VI SA/Wa 2526/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Urszula Wilk (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Grzelak Sędzia WSA Danuta Szydłowska Protokolant st. sekr. sąd. Karolina Pilecka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 lutego 2014 r. sprawy ze skargi Apteki A. Spółka Jawna z siedzibą w [...], Apteki P. Spółka Jawna z siedzibą w [...] i A. B. na postanowienie Głównego Inspektora Farmaceutycznego z dnia [...] lipca 2013 r. nr [...] w przedmiocie wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę Postanowieniem z dnia [...] lipca 2013r. Główny Inspektor Farmaceutyczny po rozpatrzeniu zażalenia aptek ogólnodostępnych w [...]: Apteka "A." S. i wspólnicy sp.j., Apteka "P." S. i wspólnicy sp.j. oraz Apteka "W." A. B. na postanowienie z dnia [...] czerwca 2013r. odmawiające wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności prawomocnych decyzji administracyjnych - zezwoleń na prowadzenie aptek ogólnodostępnych oraz hurtowni farmaceutycznej - utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia wskazano art. 61a w związku z art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r.- Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267). W uzasadnieniu Główny Inspektor Farmaceutyczny wskazał, że pismem z dnia [...] marca 2013r. właściciele aptek ogólnodostępnych położonych w [...]: Apteka "A." S. i wspólnicy sp.j., Apteka "P." S. i wspólnicy sp.j oraz Apteka "W." A. B. wnieśli o wszczęcie postępowania administracyjnego w przedmiocie stwierdzenia nieważności prawomocnych decyzji administracyjnych - zezwoleń na prowadzenie aptek ogólnodostępnych oraz hurtowni farmaceutycznej. Organ na podstawie posiadanej dokumentacji ustalił, że podmiotami posiadającymi zezwolenia na prowadzenie ww. aptek są Spółki: C. Sp. z o.o. z siedzibą w [...], L. Sp. z o.o. z siedzibą w [...], "E." G. C. Sp. z o.o. z siedzibą w [...] oraz Apteka M. Sp. z o.o. z siedzibą w [...]. Postanowieniem z dnia [...] czerwca 2013r. znak [...] Główny Inspektor Farmaceutyczny odmówił wszczęcia postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności ww. decyzji, powołując się na brak przymiotu strony wnioskujących. Wnioskodawcy wnieśli zażalenie na to postanowienie. Wskazanym na wstępie postanowieniem Główny Inspektor Farmaceutyczny utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. Organ stanął na stanowisku, że w sprawie kluczowe znaczenie ma fakt istnienia interesu prawnego po stronie skarżących w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji. To posiadanie interesu prawnego lub obowiązku jest jedyną przesłanką decydującą o tym czy dany podmiot może być uznany za stronę postępowania administracyjnego. Odwołując się do poglądów doktryny organ wywodził, że związek normatywny między interesem prawnym lub obowiązkiem danego podmiotu a postępowaniem administracyjnym wyraża się w tym, że postępowanie "dotyczy" interesu prawnego lub obowiązku tego podmiotu. Postępowanie dotyczy interesu prawnego lub obowiązku konkretnego podmiotu w tym sensie, że w wyniku takiego postępowania wydaje się decyzję, która rozstrzyga o prawach lub obowiązkach tej osoby lub rozstrzygnięcie o prawach i obowiązkach jednego podmiotu wpływa na prawa i obowiązki innego podmiotu. W pierwszym wypadku postępowanie dotyczy interesu prawnego lub obowiązku danego podmiotu w sposób bezpośredni w tym znaczeniu, że decyzja administracyjna rozstrzyga o jego prawach i obowiązkach, w drugim - postępowanie dotyczy interesu prawego lub obowiązku innego podmiotu w sposób pośredni, bowiem decyzja nie rozstrzyga wprost o jego prawach i obowiązkach, lecz jedynie oddziaływa na jego prawa i obowiązki wskutek powiązania sytuacji prawnej adresata decyzji z tym podmiotem. Ponadto, zauważył, iż w obecnym stanie prawnym brak podstaw do przyjęcia, że poza stronami i uczestnikami na prawach strony, istnieje kategoria podmiotów (osoby zainteresowane), których interesy faktyczne mogłyby być chronione w związku z toczącym się postępowaniem administracyjnym i podmioty te mogłyby uczestniczyć w tym postępowaniu. Powołując się na orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego organ wywodził, że od interesu prawnego trzeba odróżnić interes faktyczny, to jest stan, w którym obywatel wprawdzie jest bezpośrednio zainteresowany rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, nie może jednak tego zainteresowania poprzeć przepisami prawa powszechnie obowiązującego, mającego stanowić podstawę skutecznego żądania stosownych czynności organu administracji. W takim wypadku obywatelowi nie przysługują atrybuty strony w postępowaniu administracyjnym. Zdaniem Głównego Inspektora Farmaceutycznego z powyższego wynika, iż skarżący, aby mogli zostać uznani za stronę postępowania musieliby wykazać, iż wydanie przez organ decyzji oddziaływałoby na ich prawa i obowiązki. Organ stwierdził, iż stwierdzenie nieważności decyzji wydanych wobec podmiotów zawartych we wniosku strony w żaden sposób nie oddziałuje na prawa i obowiązki skarżących. W ocenie organu nie można uznać, iż stwierdzenie nieważności zezwoleń na prowadzenie innych aptek i hurtowni farmaceutycznej, niż apteki skarżących mają wpływ na ich prawa i obowiązki. Organ nie kwestionował, iż skarżący mają interes faktyczny w przedmiotowej sprawie. Wskazał, że jest to przede wszystkim interes materialny, jednakże interes faktyczny nie jest wystarczającą przesłanką do uznania skarżących za stronę postępowania. Skarżący są w sposób oczywisty zainteresowani stwierdzeniem nieważności wnioskowanych zezwoleń jednak nie jest to wystarczające do uznania ich za stronę postępowania. W związku z powyższym, na podstawie art. 61a Kpa, w ocenie Głównego Inspektora Farmaceutycznego konieczne było odmówienie wszczęcia postępowania z uwagi na fakt braku przymiotu strony wnioskujących. Skargę na opisane wyżej postanowienie wnieśli Apteka "A." S. i wspólnicy sp.j., Apteka "P." S. i wspólnicy sp.k. oraz Apteka "W." A. B. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono naruszenie: I. przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, tj.: 1. art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 ustawy z dnia 16 czerwca 1960r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. Nr 98, poz. 1071 ze zm.; dalej kpa) poprzez niewyczerpujące zebranie i rozpatrzenie materiału dowodowego oraz niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, w szczególności przez: - niepodjęcie czynności wyjaśniająco - ustalających, mających na celu określenie okoliczności faktycznych, świadczących o posiadaniu przez skarżących statusu strony postępowania w sprawie o stwierdzenie nieważności decyzji, o których mowa we wniosku z dn. [...] marca 2013r., - nieustalenie związku między interesem majątkowym, a interesem prawnym, jaki przysługuje skarżącym na mocy przepisów prawa farmaceutycznego, a dającym im uprawnienie do występowania z wnioskiem o wszczęcie postępowania i uczestniczenia w nim w charakterze strony, - zaniechanie wszechstronnej, a przede wszystkim obiektywnej analizy nadesłanego przez skarżących materiału dowodowego zebranego w niniejszej sprawie, poprzez niezasadne przyjęcie na jego podstawie, iż skarżącym nie przysługuje interes prawny we wszczęciu i uczestniczeniu w postępowaniu, jak również nieprzekonywujące uzasadnienie braku po stronie skarżących interesu prawnego we wszczęciu postępowania, 2. art. 28 k.p.a. w zw. z art. 6, art. 7, art. 8, art. 9, art. 10 § 1, art. 11, art. 12 w zw. z art. 61 § 1 k.p.a. poprzez błędne przyjęcie, że skarżący nie posiadają interesu prawnego we wszczęciu oraz uczestniczeniu w postępowaniu w sprawie o stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnych (zezwoleń na prowadzenie aptek ogólnodostępnych oraz hurtowni farmaceutycznej), a w konsekwencji, że nie mają uprawnienia do wszczęcia takiego postępowania i partycypowania w nim na prawach strony, co w rezultacie doprowadziło do niezasadnej odmowy wszczęcia postępowania przez Głównego Inspektora Farmaceutycznego. 3. art. 124 § 2 k.p.a. w zw. z art. 6, art. 7, art. 8 , art. 9, art. 10 § 1, art. 11, art. 12 k.p.a. poprzez sporządzenie uzasadnienia niezgodnie z wymogami wynikającymi z przepisów z uwagi na zawarcie w nim zbyt ogólnych twierdzeń i zastosowanie nieprawidłowej subsumpcji, co uniemożliwia realizację zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa oraz uniemożliwia realizację zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa oraz uniemożliwia dokonanie kontroli zaskarżonego postanowienia, jak również poprzez nieprawidłowe zawarcie w uzasadnieniu postanowienia stwierdzeń, jakoby przysługujący skarżącym w sprawie interes majątkowy był jedynie interesem faktycznym, a nie interesem prawnym. 4. art. 127 § 3 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy wadliwego postanowienia, wydanego przez Głównego Inspektora Farmaceutycznego w [...] w dn. [...] czerwca 2013r., znak [...], w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnych, będących podstawą zezwoleń aptecznych oraz zezwoleń na prowadzenie hurtowni farmaceutycznej, wyszczególnionych we wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnych z dn. [...] marca 2013r., w sytuacji w której prawidłowe było uchylenie postanowienia wydanego w I instancji i wszczęcie nowego postępowania w tym przedmiocie. 5. art. 233 k.p.a. w zw. z art. 157 § 2 k.p.a. poprzez niewszczęcie postępowania wyjaśniającego z urzędu na skutek następczego uznania, że wniosek o wszczęcie postępowania nie pochodzi od strony. Zarzucono również: II. Naruszenie przepisów prawa materialnego, mające istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, tj.: 1. art. 99 ust. 1 i ust. 3 pkt 1- 3 ustawy z dn. 6 września 2001 r. Prawo farmaceutyczne (Dz. U. 2008, nr 45, poz. 271 ze zm., dalej "u.p.f.") w zw. z art. 37am pkt 2, art. 37ap ust. 1 pkt 2 i ust. 2, art. 37at ust. 1 i ust. 5 u.p.f. poprzez błędne przyjęcie, że ww. przepisy prawa farmaceutycznego: - określające warunki wydania/niewydania zezwolenia na prowadzenie apteki ogólnodostępnej lub hurtowni farmaceutycznej oraz - określające tryb badania kontroli spełnienia wymogów potrzebnych do uzyskania zezwolenia na prowadzenie apteki ogólnodostępnej lub hurtowni farmaceutycznej • nie wytwarzają po stronie skarżących samoistnej, materialnoprawnej podstawy, dającej im interes prawny w żądaniu wszczęcia przez Głównego Inspektora Farmaceutycznego postępowania wyjaśniającego w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnych, będących podstawą zezwoleń aptecznych i na prowadzenie hurtowni farmaceutycznych. 2. art. 22 Konstytucji RP w zw. z art. 6 ust. 1 ustawy z dn. 2 lipca 2004r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. 2004, nr 173, poz. 1807 ze zm.; dalej u.s.d.g.) i 45 ust. 1 w zw. z art. 7 Konstytucji RP, poprzez - błędne przyjęcie, że art. 22 ustawy zasadniczej w zw. z art. 6 u.s.d.g., statuujący zasadę wolności podejmowania i prowadzenia działalności z poszanowaniem dla przepisów prawa, nie stwarza skarżącym interesu prawnego do żądania wszczęcia przez Głównego Inspektora Farmaceutycznego postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnych, będących podstawą zezwoleń aptecznych i na prowadzenie hurtowni farmaceutycznych, w sytuacji gdy inni przedsiębiorcy działający na rynku lokalnym jako konkurenci podejmują i prowadzą regulowaną działalność gospodarczą niezgodnie z przepisami prawa lub też decyzja administracyjna, będąca podstawą wykonywania takiej działalności została wydana niezgodnie z przepisami prawa, - nieprzyznanie skarżącym statusu strony postępowania administracyjnego, a tym samym zablokowanie niżej podpisanym konstytucyjnie zagwarantowanego prawa do sądu, o którym mowa w art. 45 ust. 1 w zw. z art. 7 Konstytucji RP. W obszernym uzasadnieniu skargi skarżący rozbudowali przytoczone wyżej zarzuty podnosząc, że na skutek okoliczności, składających się na naruszenie prawa materialnego oraz przepisów o postępowaniu, doszło do niezasadnego odmówienia przez Głównego Inspektora Farmaceutycznego wszczęcia postępowania wyjaśniającego, z powołaniem się na brak interesu prawnego skarżących w żądaniu wszczęcia takiego postępowania, w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnych - zezwoleń aptecznych oraz na prowadzenie hurtowni farmaceutycznej, w oparciu o zarzut rażącego naruszenia prawa przy ich wydawaniu. Skarżący żądali uchylenia zaskarżonego postanowienia oraz postanowienia utrzymanego nim w mocy. Organ w odpowiedzi na skargę wnosił o jej oddalenie, podtrzymując argumentację wyrażoną w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym ta kontrola stosownie do § 2 powołanego artykułu sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Sąd w ramach swojej właściwości dokonuje zatem kontroli aktów z zakresu administracji publicznej z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnymi jak i prawem procesowym. Sąd rozstrzyga przy tym w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zw. dalej p.p.s.a. - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Stosownie do art. 145 § 1 p.p.s.a. Sąd uwzględnia skargę tylko wówczas, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (1a), naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (1b), inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (1c), a także wówczas, gdy stwierdza nieważność decyzji (postanowienia) z przyczyn określanych w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach bądź z tych przyczyn stwierdza wydanie decyzji (postanowienia) z naruszeniem prawa. Podkreślenia wymaga również, iż stosownie do powołanych wyżej przepisów Sąd nie bada zaskarżonego aktu pod względem jego celowości czy słuszności. Badając skargę wg powyższych kryteriów Sąd uznał, iż nie zasługuje ona na uwzględnienie, bowiem zaskarżone postanowienie i postanowienie utrzymane nim w mocy nie naruszają prawa w sposób uzasadniający ich uchylenie. W przedmiotowej sprawie wnioskodawcy wnieśli o stwierdzenie nieważności decyzji - zezwoleń na prowadzenie aptek i hurtowni farmaceutycznej - wydanych na rzecz podmiotów trzecich. Wnioskodawcy nie byli stronami postępowań o udzielenie przedmiotowych zezwoleń. Zgodnie z art. 157 § 2 k.p.a. postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu. Zgodnie z art. 28 k.p.a. stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Zgodnie z art. 61 a § 1 k.p.a. gdy żądanie, o którym mowa w art. 61, zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. Z jego treści wynika zatem, że jedyną przesłanką uzyskania przez dany podmiot statusu strony postępowania administracyjnego jest to, czy legitymuje się interesem prawnym lub obowiązkiem, ze względu na który "żąda czynności organu" lub którego "dotyczy postępowanie". W K.p.a. pojęcie "interesu prawnego" nie zostało normatywnie określone, zatem dla ustalenia jego znaczenia należy sięgnąć do dorobku judykatury i doktryny. Przegląd orzecznictwa i piśmiennictwa prowadzi do wniosku, że zarówno przedstawiciele judykatury i nauki prawa w ostatnim okresie opowiedzieli się za koncepcją obiektywną, łączącą istotę interesu prawnego z konkretną normą prawa materialnego, będącą w opozycji do subiektywnej wersji legitymacji procesowej strony, opierającej się na założeniu, że o udziale w postępowaniu w charakterze strony decyduje sam zainteresowany. Przykładowo w uchwale składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 lutego 1997 r. (OPS 9/96 publ. ONSA z 1997r., nr 3, poz. 102) wyjaśniono, że kategoria interesu prawnego, na której oparta jest legitymacja procesowa w postępowaniu administracyjnym, należy do prawa materialnego. W przepisach tego prawa musi być norma lub normy prawne przewidujące w określonym stanie faktycznym i w odniesieniu do określonego podmiotu (podmiotów) możliwość wydania decyzji administracyjnej (lub niekiedy postanowienia). W wypadku normy prawnej uprawniającej określony podmiot może (czy też powinien) uzyskać rozszerzenie sfery swoich możliwości zachowań zgodnych z prawem, a w wypadku normy zobowiązującej może (powinien) być obarczony powinnością określonego zachowania wyznaczonego zakazem lub nakazem zawartym w normie ustawowej. Taka przewidziana w przepisach prawa materialnego możliwość (lub obowiązek) konkretyzacji uprawnień i obowiązków określonego podmiotu oznacza, że interes prawny w rozumieniu art. 28 K.p.a. oznacza w istocie związek między sferą indywidualnych praw i obowiązków określonego podmiotu, a sprawą administracyjną, w której taka konkretyzacja uprawnień lub obowiązków ma nastąpić i - w konsekwencji - decyzją administracyjną, stanowiącą rozstrzygnięcie sprawy, czyli autorytatywne ustalenie tych uprawnień lub obowiązków (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 marca 1989 r. sygn. IV SA 1254/88, niepubl.). W nowszych orzeczeniach Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że podmiot, dla którego z przepisów prawa materialnego nie wynikają żadne uprawnienia ani obowiązki, nie ma przymiotu strony w świetle art. 28 K.p.a. i nie jest legitymowany do żądania wszczęcia postępowania, czy też kwestionowania zapadłych w tym postępowaniu rozstrzygnięć (por. wyrok z dnia 30 sierpnia 2012 r. o sygn. akt II OSK 1588/12, LEX nr 1218392). W wyroku z dnia 12 stycznia 2012 r. sygn. akt II OSK 2035/10, LEX nr 1121192 Naczelny Sąd Administracyjny wyraził pogląd, że treść art. 28 K.p.a. nie stanowi samoistnej normy prawnej dla wywodzenia przysługującego przymiotu strony postępowania - ustalenie interesu lub obowiązku prawnego może nastąpić jedynie w związku z konkretną normą prawa materialnego. W wyroku z dnia 9 grudnia 2011 r. sygn. akt II OSK 1791/10, LEX nr 1152048 Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił, że istotą interesu prawnego jest jego związek z konkretną normą prawa materialnego - taką normą, którą można wskazać jako jego podstawę i z której podmiot legitymujący się tym interesem może wywodzić swoje racje. Mieć interes prawny w postępowaniu administracyjnym znaczy więc to samo, co ustalić przepis prawa materialnego, na którego podstawie można skutecznie żądać czynności organu z zamiarem zaspokojenia jakiejś własnej potrzeby albo żądać zaniechania lub ograniczenia czynności organu, sprzecznych z potrzebami danego podmiotu - strony. Należy również wskazać, że w orzecznictwie sądowym dominujący jest pogląd, według którego materialna podstawa legitymacji strony może wynikać nie tylko z prawa administracyjnego, ale może mieć oparcie także w przepisach innych gałęzi prawa - w tym prawa cywilnego (zob. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 stycznia 2010 r. sygn. akt I OSK 1016/09, z dnia 24 kwietnia 2009 r. sygn. akt II OSK 626/08, z dnia 12 kwietnia 2007 r. sygn. akt I OSK 766/06, z dnia 12 kwietnia 2007 r. sygn. akt I OSK 766/06 - dostępne na stronie internetowej www.cbois.nsa.gov.pl; uchwała składu siedmiu sędziów NSA z dnia 13 października 2003 r. OPS 6/03, uchwała składu pięciu sędziów NSA z dnia 26 listopada 2001 r. OPK 19/01, ONSA z 2002, Nr 2, poz. 68). Przenosząc te rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy stwierdzić należy, że skarżący, aby mogli zostać uznani za stronę postępowania, musieliby wykazać, iż wydanie przez organ żądanych przez nich decyzji oddziaływałoby na ich prawa i obowiązki. Podkreślić należy, iż stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnych - zezwoleń na prowadzenie aptek ogólnodostępnych i zezwolenia na prowadzenie hurtowni farmaceutycznej w żaden sposób nie oddziałuje na prawa i obowiązki skarżących. Nie można uznać, iż stwierdzenie nieważności zezwoleń na prowadzenie innych aptek (niż apteki prowadzone przez skarżących) i hurtowni farmaceutycznej, ma wpływ na prawa i obowiązki skarżących. Sąd pozostaje na stanowisku, iż powoływany przez skarżących interes materialny nie może być utożsamiany z interesem prawnym. Odnosząc się do zarzutów skargi wskazać należy, że w zakresie istnienia po stronie skarżących interesu prawnego zarzuty te sprowadzają się do polemiki ze stanowiskiem organu i wywodzą istnienie z interesu prawnego z istnienia interesu faktycznego. Jak wskazano wyżej te dwa pojęcia nie mogą być utożsamiane. Pozostałe zarzuty skargi zmierzają do wykazania merytorycznych przesłanek stwierdzenia nieważności decyzji - zezwoleń na prowadzenie aptek i hurtowni farmaceutycznej i jako takie nie mogą podważać zasadności postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania. Ostatecznie zatem Sąd nie dopatrzył się w sprawie naruszenia wskazanych w skardze przepisów postępowania, ani prawa materialnego. Sąd nie podziela też zarzutu skargi naruszenia w sprawie przepisów Konstytucji RP. Biorąc wszystkie powyższe względy pod uwagę, Sąd stanął na stanowisku, że organ wydając zaskarżone postanowienie nie dopuścił się naruszeń prawa materialnego, które miałyby wpływ na wynik sprawy, ani uchybień formalnoprawnych w stopniu, w jakim mogłoby to mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku.