez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie skutkujące błędnym przyjęciem, iż sporny wynalazek nie spełniał w dacie zgłoszenia wymogu przemysłowego stosowania, ze względu na nie ujawnienie w nim cech technicznych sposobu pozwalających na jego powtarzalne odtwarzanie; 4) Naruszenie przepisów art. 256 ust. 1 ustawy Prawa własności przemysłowej w związku z art. 7, art. 77 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez niepodjęcie czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, w sytuacji nie przedstawienia przez wnioskodawcę żadnych dowodów na potwierdzenie złożonych zarzutów, a ponadto wydanie decyzji o unieważnieniu patentu pomimo nie zebrania jakichkolwiek dowodów potwierdzających rzekome nie spełnienie przez sporny wynalazek przesłanki patentowej z art. 27 Prawa własności przemysłowej; 5) Naruszenie przepisów art. 256 ust. 1 ustawy Prawa własności przemysłowej w związku z art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez błędne i niezasadne przyjęcie, iż sporny patent nie spełnił kryterium przemysłowego stosowania, pomimo nie przedstawienia żadnych dowodów na tą okoliczność przez wnioskodawcę, a także całkowicie dowolna i pobieżną interpretację opinii Kancelarii Rzeczników Patentowych "I." z siedzibą w T., przedłożonej przez Skarżących; 6) Naruszenie art. 256 ust. 1 ustawy Prawa własności przemysłowej w związku z art. 105 Kodeksu postępowania administracyjnego - poprzez ich błędną wykładnię i błędne niezastosowanie, poprzez nieuwzględnienie zarzutu powagi rzeczy osądzonej; 7) Naruszenie art. 2559(8) ust. 1 pkt 8 ustawy Prawa własności przemysłowej w związku z art. 107 § 1 i 3 Kodeksu postępowania administracyjnego polegające na nie wskazaniu w uzasadnieniu decyzji dowodów na których oparł się Organ, przyczyn z powodu których Organ nie wziął pod uwagę opinii Kancelarii Rzeczników Patentowych "I." z siedzibą w T.; 8) Naruszenie art. 255(8) ust. 2 ustawy Prawa własności przemysłowej poprzez niezachowanie 30 - dniowego terminu przewidzianego na sporządzenie decyzji i doręczenie jej stronom dopiero w dniu 06 października 2016 r., a więc prawie rok po ogłoszeniu decyzji; 9) Naruszenie art. 255(8) ust. 1 pkt 9 ustawy Prawa własności przemysłowej poprzez nie pouczenie o przysługującym Skarżącym prawie do zaskarżenia przedmiotowej decyzji. Formułując powyższe zarzuty skarżący wnieśli o: 1. Uchylenie zaskarżonej decyzji Urzędu Patentowego RP z dnia [...] listopada 2015 r. w całości, stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Względnie o 2. Stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji Urzędu Patentowego RP z dnia [...] listopada 2015 r. w całości stosownie do art. 145 § 1 pkt 2 w związku z art. 156 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. 3. Zasądzenie na rzecz Skarżących kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości swoją argumentację przedstawiona w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. z 2017 r. 1369 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.). Zdaniem skarżących organ przede wszystkim dokonał błędnej oceny zebranego w toku sprawy materiału dowodowego, co w rezultacie doprowadziło do mylnego uznania, iż przedmiotowy wynalazek nie spełniał w dacie zgłoszenia wymogu przemysłowego stosowania ponieważ w udzielonym patencie nie ujawniono cech technicznych sposobu pozwalających na jego powtarzalne odtwarzanie. Dokonując analizy przedmiotowej sprawy Sąd uznał, iż zarzuty skarżących są niezasadne i nie zasługują na uwzględnienie, gdyż rozstrzygnięcie dokonane przez Urząd Patentowy RP jest prawidłowe i nie narusza obowiązującego w tym zakresie prawa, a argumenty zawarte w skardze zasadności tego rozstrzygnięcia nie podważają. Przede wszystkim należy zauważyć, iż zgodnie z art. 256 ust. 1 p.w.p. do postępowania spornego przed Urzędem Patentowym w sprawach nieuregulowanych w ustawie stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Naczelną zasadą postępowania administracyjnego jest, wyrażona w art. 7 k.p.a. zasada prawdy obiektywnej, w myśl której organy administracji publicznej podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy. Mają one zatem obowiązek dokonać wszechstronnej oceny okoliczności konkretnej sprawy na podstawie analizy całego materiału dowodowego i swoje stanowisko wyrazić w uzasadnieniu podjętej decyzji (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 października 2001 r., sygn. I SA 1110/01). Realizację tej zasady zapewniają zaś przepisy regulujące postępowanie dowodowe. Zgodnie z art. 77 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzeć cały materiał dowodowy. Dokładne ustalenie stanu faktycznego możliwe jest tylko na podstawie wszystkich istotnych dowodów i poprzez wyjaśnienie wszystkich nasuwających się w sprawie wątpliwości. Jednocześnie należy zauważyć, iż obowiązek organu wyjaśnienia okoliczności sprawy nie jest sprzeczny z zasadą, iż ciężar dowodu spoczywa na tym, kto z określonego faktu wywodzi skutki prawne. Zebranie całego materiału dowodowego, to zebranie dowodów dotyczących wszystkich mających znaczenie prawne dla sprawy faktów. Dlatego też realizując zasadę prawdy obiektywnej organ jest wprawdzie zobowiązany do wyczerpującego zbadania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, jednakże strona nie jest zwolniona od współdziałania w wyjaśnianiu okoliczności faktycznych sprawy. Na podstawie całokształtu zebranego materiału dowodowego organ ocenia następnie, czy dana okoliczność została udowodniona (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 października 1988 r., sygn. akt II SA 1947/87, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 lipca 2011 r., sygn. akt II GSK 701/10). Jednocześnie należy zauważyć, iż art. 80 k.p.a. wprowadza zasadę swobodnej oceny dowodów, zgodnie z którą organ prowadzący postępowanie ocenia według swojej wiedzy, doświadczenia oraz wewnętrznego przekonania wartość dowodową poszczególnych środków dowodowych i nie jest skrępowany żadnymi formalnymi regułami dotyczącymi wskazania jak ma dowody oceniać. Jednocześnie zasada ta nie oznacza, iż organ jest uprawniony do oceny dowodów dowolnie, lecz musi oprzeć swoją ocenę na przekonujących podstawach i dać temu wyraz w uzasadnieniu decyzji (por. B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, Wydanie 7, Wydawnictwo C.H.Beck, Warszawa 2005, s. 410). Mając powyższe na uwadze, zdaniem Sądu, Urząd Patentowy dokonał wszechstronnego wyjaśnienia sprawy i zbadania przedstawionych dowodów, zaś ich analiza i ocena doprowadziła do prawidłowego uznania, iż badany wynalazek nie spełniał w dacie zgłoszenia wymogu przemysłowego stosowania ponieważ w udzielonym patencie nie ujawniono cech technicznych "sposobu zapobiegania pożarom w wyrobiskach ścianowych" pozwalających na jego powtarzalne odtwarzanie. Odnosząc się do zarzutu Skarżących odnośnie braku interesu prawnego po stronie wnioskodawcy Sąd stwierdza, że Urząd Patentowy właściwie zastosował przepisy prawa t.j. art. 89 ust. 1 w związku z art. art. 255 ust 1 pkt 1 ustawy Pwp. Organ dokonał pełnej analizy twierdzeń obu stron dotyczących istnienia po stronie wnioskodawcy interesu prawnego. Szczegółowo odniesiono się w decyzji do argumentów i przedstawionych stanowisk każdej ze stron. Urząd słuszznie stwierdził w decyzji, że po stronie wnioskodawcy istnieje interes prawny, bo załączona umowa sublicencyjna potwierdza fakt bezpośredniego, aktualnego i realnego interesu prawnego do unieważnienia spornego patentu nr [...]. Organ prawidłowo wskazał, że wnioskodawca, aby istnieć na rynku dostarczycieli C02 i aby móc brać udział w przetargach jest jednocześnie zobligowany do posiadania licencji i wnoszenia opłat z tym związanych. W związku z ww. stanem wnioskodawca, by mież możliwość uczestniczenia w przetargach dotyczących dostarczania zgazowanego C02, jest zmuszony do czasu obowiązywania patentu na sporny wynalazek, który w jego ocenie nie spełnia ustawowych warunków, utrzymywać umowę sublicencyjną w mocy. Interes prawny wnioskodawcy znajduje więc oparcie w art. 20 i 22 Konstytucji RP oraz art. art. 6 ust. 1 ustawy z 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. nr 173, poz. 1807 ze zm.). Na poparcie takiego stanowiska organ patentowy słusznie powołał się na orzeczenia sądów administracyjnych m.in. na wyroki NSA: z 23 września 2004 r., GSK 683/04 i z 24 stycznia 2005 r., GSK 1078/04 oraz na wyrokai WSA w Warszawie: z 22 czerwca 2005 r., VI SA/Wa 1530/04, z 14 grudnia 2005 r., VI SA/Wa 1585/05) (vide: Andrzej Kisielewicz, Kilka uwag w sprawie interesu prawnego na podstawie wybranych orzeczeń sądów administracyjnych, Rzecznik Patentowy nr 3-4/2006, s. 66), w których dominuje teza, że źródłem interesu prawnego w sprawach z zakresu własności przemysłowej mogą być nawet najbardziej ogólne normy prawne, kreujące prawo do prowadzenia działalności gospodarczej (art. 20 i 22 Konstytucji RP, art. 6 ust. 1 ustawy z 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. nr 173, poz. 1807 ze zm.)). Zdaniem Sądu prawidłowo w decyzji uznano, że po stronie wnioskodawcy (sublicencjobiorcy) istnieje interes prawny. Odnośnie zarzutu naruszenia przepisów art. 255 ust 1 pkt 1 i ust 4 w związku z art. 255(1) ust 3 pkt 5 ustawy Pwp "poprzez ich błędną wykładnię (t.j.) ..nieuwzględnienie okoliczności, iż postępowanie (sporne) cechuje kontradyktoryjność, a zatem iż to strona wnosząca wniosek ..winna przedstawić dowody na poparcie swojego stanowiska..", czego, w opinii skarżących, nie uczyniono - Sąd stwierdza, że dla wykazania zasadności zarzutu z art. 27 nie jest niezbędny dowód w rozumieniu konkretnego dokumentu, ale wystarczający jest logiczny wywód dowodzący słuszności postawionego zarzutu. Należy zgodzić się ze stanowiskiem Urzędu Patentowego, iż przedstawiony przez wnioskodawcę dokument t.j. Instrukcji/zaleceń C. SA w B. (marzec 2008r.) dotyczącej "Sposobu prowadzenia akcji ratowniczych i prac profilaktycznych z wykorzystaniem gazów inertnych" (stanowiącej zał. nr 4 wniosku - akta k. 7-13) nie stanowił podstawy ustaleń faktycznych w tej sprawie. Został on powołany przez Urząd jedynie dla uzmysłowienia złożoności problemu profilaktyki przeciwpożarowej w kopalniach. We wniosku sformułowano zarzut braku przemysłowej stosowalności, który został należycie wykazany przez wnioskodawcę poprzez przedstawienie logicznych wywodów i twierdzeń. Sąd nie może w tej sytuacji dopatrzyć się nieprawidłowości w interpretacji przez organ wskazanych przepisów prawa. Odnośnie zarzutów naruszenia przepisów prawa materialnego tj. art. 27 w związku z art. 33 i art. 89 ust. 1 ustawy Pwp poprzez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie. W ocenie Sądu w badanym postępowaniu nie doszło do naruszenia wskazanych przepisów. Organ prawidłowo zinterpretował przepis art. 27 w związku z art.33 i art. 89 ust. 1 ustawy Pwp. Trzeba podkreślić, że w decyzji przytoczono niezbędne warunki, którym podlega wynalazek spełniający wymóg przemysłowego stosowania. UP prawidłowo wskazał, że wymogi cząstkowe składające się na przemysłową stosowalność to : 1) wymóg zupełności (kompletności) 2) wymóg nadawania się do użytku  3) wymóg powtarzalności rezultatu stosowania wynalazku i 4) wymóg należytego ujawnienia wynalazku Analizując sporny wynalazek pod kątem spełniania przez niego wszystkich tych wymogów trzeba dojść do wniosku, że wymogi te nie zostały spełnione. Sąd stwierdza, że w udzielonym patencie nie ujawniono cech technicznych sposobu pozwalających na jego powtarzalne odtwarzanie, bowiem sporny wynalazek nie zawiera i nie ujawnia wszystkich środków technicznych niezbędnych do jego zastosowania i urzeczywistnienia. Przemawia za tym głównie podnoszony przez wnioskodawcę brak jednoznacznego zakresu ochrony, ogólnikowość i dowolność zastosowanych w "sposobie" znanych metod działania i niejasność użytych określeń. Istotne jest również; iż także w opisie wynalazku brak jest konkretnego przykładu realizacji spornego "sposobu". Sąd zauważa, że tak ogólnie przedstawiony "sposób", nie jest rozwiązaniem zupełnym tzn. pozwalającym na osiągnięcie powtarzalnego rezultatu, a więc mogącym być zastosowany przemysłowo. Nie można się zatem zgodzić z twierdzeniem Skarżących, że sporny "sposób stanowi precyzyjną instrukcję której zastosowanie stanowi istotę zastrzeżenia patentowego". Jak słusznie wskazał Urząd Patentowy w zaskarżonej decyzji "nie mamy do czynienia z precyzyjną instrukcją, która może być w powtarzalny sposób zastosowana przemysłowo z jednakowym rezultatem". Instrukcja ta jest nieprecyzyjna i niejednoznaczna oraz brak jest konkretnego przykładu wykonania sposobu wg. tej instrukcji. Nie można się zgodzić z twierdzeniem Skarżących, że organ analizując zarzut przemysłowego stosowania przedstawił "całkowicie dowolną i pobieżną interpretację przedstawionej przez skarżącego Opinii KRP "I. w T.". Z uzasadnienia decyzji wynika, że Urząd Patentowy zapoznał się z całym materiałem w sprawie a opinia ta (traktowana jako opinia prywatna strony) była jednym z materiałów jakie analizowano. Sąd stwierdza, że organ administracji w decyzji przytoczył dokładnie przesłanki z powodu których nie mógł się zgodzić z opinią. W decyzji (str.12) wskazano, że "w ocenie Kolegium podnoszone w opinii argumenty nie dowodzą (postawionej) tezy. Nie można się zgodzić, że sposób zapobiegania zagrodzeniom pożarowym w wyrobiskach ścianowych według spornego wynalazku został opisany precyzyjne wskazanymi (w zastrz. 1) czynnościami. Zdaniem Kolegium czynności sposobu są bowiem opisane nieprecyzyjnie, bez wskazania wszystkich środków technicznych niezbędnych do ich zastosowania urzeczywistnienia". Sąd uznaje, że nie można zgodzić się z twierdzeniem, "że (znane) metody dokonywania tych czynności nie mają znaczenia dla sposobu, jak również nie obejmuje ich zakres ochrony wynikający ze spornego patentu". W opisie wynalazku brak jest bowiem konkretnego przykładu realizacji spornego "sposobu" i wskazania jakiejkolwiek konkretnej metody realizowania tych (znanych) czynności". Sąd nie może też zgodzić się z poglądem Skarżących, że o spełnieniu przez sporny wynalazek wymogu przemysłowego stosowania może przesądzać fakt, że jest on stosowany w praktyce, co potwierdzają m.in. umowy licencyjne. Do takiego twierdzenia odniesiono się w zaskarżonej decyzji słusznie uznając, że "istniejące umowy licencyjne i sublicencyjne między stronami sporu oraz fakt płacenia opłat licencyjnych przez wnioskodawcę łączy się jedynie z wymogiem koniecznym (koniecznością posiadania licencji) w chwili stawania do przetargów. Nie można natomiast na tej postawie stwierdzić, że sporny wynalazek jest stosowany przemysłowo, bo sposób scharakteryzowania zastrzeganego procesu jest bardzo ogólnikowy i nie stanowi instrukcji do jego powtarzalnego zrealizowani". Takiego stanowiska nie mogą zmienić również dołączone do skargi dokumenty t.j. "Opinia w sprawie stosowania w wyrobiskach górniczych dwutlenku węgla jako gazu inertnego" czy "Protokół z narady Kierowników Działów Wentylacji ... z J. z dnia 6.11.2002r. Dokumenty te nie dowodzą jednoznacznie, że to właśnie ten sposób wg spornego wynalazku opisany niejednoznacznie i ogólnikowo w zastrz. 1 jest stosowany w praktyce w wymienionych kopalniach. Dokumenty te, w związku z tym, że zostały załączone dopiero do skargi są spóźnione i jako takie nie mogą być brane pod uwagę na etapie postępowania sądowego. W dacie wydawania zaskarżonej decyzji organ nie dysponował bowiem tymi dokumentami, a tym samym nie mógł się do nich odnieść. W tych okolicznościach Sąd uznaje, że Urząd Patentowy prawidłowo zinterpretował i właściwie zastosował przepisy prawa materialnego uznając, że istnieją podstawy do unieważnienia ochrony na sporny wynalazek. Odnośnie zarzutu naruszenia art. 256 ust. 1 ustawy Pwp w związku z art. 105 Kpa poprzez : "ich błędna wykładnię ..poprzez nieuwzględnienie zarzutu powagi rzeczy osądzonej" Sąd stwierdza, że w zaskarżonej decyzji takie naruszenie prawa nie miało miejsca. W niniejszej sprawie wnioskodawca jako podstawę prawną żądania oprócz art. 25 i art. 26 P.w.p., które były już przedmiotem oceny Urzędu Patentowego w poprzednim postępowaniu (więc nie były badane ponownie) wskazał także art. 27 p.w.p., który to przepis nie stanowił podstawy prawnej decyzji zapadłej w poprzednim postępowaniu toczącym się pomiędzy stronami, a tym samym nie sposób uznać, aby co do tej podstawy prawnej zachodziła powaga rzeczy osadzonej. Trzeba przypomnieć, że Urząd Patentowy działa w granicach wniosku i skoro w poprzednim podstępowaniu spornym nie podnoszono zarzutu z art. 27 Pwp, to nie był on wtedy badany. Nie można też stwierdzić, że sporny wynalazek spełniał wówczas ten wymóg w zakresie sposobu – okoliczność ta nie była bowiem przedmiotem analizy w poprzednim postępowaniu. Sąd nie zgadza się się z twierdzeniem Skarżących o sprzeczności obu orzeczeń (poprzedniego i obecnego postępowania spornego), bo dotyczą one różnych zarzutów i nie można ich wobec tego porównywać. Odnośnie naruszenia w zaskarżonej decyzji przepisów postępowania administracyjnego t.j. art. 77, art. 80 i art. 7 Kpa. Sąd stwierdza, że w badanym postępowaniu nie doszło do naruszenia wskazanych przepisów. Organ należycie zbadał sprawę, wziął pod uwagę całość materiału dowodowego i dokładnie wyjaśnił stan faktyczny oraz dokonał szczegółowej i wyczerpującej analizy, nie naruszając wskazanych przez stronę skarżącą przepisów procedury administracyjnej . Zdaniem Sądu organ patentowy dokonał wnikliwej analizy materiału zgromadzonego w sprawie. Odniósł się w orzeczeniu do przedstawionych przez obie strony dowodów i opinii i szczegółowo wskazał dlaczego do jednych się przychylił, a z innymi się nie zgodził. Organ zgodnie z art.77 kpa dopuścił jako dowód wszystko, co mogło przyczynić się do wyjaśnienia sprawy oraz zebrał i rozpatrzył cały przedstawiony przez strony materiał dowodowy. Sąd nie zgadza się także z zarzutem naruszenia w decyzji art. 107 § 1 i 3 kpa . W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, organ wskazał fakty, które uznał za udowodnione, dowody na których się oparł oraz przyczyny z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. Ponadto prawidłowo w decyzji zawarto uzasadnienie prawne z przytoczeniem właściwych przepisów. W odniesieniu natomiast do zarzutu strony skarżącej t.j. naruszenia art. 255(8) ust. 2 ustawy poprzez niezachowanie 30 dniowego terminu ..na sporządzenie uzasadnienia decyzji należy stwierdzić, że Skarżący nie wykazali, aby niezachowanie tego terminu miało jakikolwiek wpływ na rozstrzygnięcie przedmiotowej sprawy. W odniesieniu do kolejnego zarzutu Skarżących t.j. naruszenia art. 255(8) ust. 1 pkt 9 ustawy Pwp poprzez niepouczeniu o przysługującym Skarżącym prawie do zaskarżenia przedmiotowej decyzji Sąd stwierdza należy wskazać, że zaskarżona decyzja zawiera takie pouczenie na 1 stronie. Ustosunkowując się do zarzutów podniesionych przez Skarżących Sąd ich nie podziela uznając je za bezpodstawne, a zaskarżoną decyzję za prawidłową. Ponadto oceniając zaskarżoną decyzję Sąd nie stwierdził żadnych innych uchybień, których istnienie powinien uwzględnić z urzędu. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.