VI SA/Wa 2549/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Wieczorek (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Sławomir Kozik Sędzia NSA Zdzisław Romanowski Protokolant ref. staż. Łukasz Kawalec po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 marca 2015 r. sprawy ze skargi T. L. na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] listopada 2013 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie o stwierdzenie wygaśnięcia prawa ochronnego na znak towarowy 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję z dnia [...] czerwca 2012 r.; 2. stwierdza, że uchylone decyzje nie podlegają wykonaniu; 3. zasądza od Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej na rzecz skarżącego T. L. kwotę 1617 (tysiąc sześćset siedemnaście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Urząd Patentowy Rzeczypospolitej Polskiej (zwany dalej organem) decyzją z [...] listopada 2013 r., nr akt Sp. [...] po rozpatrzeniu wniosku T. K. prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą: [...] "Vera Moni" w K. (zwanego dalej wnioskodawcą/stroną/skarżącym) o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Urzędu Patentowego z [...] czerwca 2012 r. w przedmiocie umorzenia postępowania, w sprawie z wniosku o stwierdzenie wygaśnięcia prawa ochronnego na znak towarowy "VERA MONT" o numerze R.[...] udzielonego na rzecz W. GmbH & Co.KG z siedzibą w N., Niemcy, (zwanego dalej uprawnionym) na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 144 w związku z art. 127 § 3 k.p.a. oraz w związku z art. 256 ust. 1 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej (Dz. U. z 2003 r. Nr 119, poz. 1117 ze zm.) utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W dniu 6 stycznia 2005 r. do Urzędu Patentowego RP wpłynął wniosek skarżącego o stwierdzenie wygaśnięcia prawa ochronnego na znak towarowy "VERA MONT" o numerze R.[...] udzielonego na rzecz uprawnionego. Sporny znak towarowy przeznaczony został do oznaczania ubrań zawartych w klasie 25. Jako podstawę prawną swojego żądania wnioskodawca wskazał art. 255 ust. 1 pkt 3 w związku z art. 166 ust. 1 i art. 169 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo własności przemysłowej. Interes prawny w niniejszej sprawie uzasadnił tym, że uprawniony wniósł o unieważnienie należącego do wnioskodawcy znaku towarowego "Vm VERA MONI" o numerze R [...]. Podstawą powyższego wniosku jest kolizja ww. znaku ze spornym znakiem towarowym. Urząd Patentowy RP decyzją z [...] grudnia 2003 r. unieważnił prawo z rejestracji znaku towarowego "Vm VERA MONI" R-[...] (nr Sp. [...]). Wnioskodawca motywował żądanie stwierdzenia wygaśnięcia prawa ochronnego na znak "VERA MONT" R-[...] tym, że zarówno pierwotny uprawniony, czyli Vera Mont – M. z siedzibą w H., Francja, jak i obecny uprawniony – W. GmbH z siedzibą w N., Niemcy, nie używali i nie używają powyższego znaku na polskim rynku do oznaczania ubrań. W odpowiedzi, w piśmie z dnia 18 marca 2005 r., uprawniony ze spornego prawa wniósł o oddalenie wniosku. Stwierdził, że sporny znak jest używany w sposób rzeczywisty nieprzerwanie od wielu lat. Na potwierdzenie powyższej okoliczności uprawniony przedłożył dokumenty w postaci artykułu prasowego, umowy licencyjnej oraz faktur sprzedaży towarów. Wnioskodawca, w piśmie z 9 marca 2012 r., podniósł, że pięcioletni okres nieużywania spornego znaku należy liczyć od dnia wydania decyzji o udzieleniu prawa ochronnego na ten znak, czyli od 17 lutego 1988 r. Jego zdaniem przedłożone przez uprawnionego dokumenty nie potwierdzają rzeczywistego używania spornego znaku. Wnioskodawca zarzucił, że z załączonej umowy licencyjnej nie wynika, że dotyczy ona spornego znaku oraz terytorium Polski. Według niego przedłożone faktury sprzedaży nie dotyczą towarów oznaczanych spornym znakiem. Wnioskodawca podniósł, że powyższe dokumenty wskazują na śladowe ilości towarów, które według uprawnionego oznaczane były spornym znakiem. Uprawniony, w piśmie z 4 maja 2012 r., stwierdził, że wnioskodawca nie udowodnił w jakikolwiek sposób swoich zarzutów. Podkreślił, że nie przedłożył wszystkich posiadanych faktur, lecz jedynie przykładowe z różnych okresów danego roku. Ponadto stwierdził, że w Polsce rynek damskich ubiorów wieczorowych jest ograniczony, zaś skala sprzedaży jego produktów na tym rynku była adekwatna do zapotrzebowania. Uprawniony podniósł, że przedłożone faktury prawidłowo wskazują, że dotyczą sprzedaży produktów oznaczanych znakiem "VERA MONT". Jego zdaniem dla wykazania używania spornego znaku wystarczy, że wykaże on używanie tego znaku w okresie pięciu lat poprzedzających datę złożenia niniejszego wniosku. Uprawniony z ostrożności procesowej przedłożył dodatkowe faktury sprzedaży towarów oraz umowę licencyjną. Wniósł również o orzeczenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego oraz kosztów tłumaczeń przysięgłych na język polski dokumentów przedłożonych na okoliczność używania spornego znaku w wysokości 2666,64 złotych. Na rozprawie w dniu 22 maja 2012 r. wnioskodawca wniósł ostatecznie o stwierdzenie wygaśnięcia spornego prawa z dniem 17 lutego 1993 r. oraz oddalenie wniosku uprawnionego o zwrot kosztów tłumaczeń dokumentów. Stwierdził, że jego interes prawny w niniejszej sprawie jest na tyle oczywisty, że znalazł swoje potwierdzenie w postanowieniu Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 22 września 2005 r. (sygn. akt VI SA/Wa 1075/05). Zdaniem wnioskodawcy poprzednik prawny uprawnionego nie używał spornego znaku od daty jego rejestracji w 1988 r. aż do dnia sprzedaży spornego prawa firmie W. w 1999 r. Wnioskodawca stwierdził, że dokumenty przedłożone przez uprawnionego nie mają znaczenia w niniejszej sprawie, ponieważ pochodzą z okresu od 2000 r. i dotyczą używania znaku "VERA MONT" przez firmę W.. Jednak to nie ta firma dokonała zgłoszenia spornego znaku, wobec czego nie jest to podmiot, którego zamiar przy zgłoszeniu znaku należy zbadać. Wnioskodawca stwierdził ponadto, że faktury nie mogą stanowić dowodu potwierdzającego używanie znaku. Podniósł, że jeżeliby nawet uznać, że używanie spornego znaku miało miejsce, to było ono śladowe. Wnioskodawca zarzucił też, że tłumaczenia tych faktur są fragmentaryczne. Wnioskodawca podniósł, że zgodnie z uchwałą Naczelnego Sądu Administracyjnego z 23 kwietnia 2008 r. (sygn. akt II GPS 1/08) okres nieużywania znaku towarowego liczony jest od daty jego rejestracji, czyli w niniejszej sprawie od 17 lutego 1988 r. Skargę na powyższą decyzję wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżący, zarzucając naruszenie przepisów prawa procesowego, w szczególności naruszenie art. 7 k.p.a. poprzez brak wszechstronnego rozważenia zebranego w sprawie materiału, co doprowadziło do niepełnego wyjaśnienia stanu faktycznego i w konsekwencji doprowadziło Urząd do błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia, iż skarżący nie posiada interesu prawnego w przedmiotowej sprawie. Naruszenie przepisów prawa procesowego tj. naruszenie art. 105| k.p.a. poprzez jego zastosowanie i umorzenie postępowania spornego, w sytuacji, gdy brak jest bezprzedmiotowości tegoż postępowania. Wskazał, że zgodnie z poglądem przyjętym zarówno przez doktrynę jak i orzecznictwo interes prawny wnioskodawcy jest uzasadniony w sytuacji, gdy uprawniony wystąpił względem niego z żądaniem zaniechania naruszania prawa bądź roszczeniami finansowymi (v. wyrok WSA w Warszawie z 4 stycznia 2006 r., sygn. akt VI SA/Wa 1784/04). Uprawniony podjął względem wnioskodawcy inne kroki prawne związane z używanym przez niego znakiem towarowym. Uprawniony złożył wniosek o wygaśnięcie prawa ochronnego na znaku towarowego VM VERA MONI o nr R.[...], który został uwzględniony. Wskazując na kolejny, korespondujący z powyższym, pogląd orzecznictwa w przedmiocie uzasadnienia interesu prawnego, podnieść należy, że podstawą tegoż interesu jest norma, z której wynikają prawa, obowiązki, korzyści lub wolności prawem chronione, przy czym jest to szeroko rozumiana sytuacja prawna podmiotu prawa. Wskazał, że swój interes prawny wywodzi z art. 20 i art 22 Konstytucji RP, art. 6 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, art 14 ustawy o znakach towarowych, art. 135 p.w.p. oraz art 23 24 k.c. Jego zdaniem każdy z przytoczonych przepisów prawa materialnego w związku z sytuacją faktyczną oraz podnoszonymi przez niego w trakcie postępowania spornego okolicznościami uzasadnia w pełni jego interes prawny, stanowiący wymóg z art. 164 p.w.p. Wnosił o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji z [...] listopada 2013 r. oraz poprzedzającej jej decyzji organu I instancji z [...] czerwca 2012 r. ewentualnie z daleko idącej ostrożności procesowej, stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej jej decyzji organu z [...] czerwca 2012 r. w całości oraz o zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tego aktu. Sąd administracyjny nie ocenia rozstrzygnięcia organu administracji pod kątem jego słuszności, czy też celowości, jak również nie rozpatruje sprawy kierując się zasadami współżycia społecznego. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej p.p.s.a.). Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów, skarga zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem skargi jest decyzja z [...] listopada 2013 r. utrzymująca w mocy decyzję z [...] czerwca 2012 r. w przedmiocie umorzenia postępowania, w sprawie z wniosku o stwierdzenie wygaśnięcia prawa ochronnego na znak towarowy "VERA MONT" o numerze R.[...] udzielonego na rzecz W. GmbH & Co.KG z siedzibą w N., Niemcy. Zgodnie z art. 164 p.w.p. prawo ochronne na znak towarowy może zostać unieważnione w całości lub w części, na wniosek każdej osoby, która ma w tym interes prawny, jeżeli wykaże, że nie zostały spełnione ustawowe warunki wymagane do uzyskania tego prawa. Celem instytucji unieważnienia prawa ochronnego jest zatem eliminacja z obrotu prawnego, na wniosek każdej osoby która ma w tym interes prawny, praw ochronnych na oznaczenia nie spełniające ustawowych przesłanek wymaganych do udzielenia na nie prawa wyłącznego. Przepisy ustawy Prawo własności przemysłowej nie posługują się własną definicją interesu prawnego i dlatego w postępowaniu spornym dotyczącym unieważnienia prawa ochronnego na znak towarowy znajduje zastosowanie art. 28 k.p.a., według którego stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Na gruncie rozpatrywanej sprawy wystąpienie z wnioskiem o unieważnienie prawa ochronnego na sporny znak towarowy było uzależnione od wykazania interesu prawnego wnioskodawcy. Przede wszystkim nie są zasadne zarzuty kwestionujące interes prawny w domaganiu się unieważnienia spornego prawa z rejestracji. Jak stanowi wskazany wyżej przepis, prawo ochronne na znak towarowy może być unieważnione w całości lub w części na wniosek każdej osoby, która ma w tym interes prawny, jeżeli wykaże ona, że nie zostały spełnione ustawowe warunki do uzyskania tego prawa. Wykazując interes prawny, osoba żądająca unieważnienia prawa ochronnego inicjuje postępowanie administracyjne, stając się jego stroną. Jak prawidłowo zauważył Sąd I instancji, ustawa Prawo własności przemysłowej nie definiuje pojęcia interesu prawnego, zatem należy w tej materii odwołać się do art. 28 k.p.a., zgodnie z którym stroną postępowania administracyjnego jest każdy czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój obowiązek lub prawo. Interes prawny lub obowiązek, o których mowa w cyt. przepisie znajdować musi oparcie w konkretnej normie prawnej mogącej stanowić podstawę do ich sformułowania, dlatego też pojęcie strony, mimo że jest instytucją prawa procesowego, wyprowadzone może być wyłącznie z prawa materialnego (v. J. P. Tarno Naczelny Sąd Administracyjny, a wykładnia prawa administracyjnego; wyd. Difin; W-wa 1999 r.). Mieć interes prawny w postępowaniu administracyjnym znaczy to samo, co ustalić przepis prawa powszechnie obowiązującego, na podstawie którego można skutecznie żądać czynności organu z zamiarem zaspokojenia określonej potrzeby lub żądać zaniechania lub ograniczenia czynności organu sprzecznych z potrzebami danej osoby (wyrok NSA z 22 lutego 1984 r., sygn. akt I SA 1748/83). Zaznaczyć wypada, iż stanowiąca źródło interesu prawnego norma prawna nie musi przyznawać określonemu podmiotowi praw lub obowiązków, a wystarczy że stworzy takiemu podmiotowi ochronę w sformalizowanym postępowaniu i spowoduje, że będzie się on mógł domagać wydania orzeczenia administracyjnego. Wreszcie podkreślić należy, iż powołanie się na konkretny przepis nie przesądza jeszcze o istnieniu interesu prawnego osoby inicjującej postępowanie, bowiem niezbędne jest wykazanie, że w konkretnej sprawie interes prawny jest realny, indywidualny, własny i bezpośredni (tak samo - wyrok NSA z 23 października 2008 r., sygn. akt II GSK 385/08). Ocena, czy w danej sprawie konkretny podmiot posiada tak rozumiany interes prawny zależy od stanu faktycznego w jakim następuje domaganie się konkretyzacji sfery praw lub obowiązków tego podmiotu. Innymi słowy, interes prawny musi znajdować potwierdzenie w okolicznościach faktycznych, które będą uzasadniać zastosowanie przepisu prawa materialnego (J. Borkowski w J. Borkowski, B. Adamiak k.p.a., Komentarz, str. 229). Jak zauważył Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 2 czerwca 2009 r. (sygn. akt II GSK 950/08) istnienie interesu prawnego podmiotu żądającego wszczęcia postępowania musi być ustalane na tle okoliczności faktycznych podnoszonych we wniosku oraz adekwatnych do tych okoliczności przepisów prawa materialnego. Dodać także należy, iż interesem prawnym należy legitymować się w dacie stosowania normy prawa materialnego stanowiącej jego podstawę i tylko ten stan może być brany pod uwagę przy rozważaniu istnienia interesu prawnego. Jak już wyżej zaznaczono, źródłem interesu prawnego jest konkretny przepis prawa materialnego, stwarzający określonej osobie możliwość uzyskania ochrony w postępowaniu administracyjnym. W orzecznictwie coraz częściej wskazuje się art. 20 Konstytucji i art. 6 ust. 1 ustawy o swobodzie dzielności gospodarczej jako przepisy, które w określonych okolicznościach, mogą stanowić podstawę do wyprowadzenia z nich interesu prawnego podmiotu ubiegającego się o unieważnienie prawa ochronnego z zakresu własności przemysłowej. Powoływanie się na te przepisy w celu uzyskania ochrony w postępowaniu administracyjnym wymaga jednak wykazania ich związku z konkretną sprawą (v. wyrok NSA z 20 listopada 2008 r. sygn. akt II GSK 503/08). Zgodnie z art. 20 Konstytucji RP społeczna gospodarka rynkowa oparta na zasadzie wolności działalności gospodarczej stanowi podstawę ustroju gospodarczego Rzeczypospolitej Polskiej. Wolność działalności gospodarczej ma w świetle Konstytucji dwojaki charakter: jest jednocześnie zasadą ustrojową, lecz również podstawą do formułowania pewnych praw podmiotowych - prawa do własności, wyboru zawodu czy wolnej konkurencji. Jak stwierdził w wyroku z 29 kwietnia 2003 r. Trybunał Konstytucyjny, wolność działalności gospodarczej manifestować się może poprzez działania, które patrząc pod kątem ochrony konstytucyjnej, stanowią realizację innych wolności i praw poręczonych przez Konstytucję (OTK ZU 2003, Nr 4A, poz. 33). Nie może być wątpliwości, że jedną ze swobód związanych z działalnością gospodarczą jest swoboda w zakresie konkurencji przy zachowaniu reguł wyznaczonych obowiązującymi przepisami np. przepisami dotyczącymi nieuczciwej konkurencji lub ochrony własności intelektualnej i przemysłowej (podobnie: M. Zdyb - Prawo działalności gospodarczej, komentarz do ustawy z 19 listopada 1999 r.; Zakamycze 2000 r.). Powyższe oznacza, że każdy przedsiębiorca prowadzić może swoją działalność gospodarczą w sposób swobodny, jednak z poszanowaniem zasad wynikających z obowiązującego prawa, w tym także z poszanowaniem praw i wartości istotnych z punktu widzenia innych podmiotów konkurujących na danym rynku. Prawem istotnym z punktu widzenia działalności gospodarczej oraz konkurowania na rynku jest możność wyłącznego korzystania przez podmiot gospodarczy z udzielonego mu prawa ochronnego na znak towarowy, stanowiący wyróżnik w obrocie towarów lub usług jednego przedsiębiorcy od towarów lub usług tego samego rodzaju innego przedsiębiorcy. Przedsiębiorca, który uzyskuje na podstawie ustawy Prawo własności przemysłowej prawo ochronne na znak towarowy, ma wyłączne prawo dysponowania nim w sposób zarobkowy i zawodowy na obszarze Polski (art. 153 p.w.p.). Wynikająca z udzielonego prawa ochronnego możliwość nieskrępowanego wykorzystywania własnego znaku towarowego w prowadzonej działalności gospodarczej jest jednym z przejawów realizowania konstytucyjnej zasady swobody działalności gospodarczej. Stan faktyczny, w którym ze strony innego podmiotu gospodarczego - konkurenta na danym rynku, dochodzi do uniemożliwienia lub ograniczenia korzystania przez właściciela z posiadanego wyłącznego prawa ochronnego lub zagrożenia korzystania z tego prawa, daje ze względu na naruszone prawo swobody prowadzenia działalności gospodarczej, podstawę do domagania się ochrony m.in. w postępowaniu administracyjnym uniemożliwiającym dalsze naruszanie. W ocenie Sądu, konkurent ma interes prawny w żądaniu unieważnienia prawa ochronnego na identyczny co zarejestrowany dla niego znak towarowy, jeżeli dysponujący prawem ochronnym do takiego identycznego znaku jakimkolwiek skierowanym na zewnątrz działaniem będzie domagał się zaprzestania jego używania lub będzie zaprzeczał posiadanemu prawu. Interes prawny stanowi przesłankę legitymującą żądanie wszczęcia postępowania administracyjnego w sprawach z zakresu własności przemysłowej. W orzecznictwie sądowym nie budzi raczej wątpliwości teza, że źródłem interesu prawnego w sprawach własności przemysłowej mogą być nawet najbardziej ogólne normy prawne regulujące prawo do prowadzenia działalności gospodarczej tj. art. 20 i 22 Konstytucji RP, art. 6 ust. 1 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej. Legitymowanym do wystąpienia z wnioskiem o unieważnienie cudzego prawa ochronnego na znak towarowy będzie więc podmiot gospodarczy, któremu sporny znak towarowy przeszkadza w działalności gospodarczej. Taka sytuacja ma miejsce wówczas, gdy wnioskodawca używa znaku albo ubiega się o udzielenie ochrony na znak kolidujący ze znakiem wskazanym we wniosku. Jednocześnie legitymowanie się interesem prawnym pozwala jedynie wnosić o wszczęcie postępowania administracyjnego lub domagać się dopuszczenia do takiego postępowania, lecz nie gwarantuje korzystnego wyniku tego postępowania. W rozpoznawanej sprawie wnioskodawca powoływał się na toczące a w dacie tego orzeczenia zakończone postępowanie sądowe (sygn. akt VI SA/WA 1570/12) w przedmiocie unieważnienia prawa z rejestracji znaku towarowego. W tym stanie rzeczy wnioskodawca jest legitymowany do złożenia wniosku o unieważnienie prawa z rejestracji spornego wzoru bowiem istnienie takiego prawa może utrudniać lub nawet zablokować temu podmiotowi możliwość wykonywania działalności gospodarczej. Nie można podzielić pozostałych argumentów strony zawartych w skardze, które zostały wyczerpująco opisane przez organ w zaskarżonej decyzji. Ustosunkowując się do zarzutów dotyczących obrazy przepisów postępowania, należy - zdaniem Sądu - stanowczo podkreślić, iż Urząd Patentowy RP, wydając zaskarżoną decyzję w sprawie unieważnienia prawa co do zasady uwzględnił wszelkie rygory procedury administracyjnej, określające jego obowiązki w zakresie sposobu przeprowadzenia postępowania, a następnie końcowego rozstrzygnięcia sprawy. Związanie rygorami procedury administracyjnej oznacza, że Urząd Patentowy RP jest obowiązany m.in. do przestrzegania zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa (art. 8 k.p.a.). Zdaniem Sądu organ uwzględniając powyższą zasadę zobowiązany jest dokładnie wyjaśnić okoliczności sprawy, konkretnie ustosunkować się do żądań i twierdzeń strony oraz uwzględnić w decyzji zarówno interes społeczny, jak i słuszny interes strony. Organ administracji jest ponadto obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i ocenić cały materiał dowodowy (art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a.) oraz uzasadnić swoje rozstrzygnięcie według wymagań określonych w przepisie art. 107 § 3 k.p.a. Z tej przyczyny należy stwierdzić, iż w zaskarżonej decyzji brak jest innych uchybień formalnych, które Urząd poczyniłby w toku postępowania administracyjnego, a które uniemożliwiłyby Sądowi dokonania prawidłowej oceny zarzutów skargi i wypowiedzenia się co do zasadności podjętego rozstrzygnięcia pod względem materialnoprawnym. Co do wniosku o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej jej decyzji organu z [...] czerwca 2012 r. Sąd uznaje, że nie zostały on uzasadniony a sąd z urzędu nie dostrzegł takich uchybień, które prowadziłyby do nieważności zaskarżonej i poprzedzającej jej decyzji organu. W tym stanie rzeczy organ rozpoznając ponownie sprawę weźmie pod uwagę stanowisko Sądu co do istnienia w tej sprawie interesu prawnego Z tych przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 145 § 1 pkt.1 lit. a p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku. O niewykonalności zaskarżonej decyzji do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku, orzeczono na podstawie przepisu art. 152 p.p.s.a. O kosztach postępowania sądowego orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a.